Η κυρία χωρίς καμέλιες (1953) του Μικελάντζελο Αντονιόνι | Αναλυτική Παρουσίαση-Κριτικές

Πρόκειται για μία από τις λιγότερο γνωστές ταινίες του Μικελάντζελο Αντονιόνι (1912-2007), και η τρίτη μεγάλου μήκους που γύρισε ο σκηνοθέτης. Η Κλάρα, μία όμορφη πωλήτρια σε ένα κατάστημα στο Μιλάνο, κερδίζει έναν διαγωνισμό ομορφιάς. Η επιτυχία αυτή τής χαρίζει τον πρώτο της ρόλο σε ένα δράμα της σειράς.

Ο παραγωγός της, Τζιάνι, θέλει να την κάνει πρωταγωνίστρια και ο Τύπος μιλά για μια νέα σταρ. Όμως η Κλάρα διαπιστώνει ότι κοινό και παραγωγοί τη θέλουν μόνο σε ρόλους που εκμεταλλεύονται την εξωτερική ομορφιά παρά βασίζονται στις ερμηνευτικές της ικανότητες. Έπειτα από πιέσεις παντρεύεται τον Τζιάνι, ο οποίος από ζήλια της απαγορεύει να εμφανιστεί ξανά στο σινεμά. Η Κλάρα γνωρίζει στο μεταξύ στη Βενετία ένα διπλωμάτη, τον Νάρντο. Ο άνδρας της αποπειράται να αυτοκτονήσει, εκείνη δραπετεύει με τον Νάρντο, όμως αυτός την εγκαταλείπει θέλοντας να αποφύγει το σκάνδαλο. Η Κλάρα πέφτει σε κατάθλιψη. Προσπαθεί να βρει τη σωτηρία ξανά στο σινεμά, αποφασισμένη να γίνει πρωταγωνίστρια σε σοβαρές ταινίες. Κανείς όμως δεν την πιστεύει, και εκείνη αναγκάζεται για να επιστρέψει, να αποδεχθεί ρόλο σε ακόμη μία εμπορική ταινία της πεντάρας. Σε αυτό το ρεαλιστικό πορτρέτο του κόσμου της Έβδομης Τέχνης βλέπουμε πώς ο κυνισμός της κινηματογραφικής βιομηχανίας κατατροπώνει την αφέλεια και τις φιλοδοξίες καταξίωσης μια όμορφης, νέας γυναίκας. Ο Αντονιόνι σχολιάζει και εδώ τα αγαπημένα του θέματα: την αλλοτρίωση, τη μοναξιά, τη διάλυση των σχέσεων, την αδυναμία του ανδρικού φύλλου και την ενάργεια των γυναικών. Η «Κυρία χωρίς καμέλιες» έχει χαρακτηριστεί μία από τις «πιο άδικα παραγνωρισμένες ταινίες» του μεγάλου Ιταλού δημιουργού.

Ένας κινηματογραφικός παραγωγός ερωτεύεται μια όμορφη πωλήτρια, την παντρεύεται και της υπόσχεται λαμπρή καριέρα στο σινεμά. Η πραγματικότητα, όμως, θα αποδειχτεί πολύ διαφορετική.

Τίτλος: Η κυρία χωρίς καμέλιες

Πρωτότυπος Τίτλος: La signora senza camelie

Είδος: Μυθοπλασία

Γλώσσα: Italian

Τόπος δημιουργίας:

Υπότιτλοι: Greek, Modern (1453-) (B)

Χώρα παραγωγής: Ιταλία, Γαλλία

Έτος παραγωγής: 1953

Διάρκεια: 95

Θέματα: Δράμα

Χρώμα: Ασπρόμαυρο

Ήχος: Ομιλούσα

Φορμά: 35mm

Σκηνοθέτης: Μικελάντζελο Αντονιόνι

Συντελεστές: Μικελάντζελο Αντονιόνι (Σεναριογράφος), Σούζο Τσέκι ντ» Αμίκο (Σεναριογράφος), Φραντσέσκο Μαζέλι (Σεναριογράφος), Πιερ Μαρία Παζινέτι (Σεναριογράφος), Έντζο Σεραφίν (Διεύθυνση Φωτογραφίας), Τζιοβάνι Φούσκο (Μουσική), Λουτσία Μποζέ (Ηθοποιός), Αντρέα Σέτσι (Ηθοποιός), Τζίνο Τσέρβι (Ηθοποιός), Ιβάν Ντεσνί (Ηθοποιός), Αλέν Κινί (Ηθοποιός)

Συνοπτική κριτική (Αθηνόραμα 3,5/5)

Η τρίτη ταινία του πάπα του μοντέρνου σινεμά είναι μια εκ των έσω απομυθοποιητική ματιά στον λαμπερά απατηλό κόσμο του σινεμά. Μια χώρα που ταξιδεύει στο όνειρο, το οποίο αποδεικνύεται χίμαιρα, νεορεαλιστικές μνήμες, ένα σύμπαν αποξένωσης και, στο κέντρο του, ένας ταξιδιώτης χωρίς πυξίδα. Η διαδρομή είναι όμως προδιαγεγραμμένη και ο ρομαντισμός έχει, μαζί με τις καμέλιες, προ πολλού μαραθεί.

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ 4/5

Αριστούργημα της πρώτης περιόδου του Αντονιόνι, μια ανατρεπτική, κρυπτό-υπαρξιακή αναφορά στη Μαργαρίτα Γκοτιέ.

Σαν τους ζωγράφους που προτού αφήσουν την ιδιοσυγκρασιακή στάμπα τους στην τέχνη που κλήθηκαν να (επαν)εξετάσουν με την ευαισθησία της ματιάς τους, ο Μικελάντζελο Αντονιόνι δείχνει στην Κυρία χωρίς καμέλιες πώς, με τη χρήση ενός κλασικού σινεμά, μπορεί να ρίξει τους σπόρους της αμφισβήτησης σε ένα συμβατικό είδος, μιλώντας πάντα για μια απελπισμένη και παραπλανημένη γυναίκα, το σταθερό θέμα της φιλμογραφίας του. Εδώ, η Κλάρα είναι μια Μιλανέζα πωλήτρια που θέλει να γίνει αστέρι του σινεμά, την ανακαλύπτει ένας άνδρας που την ελέγχει και την καταπιέζει, και αργότερα εκείνη ανακαλύπτει πως τα όνειρά της χτίζονται σαν παλάτια στην κινούμενη άμμο ενός φευγαλέου συστήματος, για να επιστρέψει, με δανεικά ρούχα και χαμηλή αυτοεκτίμηση, στο σημείο μηδέν. Αντίθετα με τη ρομαντική Γκοτιέ του Αλέξανδρου Δουμά, δεν έχει ούτε τις καμέλιες ως ενθύμιο του μύθου που κυνήγησε. Εκτιμώντας την αναδρομικά, η ταινία τοποθετείται ανάμεσα στην Bellissima του Βισκόντι και τη Λόλα Μοντές του Οφίλς: χωρίς το κωμικό πάθος της μάνας Μανιάνι που σέρνει την κόρη της στην Τσινετσιτά για να πραγματοποιήσει τα δικά της απωθημένα όνειρα ή την γκροτέσκ συντριβή της Μοντές που εγκλωβίζεται στη θεατροποιημένη περιοδεία των θεαματικών ερώτων της, πρόκειται για τη σπουδή μιας γυναίκας που πίστεψε στο πλαστό παραμύθι της μεγάλης οθόνης, χωρίς να καταλάβει τι είδους εισιτήριο πρέπει να πληρώσει, ένα μικρό κορίτσι στο μεγάλο ψέμα που την τσάκισε. Σίγουρος για τα δυνατά του πλάνα και με τη βοήθεια της επίμονης μουσικής του Τζιοβάνι Φούσκο, ο Αντονιόνι κάνει ένα ψυχρό χολιγουντιανό μελόδραμα και προετοιμάζει το έδαφος της αποξένωσης με μια πικρή και διεισδυτική ματιά στο χώρο του λαϊκού θεάματος μέσα από τις ανησυχίες μιας ανήμπορης, περιορισμένων δυνατοτήτων λαϊκής κοπέλας. Πανέμορφης ωστόσο: η Λουτσία Μποζέ παίζει τον ρόλο της ζωής της, χωρίς να προσπαθήσει ιδιαίτερα, και η μετέπειτα σποραδική παρουσία της στο ιταλικό και παγκόσμιο σινεμά μάς κάνει να πιστεύουμε πως η τελειότητά της πιστώνεται στον χειρισμό του Αντονιόνι, ενός σκηνοθέτη που δεν φημίζεται για τη δημιουργία εντυπωσιακών ερμηνειών στις ταινίες του.

Πηγή: www.lifo.gr  

ΚΡΙΤΙΚΗ

Τη στιγμή που αναγνωρίζεται ως το επόμενο μεγάλο αστέρι της ιταλικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, η Κλάρα Μάνι ενδίδει στον γάμο με έναν πλούσιο παραγωγό κι έρχεται αντιμέτωπη με μια σειρά από μεγάλα προσωπικά και καλλιτεχνικά διλήμματα.

Μερικά χρόνια πριν το αποφασιστικό βήμα της «Κραυγής» και το μεγάλο μπαμ της «Περιπέτειας», ο Μικελάντζελο Αντονιόνι κινείται στο πολύ πιο συμβατικό πεδίο του μελοδράματος, και μάλιστα με μια ιστορία που αναπαράγει το κλισέ της αναδυόμενης στάρλετ τη χρυσή εποχή της υπερπαραγωγικής ιταλικής σινε-βιομηχανίας.

Ίσως επειδή οι κανόνες του παιχνιδιού τον περιορίζουν, ίσως πάλι επειδή δεν είχε πέσει ακόμα πάνω στη Μόνικα Βίτι, ο Αντονιόνι ακολουθεί την άνοδο και την πτώση της ηρωίδας του με συνέπεια, αλλά χωρίς τη χάρη των αντίστοιχων ταινιών ενός Μάνκιεβιτς («Η Ξυπόλητη Κόμισσα») ή ακόμα και του Βισκόντι («Μπελίσιμα», σε σενάριο επίσης του Σούσο Τσέκι Ντ’Αμίκο). Κι αν στο σύνολό της «Η Κυρία Χωρίς Καμέλιες» δεν είναι μία από τις μεγάλες ταινίες του σινεμά πάνω στο σινεμά ούτε ένα σπουδαίο γυναικείο πορτρέτο, περιέχει ολοφάνερα τα σπέρματα ενός ιδιαίτερου βλέμματος που περιμένει να απελευθερωθεί.

Πίσω από τη μαεστρικά γυρισμένη σκηνή ενός φιλιού στην ταινία-μέσα-στην-ταινία, από τα λεπτεπίλεπτα παιχνίδια με το ντεκόρ ή από τον τρόπο που για λίγα δευτερόλεπτα η αφιλόξενη για την ηρωίδα Τσινετσιτά προαναγγέλλει τα γυμνωμένα τοπία των αριστουργημάτων του, ο Αντονιόνι αφήνει διακριτικά τα ίχνη του. Οταν το έδαφος του μελό αποψιλωθεί, η Κλάρα Μάνι θα γίνει η αντονιονική ηρωίδα που θα περιπλανηθεί στη βραχονησίδα της «Περιπέτειας», στα νεκρά σοκάκια της «Έκλειψης» και στην «Κόκκινη Ερημο».

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ

http://www.cinemag.gr/

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ 2017
ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΖΩΓΡΑΦΟΥ Από 1/4/2017 έως 7/5/2017 Αλέκα-Τέχνη Πόλης

Αdobe Premiere – Σεμινάριο Μοντάζ:
Επεξεργασία Κινούμενης Εικόνας σε νέα τιμή έκπληξη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s