Η ( λαμπρή) ΤΕΛΕΤΗ | κριτική του Πολυχρόνη Γριβέα για την ταινία του Κλοντ Σαμπρόλ με αφορμή την προβολή της στο Σχολείο του Σινεμά

 

Την Κυριακή το βράδυ, 13/11/2016, βρεθήκαμε στο κατάμεστο, Σχολείο του Σινεμά, στα Εξάρχεια, για την προβολή της ταινίας, με ελεύθερη είσοδο, «Η Τελετή» του Κλοντ Σαμπρόλ, παραγωγής 1995.

la-ceremonie-1995

Ήταν η δέκατη ταινία, από τότε που ξεκίνησε ο κύκλος προβολών ταινιών, με ελεύθερη είσοδο, στο χώρο του Σχολείου του Σινεμά (Μια Σελίδα Τρέλας του Κεϊνοσούκε Κινουγκάσα, Στάχτες και διαμάντια του Αντρέι Βάιντα, Ο Πορτοφολάς του Ρομπέρ Μπρεσόν, Φρανκενστάιν Τζούνιορ του Μελ Μπρουκς, Τhe Thin Blue Line του Έρολ Μόρις, Citizen four της Λόρα Πόιτρας, Ο κύριος Βερντού, Terje Vigen του Βίκτορ Σιόστρομ, Close Up του Αμπάς Κιαροστάμι, Η Τελετή του Κλοντ Σαμπρόλ), τις οποίες ακολουθεί πάντα συζήτηση μεταξύ των θεατών ενώ προηγείται μια σύντομη εισήγηση από το δάσκαλο του Σχολείου, Γιάννη Καραμπίτσο.

«ΔΙΑΓΩΓΗ ΜΗΔΕΝ» (1933)- «ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΝΙΚΑΙΑ» (1929) του Ζαν Βιγκό το Σάββατο 19.11.2016 στις 20.00 με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση στο Σχολείο του Σινεμά

IF… / ΕΑΝ (1968) του Λίντσεϊ Άντερσον την Κυριακή 20 11 2016 στις 20.00 με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση στο Σχολείο του Σινεμά

Οι προβολές με ελεύθερη είσοδο από το Σχολείο του Σινεμά, ξεκίνησαν φέτος τον Οκτώβριο και θα συνεχιστούν όλο το χειμώνα και την άνοιξη.

Το σενάριο της Τελετής προέρχεται από μυθιστόρημα της Ρουθ Ρεντέλ και παίζουν οι Ιζαμπέλ Ιπέρ, Σαντρίν Μπονέρ, Ζακλίν Μπισέ, Ζαν Πιέρ Κασέλ.

Πλούσια οικογένεια στην εξοχική Γαλλία: η μαμά με γκαλερί, ο πατέρας, η κόρη και ο έφηβος γιος. Δίπλα τους μια πιστή οικιακή βοηθός, η Σοφί. Όλα πάνε καλά έως ότου η Σοφί θα γνωρίσει τη Ζαν, υπάλληλο ταχυδρομείου. Και οι δύο γυναίκες κρύβουν από ένα μυστικό. Η Σοφί προσποιείται πως ξεφεύγει, η Ζαν το απωθεί και ξαφνικά ξεσπάει το δράμα.

Πρόκειται για τη σημαντικότερη, ίσως, ταινία, ενός σκηνοθέτη που ήταν από τους ιδρυτές του κινήματος, που ονομάστηκε, «nouvelle vague» στον κινηματογράφο και συντάκτη στα περίφημα Cahiers du cinema.

Όσες και όσοι την παρακολουθήσαμε και τη συζητήσαμε – πάντα γόνιμες και χρήσιμες οι συζητήσεις, που ακολουθούν τις προβολές στο Σχολείο – είμαστε τυχεροί για πολλούς λόγους, μερικοί από τους οποίους μπορούν να συνοψιστούν στα παρακάτω:

Σενάριο, φωτογραφία, κίνηση κάμερας, χρήση μουσικής, διεύθυνση ηθοποιών, επιλογή χώρων, σοφά μελετημένα για να μην επιτρέψουν στο θεατή να συγκινηθεί – ταυτιστεί, ούτε με τους ηθοποιούς ούτε με το θέμα. Αν η Μπρεχτική αποστασιοποίηση έψαχνε να βρει μια ταινία, τη βρήκε.

Σ αυτήν βοηθάει, σημαντικά, η δραματουργική επεξεργασία και ειδικά ο τρόπος με τον οποίο οι χαρακτήρες αναπτύσσονται και διαγράφονται.

Όλοι έχουν τα καλά τους και τα κακά τους.

Δεν ξέρεις και δεν μπορείς να συμπαθήσεις ή να αντιπαθήσεις, κανέναν και καμία.

Όλοι και όλες κρύβουν κάποιο μυστικό, αλλά αυτό δεν τους βαραίνει.

Η οικιακή βοηθός και η φίλη της, είτε βοηθούν το φιλανθρωπικό έργο των ενοριτών της εκκλησίας είτε βλέπουν τηλεόραση, είτε πίνουν καφέ πλήττοντας, παίζουν σα μικρά παιδιά.

Οι κοινωνικοί ρόλοι είναι δοσμένοι και αναλλοίωτοι. Τα αφεντικά είναι αφεντικά και οι υπηρέτες είναι υπηρέτες. Γιατί έτσι είναι. Όλοι δέχονται αυτό που είναι. Κανείς δεν αντιδρά.

Η πλούσια και πανέμορφη φύση απλώς συμπληρώνει, δεν καθορίζει, ούτε τη ζωή τους ούτε τους χαρακτήρες τους.

Η έντονη παρουσία της απλώς συμπληρώνει το κάδρο, μέσα από την υπέροχη φωτογραφία.

Η μουσική, μέχρι το δραματικό φινάλε, που λαμβάνει χώρα, υπό τους ήχους της όπερας «Ντον Τζιοβάννι» του Μότσαρτ, στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση, που κάθεται όλη η οικογένεια, φαλτσάρει, δεν «δημιουργεί» ατμόσφαιρα.

Ακόμα και στην τελευταία σκηνή, τα γεγονότα μένουν μετέωρα.

Καμία λύση δε φαίνεται να δίνεται.

Ο Σαμπρόλ μας αφήνει να τη δώσουμε εμείς.

Και είναι σα να μας λέει ότι αυτό που μας έδειξε, το βλέπουμε κάθε μέρα μπροστά μας, αφού εμείς είμαστε οι εν δυνάμει και εν ενεργεία πρωταγωνιστές της ταινίας.

Εμείς είμαστε αφέντες, υπηρέτες, πατεράδες, μανάδες, γιοί, κόρες, φιλάνθρωποι, πιστοί, νοικοκυραίοι, φιλότεχνοι και φιλοτεχνίζοντες.

Το θέμα λοιπόν είναι, αν είμαστε σε θέση να δώσουμε λύση, σε όλα όσα μας είπε με το μοναδικό τρόπο, που ήξερε να εκφράζεται.

Πολυχρόνης Γριβέας

14/11/2016

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s