Αφιέρωμα στον Ρώσο σκηνοθέτη Αντρέι Ταρκόφσκυ στις 11/1/2017 στο βιβλιοπωλείο Εν Πλω!

Το Αντίφωνο (www.antifono.gr) διοργανώνει εκδήλωση/αφιέρωμα στον μεγάλο Ρώσο σκηνοθέτη Αντρέι Ταρκόφσκυ με την αφορμή των 30 χρόνων από την εκδημία του, στο βιβλιοπωλείο Εν Πλω.

Εργαστήρι Κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου 2017  (μπορείτε να παρακολουθήσετε δοκιμαστικά τα δύο επόμενα μαθήματα της Παρασκευής και της Κυριακής)

Η Αγελάδα (1968) του Dariush Mehrjui (του Νταριούς Μεχρζουί) το Σάββατο 14.1.2017 στις 19.30 στο Σχολείο του Σινεμά με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση

tarkofsky_afisa

Συζητούν: Νίνος Φένεκ Μικελίδης, κριτικός κινηματογράφου, πατήρ Σταμάτης Σκλήρης, αγιογράφος, Ευθύμης Χατζής, σκηνοθέτης

Συντονισμός: Κωνσταντίνος Μπλάθρας

Πληροφορίες

Που: Στο βιβλιοπωλείο Εν Πλω, Χαρ. Τρικούπη 6-10, Εμπορικό κέντρο Αtrium.

Πότε: Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2017, 7:00 το απόγευμα

Eίσοδος ελεύθερη

Περισσότερες πληροφορίες στο 2111198900

Ο ΡΩΣΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΜΕ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι ή Ταρκόβσκι , (4 Απριλίου 1932 – 29 Δεκεμβρίου 1986) ήταν Ρώσος σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Ανήκει στους κορυφαίους εκπροσώπους του ρωσικού κινηματογράφου

Το έργο του Ταρκόφσκι χαρακτηρίζεται από έντονα προσωπικά και μεταφυσικά στοιχεία, με επιρροές από τη λογοτεχνία και τη ζωγραφική. Αργοί ρυθμοί, εικόνες εξαιρετικής αισθητικής και σταθερά απόμακρα και μακράς διάρκειας πλάνα είναι μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά των ταινιών του. Σταδιακά ανέπτυξε μία προσωπική θεωρία γύρω από τον κινηματογράφο, που αποκαλείται συχνά και ως γλυπτική του χρόνου. Σύμφωνα με αυτή, ο Ταρκόφσκι πίστευε πως ένας από τους κύριους στόχους του κινηματογράφου ήταν η καταγραφή της αληθινής ανθρώπινης εμπειρίας του χρόνου. Οι ταινίες του χαρακτηρίζονται συχνά για την έλλειψη γραμμικής αφήγησης, υιοθετώντας ποιητικούς συνειρμούς και «ονειρική λογική»

Ο ίδιος δεν θεωρούσε τα έργα του συμβολικά, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «…είμαι εχθρός των συμβόλων. Είναι μια πολύ στενή έννοια από την άποψη ότι ένα σύμβολο υπάρχει με σκοπό την αποκρυπτογράφησή του. Από την άλλη πλευρά, μια καλλιτεχνική εικόνα δεν χρειάζεται αποκρυπτογράφηση, είναι ένα ισοδύναμο του κόσμου που μας περιβάλλει. Η βροχή στο Σολάρις δεν είναι σύμβολο, είναι απλά μια βροχή που στην συγκεκριμένη στιγμή έχει μια ιδιαίτερη σημασία για τον ήρωα. Δεν συμβολίζει τίποτε, απλά εκφράζει. Είναι μια καλλιτεχνική αλληλουχία εικόνων. Το σύμβολο κατ’ εμέ, είναι κάτι πολύ περίπλοκο». Συχνά οι ταινίες του Ταρκόφσκι κατατάσσονται στο είδος του ποιητικού κινηματογράφου. Ο ίδιος ο Ταρκόφσκι δεν αποδεχόταν αυτό το χαρακτηρισμό, που απέδιδε κυρίως σε άλλους σκηνοθέτες όπως στον Φελίνι και στον Παζολίνι, θεωρώντας πως ο αποκαλούμενος ποιητικός κινηματογράφος γίνεται σκόπιμα ακατανόητος

Φιλμογραφία

Θυσία (Offret, 1986)
Νοσταλγία (Nostalghia, 1983)
Tempo di viaggio (1983) — τηλεπαραγωγή
Στάλκερ (Stalker, 1979)
Ο Καθρέφτης (Zerkalo, 1975)
Σολάρις (Solyaris, 1972)
Αντρέι Ρουμπλιόφ (Andrei Rublyov, 1969)
Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν (Ivanovo detstvo, 1962)
Ο οδοστρωτήρας και το βιολί (Katok i skripka, 1960)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s