Σολάρις (1971) του Αντρέι Ταρκόφσκι βασισμένο στο βιβλίο του Στάνισλαβ Λέμ, Κυριακή 23.4.2017 στις 19.15 με ελεύθερη είσοδο , ανάλυση και συζήτηση | Παγκόσμια Μέρα Βιβλίου: Από το Βιβλίο στην Κινηματογραφική Ταινία

Το Σχολείο του Σινεμά (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια) συνεχίζοντας τις εκπαιδευτικές προβολές του με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση σήμερα Κυριακή 23.4.2017, παγκόσμια ημέρα του βιβλίου, στις 19.30 θα προβάλλει την αριστουργηματική ταινία, μία από τις 3 καλύτερες επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών , του Αντρέι Ταρκόφσκι στο πλαίσιο της ενότητας «από το βιβλίο στην κινηματογραφική ταινία».

Από το βιβλίο στην κινηματογραφική ταινία του Γιάννη Καραμπίτσου

Στις 19.15 θα προηγηθεί μια σύντομη εισήγηση του Γιάννη Καραμπίτσου για το βιβλίο, για την ταινία, για την επιστημονική φαντασία των πρώην σοσιαλιστικών χορών, θα ακολουθήσει ανάγνωση αποσπασμάτων από το βιβλίο του Στάνισλαβ Λέμ, θα προβληθούν σύντομα αποσπάσματα από τις άλλες δύο γνωστές ταινίες που έχουν εμπνευστεί από το βιβλίο του Στάνισλαβ Λέμ μία τηλεοπτική ταινία σοβιετική του 1968 και η ταινία του 2002 του Σόντεμπεργκ και μετά στις 20.00 θα προβληθεί η ταινία του Αντρέι Ταρκόφσκι Σολάρις (1971). Θα ακολουθήσει σύντομη συζήτηση για όσους επιθυμούν να μείνουν. Καλό θα ήταν λόγω ότι ο χώρος είναι μικρός οι ενδιαφερόμενοι να δηλώσουν συμμετοχή στα τηλέφωνα 2130 159 816, 6944143564 ή στο e-mail: schoolofcinemagr@gmail.com.

ΣΟΛΑΡΙΣ
SOLARIS

Σινεφίλ 1971 | Έγχρ. | Διάρκεια: 165′
Σοβιετική ταινία, σκηνοθεσία Αντρέι Ταρκόφσκι με τους: Ναταλία Μπονταρτσούκ, Ντονάτας Μπανιόνις

Στο μυστηριώδη πλανήτη Σολάρις ένας ψυχολόγος αντιμετωπίζει το υποσυνείδητό του και τις φαντασιώσεις του. Ταινία επιστημονικής φαντασίας με πολιτικές και μεταφυσικές προεκτάσεις που βασίζεται στο βιβλίο του Στανισλάβ Λεμ.

Σολάρις (1972) του Αντρέι Ταρκόφσκι

Σολάρις
Solaris – Солярис
Solaris 1972 polish poster.jpg
Σκηνοθεσία Αντρέι Ταρκόφσκι
Παραγωγή Βιάτσεσλαβ Ταράσοφ
Σενάριο Αντρέι Ταρκόφσκι,
Φρίντριχ Γκόρενσταϊν
Πρωταγωνιστές Natalya Bondarchuk … Χάρυ
Donatas Banionis … Κρις Κέλβιν
Jüri Järvet … Δρ. Σνάουτ
Vladislav Dvorzhetsky … Ηένρι Μπερτόν
Nikolai Grinko … πατέρας του Κρις
Anatoli Solonitsyn … Δρ. Σαρτόριους
Sos Sargsyan …Δρ. Γκιμπάριαν
Olga Barnet … μητέρα του Κρις
Tamara Ogorodnikova … θεία Άννα
Georgi Tejkh …Καθ. Μέσεντζερ
Yulian Semyonov … πρόεδρος του συνεδρίου
Olga Kizilova … καλεσμένος του Γκιμπάριαν
Vitalik Kerdimun
Tatyana Malykh
Aleksandr Misharin
Bagrat Oganesyan
V. Statsinsky
Valentina Sumenova
Μουσική Έντουαρντ Αρτέμιεβ
Φωτογραφία Βαντίμ Γιούσοφ
Εταιρεία παραγωγής Mosfilm
Πρώτη προβολή 1972
Διάρκεια 165′
Προέλευση Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Γλώσσα ρωσικά

Το Σολάρις (ρωσ. Соля́рис, Σολιάρις) είναι κινηματογραφικό έργο επιστημονικής φαντασίας σε σκηνοθεσία του Αντρέι Ταρκόφσκι που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στάνισλαβ Λεμ.

Πλοκή

Ο Σολάρις

Ο εξωηλιακός πλανήτης Σολάρις, ένας διαστημικός ωκεανός τυλιγμένος από σύννεφα, είναι στόχος επιστημονικής μελέτης των ανθρώπων της Γης που έχουν εγκαταστήσει έναν διαστημικό σταθμό χωρητικότητας 85 αστροναυτών σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη. Αν και αρχικά απλά τον παρακολουθούσαν, κάποτε διατύπωσαν την θεωρία, ότι ο πλανήτης αυτός μπορεί να είναι ένα νοήμον εξωγήινο ον τεράστιων διαστάσεων. Αποφασίζουν λοιπόν να τον ενεργοποιήσουν τρυπώντας τον με ακτίνες φωτός υψηλής ενέργειας. Ξαφνικά στον διαστημικό σταθμό αρχίζουν να συμβαίνουν περίεργα πράγματα που συνοδεύονται από ανεξήγητες παραισθήσεις του πληρώματος του διαστημικού σταθμού, αναγκάζοντας την γήινη διεύθυνση του διαστημικού σταθμού να λάβει μέτρα για τον τερματισμό του διαστημικού προγράμματος.

 

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ στον κινηματογράφο Αλέκα 29 και 30 Απριλίου 2017
με ελεύθερη είσοδο | Πρόγραμμα 4 ταινιών

Ο Κρις Κέλβιν

Ο ενσυνείδητος ψυχολόγος Κρις Κέλβιν έχει κάνει το πόρισμα για το κλείσιμο του σταθμού και πρόκειται να μεταβεί στον διαστημικό σταθμό για να πείσει τα εκεί εντωμεταξύ μόνον τρία εναπομείναντα μέλη του σταθμού (τον Σαρτόριους, τον Σνάουτ και τον Γκιμπάριαν) να υπογράψουν και τυπικά για να κλείσει ο σταθμός.
Την παραμονή της αναχώρησής του ο Κρις δέχεται την επίσκεψη του βετεράνου κοσμοναύτη Μπάρτον ο οποίος του δείχνει ένα μυστικό ντοκιμαντέρ της εποχής του και του εκμυστηρεύεται τις προσωπικές του εμπειρίες. Αντί όμως να πετύχει τον σκοπό του, ο Μπάρντον κάνει τον Κρις έξω φρενών.
Ο Κρις Κέλβιν λοιπόν ταξιδεύει στον διαστημικό σταθμό, και τον βρίσκει σε κακά χάλια. Εντωμεταξύ ένας από τους τρεις κοσμοναύτες έχει αυτοκτονήσει. Στο βίντεο που του άφησε του λέει ότι οι «παραισθήσεις» είναι αληθινές.
Ο Κρις πολύ γρήγορα θα ανακαλύψει την αλήθεια. Οι θαμώνες του διαστημικού σταθμού είναι θύματα των τύψεών τους, οι οποίες υπό την επιρροή του Σολάρις υλοποιούνται παίρνοντας ανθρώπινη μορφή και τους τυραννούν. Ο ίδιος ο Κρις έχει τύψεις επειδή παλιά είχε εγκαταλείψει την αρραβωνιαστικιά του, την Χάρυ, η οποία στην απόγνωση της αυτοκτόνησε χρησιμοποιώντας ένα δηλητήριο που είχε αφήσει ο Κρις στο ψυγείο. Τώρα, την πρώτη διανυκτέρευση του Κρις στον διαστημικό σταθμό η Χάρυ παρουσιάζεται με σάρκα και οστά.

Η Χάρυ συνειδητοποιεί ότι είναι είδωλο

Ο Κρις, αντίθετα με τους άλλους δύο, αποδέχεται την «Ερινύα» του. Ενώ οι άλλοι δύο, αντίθετα, προσπαθούν με κάθε τρόπο να τις καταστρέψουν, με μόνο αποτέλεσμα αυτές μετά από λίγο να επανέρχονται. Ο Κρις κάνει διάλογο και εξηγεί στην Χάρυ τα αισθήματά του που έτρεφε για αυτήν στο παρελθόν. Η Χάρυ, που είναι κομμάτι του Σολάρις, σιγά σιγά αποκτάει δύναμη και γίνεται άνθρωπος. Καταλαβαίνει ότι δεν είναι η πραγματική Χάρυ, αλλά απλά ένα από τα είδωλα, που χρησιμοποιεί ο Σολάρις για να επικοινωνεί με τους επιβάτες του διαστημικού σταθμού. Ο Σολάρις έχει την δύναμη να διαβάζει τα όνειρα των ανθρώπων όταν κοιμούνται, και τα υλοποιεί εν μέρει για να πειραματιστεί με αυτόν τον τρόπο. Ο Σνάουτ προτείνει ένα πείραμα επικοινωνίας για να σταματήσουν να εμφανίζονται τα είδωλα. Να στείλουν δηλαδή μια ακίνδυνη ακτίνα φωτός στον Σολάρις που να είναι διαμορφωμένο με ένα εγκεφαλογράφημα. Ο Κρις αρνείται, γιατί έτσι μπορεί αθέλητα να μεταδοθούν και αρνητικές σκέψεις, που δεν ήταν σκόπιμες.

Τα αμοιβαία αισθήματα του Κρις και της Χάρυ

Ο Κρις και η Χάρυ αναπτύσσουν αμοιβαία πλατωνικά ερωτικά αισθήματα που δίνουν δύναμη και στους δυο. Ο Κρις σώζει την ζωή της Χάρυ δυο φορές, μια φορά όταν την είχε στερηθεί σκόπιμα την παρουσία του για να μην του γίνεται βάρος και εξασθένησε, και μια φορά όταν η Xάρυ προσπάθησε να αυτοκτονήσει για να απαλλάξει τον Κρις από την παρουσία της. Η δύναμη της αγάπης, και τα αισθήματα που τρέφουν, γίνονται τελικά μέσο επικοινωνίας μεταξύ του Σολάρις και του ανθρώπινου γένους. Όταν ο Κρις ξαφνικά αρρωσταίνει βαριά και κοντεύει να πεθάνει, ο διαστημικός σταθμός γεμίζει από τις υλοποιημένες αναμνήσεις του Κρις: η μητέρα του, ο σκύλος της, ανθοδέσμες και πολλά αντίγραφα της Χάρυ παρουσιάζονται στον σταθμό και γεμίζουν το δωμάτιο του ετοιμοθάνατου Κρις κρατώντας του σιωπηλή συντροφιά. Τελικά ο Κρις αναρρώνει, αλλά η Χάρυ έχει φύγει για πάντα παίρνοντάς της όλες τις άλλες «Ερινύες» και αφήνοντάς του ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα.

Ο Κρις φαντάζεται την επιφάνεια του Πλανήτη

Ο Σνάουτ παροτρύνει τον Κέλβιν να εγκαταλείψει τον διαστημικό σταθμό και να γυρίσει την γη. Τότε ο Κρις βάζει όλα του τα δυνατά και με την δύναμη της φαντασίας του, καταφέρνει να υλοποιήσει στην επιφάνεια του πλανήτη ότι πιο πολύτιμο έχει: την ανάμνηση του πατέρα του, το πατρικό του σπίτι, και λίγη γήινη φύση. Ο Κρις μένει για πάντα στον πλανήτη Σολάρις, ο οποίος υλοποιεί την επιθυμία του, ως ένδειξη της πλατωνικής αγάπης δύο διαστημικών υπάρξεων, του πλανήτη Σολάρις και του Κρις, ενός εκπροσώπου της ανθρωπότητας.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

SOLYARIS – Σολάρις 1972 (Andrei Tarkovsky):

Η κορυφαία ταινία επιστημονικής φαντασίας που έγινε ποτέ. Ο μεγάλος Ρώσος δημιουργός στηρίχτηκε στη νουβέλα του Πολωνού Stanislaw Lem – ενός από τους μεγαλύτερους στοχαστές και ποιητές στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας – και δημιούργησε ένα αξεπέραστο αριστούργημα, που προεκτείνει κατά κάποιο τρόπο την προβληματική του «2001: H Οδύσσεια του διαστήματος». Όταν ο ψυχολόγος Κρις Κέλβιν (Donatas Banionis), αναλαμβάνει να εκτιμήσει τη χρησιμότητα ενός διαστημικού σταθμού που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη Σολάρις, έρχεται αντιμέτωπος με την παράξενη ιστορία του αστροναύτη Μπέρτον. Μερικά χρόνια πριν όταν υπήρχε η ελπίδα να αποκαλυφθούν τα μυστικά ενός διαφορετικού επιπέδου συνείδησης, που έκρυβε αυτός ο νέος κόσμος, τα πράγματα είχαν πάρει άσχημη τροπή. Τα μέλη της ερευνητικής αποστολής εμφάνισαν παραισθήσεις και το ένα μετά το άλλο αποσύρθηκαν με ψυχολογικές διαταραχές. Ο Κρις αρχίζει την έρευνα βιώνοντας προσωπικά τις παράξενες ιδιότητες του Σολάρις, ο οποίος εισακούει τις μυστικές και ανέκφραστες δεήσεις των ανθρώπων, συλλαμβάνοντας την ακτινοβολία του εγκεφάλου τους και τις στέλνει πίσω σαν αντανάκλαση, αλλά υλοποιημένες… Στη δική του περίπτωση, εμφανίζεται η νεκρή προ δεκαετίας γυναίκα του. Όπως μαθαίνουμε, οι παραισθήσεις του καθενός εξαρτώνται αποκλειστικά από τον ίδιο και το υποσυνείδητο του. Για την ακρίβεια πρόκειται για την επανεμφάνιση προσώπων που συνδέονται με τις πιο σκοτεινές σελίδες του παρελθόντος του κάθε ήρωα, πρόσωπα που τους θυμίζουν καταστάσεις που θα ήθελαν με κάθε κόστος να ξεχάσουν. Προσωποποιημένοι δαίμονες που τους κυνηγούν σε όλη τους τη ζωή. Γι’ αυτό και τα περισσότερα μέλη της αποστολής κατέληξαν στη σχιζοφρένεια ή στην αυτοκτονία. Οι επιστήμονες προσπαθούν να επεκτείνουν τα όρια της γνώσης όλο και πιο πέρα, να κατακτήσουν το σύμπαν, να εξαπλώσουν την ανθρώπινη κυριαρχία στο άπειρο. Στην επεκτατική αυτή προσπάθειά τους, έρχονται αντιμέτωποι με τον Solaris. Στην ουσία όμως είναι η ανθρώπινη ύπαρξη που προσπαθεί να επεκτείνει τις δυνατότητες της, τις γνώσεις της, να ξεπεράσει τον εαυτό της και να σπάσει τα όρια της. Όμως ο άνθρωπος έχει όρια καθορισμένα. Η αδυναμίες του, τα πάθη του, οι δαίμονες που τον καταδιώκουν, είναι τα όπλα που χρησιμοποιεί ο Solaris απέναντι στο κάθε μέλος της αποστολής, είναι τα εμπόδια που ο άνθρωπος προσπαθεί να ξεπεράσει και αυτά που τελικά τον καταβαραθρώνουν. Είναι μάταιο ο άνθρωπος να προσπαθεί να κατανοήσει το σύμπαν, να το κατακτήσει και να το εξημερώσει, από τη στιγμή που δεν μπορεί να κατανοήσει και να εξημερώσει τον ίδιο του τον εαυτό. Ίσως είναι ακόμη πολύ νωρίς, ίσως τελικά να είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο. Επιβλητικό, αργόσυρτο και τελετουργικό, με επίμονα καδραρίσματα χαρακτηριστικής απλότητας, μέσα σε έναν έντονο μινιμαλισμό, μεταδίδουν βαθύτατα συναισθήματα στο θεατή καθώς τον υποβάλλουν σε έναν υπνωτιστικό μυστικισμό με τεράστια πλάνα σεκάνς και μουσική του Μπαχ και Αρτέμιεφ, τον γνώριμο λυρισμό του Tarkovsky και τον βαθύτατο φιλοσοφικό στοχασμό που τον διακρίνει.

http://the100bestmovies.blogspot.gr/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s