Η πείνα / Sult (1966) Σκηνοθεσία: Χένινγκ Κάρλσεν | από τις καλύτερες μεταφορές λογοτεχνικού βιβλίου στον κινηματογράφο

hunger-sult-1966-001

Η πείνα / Sult
Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, 1966
Σκηνοθεσία: Χένινγκ Κάρλσεν, Ασπρόμαυρη, 117’

Πρωταγωνιστούν: Γκούνελ Λίντμπλομ, Μπίργκιλ Φέντερσπιλ, Περ Όσκαρσον

Η Αγελάδα (1968) του Dariush Mehrjui (του Νταριούς Μεχρζουί) το Σάββατο 14.1.2017 στις 19.30 στο Σχολείο του Σινεμά με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση

Εργαστήρι Κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου 2017  (μπορείτε να παρακολουθήσετε δοκιμαστικά τα δύο επόμενα μαθήματα της Παρασκευής και της Κυριακής)

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2017 | ανοιχτό μάθημα – παρουσίαση Τετάρτη 18.1.2017 στις 19. 30

Μεταφορά του πρώτου, αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος του Νορβηγού συγγραφέα Κνουτ Χάμσουν (1859-1952, βραβείο Νόμπελ 1920), βασισμένου στα προσωπικά του βιώματα όταν ήταν άπορος διανοούμενος στο Όσλο του 19ου αιώνα. «Η πείνα», το πιο δημοφιλές και πολυμεταφρασμένο έργο του, είναι άλλη μια περιγραφή της μοναξιάς και της εξαθλίωσης του ανθρώπου που κάνει το «λάθος» να επιδίδεται σε πνευματικές και δημιουργικές δραστηριότητες, σ’ έναν συβαριτικό κόσμο υλικών απολαύσεων.

peina

Η πείνα του Κνουτ Χάμσουν || Εκδόσεις Μεταίχμιο (2014) και Ζήτρος (2004)

Οι ονειρικές σκηνές είναι απόλυτα ενσωματωμένες στην αφήγηση, ενώ ο χώρος του Όσλο, που αναπαρίσταται με εντυπωσιακή ιστορική ακρίβεια, αποκτά μια εφιαλτική διάσταση, μέσα από την ασπρόμαυρη φωτογραφία -αναφορά στη φωτογραφία των αρχών του αιώνα. Βραβείο ανδρικής ερμηνείας στις Κάννες για τον Περ Όσκαρσον.

hunger-sult-1966

Σπουδαία κινηματογραφική μεταφορά του πασίγνωστου ομώνυμου μυθιστορήματος του Κνουτ Χάμσουν, βασισμένου στα προσωπικά βιώματα του συγγραφέα όταν ήταν άπορος διανοούμενος στο Όσλο του 1890, που τότε ονομαζόταν Κριστιανία. Η κάμερα ταυτίζεται εξαρχής με το υποκειμενικό βλέμμα του ήρωα, υιοθετώντας την παραμορφωτική οπτική του (λόγω πείνας), σε τέτοιο βαθμό και με τέτοια ένταση, που το πραγματικό συγχέεται διαρκώς με το φαντασιακό και όλη η ταινία αποκτά μια διάσταση delirium-tremens του βλέμματος. Η πείνα για τον ήρωα έχει γίνει τρόπος ζωής , μια ψυχική νεύρωση που τον σπρώχνει στα σύνορα της πραγματικότητας, βαθιά μέσα του και ταυτόχρονα έτη φωτός μακριά από τον εαυτό του, ενώ το περιβάλλον μέσα στο οποίο προσπαθεί να επιβιώσει καταγράφεται με εφιαλτικούς τόνους. Η σωματική και ψυχική καταβολή από το αδυσώπητο όσο και ακόρεστο αίσθημα της πείνας, μοιάζει με κελί φυλακής μέσα στο οποίο είναι παγιδευμένος και αυτός ο εγκλεισμός του προκαλεί οράματα και παραισθήσεις, που αποτελούν συστατικό στοιχείο του κόσμου του. Οι εφιαλτικές σκηνές και η φενάκη του πραγματικού είναι το αφηγηματικό όχημα της ταινίας, ενώ το Όσλο της εποχής αναπαρίσταται με εντυπωσιακή ιστορική ακρίβεια, υπερτονίζοντας την καταβύθιση του ήρωα σε άγνωστα όσο και ζοφερά εσωτερικά τοπία. Τα έντονα κοντράστ της εκπληκτικής ασπρόμαυρης φωτογραφίας, η υποβλητική μουσική του μεγάλου πολωνού συνθέτη Κριστόφ Κομέντα και κυρίως η εξαιρετική και επώδυνη (σωματικά και ηθικά) ερμηνεία του Πιερ Όσκαρσον, για την οποία και βραβεύτηκε επάξια στο Φεστιβάλ Καννών, αποτελούν την εικαστική υπεραξία της ταινίας, μιας από τις καλύτερες στην ιστορία του δανέζικου κινηματογράφου.

• Βραβείο ερμηνείας στον Πιερ Όσκαρσον – Φεστιβάλ Καννών 1966

O Περ Όσκαρσον (1927-2010) πρωταγωνιστής της “Πείνας” πέθανε στις 30-12- 2010 μαζί με τη σύζυγο του από πυρκαγιά.

Σε ηλικία 83 ετών πέθανε ο σουηδός ηθοποιός που κάηκε στο σπίτι του μαζί με την σύζυγό του όπως επιβεβαίωσαν οι αρχές.

[Από τις αγαπημένες μας ταινίες η “Πείνα” όπως και όλων των κινηματογραφικών λεσχών στην Ελλάδα στις οποίες έχει παιχτεί πολλές φορές, από τις καλύτερες μεταφορές λογοτεχνικού βιβλίου στον κινηματογράφο και ο πρωταγωνιστής της ιδιόμορφη και οικεία φιγούρα στο πέρασμα του χρόνου, παρόλο που ο ρόλος που υποδύεται δεν αφήνει και την πιο γλυκιά αίσθηση. Ο τραγικός του θάνατος από πυρκαγιά μαζί με τη σύζυγό του, αν και μεσολάβησαν πάρα πολλές ταινίες από το 1966 και προϋπήρξαν αρκετές, αφού ο Όσκαρσον ήταν από τους πιο γνωστούς ηθοποιούς στη Σουηδία, σαν να ξανακάνει επίκαιρο εκείνο το βλέμμα το λίγο ειρωνικό και το λίγο σαρδόνιο. Γ.Κ.]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s