Η Μοναχική Σύζυγος (Charulata 1964) του Σατιαζίτ Ρέι | αναλυτική παρουσίαση, κριτικές

charulata_poster-001

Η Μοναχική Σύζυγος
Charulata
4 / 5 Η Μοναχική Σύζυγος
Δραματική 1964 | Α/Μ | Διάρκεια: 117′
Κατάλληλη για όλες τις ηλικίες Ινδική ταινία, σκηνοθεσία Σατιαζίτ Ρέι με τους: Μαντχαμπί Μουκερτζί, Σαϊλέν Μουκερτζί, Σουμίτρα Τσατερτζί
Στην Ινδία των τελών του 19ου αιώνα, η μοναχική σύζυγος ενός εκδότη νιώθει ερωτική έλξη για τον ξάδελφο του άντρα της, με τον οποίο μοιράζονται το ίδιο πάθος για τη λογοτεχνία.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ | Οι ταινίες της ημέρας | Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017  σήμερα στην ΕΡΤ 2 Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΣΑΤΓΙΑΖΙΤ ΡΕΪ.

Δωρεάν δίωρο σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2017 | Παρουσίαση Νέου Κύκλου Μαθημάτων

Συνοπτική κριτική  (Αθηνόραμα)
Βασισμένος σε νουβέλα του νομπελίστα Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, ο Ρέι περιγράφει συγκινητικά και με διεισδυτική ακρίβεια τις αντικρουόμενες απόψεις, συμπεριφορές και ανάγκες που συνθέτουν την αποικιοκρατούμενη Ινδία του ύστερου 19ου αιώνα. Φιλτράρει τα διλήμματα της βικτοριανής ηθικής μέσα από την τελετουργική, ανατολίτικη αφηγηματική απλότητα και παραδίδει ένα μάθημα σπάνιας σκηνοθετικής κομψότητας. Αργυρή Άρκτος σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

charulata_poster-002

Μοναχική Σύζυγος
Charulata

του Σατγιατζίτ Ρέι
με τους Σουμίτρα Τσάτερτζι, Μαντχάμπι Μουκχερτζί, Σεϊλίν Μουκχερτζί

Υπόθεση:
Στην ταινία «Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΣΥΖΥΓΟΣ» (Charulata) η κομψότητα και η απλότητα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους με πολύ λεπτό τρόπο. Ο Satyajit Ray (Σατιαζίτ Ρέι) καταφέρνει να μας μεταφέρει τα μύχια συναισθήματά και τις σκέψεις των χαρακτήρων του, χωρίς τεχνάσματα και με ελάχιστο διάλογο. H συναρπαστική ιστορία μιας γυναίκας με ανάγκη για έκφραση, τέχνη και ρομαντισμό, εξελίσσεται στα τέλη του 19ου αιώνα στην Ινδία. Στο περίτεχνο σπίτι του φιλελεύθερου αλλά και εργασιομανή Bhupati, εκδότη εφημερίδας και της μοναχικής γυναίκας του, Charulata, έρχεται να φιλοξενηθεί ο Αmal, ο ξάδερφος του Bhupati. H Charulata ανακαλύπτει την καλλιτεχνική της πλευρά αλλά ταυτόχρονα νιώθει και μια επικίνδυνη έλξη. Η πλοκή υφαίνει με λεπτές κινήσεις το ντελικάτο παραμύθι ενός εύθραυστου γάμου και μιας γυναίκας που πασχίζει να ακουστεί η φωνή της.

Η ταινία «Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΣΥΖΥΓΟΣ» βασίζεται στην νουβέλα «Nastanirh» (The Broken Nest) του Rabindranath Tagore (Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ) (1861–1941), ο οποίος τιμήθηκε με το Nobel Prize Λογοτεχνίας. Ο Ταγκόρ ήταν ποιητής, φιλόσοφος, συνθέτης, ζωγράφος και ηγετική φυσιογνωμία της Ινδικής Μπενγκάλι αναγέννησης.

ray

Βιογραφικό σημείωμα του σκηνοθέτη, Satyajit Ray

O Satyajit Ray (Σατιαζίτ Ρέι) (2/5/1921 – 23/4/1992) υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους δημιουργούς του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ο Ray γεννήθηκε στην πόλη της Καλκούτας και ανήκε σε μια επιφανή οικογένεια στους καλλιτεχνικούς και λογοτεχνικούς κύκλους. Μετά το ξεκίνημα της καριέρας του ως καλλιτέχνης, τον κέρδισε ο ανεξάρτητος κινηματογράφος όταν συναντήθηκε με το Γάλλο σκηνοθέτη Ζαν Ρενουάρ. Επίσης τον επηρέασε πολύ η ιταλική νεορεαλιστική ταινία «Κλέφτες ποδηλάτων» (Βicycle Thieves) (1948) του Vittorio De Sica την οποία είδε κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο Λονδίνο το 1950. Αργότερα ο ίδιος δήλωσε πως με το τέλος της προβολής εκείνης της ταινίας βγήκε από την αίθουσα αποφασισμένος να γίνει κινηματογραφικός δημιουργός. Στη δεκαετία του ΄60, ο Ray επισκέφθηκε την Ιαπωνία όπου συναντήθηκε με τον σκηνοθέτη Ακίρα Κουροσάβα, για τον οποίο έτρεφε πολύ μεγάλη εκτίμηση.
Συχνά επιζητούσε την απομάκρυνση από την ταραχώδη ζωή της πόλης σε μέρη όπως το Darjeeling, ώστε απομονωμένος να ολοκληρώσει ένα σενάριο. Ο Ray σκηνοθέτησε 36 ταινίες, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται ταινίες μεγάλου μήκους, ντοκιμαντέρ καθώς και ταινίες μικρού μήκους. Ήταν επίσης συγγραφέας φαντασίας, εκδότης, εικονογράφος, καλλιγράφος, γραφίστας και κριτικός κινηματογράφου.

Το 1983, ενώ εργαζόταν στα γυρίσματα της ταινίας «Ghare Baire», ο Ray υπέστη καρδιακή προσβολή, αλλά ολοκλήρωσε την ταινία με τη βοήθεια του γιού του.
O Satyajit Ray τιμήθηκε με πολλά σημαντικά βραβεία στην καριέρα του, συμπεριλαμβανομένων των 32 κινηματογραφικών βραβείων Indian Νational Film Awards, μια σειρά από βραβεύσεις σε διεθνή φεστιβάλ και τελετές απονομής βραβείων, και ένα Όσκαρ το 1992 το οποίο έλαβε βαριά άρρωστος στο νοσοκομείο μόλις 24 μέρες πριν τον θάνατό του. Επίσης το 1992 η κυβέρνηση της Ινδίας του απένειμε την ανώτατη τιμητική διάκριση «Bharat Ratna» (Θησαυρός της Ινδίας) .

Το 1949, ο Satyajit Ray παντρεύτηκε την Bijoya Das. Το ζευγάρι απέκτησε έναν γιο τον Sandip. Ο Sandip Ray σήμερα είναι σκηνοθέτης.
Απ όλες τις ταινίες του η «Charulata» (Η μοναχική σύζυγος) ήταν η αγαπημένη του.
Ο Ray εκδηλώνοντας το γραφιστικό και καλλιγραφικό ταλέντο του, έχει σχεδιάσει τέσσερις γραμματοσειρές για λατινικούς χαρακτήρες που ονομάζονται Ray Roman, Ray Bizarre, Daphnis, and Holiday Script, αλλά και πολυάριθμες γραμματοσειρές Μπενγκάλι για το περιοδικό Sandesh. Οι γραμματοσειρές Ray Roman, Ray Bizarre βραβεύτηκαν σε διεθνή διαγωνισμό το 1971.
‘Όταν επισκέφτηκε το Λονδίνο το 1950, έμεινε 3 μήνες και σ αυτό το διάστημα είδε 99 ταινίες.

Σημειώσεις για την αποκατάσταση της ταινίας

Η ταινία «Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΣΥΖΥΓΟΣ» (Charulata) έχει αποκατασταθεί ψηφιακά, χρησιμοποιώντας τα πρωτότυπα αρνητικά 35mm, που διατηρήθηκαν από τους παραγωγούς RDB & Cο. Τα αρνητικά σκαναρίστηκαν σε ανάλυση 2Κ και αποκαταστάθηκαν σε αυτήν ακριβώς την ανάλυση.
Κατά την ανάλυση των αρνητικών, βρέθηκαν πολλά είδη ελαττωμάτων, όπως σκόνη, βρωμιά, γρατσουνιές, συνεχείς διαγραμμίσεις, χτυπήματα, μετατοπίσεις του πλαισίου κλπ. Όλα αυτά τα ελαττώματα αποκαταστάθηκαν. Ανάλογα με την πολυπλοκότητα των σκηνών και της φωτογραφίας, οι τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν περιλαμβάνουν τη χρήση ενός συνδυασμού φίλτρων μέσω μιας ημι-αυτόματης διαδικασίας με ρετούς με το χέρι αλλά και ψηφιακό καθαρισμό κάθε εικόνας καρέ-καρέ, και την ανοικοδόμηση μερών της ταινίας από τα καθαρά καρέ που προκύπτουν.
Για την αποκατάσταση του ήχου, το αρχικό υλικό είχε περιοχές σημαντικά χαμηλής συχνότητας, κλικ και κροτάλισμα, σφυρίγματα και πολύ θόρυβο. Μέρος της διαδικασίας αποκατάστασης ήταν να περάσει ο ήχος από λεπτομερή μικρο-επίπεδα διόρθωσης με το χέρι ώστε να εντοπίζονται ακριβώς τα σημεία που χρειάζεται να διορθωθούν. Ο αποκατεστημένος ήχος είναι σε πολύ καλά επίπεδα και πολύ κοντά στον «αρχικό ήχο» – αποφεύγοντας το θαμπό αποτέλεσμα του Φίλτρου Ακαδημίας (Academy Filter) που χρησιμοποιήθηκε στην αρχική ηχογράφηση, η οποία δεν είναι δυνατόν να αναιρεθεί.
Η αποκατάσταση ολοκληρώθηκε στο Pixion Studios / Cameo Media Labs και ανατέθηκε από την RDB Entertainments, η οποία είναι associate company εταιρεία της εταιρείας παραγωγής RDB & Co.

charulata-000

ΚΡΙΤΙΚΗ 26 JUN 2014 Μανόλης Κρανάκης
7 Στα 10

Η αγαπημένη ταινία του ίδιου του Σατιαζίτ Ρέι δεν είναι παρά ένα εν δυνάμει αμερικάνικο μελόδραμα, ποτισμένο από την ινδική ψυχή και το λυρισμό ενός μεγάλου δημιουργού.

Τέλη του 19ου αιώνα στην Ινδία. Στην έπαυλη του φιλελεύθερου αλλά και εργασιομανή Μπουπατί, εκδότη εφημερίδας και της μοναχικής γυναίκας του, Τσαρουλάτα, έρχεται να φιλοξενηθεί ο Αμάλ, ο ξάδερφος του Μπουπατί. H Τσαρουλάτα ανακαλύπτει την καλλιτεχνική της πλευρά αλλά ταυτόχρονα νιώθει και μια επικίνδυνη έλξη. Οταν ο Μπουπατί θα ζητήσει από τον Αμάλ να διδάξει την Τσαρουλατά λογοτεχνία, προκειμένου να κάνουν παρέα και να μην νιώθει πια μόνη, οι ισορροπίες θα ανατραπούν…

«Η μοναξιά δεν είναι κάτι που συνηθίζεται», θα πει κάποια στιγμή ο στοργικός αλλά πολυάσχολος σύζυγος στην μοναχική γυναίκα του, σίγουρος πως μια αγκαλιά και ένας καλός λόγος θα είναι αρκετός για να την κάνει να νιώσει λιγότερο μόνη.

Η Τσαρού, όμως, δεν είναι παρά φυλακισμένη μέσα στην απέραντη ελευθερία της, ένα πουλί κλεισμένο μέσα στο κλουβί μιας άνετης ζωής, μια γυναίκα που ξεγελά τη μοναξιά της διαβάζοντας τα αγαπημένα της βιβλία και κλέβοντας στιγμές πραγματικής ζωής κοιτώντας κρυφά έξω από τα μισόκλειστα παράθυρα μιας πολυτελούς έπαυλης τη ζωή στους δρόμους της Καλκούτας.

Μακριά από τη ζούγκλα και την πολύβουη επαρχία της «Τριλογίας του Απού», ο Σατιαζίτ Ρέι μεταφέρει τον κοινωνικό ρεαλισμό που ο ίδιος εισήγαγε, αλλάζοντας για πάντα το πρόσωπο του ινδικού σινεμά, μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού, ποτίζοντας αυτή τη φορά την διακεκριμένη απλότητα του σινεμά του με τη λογοτεχνική αύρα ενός ρομαντικού μυθιστορήματος.

Τοποθετημένη στο 1880, στα χρόνια της αγγλικής κατοχής, και βασισμένη σε μια νουβέλα του δασκάλου του, βραβευμένου με Νόμπελ λογοτεχνίας και ηγέτη της μπενγκάλι αναγέννησης, Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ που ο ίδιος ο Ρέι λάτρεψε για τη «δυτική» της γοητεία, η «Μοναχική Γυναίκα» θα μπορούσε να είναι ένα αμερικάνικο μελόδραμα σπουδή πάνω στην γυναικεία φύση – ακριβώς με τον τρόπο που θα το έκανε ο Μαξ Οφίλς: με την ίδια περίτεχνη κίνηση της κάμερας, την ίδια μελαγχολική ελαφρότητα, την ίδια ριψοκίνδυνη ροπή προς τη βαθιά μελαγχολία.

Ο Ρέι, φυσικά, παραμένει πιο απλός – κινδυνεύοντας σε στιγμές να χαρακτηριστεί απλοϊκός – παίζοντας διαρκώς με τη λεπτή γραμμή που θα χώριζε ένα ρομαντικό μυθιστόρημα από ένα λαϊκό ανάγνωσμα, αφήνοντας τη δύναμη του σινεμά του και τις «αυθαίρετες» λήψεις του να ανυψώσουν ένα κοινωνικό χάρτη για τη θέση της γυναίκας σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία σε ένα σχόλιο για την ίδια τη «φυλακισμένη» Ινδία και το γεμάτο αγάπη και μίσος βλέμμα της προς τη Δύση.

Άλλοτε λυρικός (στην αξεπέραστη σκηνή του κήπου με την κούνια), άλλοτε τραγικός (στη στιγμή του χωρισμού), άλλοτε κωμικά κυνικός (στις πολιτικές συζητήσεις του συζύγου) και άλλοτε βαθιά ανθρωπιστής (δεν είναι τυχαίο ότι δεν κρίνει κανέναν από τους ήρωές του για τις επιλογές του), ο Ρέι ανοίγει με τη «Μοναχική Γυναίκα» ένα παράθυρο στην πεμπτουσία του ρομαντισμού (την ποίηση, τη λογοτεχνία, τη γραφή, τις λέξεις…) για να αφηγηθεί ένα λαϊκό παραμύθι με μοντέρνο τρόπο.

Και το καταφέρνει, όχι μόνο με το επί τούτου κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου σκηνικό του, το άχρονο παίξιμο των ηθοποιών του – σαν βαθύ Bollywood αλά nouvelle vague (με κορυφαία την αγέρωχα έυθραυστη Μαντχαρμπί Μουκχερτζί της Τσαρού), τις στιλιστικές του ακροβασίες που ακυρώνουν τον νατουραλισμό και την εμμονή του στη λεπτομέρεια, είτε αυτή αφορά το γεωμετρικό στήσιμο των ηθοποιών ή τις σουίτες που ο ίδιος συνέθεσε κατά τη συνήθη πρακτική του για να συνοδεύουν το δράμα ή ένα δάκρυ που κυλά σε ένα μάγουλο ακριβώς τη στιγμή που πρέπει, ακριβώς στο σημείο που πρέπει.

Ίσως όχι η καλύτερη ταινία του, όπως μέσα στα χρόνια τείνει να καταχωρηθεί, αλλά σίγουρα ένα σπάνιο δείγμα από το μέγεθος του μεγαλείου του, μια ταινία που δεν θα μπορούσε να γυριστεί με τον τρόπο που είναι γυρισμένη παρά μόνο από τον ίδιο.

Η «Μοναχική Σύζυγος» προβάλλεται σε πλήρη αποκατεστημένη κόπια, έτσι όπως έκανε την πρεμιέρα της το 2013 στο τμήμα Cannes Classics του Φεστιβάλ Καννών.

http://flix.gr/cinema/

A2-42x59-4-Reperes+Fondperdu5mm

ΚΡΙΤΙΚΗ

Η Μοναχική Σύζυγος

Δραματική, 117΄, Ινδία 1964, Πρωτότυπος Τίτλος : Charulata, Γλώσσα: Ινδικά

Του Σατιαζίτ Ρέι

Με τους Μαντχαμπί Μουκερτζί, Σαϊλέν Μουκερτζί, Σουμίτρα Τσατερτζί

Ινδία, στα τέλη 19ου αιώνα. Η νεαρή Τσαρουλάτα, μοναχική σύζυγος του εργασιομανή Μπουπάτι, ενός φιλελεύθερου εκδότη εφημερίδας, νιώθει αφόρητη μοναξιά. Η ανάγκη της για ουσιαστική ανθρώπινη επαφή σε συνδυασμό με το πάθος της για την λογοτεχνία, θα την οδηγήσει σε μαθήματα συγγραφής με δάσκαλο τον Αμάλ, ξάδελφο του Μπουπάτι. Σύντομα η Τσαρουλάτα θα νιώσει ότι την ενώνουν πολλά περισσότερα πράγματα, πέρα από τη λατρεία για τις λέξεις, με τον Αμάλ. Το ερωτικό πάθος δεν θα αργήσει να εκδηλωθεί…

Μπορεί ένα ασπρόμαυρο, ινδικό φιλμ γυρισμένο πριν από μισό αιώνα, να συγκινήσει ένα «ξένο» κοινό όπως το ελληνικό, τη σημερινή εποχή; Από τη στιγμή που μιλάμε για ένα έργο του Σατιαζίτ Ρέι, εύκολα. Πολύ εύκολα. Ο Ράι, αυτός ο σπάνιος δημιουργός, που σόκαρε τη Δύση στα μέσα της δεκαετίας του 1950 με την πρώτη του ταινία «Πάθερ Παντσάλι», συστήνοντας ένα άλλο, νατουραλιστικό στις βασικές γραμμές του αλλά απέραντα ποιητικό και συγκινητικό σινεμά, ανέλαβε να εκμοντερνίσει τη λογοτεχνία της χώρας του.

Με τη φημισμένη τριλογία του «Άπου», βασίζεται στις διδαχές του ιταλικού νεορεαλισμού, φωτίζοντας σκληρές καταστάσεις της ινδικής κοινωνίας. Είναι όμως το ταξίδι του με την «Μοναχική γυναίκα», που θα τον οδηγήσει σε ακόμη πιο τολμηρά και ριψοκίνδυνα μονοπάτια. Η θέση της γυναίκας στην ινδική (κι όχι μόνο) κοινωνία, η τάση της για καλλιτεχνική έκφραση και η ανάγκη της κυρίως για να αγαπήσει και να αγαπηθεί, είναι θέματα ταμπού ακόμη και σήμερα σε κάποιες περιοχές. Βασιζόμενος στη νουβέλα “Nastanirh” (The Broken Nest) του τιμημένου με νόμπελ λογοτεχνίας Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ (1861- 1941), εμβληματικού προσώπου της ινδικής Μπενγκάλι, ο Ράι αφηγείται μια στιλάτη, τρυφερή και απλή ιστορία.

Μέσα από τα μάτια της ηρωίδας του, φιλμάρει τις δύο αντίρροπες δυνάμεις στην υπό βρετανική κυριαρχία χώρα του. Παρακολουθεί την άρχουσα τάξη (ο κύκλος του Μπουπάτι είναι μια παρέα από μορφωμένους, επιχειρηματίες και διανοούμενους) να αντιγράφει αποικιοκρατικές συνήθειες και… χιούμορ, βάζοντας μέχρι και στοίχημα για το ποιοι θα επικρατήσουν στις επόμενες βρετανικές εκλογές. Μάλιστα φανερώνουν τις προτιμήσεις τους στο κόμμα των φιλελευθέρων αντί των τόρις, γλεντώντας με τα κατάλληλα τραγούδια και χορούς τη νίκη των… βρετανών φιλελευθέρων! Αντίθετα με τους μαζικούς αντρικούς στρουθοκαμηλισμούς, η ηρωίδα, παλεύει μόνη απέναντι στα πάντα. Στα αισθήματα της, τη λαχτάρα της για μάθηση και γραφή, την ανάγκη να δει τον κόσμο όπως πραγματικά είναι, τον αβάσταχτο βικτοριανό ηθικό κώδικα που καθορίζει στάσεις και συμπεριφορές. Σε ένα τέτοιο κοινωνικό και οικογενειακό πλαίσιο δεν χωρούν πολλές διέξοδοι κινδύνου. Ο Ράι τονίζει την αδυναμία των ηρώων του για μια δυναμική έξοδο από όσα τους κρατούν αλυσοδεμένους σε ένα γάμο που δεν σημαίνει τίποτα για κανένα από τους δύο.

Η κριτική του όμως ποτέ δεν γίνεται αυστηρή ή άδικη. Το αποκορύφωμα της μεγαλοσύνης του, παρουσιάζεται στο ιδιοφυές και πέρα από κάθε σύμβαση φινάλε, όπου η γνώση της αλήθειας μετατρέπεται σε πυξίδα πλοήγησης (και ελπίδας;) για μια νέα, αχαρτογράφητη πορεία όπου δεν υπάρχει τίποτα προσποιητό ή ψεύτικο. Κάποιοι κριτικοί της εποχής είδαν στο διφορούμενο τέλος μια παθητική πράξη που θυμίζει συμβιβασμό αν και ο ίδιος ο Ράι μιλώντας μερικά χρόνια αργότερα για το φινάλε, χαρακτήρισε τη μοίρα των ηρώων του ως μια «σοφή, ώριμη απόφαση για ένα καλύτερο μέλλον». Η ταινία απέσπασε Αργυρή Άρκτο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Βερολίνου το 1965. Η ψηφιακή ανανεωμένη κόπια που προβάλλεται η ταινία στις ελληνικές αίθουσες είναι ίδια με εκείνη που παρουσιάστηκε πέρυσι στο φεστιβάλ Κανών σε ένα αφιέρωμα για τον ινδό κινηματογραφιστή.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης

http://screeneye.net/

charulata_poster-000

Η Μοναχική Σύζυγος , 1964
(Charulata)

Πασπαλισμένο με τον βικτωριανό πουριτανισμό του 19ου αιώνα, ένα κλασικό ινδικό μελόδραμα συζυγικών αδιεξόδων, με εξαιρετική σκηνοθεσία, ωραία φωτογραφία και υπερβολικές ερμηνείες «εποχής».

Να πάτε, αλλά προετοιμασμένοι. Πρόκειται για ταινία του 1964, αφενός (σε πλήρως αποκατεστημένη κόπια, όμως, που την κάνει να φαίνεται σχεδόν «σημερινή»). Και πρόκειται και για ταινία ινδική, ήγουν για προϊόν μιας πολιτισμικής παράδοσης που, ακόμη και σήμερα στο κραταιό Μπόλιγουντ, ρέπει προς τις μελοδραματικές συναισθηματικές εξάρσεις και τους συμπυκνωμένους συμβολισμούς-φετίχ. Από την άλλη, βέβαια, είναι μια ταινία που υπογράφει ο παμμέγιστος Σατιαζίτ Ρέι (1921-1992), ένας από τους κορυφαίους auteur του παγκόσμιου σινεμά. Δείτε, ας πούμε, πώς ανεβαίνει η κάμερά του, αργά, τελετουργικά, πίσω από το στρογγυλό τραπεζάκι, πάνω στο οποίο περιμένει το καταλυτικό γράμμα του ξαδέλφου, ενώ ο διάλογος μεταξύ των δυο συζύγων που κινούνται μες στο σπίτι «τρέχει» κανονικά, και θαυμάστε υπαινικτική αγωνία και λιτή συναισθηματική κλιμάκωση. Ή, δείτε πόσο ωραία φιλμάρει ο Ρέι την επερχόμενη καταιγίδα, καθώς ο άνεμος δέρνει παντζούρια, κουρτίνες, το κλουβί του πουλιού –και την ψυχή της κεντρικής ηρωίδας, υπονοείται– στο πλούσιο σπιτικό των Ντούντα στην Καλκούτα του 1870…
Στο δια ταύτα, λοιπόν, ο πράος Μπουπάτι Ντούντα (Σαϊλέν Μουχάρτζι) διευθύνει με όραμα και ζέση την πολιτική, αγγλόφωνη εφημερίδα The Sentinel. Η Ινδία είναι ακόμη αγγλική αποικία, και η πολιτική κατάσταση της Αλβιώνος επηρεάζει, έστω και πολύ έμμεσα, τις ζωές των μεγαλοαστών ηρώων του φιλμ. Στο… δυτικο-ινδικό σπίτι του εργασιομανούς Μπουπάτι, η όμορφη γυναίκα του, Τσαρουλάτα, ή Τσαρού (Μαντχαμπί Μουχάρτζι), πλήττει. Η έλευση του Αμάλ (Τσάτερτζι), του νεαρού ξαδέλφου του Μπουπάτι, για ακαθόριστης διάρκειας φιλοξενία θα λειτουργήσει καταλυτικά. Ο Αμάλ είναι επίδοξος συγγραφέας/ ποιητής. Και ολίγον χαραμοφάης και τεμπελάκος. Η Τσαρού έχει επίσης συγγραφικές ανησυχίες και ταλέντο, όπως θα αποδειχτεί. Ενώ, συν τω χρόνω, θα αποκτήσει και ένα συγκαλυμμένο ερωτικό ενδιαφέρον για τον Αμάλ… Η καταιγίδα, που λέγαμε παραπάνω, πλησιάζει αναπόδραστα…
Βασισμένη στη νουβέλα «The Broken Nest» του νομπελίστα ινδού συγγραφέα (και συνθέτη και φιλοσόφου) Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, η ταινία του Ρέι, αν και παλιακή, κερδίζει σε πολλά σημεία. Κι όσο κι αν τα μετρίως αψυχολόγητα ξεσπάσματα-μετά-κλάματος της Τσαρού θυμίζουν λίγο Βουγιουκλάκη στα νιάτα της, ή το τραγούδι-ερωτικός υπαινιγμός του χαρωπού Αμάλ φέρνει επικίνδυνα προς ρηχό μιούζικαλ του Μπόλιγουντ, η σκηνοθεσία του Ρέι, η φωτογραφία του Σουμπράτα Μίτρα και η υπέροχη μουσική που υπογράφει ο ίδιος ο σκηνοθέτης δίνουν ανά πάσα στιγμή βάθος στα τεκταινόμενα. Παραμένει, ωστόσο, μια επιλογή για σινεφίλ –ή για πολύ… υπερήλικες θεατές.

Τατιάνα Καποδίστρια

http://tospirto.net/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s