TESIS (Διδακτορική Διατριβή, 1996) η πρώτη ταινία του σκηνοθέτη των ταινιών «Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα Μέσα μου» Αλεχάντρο Αμενάμπαρ την Κυριακή 30 Απριλίου 2017 στις 19.00 στον κινηματογράφο Αλέκα

Την Κυριακή 30 Απριλίου 2017 στον κινηματογράφο Αλέκα (Γ’ Ορεινής Ταξιαρχίας 13, Πλατεία Αλεξανδρή, πρώην Γαρδένια, Ζωγράφου) στις 19.00 στο Ραντεβού με τους μεγάλους δημιουργούς στο δήμο Ζωγράφου θα προβληθεί η πρώτη ταινία του δημιουργού των ταινιών «Οι Άλλοι» και «Η Θάλασσα Μέσα μου» Αλεχάντρο Αμενάμπαρ Διδακτορική Διατριβή με ελεύθερη είσοδο. Στις 21.30 θα προβληθεί η ταινία «Ένα Πιστόλι σε Κάθε Χέρι» (Una Pistola en Cada Mano, 2012) του Σεσκ Γκάι.

Το Σάββατο 29 Απριλίου 2017 θα προβληθούν οι ταινίες

19.00 «Άλλος Δρόμος δεν υπήρχε» Ντοκιμαντέρ 2009 | Έγχρ. | Διάρκεια: 87′ του Σταύρου Ψυλλάκη

Εξιστόρηση, από τρεις επιζώντες, των περιπετειών μιας ομάδας μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη, οι οποίοι κρύβονταν για 14 χρόνια μετά τη λήξη του Εμφυλίου.

Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ Χαλκίδας.

Παρουσία του Δημιουργού.

21.00 «Γερμανία, Έτος Μηδέν» (GermaniaAnno Zero) 1947 | Α/Μ | Διάρκεια: 78′

του Ρομπέρτο Ροσελίνι με τους: Φραντζ Κρούγκερ, Εντμουντ Μέσκε

Οι προσπάθειες επιβίωσης ενός μικρού αγοριού στο μεταπολεμικό κι ερειπωμένο Βερολίνο. Μια κλασική ταινία του ιταλικού νεορεαλισμού.

Την καλλιτεχνική επιμέλεια του προγράμματος έχει Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΜΠΙΤΣΟΣ (Σκηνοθέτης, Μοντέρ και Κριτικός Κινηματογράφου) ο οποίος προλογίζει τις ταινίες και μετά από κάθε προβολή συντονί­ζει τη συζήτηση με το κοινό και τους δημιουρ­γούς.

TESIS (Διδακτορική Διατριβή)

Θρίλερ 1996 | Έγχρ. | Διάρκεια: 125′
Ισπανική ταινία, σκηνοθεσία Αλεχάντρο Αμεναμπάρ με τους: Άνα Τόρεντ, Φέλε Μαρτίνεθ

Η Άνχελα, φοιτήτρια στην Ακαδημία Κινηματογράφου της Μαδρίτης ετοιμάζει την διπλωματική της με θέμα τη βία στο σινεμά και ζητά βοήθεια από έναν συμφοιτητή κι έναν καθηγητή της. Όταν αργότερα ο καθηγητής βρίσκεται νεκρός, η Άνχελα αναζητά τα αίτια του θανάτου μαζί με τον συμφοιτητή της.

Συνοπτική κριτική (Βένια Βέργου, Αθηνόραμα 3/5)
Η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ («Άνοιξε τα Μάτια», «Οι Άλλοι») προσεγγίζει την οπτική απόλαυση της βίας και της επιρροής που ασκεί στο κοινό, μέσα από ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ γεμάτο σασπένς, ανατροπές και κορυφώσεις.

TESIS
THESIS
του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ

Υπόθεση: Η Άνχελα είναι φοιτήτρια στην Ακαδημία Κινηματογράφου της Μαδρίτης. Στην έρευνά της για να συγκεντρώσει υλικό για τη διπλωματική της – “Tesis” (από όπου και ο τίτλος της ταινίας) με θέμα τη βία στο σινεμά, συνεργάζεται με τον Τσέμα, ένα συμφοιτητή της, ο οποίος διατηρεί μία συλλογή από ταινίες βίας και πορνογραφίας. Αργότερα η Άνχελα θα βρει νεκρό τον καθηγητή της σε μια αίθουσα προβολής και θα κλέψει την ταινία που αυτός παρακολουθούσε. Καθώς βλέπει την ταινία με τον Τσέμα, ανακαλύπτει ότι πρόκειται για ένα “snuff film” με πρωταγωνίστρια μια φοιτήτρια, που είχε δεσμό με τον συμφοιτητή τους Μπόσκο. Αναζητώντας την προέλευση της κασέτας, η Άνχελα και ο Τσέμα, βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε έναν επικίνδυνο κύκλο μυστηρίου και αίματος.

7 ΒΡΑΒΕΙΑ GOYA & ΚΑΙ 6 ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Το Tesis (1996) είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του καταξιωμένου πια, μετά το Abre Los Ojos, το The Others και το Mar Adentro, νεότατου Χιλιανού σκηνοθέτη, Αλεχάντρο Αμενάμπαρ. Υπήρξε η πρώτη του εμπορική επιτυχία, σε ηλικία μόλις 23 ετών. Αναμφίβολα σφράγισε την εμφάνιση ενός νέου μεγάλου σκηνοθέτη. Αποτελεί το πρώτο βήμα μιας σημαντικής πορείας, και στην Ελλάδα βγαίνει για πρώτη φορά στους κινηματογράφους.

Η ιστορία εξελίσσεται στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης (εκεί όπου σπούδασε και ο ίδιος ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ) γύρω από την Άνχελα, μια φοιτήτρια που σπουδάζει κινηματογράφο και προετοιμάζει τη διπλωματική της. Επιλέγει να μελετήσει το θέμα της βίας στην τηλεόραση και το σινεμά. Ο καθηγητής της, Φιγκερόα, για να τη βοηθήσει κάνει μία έρευνα στην Ταινιοθήκη του Πανεπιστημίου. Παράλληλα, ο συμφοιτητής της Τσέμα την προσκαλεί σπίτι του για να δει τη συλλογή του ταινιών βίας και πορνό.

Καθώς ο Φιγκερόα ψάχνει στη Ταινιοθήκη ανακαλύπτει ένα υπόγειο δίκτυο κρυμμένων δωματίων με εκατοντάδες στοιβαγμένα βίντεο. Αδιακρίτως παίρνει ένα βίντεο με σκοπό να το δει αργότερα. Το επόμενο πρωί, η Άνχελα τον βρίσκει νεκρό σε μια αίθουσα προβολής. Κλέβει την ταινία που παρακολουθούσε τη στιγμή του θανάτου του, σίγουρη ότι πρόκειται για εικόνες συγκλονιστικές ή σκανδαλώδεις για να προκαλέσουν το θάνατό του σε τόσο μυστήριες συνθήκες.

Η Άνχελα μιλάει στον Τσέμα για την ταινία που ανακάλυψε. Τη βλέπουν και καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για ένα “snuff movie”, την καταγραφή ενός αληθινού φόνου. Μετά το αρχικό σοκ, ο Τσέμα αρχίζει να αναλύει τεχνικά τις εικόνες και συμπεραίνει ότι η κινηματογράφηση έχει γίνει με ένα συγκεκριμένο τύπο κάμερας. Από κει ξεκινάει και η έρευνά τους.

Αρκετές μέρες αργότερα, στο Πανεπιστήμιο, η Άνχελα συναντάει τον Μπόσκο, ένα φοιτητή που έχει μία πανομοιότυπη κάμερα με αυτή που χρησιμοποιήθηκε για να γίνει το “snuff movie”. Ο Μπόσκο είχε επίσης δεσμό με τη Βανέσα, την πρωταγωνίστρια της ταινίας. Στην πορεία, η Άνχελα και ο Τσέμα μαθαίνουν ότι η Σχολή τους, κάποια χρόνια πριν, είχε αγοράσει πολλές πανομοιότυπες κάμερες.

tesis-1996 003

Στο μεταξύ έχει οριστεί νέος καθηγητής για την Άνχελα, με το όνομα Κάστρο (το αληθινό όνομα ενός καθηγητή του Αμενάμπαρ, ο οποίος υπήρξε αφορμή να εγκαταλείψει τις σπουδές του, επειδή απέτυχε στο μάθημά του), αφού ο προηγούμενος πέθανε. Οι δυο τους συναντιούνται για να συζητήσουν την πρόοδό της στη διπλωματική της. Η Άνχελα δεν έχει την πρόθεση να του εμφανίσει τα στοιχεία της, αλλά εκείνος της αποκαλύπτει ότι έχει καταγραφεί από το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης να παίρνει την ταινία από την αίθουσα προβολής όπου πέθανε ο Φιγκερόα. Ο Κάστρο δείχνει ενδιαφέρον για το περιεχόμενο της ταινίας. Από κείνη τη στιγμή η Άνχελα καταλαβαίνει ότι έχει μπει σε ένα κόσμο επικίνδυνο και αν δεν προσέξει, θα γίνει η ίδια πρωταγωνίστρια στο επόμενο “snuff movie”. Αλλά για να τελειώσει τη διπλωματική της συνεχίζει την έρευνά της.
Συναρπαστικό θέμα για διπλωματική, ο θάνατος και η βία στο σινεμά. Είναι ηθικά σωστό και ποια είναι τα όρια; Η Άνχελα καταπιάνεται μ’ αυτό, χωρίς να έχει ιδέα τι θα επακολουθήσει. Snuff movies, βασανισμοί και φόνοι δεν υπήρχαν στη δική της διπλωματική. Ο Αμενάμπαρ όμως δε σκοπεύει να την αφήσει στη μέση. Όλα τα στοιχεία της έρευνας δημιουργούν μια ιδιάζουσα πλοκή ολοκληρώνοντας την πιο σαγηνευτική «διπλωματική».

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ γεννήθηκε στο Σαντιάγο της Χιλής, λίγο καιρό πριν το πραξικόπημα του Πινοσέτ του 1973. Η μητέρα του, που είχε ζήσει τον ισπανικό εμφύλιο, αποφάσισε την επιστροφή της οικογένειας στην Ισπανία. Ο Αμενάμπαρ μεγάλωσε στη Μαδρίτη, όπου άρχισε να σπουδάζει στο Sciences Information Faculty στο Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης, χωρίς να γίνειποτέ καλός φοιτητής. Μετά από αναρίθμητες αποτυχίες στο πανεπιστήμιο, αποφάσισε να σταματήσει να σπουδάζει κινηματογράφο – που δεν τον ενδιέφερε – και να αρχίσει να κάνει κινηματογράφο – που σίγουρα τον ενδιέφερε. Από την πιο γνωστή ίσως ταινία μικρού μήκους του, «Himenoptero» (1992), στην οποία σκηνοθέτησε, έκανε παραγωγή, έπαιξε, έγραψε το σενάριο και τη μουσική, ο Αμενάμπαρ εξελίχθηκε και έκανε την πρώτη του εμπορική επιτυχία το 1996 με το «Thesis», μια ταινία που αναμφισβήτητα έδειξε ότι ένας νέος σκηνοθέτης ερχόταν στην επιφάνεια.
Αργότερα με τις ταινίες «Άνοιξε τα μάτια » (1997) και «Οι άλλοι» (2001) επιβεβαίωσε την άφιξή του στον κόσμο του κινηματογράφου. Εκτός από σεναριογράφος και σκηνοθέτης, ο Αμεναμπάρ συλλέγει μανιωδώς soundtracks και ‘γράφει ιδιοχείρως’ τις μουσικές των ταινιών του. Το πιο ωραίο απ’ όλα είναι ότι δεν ξέρει καν να γράφει νότες. «Βασικά σιγοτραγουδάω ασταμάτητα, καθώς περπατάω στο δρόμο, κι έτσι επενδύω μουσικά όλη μου την ζωή!!! Χρησιμοποιώ ένα μικρό κασετοφωνάκι όπου καταγράφω μελωδίες. Η σκληρή δουλειά αρχίζει, βέβαια, μετά το τελικό μοντάζ. Ξοδεύω πάρα πολλές ώρες γιατί δεν ξέρω να γράφω μουσική. Λειτουργώ τελείως ακουστικά. Βάζω διάφορες μουσικές στον υπολογιστή μου, τις ακούω, ανακατεύω διάφορα δείγματα και ήχους, κάνοντας samples και προσπαθώντας να αναπαράγω τις μουσικές που έχω μέσα στο κεφάλι μου. Στην περίπτωση των ‘Άλλων’ πειραματίστηκα με διάφορους σολίστες. Πολλές ταινίες τρόμου έχουν θαυμάσια μουσική ενορχήστρωση, αλλά η μουσική τους δεν με τρομάζει. Σκέφτηκα πως ένα σόλο από τσέλο είναι ότι πρέπει. Κι επιπλέον είναι κάτι πολύ απλό». Μουσική έχει γράψει και για άλλες ταινίες με πιο γνωστή τη μουσική για το «La Lengua de las Mariposas» (1999).
Διαφέρει από τους περισσότερους ισπανούς σκηνοθέτες στο ότι δε φοβάται να ασχοληθεί με θέματα φαντασμαγορικά, ψυχολογικά ακόμα και λίγο σουρεαλιστικά.

tesis-1996 002

Η Άννα Τόρρεντ (Άνχελα) γεννήθηκε το 1966. Σπούδασε ηθοποιία στο Cristina Rota School στη Νέα Υόρκη. Στην ηλικία των 6 ετών έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην ταινία El Espiritu de la Colmena του σκηνοθέτη Victor Erice. Έχει παίξει επίσης στο Cria Cuervos και Elisa Vida Mia του Carlos Saura, στο El Nido και El Palomo Cojo του Jaime Arminan, στο Sangre Arena (Blood and Sand) του Javier Elorrieta, στο Vacas του Julio Medem και στα Entre Rojas και Puede ser Divertido του Azcucena Rodriguez.

Ο Φέλε Μαρτίνεθ (Τσέμα) γεννήθηκε το 1975 στο Alicante. Σπούδασε ηθοποιία στο Escuela de Arte Dramatico. Το Tesis είναι η πρώτη ταινία, στην οποία πρωταγωνιστεί. Έκτοτε έχει παίξει σε πολλές ταινίες, όπως το Abre Los Ojos, το Hable Con Ella, το La Mala Education κτλ.

Ο Εντουάρντο Νοριέγκα (Μπόσκο) γεννήθηκε το 1973 στη Santander, όπου και σπούδασε στο Escuela de Arte Dramatico de Santander. Έφυγε κατόπιν για τη Μαδρίτη για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Real Escuela Superior. Συμμετείχε σε πολλές ταινίες μικρού μήκους, συμπεριλαμβανομένης της Luna του Amenabar για την οποία κέρδισε και ένα βραβείο. Έχει επίσης παίξει στα Colegio Mayor, Historias del Kronen, Abre Los Ojos, The Devil’s Backbone, Novo, Che Guevara, Alatriste κτλ. Στο Tesis έχει τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο.
Επίσημο Site:

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Σκηνοθεσία ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΑΜΕΝΑΜΠΑΡ
Σενάριο ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΑΜΕΝΑΜΠΑΡ, ΜΑΤΕΟ ΓΚΙΛ
Παραγωγή ΧΟΣΕ ΛΟΥΙΣ ΚΟΥΕΡΔΑ
Πρωταγωνιστούν ΑΝΝΑ ΤΟΡΡΕΝΤ, ΦΕΛΕ ΜΑΡΤΙΝΕΘ, ΕΔΟΥΑΡΔΟ ΝΟΡΙΕΓΚΑ
Δ/ση Φωτογραφίας ΧΑΝΣ ΜΠΟΥΡΜΑΝ
Μοντάζ ΜΑΡΙΑ ΕΛΕΝΑ ΣΑΕΝΘ ΝΤΕ ΡΟΘΑΣ
Καλλιτεχνική Δ/ση ΒΟΛΦΓΚΑΝ ΜΠΟΥΡΜΑΝ
Μουσική ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΑΜΕΝΑΜΠΑΡ & ΜΑΡΙΑΝΟ ΜΑΡΙΝ
Χρονολογία παραγωγής: 1996
Χώρα παραγωγής: Ισπανία
Είδος: ΘΡΙΛΕΡ, ΔΡΑΜΑ
Γλώσσες: Ισπανικά
Υπότιτλοι: Ελληνικά
Εικόνα : Έγχρωμη
Ήχος: Mono
Διάρκεια 125′
Διανομή AUDIO VISUAL S.A.

Φιλμογραφία

2015 Σκοτεινή Ανάμνηση Regression
2015 Vale μικρού μήκους
2009 Agora
2004 Η θάλασσα μέσα μου
2001 Οι άλλοι
1999 Nadie conoce a nadie
1999 La Lengua de las mariposas
1998 Allanamiento de morada
1997 Άνοιξε τα μάτια
1996 Tesis
1995 Luna

1994 Al lado del Atlas
1992 Himenoptero (μ.μ.)

Το «Tesis», σκηνοθετικό ντεμπούτο του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ ( «Άνοιξε Τα Μάτια», «Οι Άλλοι»), είναι κάτι παραπάνω από ένα καλοφτιαγμένο θρίλερ στα πρότυπα του Χίτσκοκ και του πιο πιστού του θαυμαστή Μπράιαν Ντε Πάλμα. Χρησιμοποιώντας μια καθαρά θριλερικών προδιαγραφών πλοκή, το φιλμ βουτάει στον σκοτεινό κόσμο των λεγόμενων snuff movies (υπερβίαια και ρεαλιστικά φιλμ που απεικονίζουν αληθινές αποτρόπαιες πράξεις), κάνοντας το μεταγενέστερο και παρόμοιας θεματολογίας «8 Χιλιοστά» να φαντάζει «μια βόλτα στο πάρκο».

Στα πλαίσια έρευνας για την πτυχιακή της εργασία (με θέμα την απεικόνιση της βίας στο σινεμά), νεαρή σπουδάστρια σχολής κινηματογράφου έρχεται αντιμέτωπη με ένα «κλειστό» κύκλωμα παραγωγής snuff ταινιών. Διπλοπροσωπίες, κλιμακούμενο σασπένς, σκηνοθετική βιρτουοζιτέ, στιβαρές ερμηνείες και μπόλικες ανατροπές, όλα τα στοιχεία δηλαδή που πρέπει να έχει ένα θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του είναι εδώ. Το στοιχείο όμως που κάνει το φιλμ του Αμενάμπαρ να ξεχωρίζει είναι οι συνειρμοί που κάνει το φιλμ άλλοτε φανερά και άλλοτε κάτω από την επιφάνεια.

Ο ταλαντούχος σκηνοθέτης παρομοιάζει την δύναμη της κάμερας με αυτή ενός όπλου, φανερώνοντας την πανίσχυρη ιδιότητά της να συλλαμβάνει εικόνες που οδηγούν στον θάνατο (με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον τρόπο θανάτου του καθηγητή). Και όχι μόνο δεν πέφτει στην παγίδα του εύκολου διδακτισμού, αλλά έχει τα κότσια να τονίσει ότι γενεσιουργός αιτία για κάθε λογής βίαια εικόνα είναι η αχόρταγη δίψα του κοινού για αυτές. Και είναι αυτή ακριβώς η ιδεολογία του φιλμ, που μας κάνει να παραβλέψουμε τις όποιες ατέλειες που αφορούν την προβλεψιμότητα του σεναρίου και την κάπως «ξεχειλωμένη» διάρκεια. Όπως τονίζει άλλωστε και ένας σημαντικός χαρακτήρας στο φιλμ, «πρέπει να δώσουμε στο κοινό αυτό που θέλει». Και αυτό που εμείς οι θεατές θέλουμε να δούμε, αντικατοπτρίζεται με τον καλύτερο τρόπο στην τελική σεκάνς, και στα απαθή βλέμματα των έγκλειστων στο νοσοκομείο που περιμένουν με ανυπομονησία να δουν στην τηλεόραση σκηνές από τα επίμαχα φιλμ.

ΝΩΝΤΑΣ ΜΕΡΜΙΓΚΗΣ

http://www.cinemag.gr

tesis-1996 001

Πέμπτη 6 Σεπτέμβρη 2007 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΩΝ
ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΑΜΕΝΑΜΠΑΡ
Tesis

Θα προσπαθήσω να βάλω τα πράγματα σε μια τάξη. Ας ξεκινήσουμε με τον σκηνοθέτη. Οταν γύρισε την ταινία (1995) ήταν μόλις 23 ετών! Στο μεταξύ, από τα 19 του είχε αρχίσει να γράφει σενάρια και μουσική, να μοντάρει, να παίζει και να γυρίζει ταινίες μικρού μήκους!
Το δίχως άλλο, όμως, έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ ταλαντούχο άνθρωπο. Αυτό μαρτυρούν οι ταινίες που γύρισε στη συνέχεια με πρώτη, κατά τη γνώμη μου, τη θαυμάσια «Η θάλασσα μέσα μου» (όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας). Μια εξαιρετική ταινία η οποία με πολύ σεβασμό χειριζόταν το ζήτημα της ευθανασίας και το δικαίωμα του «αξιοπρεπούς» θανάτου, αν υπάρχει τέτοιο «δικαίωμα».
Ας έρθουμε, όμως, στην «Tesis» (Διπλωματική Εργασία). Η Ανχελα που σπουδάζει στην Ακαδημία Κινηματογράφου της Μαδρίτης, για τη διπλωματική της εργασία διάλεξε να παρουσιάσει μια ταινία με θέμα τη βία στη ζωή και στο σινεμά. Ψάχνοντας στοιχεία για το θέμα της, μπλέκει η ίδια, και η ταινία, σε μια περιπέτεια η οποία σε τίποτα δε διαφέρει από τα θρίλερ τα οποία ήθελε να σχολιάσει. Ερευνώντας στα αρχεία (ταινιοθήκη) της Ακαδημίας για υλικό, πέφτει πάνω σε ένα φιλμ το οποίο δείχνει μια αληθινή δολοφονία! Μια νεαρή φοιτήτρια, αφού πρώτα βασανιστεί βάναυσα, δολοφονείται. Δολοφονείται από τον άνθρωπο που γύρισε τη νοσηρή ταινία! Ο οποίος(τέτοια διαστροφή!) απαθανάτισε την πράξη του σε φιλμ.
Η Ανχελα, η οποία πριν μπλεχτεί στην υπόθεση μισούσε τη βία, ακόμα και τη βία στο σινεμά (γι’ αυτό διάλεξε αυτό το θέμα για τη διπλωματική της), τώρα, πια, με μανία και πάθος προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια. Να μάθει ποιος γύρισε το φιλμ και, κυρίως, ποιος είναι ο δολοφόνος. Βλέπουμε, δηλαδή, έναν άνθρωπο δηλωμένο εχθρό της βίας, σιγά-σιγά να παγιδεύεται από αυτή. Να θέλει να εισχωρήσει όλο και βαθύτερα σε αυτή. Σαν κάτι να την τραβάει στο εσωτερικό της!
Η ταινία, παρότι κατά διαστήματα έχει κάποιους αργούς ρυθμούς, «τραβάει» το ενδιαφέρον του θεατή, γιατί διαθέτει πλοκή και αρκετό σασπένς. Οι θεατές των θρίλερ σίγουρα θα ευχαριστηθούν! Ομως, η ταινία είναι θρίλερ ή, τέλος πάντων, είναι μόνον θρίλερ; Από το σημείο αυτό και κάτω, από τη στιγμή που μπαίνει το ερώτημα, αρχίζει και το «μπέρδεμα», που σας ανέφερα στην αρχή. Τα αμερικάνικα θρίλερ, σχεδόν στο σύνολό τους, δε νοιάζονται για δεύτερα και τρίτα επίπεδα! Φτιάχνουν μια «καθαρή» ιστορία, μια ιστορία που να γίνεται αντιληπτή από τον πρώτο τυχόντα (αυτόν, δηλαδή, που συνήθως βλέπει τέτοιου είδους ταινίες), και προχωράνε στο αίμα και στη βία. Εκείνο που τους νοιάζει είναι να παγιδέψουν το θεατή με την πρώτη. Να τον κρατήσουν δεμένο και ακίνητο στην καρέκλα.
Ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, δε συμβιβαζότανε, φαίνεται, με ένα θρίλερ μονοδιάστατο (το έδειξε άλλωστε και το μετέπειτα έργο του). Προσπάθησε, και σε αρκετές στιγμές το πέτυχε, να «ντύσει» την ταινία του με «σοβαρές ανησυχίες» και με «σοβαρά ερωτηματικά». Για παράδειγμα: α) γιατί ο θάνατος και η βία «γοητεύουν» τον άνθρωπο; β) είναι ηθικά σωστό να δείχνει θανάτους και βία ο κινηματογράφος και αν ναι, μέχρι ποιου σημείου; γ) μήπως ο άνθρωπος κουβαλάει μέσα του τη βία και γι’ αυτό, τελικά, παρακολουθεί τέτοιου είδους ταινίες; δ) γιατί ο άνθρωπος «ενδιαφέρεται» για τη βία; Είναι σύμφυτο ελάττωμα ή επίκτητο; ε) τελικά ο θεατής, η ζήτηση, είναι που καθορίζουν το περιεχόμενο των ταινιών; (Αυτό είναι, πάνω-κάτω, και το θέμα της διπλωματικής της ηρωίδας μας).
Η ταινία δεν προσπαθεί να δώσει απαντήσεις. Απλώς βάζει τα ζητήματα και αφήνει το θεατή να βρει την απάντηση. Αυτή η τακτική, αυτή η «ουδετερότητα», φαντάζει δημοκρατική. Στην πραγματικότητα, όμως, όλοι ξέρουμε πως δεν υπάρχει ουδετερότητα στον κινηματογράφο. Σε τίποτα, για την ακρίβεια. Η θέση της μηχανής, ο φακός, οι διάλογοι, η μουσική, η ατμόσφαιρα, τα πάντα κατευθύνουν! Και μόνον η αρχή της ταινίας δικαιώνει τον ισχυρισμό μου. Σε έναν σταθμό τρένου βρίσκεται ένας άνθρωπος σκοτωμένος πάνω στις ράγες. Οι άνθρωποι του σταθμού φωνάζουν στους επιβάτες και προσπαθούν να τους εμποδίσουν (αποτρέψουν) να κοιτάξουν τον σκοτωμένο. Σχεδόν όλοι πράττουν το αντίθετο. Η «νοσηρή» τους περιέργεια, παρόλες τις παραινέσεις, τους σπρώχνει προς τον νεκρό, ενώ θα μπορούσαν να γυρίσουν αλλού το κεφάλι τους και να εξαφανιστούν.
Ομως, αυτή η «νοσηρότητα», αυτή η «περιέργεια», δεν είναι σύμφυτη. Είναι επίκτητη και αυτό το παραγνωρίζει ο Αμενάμπαρ. Ετσι, όμως, δε γίνεται κοινωνιολογική μελέτη. Ούτε, επιστημονικοφανές (τάχα μου) κινηματογραφικό έργο. Γι’ αυτό δεν πρέπει να δούμε την «Tesis» ωσάν να επρόκειτο για σοβαρή «έρευνα».
Τότε τι είναι, λοιπόν, η «Tesis»; Είναι ένα θρίλερ, που παριστάνει ότι δεν είναι τέτοιο. Που ντρέπεται να είναι μόνον τέτοιο. Που έχει αρκετά στοιχεία να μην είναι μόνον τέτοιο. Οπως, για παράδειγμα, την εξέλιξη των χαρακτήρων, οι οποίοι μεταβάλλονται από τα γεγονότα κ.ά..

http://www.rizospastis.gr/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s