«Ποίηση Χωρίς Τέλος» (2016) του Alejandro Jodorowsky | κριτική του Βασίλη Φράγκου

 

«Το σινεμά είναι αλήθεια είκοσι τέσσερις φορές το δευτερόλεπτο» JeanLuc Godard. Πόσο ευμετάβλητη μπορεί όμως να αποδειχθεί η έννοια της (κινηματογραφικής) αλήθειας και ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος απεικόνισής της; Αν ο νους θέτει τα ερωτήματα τότε η καρδιά οφείλει να δίνει τις απαντήσεις, έρχεται να διαλαλήσει ο αγέραστος Alejandro JodorowskyEl Topo» 1970, «The Holy Mountain» 1973) στο δεύτερο από τα πέντε (όπως έχει ανακοινώσει) κεφάλαια της αυτοβιογραφίας του.

Ξεκινάει την Κυριακή στις 8 Ιανουαρίου 2017 το Εργαστήρι Κινηματογράφου του Δήμου Ζωγράφου στις 11.00 στη Βίλα Βουγά με μάθημα γνωριμίας και εγγραφές

ΦΑΡΕΝΑΪΤ 451 (1966) του Φρανσουά Τριφό στο Σχολείο του Σινεμά το Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2017 στις 19.30 με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση

poesia

Συνεχίζοντας από εκεί που τελείωσε ο «Χορός της Πραγματικότητας» (πρωτ. τίτλος «La Danza de la Realidad», 2013), ο νεαρός και υπερ-φιλόδοξος Αλεχαντρίτο πηγαίνει κόντρα στις επιθυμίες των γονιών του, ασπάζεται την ποίηση ως την υπέρτατη θρησκεία και μπλέκει σε ένα ξέφρενο γαϊτανάκι εκκεντρικών και γεμάτων παραδοξότητες χαρακτήρων, αχαλίνωτου πάθους (η Pamela Flores υποδύεται εκτός φυσικά από τη μητέρα του πρωταγωνιστή, και το αντικείμενο του πόθου του), απροκάλυπτης επίθεσης στα χρηστά ήθη και τον καθωσπρεπισμό οποιασδήποτε μορφής. Ο 88χρονος Jodorowsky, αμετανόητος υπερασπιστής των πολιτικά μη ορθών δυνατοτήτων του μαγικού ρεαλισμού καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, δε σταματά ούτε στιγμή να βομβαρδίζει την οθόνη με τολμηρές, παιχνιδιάρικες, προκλητικές και ευφάνταστα συναρπαστικές ιδέες. Η έντονη αυτοαναφορικότητα θα μπορούσε εύκολα να βγάλει εντελώς το κοινό από την τελική εξίσωση, μετατρέποντας το οπτικό ντελίριο σε ελκυστικό έδεσμα αποκλειστικά εσωτερικής κατανάλωσης. Ο μάγειρας ωστόσο βρίσκεται ξεκάθαρα σε πλήρη καλλιτεχνική διαύγεια και δημιουργικό οίστρο, οπότε αυτό που σε διαφορετική περίπτωση θα αποτελούσε τρικυμία εν κρανίω, καταλήγει ένα υπέροχο ερωτικό γράμμα στη γοητεία του σουρεαλισμού, την αστείρευτη δύναμη του κινηματογράφου ως μέσου έκφρασης και την απόλαυση της ζωής σε όλες τις εκφάνσεις της.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s