«La La Land» (2016) του Damien Chazelle | κριτική του Βασίλη Φράγκου

 

Τα εκκωφαντικά ντραμς του προπερσινού «Χωρίς Μέτρο» (πρωτ. τίτλος «Whiplash», 2014) δεν έχουν προλάβει ακόμη να σιγήσουν, και το νέο παιδί-θαύμα του αμερικανικού σινεμά επιδιώκει εκ νέου να βγάλει λαγό απ’ το καπέλο, αυτή τη φορά φέρνοντας εις πέρας ένα σχέδιο που ονειρευόταν ήδη από το 2010 αλλά δεν μπορούσε να βρει χρηματοδότηση.

la-la-land-poster-gr

Η Mia Dolan (Η Emma Stone στην καλύτερη ίσως ερμηνεία της καριέρας της, πήρε τη θέση της Emma Watson που αποτελούσε την αρχική επιλογή αλλά αποχώρησε λόγω υποχρεώσεων σε άλλες παραγωγές) εργάζεται ως σερβιτόρα και παράλληλα λαμβάνει μέρος σε όσες περισσότερες auditions κινηματογραφικών ρόλων μπορεί, προκειμένου να αρπάξει την παραμικρή ευκαιρία καριέρας από τα μαλλιά. Ένα βράδυ γνωρίζει τον Sebastian Wilder (Ο Ryan Gosling αντικατέστησε τον Miles Teller, καλό φίλο του Chazelle και πρωταγωνιστή του «Whiplash»), έναν ταλαντούχο πιανίστα και αμετανόητο λάτρη της παλιάς, ανόθευτης τζαζ την οποία φιλοδοξεί να τιμά δεόντως, όταν καταφέρει κάποια μέρα να ανοίξει το δικό του μαγαζί. Αμφότεροι οι δύο φιλόδοξοι νέοι στοχεύουν ψηλά, λατρεύουν να μεγαλοπιάνονται, ψάχνουν την αγάπη και αναζητούν την απαραίτητη ώθηση ώστε να γίνουν ξακουστοί στην Πόλη των Αγγέλων, το μέρος όπου όλες οι ευχές είναι πραγματοποιήσιμες και ο καθένας έχει δικαίωμα στο όνειρο.

Ξεκινάει την Κυριακή στις 8 Ιανουαρίου 2017 το Εργαστήρι Κινηματογράφου του Δήμου Ζωγράφου στις 11.00 στη Βίλα Βουγά με μάθημα γνωριμίας και εγγραφές

ΦΑΡΕΝΑΪΤ 451 (1966) του Φρανσουά Τριφό στο Σχολείο του Σινεμά το Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2017 στις 19.30 με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση

Με θαυμασμό για κλασικά μιούζικαλ όπως το «Τραγουδώντας στη Βροχή» (πρωτ. τίτλος «Singin’ in the Rain», 1952) του Stanley Donen και οι «Ομπρέλες του Χερβούργου» (πρωτ. τίτλος «Les Parapluies de Cherbourg», 1964) του Jacques Demy, ο Damien Chazelle επανέρχεται στο γνώριμο από το προηγούμενο εγχείρημά του κυνήγι της επιτυχίας, και κατασκευάζει με παλιομοδίτικα υλικά (η οθόνη σε Cinemascope αναλογίες και η εκθαμβωτική φωτογραφία προσαρμόζουν στο σήμερα ένα Λος Άντζελες αλλοτινών εποχών) μια μοντέρνα ταινία γεμάτη συναίσθημα, ζωντάνια και ρυθμό. Από την επιλογή των χρωμάτων και των σκηνικών μέχρι τις εντυπωσιακές χορογραφίες που κυριαρχούν στο πρώτο μισό, τα πάντα δείχνουν δουλεμένα στην εντέλεια, ενώ οι λαμπεροί πρωταγωνιστές (στην τρίτη τους κινηματογραφική συνάντηση) ελίσσονται όσο καλύτερα μπορούν ανάμεσα στη γλυκανάλατη αφέλεια και την ειλικρινή μελαγχολία. Όλα αυτά τα στοιχεία πληρούν τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός φιλμ που θα μπορούσε να γίνει σημείο αναφοράς στο είδος του, αν η έμφαση στη ρετρό αισθητική δε συνεπαγόταν και ελάχιστες εκπλήξεις στην εξέλιξη της τετριμμένης κεντρικής ιστορίας ή αν η παράθεση ταυτόχρονα πολλών ζουμερών θεματικών δεν άφηνε αναγκαστικά αρκετές μερικώς αναξιοποίητες. Αρκούν όμως καθώς φαίνεται για να εξασφαλίσουν εγκωμιαστικές κριτικές και να δώσουν προβάδισμα στη φετινή οσκαρική κούρσα, στην οποία το «La La Land» φιγουράρει ως ισχυρό φαβορί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s