ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ (1960) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ | Ο άνθρωπος και η Ιστορία | του Γιάννη Ράγκου [δημιουργικό διαδίκτυο]

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ (1960)

Ήταν η τελευταία ταινία που ο Στάνλεϋ Κιούμπρικ γύρισε για τα μεγάλα στούντιο του Χόλλυγουντ. Μετά από επι­μονή του πρωταγωνιστή Κερκ Ντάγκλας, αντικατέστησε λίγο πριν από την έναρ­ξη των γυρισμάτων τον Άντονυ Μαν και, με βάση ένα σενάριο του Ντάλτον Τράμπο, δημιούργησε ένα λαμπρό και σπα­ρακτικό ιστορικό έπος για την εξέγερση των σκλάβων, με επικεφαλής τον Σπάρ­τακο, εναντίον της παντοδύναμης Ρω­μαϊκής Αυτοκρατορίας.

Χωρίς να παραλείψει τα επικά στοι­χεία του θέματος, ο Κιούμπρικ έδωσε στην ταινία την πνοή της δικής του αντί­ληψης: τα πρόσωπα κινούν την ιστορία και, ταυτοχρόνως, υπόκεινται σε αυτήν, πίστευε ο σκηνοθέτης και φρόντισε να το αποδείξει, φέρνοντας σε πρώτο πλά­νο τον άνθρωπο και την προσωπική του πάλη με την ιστορική εξέλιξη.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ 2017
ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΖΩΓΡΑΦΟΥ Από 1/4/2017 έως 7/5/2017 Αλέκα-Τέχνη Πόλης

 

Αdobe Premiere – Σεμινάριο Μοντάζ:
Επεξεργασία Κινούμενης Εικόνας σε νέα τιμή έκπληξη

Ο Κιούμπρικ δεν… ξεχνάει τις επικές μάχες (από τις καλύτερες που μας έχει δείξει ο παγκόσμιος κινηματογράφος), ούτε το υπερθέαμα που χαρακτήριζε τις υψηλού προϋπολογισμού ανάλογες ται­νίες (ο Σπάρτακος κόστισε 12 εκατ. δο­λάρια και γυριζόταν επί δύο χρόνια), αλ­λά, την ίδια στιγμή, φέρνει στο προσκή­νιο την ιστορικότητα των γεγονότων. Ο Σπάρτακος δεν είναι ένα πρόσωπο «μυ­θικών», ηρωικών και εξωπραγματικών διαστάσεων, αλλά μια μορφή γήινη και ευάλωτη που «βγαίνει» μέσα από τη νο­μοτέλεια των ιστορικών δεδομένων. Ο σκηνοθέτης δεν περιορίζεται στην αποτύπωση της σύγκρουσης των εξεγερμένων σκλάβων με τις ρωμαϊκές φάλαγγες, αλλά αναδεικνύει παράλληλα τις εσω­τερικές έριδες που σπαράσσουν τη Ρω­μαϊκή Αυτοκρατορία, υπογραμμίζοντας, με τον τρόπο αυτό, τη «διπλή όψη» των πραγμάτων. Ακόμα, «πίσω» από τις ει­κόνες, κάποιοι διέγνωσαν και ένα υπαι­νικτικό σχόλιο του σκηνοθέτη για τον αντικομμουνισμό που επικρατούσε τότε στα μεγάλα χολλυγουντιανά στούντιο. Για τους λόγους αυτούς, άλλωστε, αρ­κετοί ιστορικοί και αναλυτές του κινη­ματογράφου έχουν χαρακτηρίσει την ται­νία… μαρξιστική.

Ο Κιούμπρικ, αποδεικνύεται για μία ακόμη φορά, εκτός των άλλων, και σκη­νοθέτης ηθοποιών. Πέρα από τον Κερκ Ντάγκλας, αποσπά μοναδικές ερμηνεί­ες από την Τζην Σίμονς, τον Πήτερ Ουστίνωφ (για την οποία απέσπασε Οσκαρ β’ αντρικού ρόλου), τον Λώρενς Ολιβιέ, τον Τσαρλς Λώτον κ.ά. Στη μεγαλειώδη ατμόσφαιρα της ταινίας συμβάλλουν ση­μαντικά τα εξαίρετα σκηνικά και κο­στούμια, καθώς και η επιβλητική μουσι­κή του Αλεξ Νορθ.

Κοντολογίς, με τον Σπάρτακο (που κέρδισε συνολικά τέσσερα Όσκαρ), ο Στ. Κιούμπρικ «χάραξε» μια διαχωριστική γραμμή για τις ταινίες επικών, ιστορικών θεμάτων: το υπερθέαμα και ο ανθρωπο­κεντρισμός δεν είναι δύο έννοιες κινη­ματογραφικά αντίθετες αλλά συμπορεύ­ονται, καθώς η μία «συμπλέκεται» με την άλλη, μέσα από την ανάγκη για μία άλλη «ανάγνωση» της ιστορίας.

Γιάννης Ράγκος

Κινηματογραφιστής τεύχος 9 

ΜΑΙΟΣ · ΙΟΥΝΙΟΣ ’99  [πηγή: myfestival.gr]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s