Double Indemnity (Διπλή Αποζημίωση- Κολασμένη Αγάπη, 1944) του Μπίλι Γουάιλντερ την Κυριακή 4.12.2016 στις 20.00 στο Σχολείο του Σινεμά με ελεύθερη είσοδο ανάλυση και συζήτηση

double_indemnity_01

Με το αρχετυπικό και καλύτερο ίσως φιλμ νουάρ της κλασικής χολιγουντιανής περιόδου «Διπλή Αποζημίωση» (Double Indemnity, 1944) του Μπίλι Γουάλντερ , συνεχίζει το Σχολείο του Σινεμά τις εκπαιδευτικές προβολές με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση, την Κυριακή 4-12-2016, στις 20:00, Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια.  [ επειδή ο χώρος είναι μικρός σιγουρέψτε τη θέση σας στα τηλέφωνα 2130 159816, 6944143564 και στο e-mail: schoolofcinemagr@gmail.com δίνοντας ονοματεπώνυμο και κινητό τηλέφωνο]. το Σάββατο στις 20.00 Να ζει κανείς ή να μη ζει; (1942) του Ερνστ Λιούμπιτς

Διπλή Ταυτότητα

Double Indemnity
5 / 5 Διπλή Ταυτότητα
Φιλμ Νουάρ 1944 | Α/Μ | Διάρκεια: 107′
Aμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ με τους: Φρεντ ΜακΜάρεϊ, Μπάρμπαρα Στάνγουικ, Έντουαρντ Τζ.Ρόμπινσον
Ένας ασφαλιστής ερωτεύεται μια παντρεμένη γυναίκα και μπλέκει σε μια υπόθεση φόνου και ασφαλιστικής απάτης με απρόβλεπτες συνέπειες.

Συνοπτική κριτική (Αθηνόραμα)

Βασισμένος στο μυθιστόρημα του Τζέιμς Κέιν «Double indemnity» («Διπλή αποζημίωση») και στη σεναριακή διασκευή που υπογράφουν ο Ρέιμοντ Τσάντλερ και ο ίδιος, ο Μπίλι Γουάιλντερ σκηνοθετεί ένα απόλυτα σκοτεινό, ατμοσφαιρικό και απαισιόδοξο δραματικό θρίλερ – ίσως το καλύτερο φιλμ νουάρ της κλασικής χολιγουντιανής εποχής. Επτά οσκαρικές υποψηφιότητες, μια εκ των οποίων για την αξεπέραστη femme fatale Μπάρμπαρα Στάνγουικ, σε έναν από τους κορυφαίους γυναικείους ρόλους της κινηματογραφικής ιστορίας

Αναλυτική Κριτική 
Από Χρήστο Μήτση Χρήστο Μήτση – 16/07/2015

Ένας ασφαλιστής ερωτεύεται μια παντρεμένη γυναίκα και μπλέκει σε μια υπόθεση φόνου και ασφαλιστικής απάτης με απρόβλεπτες συνέπειες. Επτά οσκαρικές υποψηφιότητες για το πιο κυνικό, ατμοσφαιρικό και αγωνιώδες φιλμ νουάρ της κινηματογραφικής ιστορίας.

Το καλύτερο ίσως φιλμ νουάρ που γυρίστηκε ποτέ αφορά μια μοιραία γυναίκα, μια μεγάλη ασφάλεια ζωής, ένα φονικό σχέδιο και ένα τραγικό παιχνίδι της μοίρας. Όταν ο ασφαλιστής Γουόλτερ Νεφ γνωρίζει τη Φίλις Ντίτρικσον, σύζυγο ενός πελάτη του, ξεκινά μαζί της μια παθιασμένη ερωτική σχέση. Όταν εκείνη του προτείνει να δολοφονήσουν τον άντρα της για να εισπράξουν την ασφάλεια ζωής του, ο Νεφ βάζει σε εφαρμογή ένα ακόμη πιο ριψοκίνδυνο και επικερδές σχέδιο.
Βασισμένος στο μυθιστόρημα του συγγραφέα τού «Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές» Τζέιμς Κέιν «Double indemnity» («Διπλή αποζημίωση» ) και στη σεναριακή διασκευή που υπογράφουν ο Ρέιμοντ Τσάντλερ και ο ίδιος, ο Μπίλι Γουάιλντερ σκηνοθετεί ένα απόλυτα σκοτεινό, ατμοσφαιρικό και απαισιόδοξο δραματικό θρίλερ. Φωτοσκιάσεις οι οποίες αντανακλούν έναν κόσμο απληστίας και μια κοινωνία απόλυτης διαφθοράς, ατμοσφαιρικά κάδρα που εγκλωβίζουν τους ήρωες και τις απέλπιδες προσπάθειες διαφυγής τους, μοντάζ που προσδίδει στα βλέμματα ένα διαρκώς απειλητικό τόνο…

double-indemnity-01

Κολασμένη Αγάπη
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η ταινία Κολασμένη Αγάπη (Πρωτότυπος τίτλος Double Indemnity) γνωστή κι ως Με Διπλή Ταυτότητα είναι Φιλμ Νουάρ παραγωγής 1944, σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέιμς Μ. Κέιν. Η διασκευή του σεναρίου έγινε από τον ίδιο το Γουάιλντερ, σε συνεργασία με το συγγραφέα αστυνομικών διηγημάτων Ρέιμοντ Τσάντλερ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Μπάρμπαρα Στάνγουικ, ο Φρεντ ΜακΜάρεϊ και ο Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον.
Η ταινία έλαβε την εύνοια των κριτικών μετά την πρεμιέρα της και προτάθηκε για 7 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας χωρίς όμως να κερδίσει κάποιο. Το 2007 έλαβε την 29η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών που θεσπίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, ενώ το 1992 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.

Υπόθεση

Το 1938, ο Γουόλτερ Νεφ (Φρεντ ΜακΜάρεϊ), ένας έμπειρος ασφαλιστής συναντά τη Φύλις Ντίτριχσον (Μπάρμπαρα Στάνγουικ) σύζυγο ενός από τους πελάτες του με την οποία συνάπτει ερωτική σχέση. Η Φύλις του προτείνει να τη βοηθησει να σκοτώσει το σύζυγό της, κάνοντας το φόνο να φανεί ως ατύχημα προκειμένου να ξεγελάσουν τις αρχές και την ασφαλιστική εταιρία, ώστε να λάβει την αποζημίωση που της αναλογεί από την ασφάλεια ζωής του συζύγου της. Ο Γουόλτερ σκαρφίζεται ένα σχέδιο σύμφωνα με το οποίο η γυναίκα πρόκειται να λάβει διπλή αποζημίωση, με βάσει μια δικλείδα του συμβολαίου του συζύγου της. Όταν ο κύριος Ντίτριχσον (Τομ Πάουερς) βρίσκεται νεκρός στις ράγες του τρένου, η αστυνομία δέχεται ότι ο φόνος προκλήθηκε από ατύχημα, αλλά Μπάρτον Κις (Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον), φίλος και συνεργάτης του Νεφ στην ασφαλιστική εταιρία έχε άλλη άποψη, καθώς υποπτεύεται ότι η Φύλις σκότωσε το σύζυγό της με τη βοήθεια ενός άλλου άνδρα.

Πληροφορίες Παραγωγής

Καλλιτεχνικό υπόβαθρο

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέιμς Μ. Κέιν, η ταινία θεωρείται ως το αρχέτυπο του είδους νουάρ, καθώς είχε τεράστια επιρροή όσον αφορά τη διαμόρφωση του είδους κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’40. Ο Τζέιμς Μ. Κέιν έγραψε το μυθιστόρημα εμπνευσμένος από πραγματικό έγκλημα που έγινε το 1927 και αφορούσε μια παντρεμένη γυναίκα από τη Νέα Υόρκη που σκότωσε το σύζυγό της με τη βοήθεια του εραστή της. Ο Κέιν βρέθηκε στη δίκη του ζευγαριού ως νέος δημοσιογράφος. Η κατηγορούμενη Ρουθ Σνάιντερ είχε πείσει τον εραστή της Τζουντ Γκρέι να σκοτώσει το σύζυγό της αφού πρώτα τον έβαλε να υπογράψει μια ασφάλεια ζωής, προκειμένου να εισπράξει την αποζημίωση μετά το θάνατό του. Οι δυο τους έλαβαν ως ποινή θάνατο στην ηλεκτρική καρέκλα και η φωτογραφία της εκτέλεσης της Σνάιντερ αποτέλεσε την πιο διάσημη της δεκαετίας του ’20. Ο Κέιν δημοσίευσε το μυθιστόρημά του σε 8 συνέχειες στο περιοδικό Liberty το 1935. Είχε ήδη αποκτήσει τεράστια φήμη μετά τη δημοσίευση του μυθιστορήματός του Ο Ταχυδρόμος Χτυπάει Πάντα Δυο Φορές ένα χρόνο πριν. Ο Κέιν έβαλε τον αντζέτη του να στείλει αντίγραφα του μυθιστορήματος σε όλα τα κινηματογραφικά στούντιο, τα οποία συναγωνίζονταν για να αποκτήσουν τα δικαιώματα του για 25.000 δολάρια. Έπειτα ένα γράμμα έφτασε στους διευθυντές των εταιριών από το Γραφείο Λογοκρισίας των Η.Π.Α. που τους απαγόρευε την κινηματογράφιση του μυθιστορήματος χαρακτηρίζοντάς το ως ανήθικο. Μερικά χρόνια αργότερα το μυθιστόρημα συμπεριλήφθη στη συλλογή του συγγραφέα που κυκλοφόρησε με τίτλο Three of the Kind κι ένα από τα στελέχη της Paramount αγόρασε τα δικαιώματά του για λογαριασμό του Μπίλι Γουάιλντερ, έναντι 15.000 δολαρίων. Η αντίδραση του γραφείου Λογοκρισίας ήταν η ίδια με 8 χρόνια πριν, αλλά τόσο οι παραγωγοί της Paramount, όσο και ο σκηνοθέτης αποφάσισαν να συνεχίσουν τα σχέδιά τους. Ο Γουάιλντερ έγραψε ένα αρχικό σενάριο με το συνεργάτη του Τσαρλς Μπράκετ και το παρουσίασε στους λογοκριτές κι εκείνοι συμφώνησαν με την πραγματοποίηση της ταινίας με προϋπόθεση την αφαίρεση κάποιων σκηνών.

Σενάριο

Στο Χόλιγουντ η κινηματογράφιση της ταινίας θεωρούνταν αδύνατη, καθώς το Γραφείο Λογοκρισίας έβαζε μεγάλους περιορισμούς. Παρά το γεγονός ότι ο Μπράκετ είχε συνεργαστεί με τον Γουάιλντερ στη συγγραφή του αρχικού σεναρίου, αποφάσισε να αποσυρθεί από το εγχείρημα (γεγονός που προκάλεσε την πρώτη ρήξη μεταξύ των δυο μονίμων συνεργατών, οι οποίοι επρόκειτο να διαλύσουν οριστικά τη συνεργασία τους μετά την ολοκλήρωση της ταινίας Η Λεωφόρος της Δύσης (Sunset Boulvard) το 1950. Τη θέση του πήρε ο Ρέιμοντ Τσάντλερ, ο οποίος ήταν γνωστός για τη συγγραφή του αστυνομικού μυθιστορήματος Ο Μεγάλος Ύπνος το οποίο γυρίστηκε μερικά χρόνια αργότερα από το Χάουαρντ Χοκς και με τίτλο Αγάπη και Αίμα (The Big Sleep). Ο Γουάιλντερ είχε προσεγγίσει πρώτα τον Κέιν, ο οποίος λόγω συμβολαίου που είχε με άλλη εταιρία παραγωγής αναγκάστηκε να απορρίψει την προσφορά. Ο Γουάιλντερ απογοητεύτηκε μετά την πρώτη του συνάντηση με τον Τσάντλερ, καθώς αντί να βρει κάποιον που να μοιάζει με συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων βρήκε κάποιον ντυμένο ως λογιστή. Ο Τσάντλερ που ήταν πρωτάρης στο Χόλιγουντ ζήτησε 1.000 δολάρια έχοντας την εντύπωση ότι επρόκειτο να εργαστεί μόνο για μια εβδομάδα. Όταν μετά το πρώτο σαββατοκύριακο παρουσίασε στον Γουάιλντερ αυτά που είχε γράψει, ο σκηνοθέτης δεν έμεινε ευχαριστημένος και του είπε ότι στο εξής οι δυο επρόκειτο να δουλέψουν μαζί αργά και μεθοδικά. Η συνεργασία τους διήρκεσε 4 μήνες και οι δυο τους δεν τα πήγαιναν καλά (κάποια στιγμή ο Τσάντλερ θέλησε να παραιτηθεί). Ο Τσάντλερ δε συμπαθούσε τον Γουάιλντερ, αντιθέτως ο Γουάιλντερ θαύμαζε το χάρισμα του σκηνοθέτη με τις λέξεις. Ο Τσάντλερ ήταν εκείνος που διαπίστωσε ότι οι διάλογοι του Κέιν δε θα μεταφέρονταν με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη και έκανε τις κατάλληλες αλλαγές. Το σενάριο κατέληξε να είναι πιο προκλητικό από την ιστορία του Κέιν. Στο τέλος της συνεργασίας τους ο Γουάιλντερ είπε αστειευόμενος Ο Τσάντλερ ήταν μέλος των Ανώνυμων Αλκοολικών κι εγώ τον έσπρωξα ξανά στο αλκοόλ. Όμως η πρώτη τους συνεργασία οδήγησε και σε δεύτερη όταν ο Γουάιλντερ αποφάσισε να συνεργαστεί με το συγγραφέα ένα χρόνο αργότερα για το σενάριο της ταινίας Το Χαμένο Σαββατοκύριακο (The Lost Weekend), που πραγματεύεται τον εθισμό στο αλκοόλ.
Ο Κέιν έμεινε ευχαριστημένος από τη διασκευή του μυθιστορήματός του και λέγεται ότι δήλωσε ότι επρόκειτο για τη μοναδική μεταφορά έργου του που περιέχει στοιχεία που θα του άρεσε να είχε συλλάβει εκείνος πρώτος και να τα είχε προσθέσει στο μυθιστόρημά του.

Διανομή Ρόλων

Όσον αφορά τη διανομή των ρόλων, η Μπάρμπαρα Στάνγουικ ήταν η πρώτη επιλογή του σκηνοθέτη για το ρόλο της αδίστακτης Φίλις Ντίτριχσον. Η ηθοποιός όμως φαινόταν διστακτική να αναλάβει το ρόλο της μοιραίας γυναίκας, καθώς μέχρι εκείνη την περίοδο είχε υποδυθεί αποκλειστικά πολύπαθες ηρωίδες που κέρδιζαν τη συμπάθεια του κοινού. Τελικά ο Γουάιλντερ την έπεισε να αναλάβει το ρόλο και η αναγνώριση που έλαβε έπειτα την έκανε να μην μετανιώσει ποτέ για την απόφαση που πήρε. Ο Γουόλτερ Νεφ ήταν όχι μόνο καθίκι, αλλά αδύναμο καθίκι και πολλοί σταρ της περιόδου όπως ο Άλαν Λαντ, ο Τζέιμς Κάγκνεϊ, ο Σπένσερ Τρέισι, ο Γκρέγκορι Πεκ, ο Φρέντρικ Μαρτς και ο Τζορτζ Ραφτ απέρριψαν το ρόλο κι ο Γουάιλντερ αποφάσισε να τον αναθέσει στον Φρεντ ΜακΜάρεϊ, που μέχρι εκείνη την περίοδο υποδυόταν συμπαθείς χαρακτήρες σε ανάλαφρες κωμωδίες. Ο ΜακΜάρεϊ δεν ήταν σίγουρος ότι είχε το ταλέντο για να ερμηνεύσει το ρόλο κι αρχικά τον απέρριψε. Ο Γουάιλντερ όμως επέμεινε ότι ο ηθοποιός έπρεπε να ερμηνεύσει το ρόλο και του άσκησε μεγάλη πίεση μέχρι να δεχτεί. Ο ρόλος άνοιξε νέους υποκριτικούς ορίζοντες στην καριέρα του ηθοποιού που έδωσε μια δυνατή ερμηνεία. Ο Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον ήταν επίσης διστακτικός να αναλάβει το ρόλο του Μπάρτον Κις, καθώς ήταν πρώτο όνομα από το 1930 και στην ταινία θα έπαιζε τον τρίτο σημαντικότερο χαρακτήρα. Αργότερα δήλωσε ότι είχε πλέον φτάσει σε ηλικία που έπρεπε να αναλαμβάνει ρόλους καρατερίστα που σε πολλές περιπτώσεις κλέβουν την παράσταση. Η αμοιβή του ήταν ούτως ή άλλως ίση των δυο πρωταγωνιστών για λιγότερο χρόνο εργασίας.

Εναλλακτική σκηνή τέλους

Σύμφωνα με τον κώδικα Χέιζ, το ζεύγος των εγκληματιών έπρεπε να πληρώσει για τα αδικήματά του και δεν υπήρχε περίπτωση να το σκάσει ατιμώρητο κι ενώ το μυθιστόρημα του Κέιν κλείνει με την αυτοκτονία των δυο εραστών, η ταινία τελειώνει με την ομολογία του Νεφ και με τους δυο πρώην συνεργάτες να αναχωρούν για την αστυνομία. Ο Γουάιλντερ είχε γυρίσει και πρόσθετη σκηνή τέλους με τον Νεφ στο θάλαμο αερίων, η οποία τελικά κόπηκε στο μοντάζ, καθώς ο σκηνοθέτης φαντάστηκε ότι δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος για να τερματιστεί από την τρυφερή σκηνή μεταξύ των δυο φίλων.

Ύφος

Στην επιτυχία της ταινίας συνέβαλε φωτογραφία του Τζον Ζάιτς, που χαρακτηρίζεται από το φως και τις σκιές που παραπέμπουν στο Γερμανικό Εξπρεσιονισμό. Συχνά παρουσιάζονται ασπρόμαυρες σκιές από αντανάκλαση από τις κλειστές περσίδες (συμβολισμός για τα σίδερα της φυλακής), στα πρόσωπα των κεντρικών ηρώων, κάτι που προμηνύει την τραγική τους μοίρα και καταδίκη. Ο Γουάιλντερ είχε επίσης την ιδέα για την ξανθιά περούκα που φορά η Στάνγουικ στην ταινία που τονίζει το αδίστακτο του χαρακτήρας του. Η περούκα ήταν τόσο ψεύτικη και φτηνή όσο και ο χαρακτήρας της Φύλις ενώ το βραχιόλι που φορά γύρω από τον αστράγαλο η ηθοποιός λάνσαρε μόδα. Η ταινία διείσδυσε για πρώτη φορά στην ιστορία του κινηματογράφου στους λόγους, την ευκαιρία και τα μέσα που έχει κανείς ώστε να διαπράξει φόνο.

Υποδοχή

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους το Σεπτέμβριο του 1944 και έκανε εισπράξεις 5.000.000. Οι κριτικοί την επαίνεσαν και θεωρείται και μέχρι και σήμερα ως ένα από τα αριστουργήματα του Αμερικανικού Κινηματογράφου. Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ έγραψε στο Γουάιλντερ: Από την προβολή της ταινίας Κολασμένη Αγάπη δυο είναι οι σημαντικότερες λέξεις στο χώρο του κινηματογράφου Μπίλι και Γουάιλντερ.

Βραβεία

Η ταινία προτάθηκε για 7 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, αλλά η εταιρία Paramount θέλησε να προωθήσει περισσότερο την άλλη της παραγωγή που βρισκόταν στη λίστα των υποψηφίων την ταινία Ο Δρόμος της Αγάπης (Going My Way), η οποία κρίθηκε τελικά νικήτρια. Ο Γουάιλντερ έχασε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας από τον Λίο ΜακΚάρεϊ για το Ο Δρόμος της Αγάπης και η Στάνγουικ έχασε το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου από την Ίνγκριντ Μπέργκμαν νικήτριας για την ταινία Εφιάλτης (Gaslight). Η ταινία δεν έλαβε τελικά κανένα βραβείο την βραδιά των όσκαρ

Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Καλύτερης Ταινίας – Μπόμπι Ντα Σίλβα & Τζόζεφ Σίστρομ
Σκηνοθεσίας – Μπίλι Γουάιλντερ
Α’ Γυναικείου Ρόλου – Μπάρμπαρα Στάνγουικ
Διασκευής Σεναρίου – Μπίλι Γουάιλντερ και Ρέιμοντ Τσάντλερ
Φωτογραφίας σε ασπρόμαυρη ταινία – Τζον Σάιτς
Μουσικής Επένδυσης – Μίκλος Ρόζα
Ήχου – Λόρεν Ράιντερ

Αναγνώριση
Το 1998 κατέταξε την ταινία στην 38η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, ενώ όταν επανελήφθη η ψηφοφορία το 2007 η ταινία μετατοπίστηκε από την 38η θέση στην 29η.

double-indemnity1

ΚΡΙΤΙΚΗ 14 JUL 2015 Μανώλης Κρανάκης
10 Στα 10

O Μπίλι Γουάιλντερ ορίζει και τερματίζει ταυτόχρονο τον όρο «femme fatale» στο αρχετυπικό film noir που άλλαξε τους κανόνες ακριβώς τη στιγμή που ήταν πιο απαραίτητο από ποτε.

Το 1938, ο Γουόλτερ Νεφ, ένας έμπειρος ασφαλιστής συναντά την Φίλις Ντίτριχσον, σύζυγο ενός από τους πελάτες του με την οποία συνάπτει ερωτική σχέση. Η Φίλις του προτείνει να τη βοηθησει να σκοτώσει το σύζυγό της, κάνοντας το φόνο να φανεί ως ατύχημα προκειμένου να ξεγελάσουν τις αρχές και την ασφαλιστική εταιρία, ώστε να λάβει την αποζημίωση που της αναλογεί από την ασφάλεια ζωής του συζύγου της. Ο Γουόλτερ σκαρφίζεται ένα σχέδιο σύμφωνα με το οποίο η γυναίκα πρόκειται να λάβει διπλή αποζημίωση, με βάση μια δικλείδα του συμβολαίου του συζύγου της. Οταν ο κύριος Ντίτριχσον βρίσκεται νεκρός στις ράγες του τρένου, η αστυνομία δέχεται ότι ο φόνος προκλήθηκε από ατύχημα, αλλά ο Μπάρτον Κις, φίλος και συνεργάτης του Νεφ στην ασφαλιστική εταιρία έχει άλλη άποψη, καθώς υποπτεύεται ότι η Φίλις σκότωσε το σύζυγό της με τη βοήθεια ενός άλλου άνδρα.

Αν το «Double Indemnity» είναι κάτι περισσότερο από οποιαδήποτε ανάλυση μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε πάνω στη φόρμα, τη θέση του στην ιστορία των film noir και τη σημασία του για το ηχηρό του φεμινιστικό του μήνυμα, είναι ότι πρόκειται για μια από τις πιο απολαυστικές, χορταστικές και σοφιστικέ ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ.

Τα εύσημα ανήκουν εξ ολοκλήρου στον Μπίλι Γουάιλντερ, ένα σκηνοθέτη φτιαγμένο από αυτό το σπάνιο είδος δημιουργών (όπως ήταν, για παράδειγμα, ο Χάουαρντ Χοκς) που ελίσσονταν μέσα στα κινηματογραφικά είδη πετυχαίνοντας να τα ορίσουν ξανά και ξανά από την αρχή, χωρίς να χάνουν ίχνος από την προσωπική τους σφραγίδα.

Στο «Double Indemnity», το για πολλούς πρώτο film noir της ιστορίας του σινεμά με τα χαρακτηριστικά που το ανα-γνωρίζουμε ακόμη και σήμερα, ο Γουάιλντερ κάνει τα απίθανα πιθανά.

Προδίδει το φινάλε του φιλμ ήδη από την πρώτη σκηνή και με ένα μυθικό «voice-over» επιστρέφει στο χρόνο για να χτίσει το σασπένς πάνω στα προφανή και τα κλισέ, έτσι όπως αυτά αναδεικνύουν το μοιραίο και το αναπάντεχο πίσω από τις σκιές που βαραίνουν πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση.

Με οδηγό το ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέιμς Κέιν (με ακριβή μετάφραση του τίτλου «Διπλή Αποζήμίωση») και το σενάριο που υπογράφει μαζί του ο Ρέιμοντ Τσάντλερ, ο Μπίλι Γουάιλντερ κινηματογραφεί μια μυστηριώδη ανταλλαγή υποσχέσεων ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που μοιράζονται μια ανεξέλεγκτη έλξη, φτιάχνοντας στην πραγματικότητα μια σπουδή πάνω στην απάτη, την έλλειψη εμπιστοσύνης, την ενοχή ενός αθώου και εκείνη την τραγική στιγμή όπου οι άνθρωποι γίνονται τα πιόνια ενός παιχνιδιού που ξεκινάει από το ανώφελο μιας συνηθισμένης καθημερινότητας για να καταλήξει σε μια ασυνήθιστη αλλά προδιαγεγραμμένη τραγωδία.

Η μελαγχολία και ο πεσιμισμός του «Double Indemnity» βρίσκονται διάχυτα παντού: στη διαδρομή ενός άντρα που θα ενδώσει άνευ όρων στην ερωτική επιθυμία, στο σχέδιο μιας γυναίκας που θέλει οπωσδήποτε να αποδράσει από την ανιαρή ζωή ενός γάμου που την κρατάει δέσμια, στη σκοτεινή αντανάκλαση μιας χώρας που χάνει και τα τελευταία ψήγματα ηθικής, στο όνειρο που μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο όταν καμφθούν και οι ελάχιστες αναστολές μπροστά στο… έγκλημα.

Με έναν πρωτόγνωρο για την εποχή ρεαλισμό που, αντίθετα από αυτό που θα πίστευε κανείς, ενδυναμώνεται από την παράδοση του γερμανικού εξπρεσιονισμού (έτσι όπως έξι χρόνια αργότερα θα επαναλάμβανε ο Γουάιλντερ στο «Sunset Boulevard») και τις pulp αποχρώσεις μιας καθαρόαιμης αστυνομικής ιστορίας, ο Μπίλι Γουάιλντερ βρίσκει χαραμάδες μέσα στους αέναους κύκλους και τα συνεχώς «διπλά» ερωτήματα που ορίζουν την πλοκή, για να καθιερώσει έτσι απλά, εν έτει 1944, το είδος του film noir πολύ πριν αυτό ονομαστεί έτσι και πολύ πριν η Αμερική νιώσει έτοιμη να δει με ανοιχτά μάτια την παρακμή της.

Μέσα σε ένα απολαυστικό roller coaster συναισθηματικού σασπένς που θα οδηγήσει στο φινάλε όπως το γνωρίζουμε ήδη από την αρχή, ο πιο υπέροχος από ποτέ Φρεντ ΜακΜάρεϊ γίνεται ο αρχετυπικός ήρωας ενός σχεδίου που θα υπηρετήσει, ανήμπορος πλέον να το σταματήσει ακόμη κι όταν είναι πολύ αργά και η Μπάρμπαρα Στάνγουικ δίνει σάρκα και οστά σε έναν από τους σπουδαιότερους γυναικείους ρόλους που γράφτηκαν ποτέ στην ιστορία του σινεμά.

Η Φίλις, που η Στάνγουικ ενσαρκώνει με την αδέκαστη κι όμως ηθική μιας femme fatale (της σπουδαιότερης ίσως στο μεγάλο βιβλίο των film noir) και την ίδια στιγμή με την εύθραυστη μεγαλοπρέπεια μιας γυναίκας έτοιμης να χάσει τα πάντα, έχοντας μάθει μόνο να κερδίζει, είναι η αρχή, το τέλος και η πεμπτουσία μιας ταινίας που δονείται σε κάθε εμφανισή της, που ανεβάζει στροφές σε κάθε σατανικό της σχέδιο, που μελαγχολεί σε κάθε κεκαλυμμένη της απογοήτευση, που ακόμη και σήμερα, ανέγγιχτη από το χρόνο επτά δεκαετίες μετά, δανείζεται από την κομψότητα, τη χάρη και την ωμή της σεξουαλικότητα για να ανακαλύψει όλα όσα κρύβονται πίσω από τις σκιές, φωτίζοντας κρυστάλλινα, διάφανα και κινηματογραφικά ακαταμάχητα το απόλυτο σκοτάδι.

http://flix.gr/

double-indemnity-03

  • Κριτική από το Cine.gr:

Τετάρτη 9 Αυγούστου 2006

Double Indemnity: Μόνη επιλογή μας το μαύρο

“On the dresser is the pistol, in the chamber are the blanks/
in her pocket are the bullets, with his name upon the shanks”
Peter Hammill, Film Noir

Πόσο συναρπαστική μπορεί να είναι μια ταινία με κεντρικό ήρωα έναν ασφαλιστή; Όταν η ταινία λέγεται Double Indemnity, αυτός ο ασφαλιστής ονομάζεται Walter Neff (Fred MacMurray) και το αντικείμενο του πόθου του Phyllis Dietrichson (Barbara Stanwyck), όταν ο Billy Wilder βρίσκεται, νέος ακόμα, πίσω από τις κάμερες και ο Raymond Chandler διασκευάζει για το σελιλόιντ την ομώνυμη νουβέλα του James M. Cain, το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ – ορόσημο. Η υπόθεση σήμερα ακούγεται απελπιστικά γνώριμη: Η νεαρή γοητευτική σύζυγος συνωμοτεί με τον εραστή της ώστε να απαλλαγούν οριστικά από την παρουσία του συζυγού και να πλουτίσουν εισπράττοντας τα χρήματα της ασφάλειας. Όπως όμως συμβαίνει συνήθως, κανένα έγκλημα δεν είναι τέλειο…

Το τέλειο στην περίπτωση του Double Indemnity έγκειται στην παραδειγματική περιγραφή ενός κινηματογραφικού όρου: Το φιλμ νουάρ (στην ακριβή του μετάφραση, το ‘μαύρο φιλμ’), πρωτοεισάγεται στη σινεματική διάλεκτο το 1946: Έτσι ονομάζει και χρωματίζει ο Γάλλος κριτικός Nino Frank μία σειρά ταινιών Χολυγουντιανής παραγωγής στις αρχές της δεκαετίας του ‘40 που βρίσκουν διανομή στο Παρίσι μόλις μετά το πέρας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. (Ο ίδιος ο όρος αποτελεί ευθεία αναφορά στο roman noir, όπως συνήθιζαν να αναφέρονται και πάλι οι Γάλλοι κριτικοί της λογοτεχνίας το 18ο και 19ο αιώνα στο Βρετανικό Γοτθικό μυθιστόρημα). Το αρχικό δείγμα στο οποίο περιορίζεται ο Frank απαρτίζεται από το The Maltese Falcon / Γεράκι της Μάλτας (1941), το Laura (1941), το Murder, my Sweet (1944), και ασφαλώς το Double Indemnity (1944). Ωστόσο στα επόμενα χρόνια το δείγμα θα αμβλυνθεί τόσο, ώστε η μικρή λέξη‘νουάρ’ θα διασταλεί σαν κάθε θερμό σώμα: Γι’ άλλους, θα συνοψίσει ένα νέο κινηματογραφικό είδος (genre), γι’ άλλους θα περιγράψει απλώς μια στυλιστική εμμονή ή και ανανεωτική κινηματογραφική τεχνική, γι’ άλλους θα σηματοδοτήσει μια αντάρτικη τάση μέσα στην ίδια την Αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία, και για τους περισσότερους θα εκφράσει μεταφορικά τη σκοτεινή διάθεση, τον πεσσιμισμό και την αποξένωση- στα όρια της μισανθρωπίας- της Μεταπολεμικής περιόδου.

Το Double Indemnity δεν είναι απλώς μια κλασική ταινία: Είναι με διαφορά το αρχέτυπο φιλμ νουάρ γιατί στο μαύρο του συγκλίνουν όλες οι παραπάνω αποχρώσεις. Από εδώ ξεκινούν όλα, εδώ κάνουν επίσημη πρεμιέρα τα κινηματογραφικά στοιχεία που στο μέλλον θα καθορίσουν το είδος: Η φιγούρα της femme fatale ως αντίπαλο δέος σε αυτή του macho πλην ευάλωτου αρσενικού. Η αφήγηση σε φλάσμπακ, που ξεκινάει όταν τα γεγονότα έχουν τετελεστεί και ο ήρωας ψάχνει στο παρελθόν του έξοδο διαφυγής από το ζοφερό παρόν. Το voice-over που υπενθυμίζει διαρκώς τη σχετικότητα της αφήγησης, και καταρρίπτει το μύθο της αντικειμενικότητα της παραδοσιακής Χολυγουντιανής συνταγής. Οι λήψεις που χαράσσουν μια περίεργη γεωγραφία και καθιστούν τους ήρωες παίκτες ενός προκαθορισμένου παιχνιδιού. Οι κλειστές φόρμες που χτίζουν μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα. Ο εξπρεσσιονισμός του υψηλού ασπρόμαυρου κοντραστ. Οι χαμηλοί φωτισμοί που ρίχνουν φως στο σκοτεινό δεσμό που ενώνει τη σεξουαλικότητα με το θάνατο. Δολοφονικές (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ατάκες στο διαλογικό μέρος. Και τόσα άλλα εθιστικά μοτίβα, από το τσιγάρο που αργοσβήνει ως το βραχιολάκι στο γυμνό αστράγαλο.

Ο τίτλος (Διπλή Αποζημίωση) προδίδει και τη βασική δομή του φιλμ: Ακόμα κι αν οι άνθρωποι ζουν μόνοι, όλα γύρω και μέσα τους είναι οργανωμένα σε ζεύγη αντιθέτων. Η γυναίκα είναι διπρόσωπη, πότε δόλια dominatrix και πότε αδύναμη γυναίκα που κρέμεται σε κάθε περίπτωση από έναν άντρα. Το αντεστραμμένο είδωλο μιας νοικοκυράς σε απόγνωση. Ο άντρας είναι μεν ο εργατικός κουβαλητής και ενίοτε ο δυναμικός καιροσκόπος, αλλά μπορεί να λυγίσει από την ενσάρκωση μιας φαντασίωσης του. Το βαθύ μάυρο κάνει κοντράστ με το λευκό. Το καλό του ενός ήρωα ταυτίζεται με το κακό ενός άλλου. Και αν αυτή η σχηματοποίηση ακούγεται στερεότυπη και ξεπερασμένη, ο κυνισμός του φινάλε δύσκολα θα αφήσει καποιον ασυγκίνητο. Το κακό είναι σύμφυτο με το ανθρώπινο. Ο Παρμενίδης που είχε την ίδια αναζήτηση με τα δίπολα εικοσιέξι αιώνες πριν, πίστευε στο θετικό και τον αρνητικό πόλο. Στο καλό και το κακό. Στον νουάρ κόσμο του Wilder, το σύμπαν είναι απλώς σκάρτο, ελαττωματικό. Λάθος του κατασκευαστή. Και χωρίς εγγύηση επιστροφής.

Αυτό δε σημαίνει πως το Double Indemnity είναι απλώς ένα μάθημα κινηματογραφικής ιστορίας – ή και της Παγκόσμιας Ιστορίας, μιας που οι κατά τόπους θεωρητικοί επιμένουν να τη διαβάζουν ως μια αλληγορία για την απαρχή της παρακμής της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας. Είναι ο ρόλος του θεατή που δεν θα είναι πια ποτέ ο ίδιος. Το βλέμμα του θεατή δεν είναι πλέον αγνό, αντικειμενικό, αποστασιοποιημένο, αδιάφορο, ή έστω πονηρό, υποψιασμένο, σκοποφιλικό. Από το πρώτο κιόλας πλάνο του φιλμ, ο θεατής αναγκαία ταυτίζεται με το δολοφόνο, ακολουθεί το βλέμμα του, τη σκέψη του, τις κινήσεις του. Αυτή η αμοράλ έμπνευση του Wilder θα προδιαγράψει πως κάθε θεατής είναι ένας μικρός δολοφόνος σαν τον Γουώλτερ: Είναι αυτός που θα αποπλανηθεί, θα περιφρονήσει την καθημερινότητά του, θα μαζέψει τα στοιχεία, θα καταστρώσει στο μυαλό του ένα σχέδιο, θα εγκαταλείψει κάποτε τον νοερό κόσμο των ιδεών και πριν τους τίτλους τέλους θα θυσιάσει κάτι, έχοντας ως μόνο κίνητρο και απώτερο στόχο την απόλυτη απόλαυση. Ιδού το τέλειο έγκλημα.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Γκέλυ Μαδεμλή (It`s a Classic!)

double-indemnity-02

Διπλή Ταυτότητα, του Μπίλυ Γουάιλντερ

H υπόθεση

Το 1938, ο Γουόλτερ Νεφ (Φρεντ ΜακΜάρεϊ), ένας έμπειρος ασφαλιστής συναντά τη Φύλις Ντίτριχσον (Μπάρμπαρα Στάνγουικ) σύζυγο ενός από τους πελάτες του με την οποία συνάπτει ερωτική σχέση. Η Φύλις του προτείνει να τη βοηθησει να σκοτώσει το σύζυγό της, κάνοντας το φόνο να φανεί ως ατύχημα προκειμένου να ξεγελάσουν τις αρχές και την ασφαλιστική εταιρία, ώστε να λάβει την αποζημίωση που της αναλογεί από την ασφάλεια ζωής του συζύγου της. Ο Γουόλτερ σκαρφίζεται ένα σχέδιο σύμφωνα με το οποίο η γυναίκα πρόκειται να λάβει διπλή αποζημίωση, με βάσει μια δικλείδα του συμβολαίου του συζύγου της. Όταν ο κύριος Ντίτριχσον (Τομ Πάουερς) βρίσκεται νεκρός στις ράγες του τρένου, η αστυνομία δέχεται ότι ο φόνος προκλήθηκε από ατύχημα, αλλά Μπάρτον Κις (Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον), φίλος και συνεργάτης του Νεφ στην ασφαλιστική εταιρία έχε άλλη άποψη, καθώς υποπτεύεται ότι η Φύλις σκότωσε το σύζυγό της με τη βοήθεια ενός άλλου άνδρα.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:
Μπίλυ Γουάιλντερ

ΣΕΝΑΡΙΟ:
Μπίλυ Γουάιλντερ –
Ρέιμοντ Τσάντλερ
Βασισμένο στο μυθιστόρημα του:
Τζέιμς Μ. Κέιν

ΜΟΥΣΙΚΗ:
Μίκλος Ρότσα

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ:
Φρεντ ΜακΜάρεϊ
Μπάρμπαρα Στάνγουικ
Έντουαρντ Ρόμπινσον

Η ταινία

Η «Διπλή Ταυτότητα» (Double Indemnity) θεωρείται αρχέτυπο του Film Noir που αναπτύχθηκε εκείνη την εποχή (μέσα της δεκαετίας του 40), διαδραματίζοντας καίριο ρόλο στην διαμόρφωση του είδους! Αν και είναι μια από τις πρώτες ταινίες του Μπίλυ Γουάιλντερ (2η ταινία του και πρώτη στην Αμερική) προτάθηκε για Όσκαρ Σκηνοθεσίας μεταξύ των 7 συνολικά υποψηφιοτήτων (!!!) που πήρε η ταινία.

Η ταινία βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέιμς Μ. Κέιν που ήταν εμπνευσμένο από ένα αλήθινό συμβάν που είχε αναστατώσει την κοινωνία κάμποσα χρόνια πριν. Ο Κέιν είχε παρακολουθήσει τις λεπτομέρειες του περιστατικού αφού σαν νεαρός ρεπόρτερ είχε καλύψει την δίκη του σατανικού ζευγαριού για μια μεγάλη εφημερίδα. Η κατηγορούμενη Ρουθ Σνάιντερ είχε πείσει τον σύζυγό της να συνάψει μια μεγάλη ασφάλεια βάζοντας σαν δικαιούχο την ίδια. Μετά, έπεισε τον εραστή της Τζουντ Γκρέι να σκοτώσει τον σύζυγο προκειμένου να εισπράξει την σημαντικότατη αποζημίωση. Η φωτογραφία της εκτέλεσής τους στην ηλεκτρική καρέκλα έγινε η διασημότερη φωτογραφία της δεκαετίας του 20. Όταν ήδη ο Κέιν είχε γίνει διάσημος από την τεράστια επιτυχία του «Ο Ταχυδρόμος Χτυπάει Πάντα Δυο Φορές», οι εκδοτικοί Οίκοι ασκούσαν ισχυρή πίεση για την επανάληψη του θαύματος. Έτσι μέσα της δεκαετίας του 30, ο Κέιν δημοσιεύει σε 8 συνέχειες το μυθιστόρημα, ενώ βάζει παράλληλα τον ατζέντη του να το ταχυδρομήσει σε όλες τις κινηματογραφικές εταιρείες που διαγκωνίζονταν να το αποκτήσουν προσφέροντας δεκάδες χιλιάδες δολλάρια. Δυστυχώς όμως, η Επιτροπή Λογοκρισίας των ΗΠΑ θεώρησε το έργο ανήθικο και απαγόρευσε την μεταφορά του σε ταινία. Πολύ αργότερα, η Paramount τόλμησε παρ΄όλη την απαγόρευση, να αγοράσει τα κινηματογραφικά δικαιωμάτα (έναντι σημαντικά χαμηλότερου ποσού) για λογαριασμό του Μπίλυ Γουάιλντερ. Ο ιδιοφυής σκηνοθέτης σε συναργασία με τον Τσαρλς Μπράκετ έγραψε ένα αρχικό σενάριο το οποίο και υπέβαλλε στην λογοκρισία που παραδόξως συμφώνησε με αντάλλαγμα το κόψιμο κάποιων επίμαχων σκηνών.

Ο Μπράκετ αποσύρεται απογοητευμένος από το εγχείρημα μια και οι σκηνές που οι λογοκριτές απαιτούσαν να κοπούν περιείχαν όλη την ουσία της ταινίας. Το γεγονός αυτό θα σταθεί καθοριστικό για την συνεργασία των δύο ανδρών μια και μετά την ολοκλήρωση του επόμενου σεναρίου τους της πολυβραβευμένης «Λεωφόρου της Δύσεως» θα διακοπεί… ένδοξα.

Έτσι ο Γουάιλντερ στρέφεται στον ίδιο τον Κέιν, ο οποίος όμως έχει ήδη συμβόλαιο με ανταγωνιστική εταιρεία. Έτσι, προχωρά στην πρόσληψη ενός ανερχόμενου συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων, του διασήμου στην συνέχεια, Ρέιμοντ Τσάντλερ. Αν και η συνεργασία τους παραήταν επεισοδιακή μια και οι δυο άντρες μίσησαν ο ένας τον άλλον με δύναμη, το σενάριό τους βγήκε τόσο πετυχημένο ώστε ο ίδιος ο Κέιν να παραδεχτεί πως κάποια από τα στοιχεία που πρόσθεσαν καθώς και η διασκευή των διαλόγων θα ήθελε να τα είχε συλλάβει πρώτος εκείνος.

Η Μπάρμπαρα Στάνγουικ ήταν η πρώτη επιλογή του ταλαντούχου και στο κάστινγκ Γουάιλντερ. Εκείνη όμως έχοντας ερμηνεύσει μέχρι τότε μόνο θετικά φορτισμένους χαρακτήρες δίσταζε πολύ να αναλάβει τον ρόλο. Η φορτική επιμονή του σκηνοθέτη έκαμψε και τις τελευταίες της αντιρρήσεις, χαρίζοντάς της μια εξαιρετική επιτυχία και την ιδιαίτερη αναγνώριση που αποζητούσε! Για τους αντρικούς ρόλους επέλεξε τον λιγότερο γνωστό ηθοποιό Φρεντ ΜακΜάρεϊ για τον ρόλο του εραστή, αλλά και τον διάσημο εκείνη την εποχή Εντ Ρόμπινσον για τον σαφέστατα μικρότερο ρόλο του ντετέκτιβ . Φυσικά και γι αυτούς χρειάστηκε να δώσει σκληρή μάχη μέχρι να πεισθούν πως θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις ιδιαίτερες δυσκολίες της ερμηνείας.

Για την σκηνή του τέλους, ο Γουάιλντερ είχε γυρίσει και μια εναλλακτική εκδοχή όπου ο εραστής οδηγείται στον θάλαμο αερίων. Αλλά βλέποντάς την, κατέληξε την αρχική του απόφαση όπου οι δυο εραστές ομολογούν και οδηγούνται στο αστυνομικό τμήμα μια και η εκδοχή αυτή ανέδυε μεγαλύτερη τρυφερότητα… Η άθλια ξανθιά περούκα που φορούσε η Στάνγουικ ήταν μια ακόμη λαμπρή ιδέα του Γουάιλντερ που κατέληξε σε αυτό το εύρημα για να τονίσει τον ψεύτικο χαρακτήρα του χαρακτήρα που υποδυόταν.

Πίσω από την κάμερα κάθησε ο Τζον Ζάιτς, φωτίζοντας το φιλμ με έντονα κοντράστ που παραπέμπουν στον γερμανικό εξπρεσιονισμό. Συχνά τα πρόσωπα σκιάζονται από τις μισάνοιχτες περσίδες των παραθύρων, προμηνύοντας την τραγική τους μοίρα και την τελική καταδίκη.

Η ταινία έτυχε λαμπρής υποδοχής τόσο από το κοινό όσο και από την κριτική που εντυπωσιάστηκε από το πρωτόγνωρο στυλ της ταινίας. Τέτοιος ήταν ο απόηχος του φιλμ ώστε ο Άλφρεντ Χίτσκοκ να γράψει στον σκηνοθέτη: «Από την στιγμή της προβολής του συγκεκριμένου φιλμ και μετά, δυο είναι οι σπουδαιότερες λέξεις στον χώρο του σινεμα: “Μπίλυ” και “Γουάιλντερ”»!!!

Η ταινία έλαβε 7 υποψηφιότητες για τα Βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου χωρίς όμως να τιμηθεί ούτε καν με ένα… Για την ιστορία οι υποψηφιότητες της ήταν:
Καλύτερης Ταινίας – Μπόμπι Ντα Σίλβα & Τζόζεφ Σίστρομ
Σκηνοθεσίας – Μπίλι Γουάιλντερ
Α’ Γυναικείου Ρόλου – Μπάρμπαρα Στάνγουικ
Διασκευής Σεναρίου – Μπίλι Γουάιλντερ και Ρέιμοντ Τσάντλερ
Φωτογραφίας σε ασπρόμαυρη ταινία – Τζον Σάιτς
Μουσικής Επένδυσης – Μίκλος Ρόζα
Ήχου – Λόρεν Ράινερ

O σκηνοθέτης.

O Mπίλυ Γουάιλντερ ένας από τους πιο ιδιοφυείς σκηνοθέτες της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ ξεκίνησε την μακροχρόνια καριέρα του στο Βερολίνο του μεσοπολέμου γράφοντας σενάρια…

Μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, κινδυνεύοντας θανάσιμα σαν εβραίος, πηγαίνει για λίγο στο Παρίσι όπου γυρίζει μια ταινία και καθώς προμηνύεται Πόλεμος, δοκιμάζει την τύχη του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού! Πρώτος σταθμός το σενάριο της «Νινότσκα» ενώ ακολουθεί η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα στο Χόλιγουντ! Με την 2η κιόλας ταινία του στη νέα του πατρίδα, το φιλμ νουάρ «Διπλή Ταυτότητα», προτείνεται για το πρώτο του Όσκαρ! Θα το κατακτήσει και μάλιστα εις διπλούν την επόμενη χρονιά με την συγκλονιστική «Λεωφόρο της Δύσης».

Θα ακολουθήσουν μια σειρά εκπληκτικών, μπριλάντε κωμωδιών με τις ομορφότερες σταρ του σινεμά! Οι πρωταγωνιστές του συγκεντρώνουν 14 υποψηφιότητες για Όσκαρ , ενώ το 1986, το 1988 και το 1993 θα τιμηθεί με σημαντικά βραβεία για τη συνολική του προσφορά στο σινεμά!

Το πρωτοπόρο ύφος του Γουάιλντερ σε συνδυασμό με τα αμφιλεγόμενα θέματα που πραγματεύτηκε σε κάποιες από τις ταινίες του, διεύρυναν το φάσμα του αποδεκτού και συνετέλεσαν τόσο στην εξέλιξη του αμερικανικού κινηματογράφου, όσο και στην αφύπνιση του κοινού.

Φιλμογραφία:
Έτος Τίτλος / Ελληνικός τίτλος

1934 Mauvaise Graine / Ο κακός δρόμος

1942 The Major and the Minor / Υπερφυσική Μπεμπέκα
1943 Five Graves to Cairo / Κατάσκοποι του Αλαμέιν

1944 Double Indemnity / Διπλή Ταυτότητα ή Κολασμένη Αγάπη
1945 The Lost Weekend/ Το Χαμένο Σαββατοκύριακο

1945 Death Mills

1948 The Emperor Waltz / Το βαλς του Aυτοκράτορα

1948 A Foreign Affair / Φλόγα και πάθος
1950 Sunset Boulevard / Η Λεωφόρος της Δύσης Σκηνοθέτης/Σεναριογράφος
1951 Ace in the Hole / Το τελευταίο ατού

1953 Stalag 17 / Ο καταδότης του θαλάμου 17

1954 Sabrina / Γλυκειά μου Σαμπρίνα
1955 The Seven Year Itch / Εφτά χρόνια φαγούρας
1957 The Spirit of St. Louis / Λίντμπεργκ, η Oδύσσεια ενός γενναίου

1957 Love in the Afternoon / Αριάν
1957 Witness for the Prosecution / Μάρτυς κατηγορίας

1959 Some Like It Hot / Μερικοί το προτιμούν καυτό

1960 The Apartment / Η Γκαρσονιέρα
1961 One, Two, Three / Ένα… Δύο… Τρία
1963 Irma la Douce / Η τροτέζα
1964 Kiss Me, Stupid / Φίλησέ με, κουτέ
1966 The Fortune Cookie / Ένας υπέροχος απατεώνας

1970 The Private Life of Sherlock Holmes / Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς

1972 Avanti! / Αβάντι!
1974 The Front Page / Η πρώτη Σελίδα
1978 Fedora / Φαιδώρα
1981 Buddy Buddy / Τα φιλαράκια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s