Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΛΓΕΡΙΟΥ (1966) του Τζίλο Ποντεκόρβο στο Σχολείο του Σινεμά με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση το Σάββατο 28.1.2017

Το Σχολείο του Σινεμά (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια) συνεχίζει τις εκπαιδευτικές προβολές του με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση το Σάββατο 28.1.2017 στις 19.30 με την σπουδαιότερη ενδεχόμενα πολιτική ταινία όλων των εποχών του Τζίλο Ποντεκόρβο Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΛΓΕΡΙΟΥ  (1966). Παρακαλούμε επειδή ο χώρος είναι μικρός (20-25 άτομα) να εξασφαλίσετε θέση στα τηλ. 2130 159816, 6944143564 και στο e-mail schoolofcinemagra@gmail.com.  

h-maxh-toy-algeriou-001

Η Μάχη του Αλγερίου
La Battaglia Di Algeri
4,5 / 5 Η Μάχη του Αλγερίου
Πολιτική 1966 | Α/Μ | Διάρκεια: 121′
Ιταλοαλγερινή ταινία, σκηνοθεσία Τζίλο Ποντεκόρβο με τους: Ζαν Μαρτέν, Μπραχίμ Χατζαντί, Ούγκο Παλέτι, Γιασέφ Σαάντι
Η δράση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας (FLN) από το 1954 ως το 1960 και ο ρόλος του στην απελευθέρωση της χώρας από το γαλλικό ζυγό.

Εργαστήρι Κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου 2017  (συνεχίζονται οι εγγραφές, όχι μόνο για δημότες ζωγράφου)..

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2017  ανοιχτό μάθημα τελευταία παρουσίαση

Συνοπτική κριτική (Αθηνόραμα)
Ένα πολιτικό θρίλερ που ορκίζεσαι ότι είναι ντοκιμαντέρ καθηλώνει ακόμα και τώρα με τον καταιγιστικό ρυθμό, τον αγωνιστικό παλμό και την απαράμιλλη αφηγηματική του δύναμη. Ένα καινούργιο «Θωρηκτό Ποτέμκιν», το οποίο άλλαξε τη δομή και τη φιλοσοφία του πολιτικού σινεμά, επηρέασε δεκάδες μελλοντικούς σκηνοθέτες, κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία και προτάθηκε για τρία Όσκαρ, ενώ έφτασε μέχρι το αμερικανικό Πεντάγωνο ως μάθημα ανταρτοπόλεμου και επαναστατικής τακτικής.

Η Μάχη του Αλγερίου
La Battaglia Di Algeri
Τζίλο Ποντεκόρβο
ΚΡΙΤΙΚΗ 04 DEC 2013 
Το επικυρηγμένο για χρόνια στη Γαλλία έπος για την αντίσταση των Αλγερινών στη γαλλική κατοχή, σήμερα θεωρείται ως ένα από τα κλασικά αριστουργήματα του πολιτικού σινεμά. Τρεις υποψηφιότητες για Οσκαρ και Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία το 1966.

Το επικό, νατουραλιστικό, αλλά και ελεγειακά ποιητικό σε στιγμές (με την πένθιμη μουσική του Μορικόνε να τονίζει τη δραματουργία) αριστούργημα του ιταλικού κινηματογράφου καταγράφει την λαϊκή επανάσταση στην Αλγερία (1954-1962) εναντίον των Γάλλων αποικιοκρατών της Βόρειας Αφρικής. Ο ντοκιμαντερίστας σκηνοθέτης καταφέρνει να αναπαραστήσει τις μάχες χωρίς τη χρήση αρχειακού υλικού, χωρίς εφέ, με ερασιτέχνες και επαγγελματίες ηθοποιούς. Ο Ποντεκόρβο εστιάζει στα γεγονότα μεταξύ 1954-57 και τον ανταρτοπόλεμο των εξεγερθέντων που πάταξε με μία θηριώση αιματοχυσία η γαλλική κυβέρνηση.
Οπως ήταν φυσικό, η οπτική του Ποντεκόρβο ενόχλησε τους Γάλλους που μέχρι το 1974 είχαν απαγορεύσει την ταινία στις γαλλικές αίθουσες.
Στις μέρες μας θεωρείται ένα αριστούργημα που ακροβατεί ανάμεσα στον νεορεαλισμό και την κινηματογραφική ποίηση.
http://flix.gr/

h-maxh-toy-algeriou-003
Τοποθετημένη στη χρονική περίοδο μεταξύ 1954 και 1957 όπου η γαλλο-αλγερινή ένοπλη αντιπαράθεση αγγίζει την κορύφωσή της, η ανυπέρβλητη αυτή ταινία παρακολουθεί τον ανταρτοπόλεμο που ξεκινά ενάντια στη γαλλική αποικιοκρατία ο αφανής λαός της αραβικής συνοικίας. Εκπληκτικός σκηνοθέτης, ο Ποντεκόρβο πυροβολεί αλύπητα την οθόνη με εικόνες και στιγμές απερίγραπτης δύναμης οι οποίες έχουν την ικανότητα να διαπερνούν και να εγείρουν.

Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας εκτυλίσσεται τις ημέρες της επταήμερης γενικής απεργίας που οργάνωσε το FLN και της προσπάθειας κατάπνιξής της, με τις διώξεις, τις συλλήψεις και τα άγρια βασανιστήρια από τους αλεξιπτωτιστές του συνταγματάρχη Ματιέ. Κυρίαρχο σκηνογραφικό φόντο είναι οι δαιδαλώδεις φτωχογειτονιές της Κάσμπα, της παλιάς ισλαμικής γειτονιάς της πόλης και κάστρου της αλγερινής λαϊκής αντίστασης. Καμιά ταινία δεν σου δίνει τόσο έντονα την ψευδαίσθηση ότι δεν παρακολουθείς απλά μια ιστορική αναπαράσταση, αλλά βιώνεις ο ίδιος τα γεγονότα τη στιγμή που εκτυλίσσονται. Καμιά άλλη δεν κατάφερε να κατανοήσει ποτέ τόσο πολύ σε βάθος τους μηχανισμούς τρομοκρατίας και αντι-τρομοκρατίας που κρύβονται πίσω από έναν αντάρτικο πόλεμο, ανάμεσα σε απλούς ανθρώπους και στρατιωτικές δυνάμεις. Καμιά ταινία, τέλος, δεν επηρέασε περισσότερο την εξέλιξη του πολιτικού φιλμ όσο αυτή.

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΛΓΕΡΙΟΥ
LA BATTAGLIA DI ALGERI
του Τζίλο Ποντεκόρβο
με τους Μπραχίμ Χαντζατζί, Ζαν Μαρτέν, Γιασέφ Σααντί

(1966)

Υπόθεση: Ο Gillo Pontecorvo, μας μεταφέρει στο ταραχώδες Αλγέρι και στην μάχη για ανεξαρτησία από την Γαλλική κατοχή, σε μία χρόνια-κλειδί στα μέσα του 1950. Το 1954, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο του Αλγερίου (FLN), σκοτώνει Γάλλους αστυνομικούς, ξεκινώντας τον αγώνα για την απελευθέρωση της χώρας. Σε αντίποινα ο Αρχηγός της Αστυνομίας βάζει βόμβα στην Αραβική συνοικία με αποτέλεσμα πολλοί από τους κατοίκους να σκοτωθούν. Το FLN, με τη σειρά του, στέλνει τρεις γυναίκες –βομβιστές, σε δύο καφέ και στην Air France στην Ευρωπαϊκή συνοικία. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Γαλλία στέλνει στρατιωτικές δυνάμεις με επικεφαλή τον συνταγματάρχη Mathieu, γνωστό για τη σκληρότητα του και την ασέβεια του στα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο συνταγματάρχης προσπαθεί να καταπνίξει την επανάσταση με βασανιστήρια.

Φεστιβάλ Βενετίας 1966, Χρυσό Λιοντάρι / Βραβείο Fipresci
Υποψήφιο για 3 Όσκαρ

ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ

Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο του Saadi Yacef «Αναμνηστικά από τη Μάχη του Αλγερίου». Μετά τη σύλληψη του το 1957, ο Yacef φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Όσο ήταν εκεί, κατέγραψε τις εμπειρίες του, κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μετά την απελευθέρωση του, έγινε μέλος της νέας κυβέρνησης, η οποία στήριξε τη δημιουργία μιας ταινίας, βάση του βιβλίου του.
Τότε ο Salash Baazi, πλησίασε τον σκηνοθέτη Gillo Protecorvo και το σεναριογράφο Franco Solinas.
Το πρώτο σενάριο του Solinas, με τίτλο «Para», ήταν από τη σκοπιά ενός απογοητευμένου Γάλλου αλεξιπτωτιστή, ρόλο, που σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ήθελαν να έχει ο Paul Newman. Ο Baazi το απορρίπτει γιατί υποστηρίζει πως βάζει το βασικό θέμα, που ήταν τα βάσανα του αλγερινού λαού, σε δεύτερη μοίρα. Επιπλέον, γράφει δικό του σενάριο, το οποίο δεν γίνεται δεκτό από τους Ιταλούς παραγωγούς, που το βρίσκουν υπερβολικά προσκείμενο στους Αλγερινούς. Παρόλο που οι Ιταλοί επιχειρηματίες έβλεπαν με θετική ματιά τον αγώνα τους, επέμεναν στην ουδέτερη απόδοσητων γεγονότων.
Το τελικό σενάριο της Μάχης του Αλγερίου, έχει Αλγερινό πρωταγωνιστή και δείχνει το πόσο υπέφεραν από τη σκληρότητα και οι δύο μεριές. Παρόλο που
η ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, οι χαρακτήρες που παρουσιάζονται είναι σύνθετοι. Για παράδειγμα ο συνταγματάρχης Mathieu, είναι ένα πάζλ πολλών ανωτέρων Γάλλων αξιωματικών, που έδρασαν βίαια κατά των Αλγερινών.

Η Μάχη του Αλγερίου

Η Μάχη του Αλγερίου είναι μια συναρπαστική ταινία για την Αλγερινή επανά¬σταση στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Σκηνοθετημένη από τον Τζίλο Ποντεκόρβο, τον ιταλό σκηνοθέτη που απαθανάτισε την διαδήλωση στη Γένοβα τον Ιούλη του 2001, περιγράφει με εντυπωσιακή αμεσότητα την έκρηξη του απελευθερωτικού κινήματος, την βαρβαρότητα του γαλλικού ιμπεριαλιστικού στρατού κατοχής, την δικαιολογημένη χρήση βίας από τους αγωνιστές της αντίστασης.
Η δύναμη της ταινίας είναι τόσο μεγάλη που οι γαλλικές κυβερνήσεις την είχαν απαγορεύσει μέχρι το 1971. Η πρώτη προβολή της στο Παρίσι σημαδεύτηκε από διαδηλώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία, ενώ πρόσφατα το αμερικάνικο υπουργείο εξωτερικών οργάνωσε μια κλειστή προβολή για τα στελέχη του με υπότιτλο «Πώς να κερδίσετε την μάχη κατά της τρομοκρατίας και να χάσετε τον πόλεμο των ιδεών».
Το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, το FLN, ξεκίνησε το 1954 και δυο χρόνια αργότερα απλώθηκε στην πρωτεύουσα, το Αλγέρι. Η ταινία περιγράφει τη σύγκρουση στις φτωχογειτονιές της Κάσμπα, που ήταν το κάστρο του FLN, με ηγέτη τον 29χρονο Σααντί Γιασίφ (που υποδύεται ο ίδιος τον ρόλο).
Σε απάντηση στις «τρομοκρατικές» εκτε¬λέσεις της αντίστασης, ο γαλλικός στρατός ξεσπά σε ένα όργιο συλλήψεων, βασανιστηρίων, δολοφονιών και ισοπέδωσης ολόκληρων συνοικιών. Η φρίκη της βαρβαρότητας των γάλλων αλεξιπτωτιστών είναι τόσο μεγάλη που η κοινή γνώμη στην ίδια τη Γαλλία μοι¬ράζεται στα δυό.
Στο ίδιο το Αλγέρι το FLN καλεί σε μια οκταήμερη γενική απεργία.
Από στρατιωτική άποψη η απεργία είχε παταγώδη αποτυχία – αποκαλύφθηκαν όλα τα ηγετικά μέλη της οργάνωσης και έπεσαν στα χέρια του στρατού κατοχής.
Όμως, φάνηκε ότι η συντριπτική πλειοψηφία του αλγερινού λαού ήταν με την ανεξαρτησία. Στην ίδια τη Γαλλία ξεκίνησε ένα κίνημα για την απόσυρση του στρατού που τελικά το 1962 οδήγησε στην ανεξαρτησία της Αλγερίας.
Πολλοί από τους ρόλους στην ταινία του Ποντεκόρβο παίζονται από τους ίδιους τους αγωνιστές της αντίστασης. Η μουσική επένδυση του Ενιο Μορικόνε συνδυάζει τον Μπαχ με βερβερίνι-κους ρυθμούς και τους ήχους της πόλης.

Ο πρώτος πρόεδρος της ανεξάρτητης Αλγερίας, ο Μπεν Μπελά, έχει δηλώσει: «Αρχικά θεωρούσα ότι μια τέτοια ταινία θα ήταν σπατάλη, ήμασταν μια φτωχή χώρα.
Ο Γιασίφ μου είπε ότι ο αγώνας μας δεν ανήκε μόνο στον αλγερίνικο λαό.
Ανήκε σε όλους τους καταπιεσμένους του κόσμου.
Δεν μπορούσαμε να τους προδώσουμε. Βρήκαμε τα λεφτά για την ταινία».

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Η γεμάτη ρεαλισμό απεικόνιση της καθημερινής ζωής και η ένταση
στις σκηνές των ταραχών και των διαμαρτυριών, η Μάχη του Αλγερίου κλέβει τις εντυπώσεις. Ο δεξιοτεχνικός χειρισμός του πλήθους, μεταφέρει στον θεατή το πάθος των πραγματικών γεγονότων. Θέλοντας να δώσουν μία μορφή ντοκιμαντέρ, ο Prontecorvo και ο Marcello Gati, γυρνάνε την ταινία ασπρόμαυρη και πειραματίζονται με διάφορες τεχνικές. Για να μπορέσει να αποδώσει το ρεαλισμό που ήθελε, ο Prontecorvo μαζί με το Solinas, μένουν για δύο χρόνια στο Αλγέρι ψάχνοντας τοποθεσίες. Με το Yacef οδηγό, μαθαίνουν για την κουλτούρα και τις συνήθειες των κατοίκων. Επιλέγει το καστ μέσα από Άραβες, που γνωρίζει εκεί, βάση των χαρακτηριστικών τους και της συναισθηματικής απήχησης που θα μπορούσαν να έχουν στο κοινό. Γι’ αυτό το λόγο, κάποιοι από τους διαλόγους είναι μεταγλωττισμένοι.
Ο μοναδικός επαγγελματίας ηθοποιός, ήταν ο Γάλλος Jean Martin, που ενσάρκωσε το συνταγματάρχη Mathieu. O Martin ήταν κατά βάση ηθοποιός θεάτρου. Ειρωνικά, είχε χάσει πολλές δουλειές, καταδικάζοντας τις δράσεις της κυβέρνησης του στην Αλγερία

ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Ο ήχος – τόσο η μουσική όσο και τα εφέ- παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο
στην ταινία. Ο Pontecorvo σε πολλές συνεντεύξεις του δηλώνει, πως πέρασε πάρα πολύ καιρό στην επεξεργασία των σωστών μοτίβων, που θα ταίριαζαν απόλυτα στην ταινία. Τα αρχικά μοτίβα ενσωματώθηκαν με την ορχηστική μουσική του Ennio Morricone και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την απόλυτη εναρμόνιση εικόνας και ήχου. Τα συναισθήματα εντείνονται ακόμα πιο πολύ. Morricone και Pontecorvo συνεργάζονται στενά, αν και στη σκηνή της βομβιστικής επίθεσης ο Morricone απαιτεί να έχει τον πλήρη έλεγχο.
Χρησιμοποιούν συγκεκριμένους ήχους για να διαχωρίσουν τις δυο πλευρές: ήχους των πυρών, ελικόπτερα και φορτηγά για να συμβολίσουν την γαλλική προσέγγιση για τη μάχη, ενώ οι εκρήξεις βομβών, ουρλιαχτά και θρήνοι, για να συμβολίζουν
το Αλγέρι.

Saadi Yacef

Γεννημένος στις 20 Ιανουαρίου του 1928 στο Αλγέρι, ο Saadi Yacef ήταν ένα από τα ηγετικά στελέχη του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας(FLN), κατά τη διάρκεια του πολέμου της ανεξαρτησίας της χώρας. Αν και ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως αρτοποιός, δεν άργησε να εμπλακεί
στην πολιτική. Το 1945 έγινε μέλος του Parti du people Algerien, ενός εθνικιστικού κόμματος, που δεν άργησε να τεθεί εκτός νόμου από τις Γαλλικές αρχές.
Αν και διαλύθηκε, ανασυντάχτηκε ως Mouvement pour le Triomphe des Libertes Democratiques (MTLD). Από το 1947 ως το 1949, ο Saadi Yacef υπηρετεί στο παραστρατιωτικό τμήμα της MTLD, γνωστού ως Organisation Secrete (ΟS). Μετά τη διάλυση του OS, μετακομίζει στη Γαλλία και ζει εκεί μέχρι το 1952, όποτε επιστρέφει στο Αλγέρι, για να εργαστεί εκ νέου ως αρτοποιός.
Γίνεται μέλος του FLN στην αρχή του γάλλο-αλγερινού πολέμου το 1954.
Το Μάη του 1956 ορίζεται ως στρατιωτικός διοικητής του FLN στην αυτόνομη ζώνη του Αλγερίου. Στις 24 Σεπτεμβρίου του 1957, συλλαμβάνεται από τους Γάλλους
και καταδικάζεται σε θάνατο. Απελευθερώνεται το 1958.
Το 1966 βοηθά τον Gillo Pontecorvo στη δημιουργία της ταινίας «Η Μάχη του Αλγερίου», παρέχοντας του σημαντικές πληροφορίες για τα γεγονότα.
Μαζί δημιουργούν και έναν χαρακτήρα βασισμένο, στις δικές του εμπειρίες από τη μάχη. Σήμερα είναι γερουσιαστής της Λαϊκής Εθνικής Ένωσης της Αλγερίας.

Βιογραφία Gillo Pontecorvo

Γεννημένος στην Πισα της κεντρικής Ιταλίας στις 19 Νοεμβρίου του 1919, ο Gillo ήταν γιος ενός ευκατάστατου εβραίου επιχειρηματία και αδελφός του διακεκριμένου φυσικού Βruno Pontecorvo. Διακρίνεται στη χημεία κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο πανεπιστήμιο της Πισας. Εκεί για πρώτη φορά αντιλαμβάνεται τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, όταν έρχεται σε επαφή με αριστερούς φοιτητές και καθηγητές. Το 1938, λίγο μετά την αποφοίτηση του και αντιμετωπίζοντας τον αυξανόμενο αντισημιτισμό, μετακομίζει στη Γαλλία όπου εργάζεται ως ανταποκριτής των Ιταλικών εφημερίδων La Republica και Paese Sera. Παράλληλα εργάζεται και ως καθηγητής τένις.

Στο Παρίσι έρχεται σε επαφή με τον κόσμο του κινηματογράφου και ξεκινά να γυρνάει μικρά ντοκιμαντέρ. Γίνεται βοηθός του Joris Ivens, γνωστού ντοκιμαντερίστα και Μαρξιστή. Ο Pontecorvo αρχίζει να συναναστρέφεται με κόσμο που διευρύνει τους ορίζοντες του, μεταξύ των οποίων, ο Πάμπλο Πικάσο, ο Ιγκόρ Στραβίνσκι
και ο Ζαν-Πολ Σαρτρ. Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου ο Pontecorvo αναπτύσσει τα πολιτικά του πιστεύω. Επηρεάζεται ιδιαίτερα όταν πολλοί φίλοι
του από το Παρίσι πηγαίνουν στην Ισπανία για να πολεμήσουν στον Εμφύλιο Πόλεμο. Το 1948 γίνεται μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας.

Ο ίδιος συνήθιζε να λέει: “Δεν είμαι ένας καθ’ αυτού επαναστάτης. Είμαι απλός ένας άνθρωπος της Αριστεράς, όπως πολλοί Ιταλοεβραίοι”.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την επιστροφή του στην Ιταλία, αφήνει τη δημοσιογραφία για τον κινηματογράφο, αφού βλέπει το «Paisa» του Rossellini. Γυρίζει πολλά ντοκιμαντέρ, τα οποία χρηματοδοτεί μόνος του. Το 1957 γυρίζει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το “The Wide Blue Road”. Από εκεί μπορούμε ήδη να διακρίνουμε την σκηνοθετική ωριμότητα που τον χαρακτηρίζει στις επόμενες ταινίες του. Η ταινία βραβεύεται στο Karlovy Vary International Film Festival.

O Pontecorvo ξοδεύει μήνες και μερικές φορές χρόνια, προκειμένου να μαζέψει το υλικό χρειάζεται για τις ταινίες του. Τα επόμενα δυο χρόνια ετοιμάζει το Kapo, ένα δράμα που εκτυλίσσετε σε ένα ναζιστικό στρατόπεδο. Το 1961 είναι υποψήφιος για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Η μάχη του Αλγερίου είναι αριστούργημα Pontecorvo και θεωρείται ευρέως ως μία από τις καλύτερες ταινίες του είδους. Η απεικόνιση της αλγερινής αντίστασης, ακολουθεί τα χνάρια νεορεαλιστών πρωτοπόρων δημιουργών, όπως ο de Santis και ο Rossellini. Ο Pontecorvo σαφώς διάβαζε Frantz Fanon την εποχή που γύρισε
τη Μάχη του Αλγερίου, μιας και οι αντιλήψεις του αντανακλώνται στην ταινία, αν και σε απλοποιημένη μορφή.

Το αριστούργημα του, καταφέρνει να προβληθεί ευρύτατα στις Ηνωμένες Πολιτείες και είναι υποψήφιο για δύο Όσκαρ, σκηνοθεσίας και πρωτότυπου σεναρίου.
Η ταινία ήταν και παραμένει εξαιρετικά δημοφιλής στην Αλγερία, παρέχοντας μια λαϊκή μνήμη στον αγώνα για ανεξαρτησία.

Το επόμενο μεγάλο έργο του είναι το “Burn!”(1969), στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Marlon Brando και έχει σαν θέμα την πάλι την αποικιοκρατία, αυτή τη φορά στις Αντίλλες. Συνεχίζει να γυρίζει άκρως πολιτικές ταινίες και ντοκιμαντέρ και το 1992 αντικαθιστά τον Guglielmo Biraghi ως διευθυντής του Φεστιβάλ Βενετίας, το οποίο διευθύνει για τις τρεις επόμενες χρονιές.

Το 2006 πεθαίνει από καρδιακή ανεπάρκεια στη Ρώμη σε ηλικία 86 ετών.

Φιλμογραφία

Firenze, il nostro domani (2003 ) documentary

Un altro mondo e possibile (2001) documentary

I corti italiani (1997) short

Nostalgia di protezione (1997) short

Danza della fata confetto (1996) short
12 registi per 12 citta (1989) documentary
L’addio a Enrico Berlinguer (1984) documentary/short
Operacion Ogro (1979) movie

Queimada (1969) movie

La battaglia di Algeri (1966) movie

Paras (1963) documentary
Gli uomini del lago (1959) documentary/short

Kapo (1959) movie

Pane e zolfo (1959) documentary

Die Windrose (1957) short

La grande strada azzurra (1957) movie

Cani dietro le sbarre (1955) documentary

Giovanna (1955) short

Uomini del marmo (1955) documentary/short

Festa a Castelluccio (1954) documentary

Porta Portese (1954) documentary

Missione Timiriazev (1953) documentary

Βιογραφία Saadi Yacef

Γιός αναλφάβητων Βέρβερων από την αγροτική επαρχία της Καμπίλ, ο Yacef γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1928 στην Κάσμπα, η οποία εκείνη την εποχή φιλοξενούσε, σε έκταση 2 τετραγωνικών χιλιομέτρων, 80.000 Αλγερινούς. Πηγαίνει σχολείο εκεί, μέχρι το 1942, όπου οι αποικιοκρατικές δυνάμεις καταλαμβάνουν το κτίριο και το μετατρέπουν σε στρατώνες. ‘Έτσι, άδοξα, τέλειωσαν και τα μαθητικά του χρόνια. Προκειμένου να κερδίσει τα προς το ζην, γίνεται μαθητευόμενος αρτοποιός.

Το 1947 και σε ηλικία 17 ετών, συμμετέχει ως μέλος του εθνικιστικού κόμματος, Parti du Peuple Algerien (PPA), κόμμα που δεν άργησε να τεθεί εκτός νόμου από τις Γαλλικές αρχές. Αν και διαλύθηκε, ανασυντάχτηκε ως Mouvement pour le Triomphe des Libertes Democratiques (MTLD). Από το 1947 ως το 1949, ο Saadi Yacef υπηρετεί στο παραστρατιωτικό τμήμα της MTLD, γνωστού ως Organisation Secrete (ΟS). Μετά τη διάλυση του OS, μετακομίζει στη Γαλλία και ζει εκεί μέχρι το 1952, όποτε επιστρέφει στο Αλγέρι, για να εργαστεί εκ νέου ως αρτοποιός. Γίνεται μέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας (FLN) στις αρχές του πολέμου της ανεξαρτησίας της Αλγερίας το 1954 και ένα χρόνο μετά γνωρίζει τον Ali la Pointe , τον ήρωα στην ταινία Η Μάχη του Αλγερίου. Γνωστός και ως Ali Ammar, ο La Pointe μόλις είχε αποδράσει από τη φυλακή, όπου ήταν καταδικασμένος σε θάνατο για τη δολοφονία ενός Γάλλου αστυνομικού. Το όπλο που είχε βρεθεί στην κατοχή του, ήταν άδειο. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του, πολιτικοποιείται από τους συγκρατούμενους του και ψάχνει τρόπους να γίνει μέλος του FLN. Μέσα από τις επαφές του, τελικά συναντά τον Yacef.

Το Μάη του 1956 ο Yacef ανεβαίνει στην ιεραρχία και γίνεται επικεφαλής της στρατιωτικής πλευράς του FLN στην Αυτόνομη Ζώνη της Αλγερίας, μαζί με τον Ali la Pointe, που υπηρετούσε ως αναπληρωτής του. Ήταν ένας από τους ηγέτες και μαζί με τον Ali, ήταν οι άνθρωποι-κλειδιά των αλγερινών μαχών, που έμειναν στην ιστορία ως “Η Μάχη του Αλγερίου”. Από το φθινόπωρο του 1956 έως και το καλοκαίρι του 1957, οργάνωσε μία σειρά βομβιστικών επιθέσεων σε δημόσιούς χώρους στην πόλη του Αλγερίου. Όλα αυτά τα γεγονότα αποτυπώνονται στην ταινία του Gillo Pontecorvo “H Μάχη του Αλγερίου”.

Στις 24 Σεπτεμβρίου του 1957, συλλαμβάνεται από τους Γάλλους και αρχικά καταδικάζεται σε θάνατο από το στρατοδικείο.Του δίνεται χάρη από τη Γαλλική κυβέρνηση, μετά την επιστροφή στην εξουσία του de Gaulle το 1958. Η ποινή του, που ήταν τρεις εις θάνατο, μετατρέπεται σε ισόβια. Μεταφέρεται από την Αλγερία στην Γαλλία, όπου και γράφει τα απομνημονεύματα του.

Με την απελευθέρωση της Αλγερίας το 1962, ο Yacef αποφυλακίζεται σε ένδειξη καλής θέλησης από τον de Gaulle . Με την υποστήριξη και την ενίσχυση της Αλγερινής κυβέρνησης, ιδρύει την εταιρία παραγωγής, Casba Films. Γίνεται συμπαραγωγός σε πολλές ταινίες, μέσα σε αυτές και στο “Lo Stranieto” του Visconti, μια ταινία βασισμένη πάνω στον “Ξένο” του Albert Camus.

Το 1964 προσλαμβάνει τον συγγραφέα και σκηνοθέτη, Gillo Pontecorvo, για να δουλέψουν πάνω στο βιβλίο του, “Σουβενίρς από τη Μάχη του Αλγερίου”. Φτιάχνουν το σενάριο για τη “Μάχη του Αλγεριου”. Η ταινία γυρίζεται μέσα σε 5 μήνες στην Κάσμπα και στους δρόμους της Αλγερινής πρωτεύουσας. ΟYacef, πέρα από την συμπαραγωγή και την παροχή του βασικού υλικού, εμφανίζεται στην ταινία υποδυόμενος ένα χαρακτήρα, βασισμένο σ’ εκείνον και στις εμπειρίες του. Το 2001, διορίζεται ως πρέσβης της Εθνικής Ένωσης της Αλγερίας από τον πρόεδρο της Αλγερίας Abdelaziz Bouteflika.Μέχρι τώρα ζει στο Αλγέρι, μαζί με τη γυναίκα του Baya. Έχει πέντε παιδιά και τρία εγγόνια.

Από επαναστάτης, παραγωγός και από απελευθερωτής, πρέσβης, o Saadi Yacef είναι ένας από τους πιο ήρεμους και γλυκομίλητους πολιτικούς της Εθνικής Ένωσης της Αλγερίας, που απεχθάνεται τη βία και καταδικάζει την χρήση βασανιστηρίων. Σκοπός του είναι πάντα,
η επίλυση των συγκρούσεων με ειρηνικό τρόπο.

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ:

Oliver Stone
Αυτό που με συγκλόνισε ήταν η δομή της. Ο Gillo Pontecorvo κατάφερε να «δέσει» δυο διαφορετικά είδη κινηματογράφου. Το ντοκιμαντέρ και τον κινηματογράφο στην κλασσική του μορφή .

Mira Nair
Είναι η μόνη ταινία που θα ήθελα να έχω σκηνοθετήσει . Παραδόθηκα στην δύναμη της, στην ποίηση της, στην πολιτική της. Κατάφεραν να συλλάβουν και να αποδώσουν πιστά, το πώς πραγματικά είναι να αγωνίζεσαι και να διαμαρτύρεσαι για τα δικαιώματα σου.

Spike Lee
Εσύ λες πως εγώ είμαι τρομοκράτης κι εγώ λέω ότι είμαι αγωνιστής. Το θέμα αυτής της ταινίας κρύβει παγίδες. Αν και όλα είναι σκηνοθετημένα μοιάζουν τόσο αληθινά.
Δεν ξέρω πως το κατάφεραν αυτό…

Steven Soderbergh
Έχω κλέψει πολλά από την Μάχη του Αλγερίου. Δεν το κρύβω. Ο Pontecorvo έχει δώσει τόση σημασία στη λεπτομέρεια, που ακόμα και πρόσωπα που εμφανίζονται μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, τραβάνε την προσοχή του θεατή.

Julian Schnabel
Αν δεις τωρινές εικόνες πολέμου σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση , είναι σαν
να βλέπεις την Μάχη του Αλγερίου . Και αυτό ενοχλεί. Είναι μια ταινία που θα πρέπει να την δουν όλοι. Και βασικά οι μελλοντικοί δημιουργοί. Επιβάλλεται.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s