Ladybird, Ladybird 1994 του Κεν Λόουτς την Κυριακή 19.2.2017 με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση στο Σχολείο του Σινεμά

ladybird-ladybird-poster-002

Το Σχολείο του Σινεμά (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια) συνεχίζει τις εκπαιδευτικές προβολές του την Κυριακή 19.2.2017 στις 19.30 με την προβολή της συγκλονιστικής ταινίας του Κεν Λόουτς Ladybird, Ladybird 1994 με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση. 

[Την Κυριακή 19.2.2017 στις 16.30 θα πραγματοποιηθεί ανοιχτό εισαγωγικό μάθημα σκηνοθεσίας κινηματογράφου στο οποίο θα ανακοινωθεί η ίδρυση του «Σχολείου Κεν Λόουτς» που θα λειτουργεί στο πλαίσιο του Σεμιναρίου Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2017. ]

Δωρεάν δίωρο σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2017 | Παρουσίαση Νέου Κύκλου Μαθημάτων

Για να αποφύγετε τυχόν ταλαιπωρία λόγω του ότι ο χώρος είναι μικρός κρατήστε θέση στα τηλέφωνα 2130 159 816, 6944143564 ή στο e-mail: schoolofcinemagr@gmail.com

Το Ladybird, Ladybird είναι μια συγκλονιστική και ανυπόφορη τραγική ταινία, συγγενική στο έργο του Loach μονάχα με την οικογενειακή παράνοια και τη σκληρότητα της Οικογενειακής Ζωής. Στο Στόχαστρο του Ladybird, Ladybirtd βρίσκεται ο απρόσωπος μηχανισμός του συστήματος, που συνθλίβει επανειλημμένα και με μια ναζιστική μεθοδικότητα τη Μάγκι, στην πιο ιερή στιγμή κάθε γυναίκας: τη μητρότητα. Οι κωμικοί τόνοι, ο σαρκασμός και η ειρωνεία του Ριφ-Ραφ και του Βροχή από πέτρες εξαφανίζονται εντελώς, δίνοντας τη θέση τους στην απεγνωσμένη και ενστικτώδη εξέγερση ενός ανυπεράσπιστου ατόμου, κόντρα στον άτεγκτο νόμο της οργανωμένης πολιτείας. Ο Ken Loach καταγράφει με κλινική σχολαστικότητα το κομμάτιασμα της ψυχής της ηρωίδας, όπως, ας μου επιτραπεί η έκφραση, το κρέας πάνω στον πάγκο του χασάπη. Στην ταινία, οι κοινωνικοί προσδιορισμοί, η σκιαγράφηση του περίγυρου, το σύνηθες εργατικό τοπίο, το ταξικό βλέμμα του σκηνοθέτη, σταδιακά υποχωρούν, για ν’ αναδειχθεί ο βασικός δραματουργικός άξονας: το μητρικό ένστικτο ενάντια στους μηχανισμούς της κοινωνικής πρόνοιας! Ατονούν επίσης τα μυθοπλαστικά τεχνάσματα, τα αφηγηματικά σκαλοπάτια, οι σεναριακές κατασκευές που θα οδηγούσαν το θεατή στην αποδοχή, τη συμπόνια ή και την ταύτιση. ………………………………….

Ο Loach, κρατώντας σταθερά την «αόρατη» κάμερα του σ’ αυτή τη μετωπική σύγκρουση του ατόμου κόντρα στη θεσμοθετημένη αναισθησία της κοινωνίας (οι κοινωνικοί λειτουργοί είναι απρόσωποι και αδιάφοροι χαρτογιακάδες), κινηματογραφεί, χωρίς την παραμικρή παρα(υπο)χώρηση, μια πραγματική ιστορία, βγαλμένη απευθείας από την κόλαση της ζωής. To Ladybird, Ladybird είναι ένα αμείλικτο «κατηγορώ» για την απανθρωπιά του νόμου (και του νομοθέτη)· μια ταινία που προκαλεί το θεατή να τη βιώσει κι όχι απλώς να τη δει, και που τον «ενοχλεί» για πολύ καιρό μετά τη θέαση της………………………..

 Θωμάς Λιναράς 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s