Το Δίχτυ | The Net (2016) του Κιμ Κι-Ντουκ | αναλυτική παρουσίαση, Trailer, η γνώμη των κριτικών-κριτικές 

Τhe Net
ΕΝΑΣ ΑΝΔΡΑΣ ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΔΙΧΤΥ ΠΑΡΑ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ
Ένας φτωχός ψαράς από τη Βόρεια Κορέα ξεκινά όπως κάθε πρωί για ψάρεμα. Το δίχτυ του πιάνεται στη μηχανή και η βάρκα του παρασύρεται στα ύδατα της Νότιας Κορέας. Το πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι αυτό το ατυχές γεγονός στην κορεατική χερσόνησο θα φανεί αμέσως μετά, όταν στην ελεύθερη πλευρά της, στη Νότια Κορέα, καλοθελητές αξιωματικοί κάνουν τα πάντα για να τον χρίσουν κατάσκοπο του καθεστώτος της Βόρειας Κορέας.

Συνοπτική κριτική (Χρήστος Μήτσης, Αθηνόραμα 2,5/5)
Με κινηματογραφική δύναμη κι επιδεξιότητα ο Κιμ Κι – Ντουκ αφηγείται μια ευαίσθητη, συγκινητικά πικρή, μα μονοδιάστατη κι απλοϊκή στα μηνύματά της καφκική ιστορία.

to dixty

Ανακρίσεις και βασανιστήρια θα κάνουν έναν αγράμματο ψαρά να αναζητά το νόημα στον πολιτισμό και την ελευθερία που διατείνονται και οι δύο πλευρές ότι κυριαρχούν στη χώρα τους.
Ένα πολιτικό θρίλερ που εκτυλίσσεται σαν το πιο εύστοχο ίσως σχόλιο για την κατάσταση στην Κορεατική Χερσόνησο. Ο εγκλωβισμός στην ιδεολογία και οι αόρατες φυλακές καθώς και η δυστυχία των ανθρώπων και των δύο χωρών δε θα μπορούσε να περιγραφεί καλύτερα απ’ ότι στα λόγια του σκηνοθέτη:
«Ανεξάρτητα από τη θέληση του καθενός, οι άνθρωποι κολλάνε την πολιτική ιδεολογία των τόπων που γεννιούνται. Μέσω του ψαρά που υποφέρει ταξιδεύοντας στη Νότια Κορέα και ύστερα πίσω στη Βόρεια Κορέα λόγω της χαλασμένης του βάρκας, βλέπουμε πώς ο άνθρωπος θυσιάζεται λόγω της διαιρεμένης κορεάτικης χερσονήσου. Και πώς η διαίρεση προκαλεί μεγάλη θλίψη …» – Κιμ Κι-Ντουκ
«Ένα νέο ξεκίνημα στην καριέρα του. Κάτι που μόνο οι μεγάλοι σκηνοθέτες μπορούν να επιτύχουν» – Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας

to dixty i gnomi ton kritikon

Το Δίχτυ
Από Χρήστο Μήτση – 04/05/2017 [3/5]
Με κινηματογραφική δύναμη κι επιδεξιότητα ο Κιμ Κι-Ντουκ αφηγείται μια ευαίσθητη, συγκινητικά πικρή μα μονοδιάστατη και απλοϊκή στα μηνύματά της καφκική ιστορία.

Έχοντας αποσυρθεί από το σινεμά και τα εγκόσμια για τρία ολόκληρα χρόνια, ο Κιμ Κι-Ντουκ επέστρεψε με το ημιντοκιμαντερίστικο «Arirang» το 2011, για να κερδίσει τον επόμενο χρόνο το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία με την «Pieta» και να συνεχίσει να εμπλουτίζει τη φιλμογραφία του με μια σειρά δραμάτων εξίσου προκλητικών με αυτά της νιότης του («Moebius» ), εστιασμένα όμως σε λιγότερο ψυχολογικά και περισσότερο κοινωνικοπολιτικά θέματα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «Δίχτυ» του, απλώνεται στα θολά νερά που χωρίζουν τη Βόρεια από τη Νότια Κορέα, στην οποία απρόσμενα ξεβράζεται ο Βορειο­κορεάτης ψαράς Ναμ Τσουλ-γου όταν τα δίχτυα του μπερδεύονται στη μηχανή της βάρκας του κι εκείνη παρασύρεται από τα νερά του ποταμού. Ο ίδιος συλλαμβάνεται και ανακρίνεται ως πιθανός κατάσκοπος, αλλά η πραγματική του οδύσσεια ξεκινά όταν, δείχνοντας αθώος, οι αρχές προσπαθούν να τον πείσουν να αυτομολήσει, καθώς θέλουν να τον «σώσουν» από την επιστροφή στην πολιτικά ανελεύθερη πατρίδα του.

Για άλλη μία φορά ο Κιμ Κι-Ντουκ κοιτάζει πίσω από τη βιτρίνα του νοτιοκορεάτικου θαύματος, όπου τη λάμψη των οικονομικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων συντροφεύουν η σκοτεινή απληστία και τα ασυγκράτητα ανθρώπινα πάθη (μόνιμη θεματική του η σύγκρουσή τους με την ευνομούμενη καπιταλιστική πραγματικότητα ). Όπως τα ψάρια που αλιεύει με το δίχτυ του, έτσι και ο Ναμ Τσουλ-γου βρίσκεται ύστερα από ένα παιχνίδι της μοίρας παγιδευμένος σε ένα γιγάντιο ιστό συμφερόντων πολύ υψηλότερων από το μπόι του, σαφής αλληγορία για μια χώρα η οποία έχει παρασυρθεί, για επίσης υψηλά γεωπολιτικά συμφέροντα, σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εσωτερικής διαμάχης.
Όταν τελικά βρεθεί πίσω στην πατρίδα και την οικογένειά του, η καφκική πορεία του ήρωα θα γίνει ο απόλυτος εφιάλτης, τον οποίο το «Δίχτυ» αποτυπώνει με ωμότητα και αφηγηματική επιδεξιότητα που μετατρέπει αυτό το κοινωνικοπολιτικό δράμα σε πικρό υπαρξιακό θρίλερ, όσο κι αν τα αλληγορικά μηνύματά του εκφράζονται απλοϊκά και μονοδιάστατα (η πόρνη, τα δολάρια, ο Βορειοκορεάτης ανακριτής ), προσδεμένα σε μια πλοκή χωρίς πραγματικές σεναριακές εκπλήξεις.
Ν. Κορέα. 2016. Διάρκεια: 114΄. Διανομή: ΔΑΝΑΟΣ.

to dixty 002

ΚΡΙΤΙΚΗ 01 MAY
[2,5/5]
Γράφει ο
Τάσος Χατζηευφραιμίδης
O Κιμ Κι-Ντουκ επιστρέφει με ένα συνεπές μέσα στην ασυνέπειά του, πολιτικό θρίλερ με φόντο την ταραγμένη κορεατική χερσόνησο.
Ο Κιμ Κι-Ντουκ είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση του ασιατικού και κατ’ επέκταση του παγκόσμιου σινεμά. Με εικοσιτέσσερις ταινίες στο ενεργητικό του σε ένα διάστημα μόλις είκοσι χρόνων, είναι, εκτός από παραγωγικότατος, πολυσχιδής και εξαιρετικά άνισος, με δημιουργίες, οι οποίες κυμαίνονται από τον ωμό ρεαλισμό μέχρι τον αιθεροβάμονα λυρισμό κι οι οποίες άλλοτε του έχουν χαρίσει την παγκόσμια φεστιβαλική και μη αναγνώριση κι άλλοτε έχουν προκαλέσει αντιδράσεις και δυσφορία με τις σοκαριστικές εικόνες τους.

Το «Δίχτυ», η πιο πρόσφατη ταινία του, είναι μια συνεπής μέσα στην ασυνέπειά της προσθήκη στη γεμάτη σκαμπανεβάσματα φιλμογραφία του και ταυτόχρονα μια ευχάριστη επιστροφή του σκηνοθέτη στις καλές του εποχές, μετά την απογοητευτική τριάδα ταινιών που ακολούθησε το βραβευμένο με Χρυσό Λέοντα «Πιετά».

Ο Ναμ, ένας φτωχός, φιλήσυχος ψαράς στη Βόρεια Κορέα, ζει σε μια από τις πλέον επικίνδυνες περιοχές του πλανήτη, κοντά στην αποστρατικοποιημένη ζώνη των συνόρων με τη Νότια Κορέα, και τα νερά στα οποία απλώνει καθημερινά τα δίχτυα του είναι μια εν δυνάμει εμπόλεμη ζώνη ανάμεσα στα δύο κράτη ενός διχασμένου επί δεκαετίες λαού.

Η βάρκα του είναι το μοναδικό μέσο βιοπορισμού που διαθέτει γι’ αυτόν και την οικογένεια του και ζει μία ήρεμη κι ευτυχισμένη για τα δικά του δεδομένα ζωή, έστω κι αν η τρώγλη στην οποία κατοικεί και στην οποία δεσπόζει στρατηγικά και ειρωνικά μια τεράστια αφίσα των Κιμ Ιλ Σονγκ και Κιμ Τζογκ Ιλ φαντάζει στο θεατή ως άλλη μια απόδειξη της εξαθλίωσης στο απομονωμένο διεθνώς σοσιαλιστικό καθεστώς. Ολα θα ανατραπούν μοιραία, ωστόσο, όταν το δίχτυ του πιαστεί στην προπέλα της βάρκας του και το θαλάσσιο ρεύμα τον μεταφέρει αβοήθητο και παρά τη θέλησή του στο νότιο άκρο της κορεατικής χερσονήσου. Εκεί οι αρχές της χώρας θα τον αντιμετωπίσουν ως κατάσκοπο του εχθρού, θα τον υποβάλλουν σε ανακρίσεις και θα προσπαθήσουν να τον προσηλυτίσουν στον καπιταλιστικό τρόπο ζωής παρά τις έντονες κι απέλπιδες διαμαρτυρίες του να γυρίσει στην πατρίδα του και την οικογένειά του.

Κινούμενος ανάμεσα σ’ αυτό το μανιχαϊστικό δίπολο δύο εκ διαμέτρου αντίθετων καθεστώτων, ο Κιμ Κι-ντουκ μετατρέπει τον πρωταγωνιστή του σε ένα καφκικό σύμβολο της καταπίεσης που υφίσταται ο απλός, καθημερινός άνθρωπος από την εξουσία, η οποία απλώνει το δίχτυ της (προφανής, αλλά όχι απλοϊκος, ο συμβολισμός του τίτλου) και τον εγκλωβίζει στον ιδεολογικό μηχανισμό της, στερώντας του κάθε δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού. Προς τιμήν του, μάλιστα, ο σκηνοθέτης δεν χαρίζεται σε καμία από τις δύο πλευρές και στέκεται επικριτικά τόσο ως προς τον σοσιαλιστικό Βορρα, όσο και ως προς τον καπιταλιστικό Νότο. Σε μια χώρα που αναγνωρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως η Νότια Κορέα, είναι άλλωστε, που ο Ναμ θα πέσει θύμα ανελέητων και εξαντλητικών ανακρίσεων και σωματικών και ψυχολογικών βασανιστηρίων προκειμένου αρχικά να ομολογήσει με τη βία την ενοχή του κι εν συνεχεία να αποστατήσει.

Αυτή η συμβολοποίηση, όμως, στερεί από τoυς χαρακτήρες μια πιο ανθρώπινη διάσταση, που θα προκαλούσε την αντίστοιχη συναισθηματική ταύτιση του θεατή, και τους μετατρέπει συχνά κι απροκάλυπτα σε απλούς φορείς ιδεολογικών σημαινόμενων, ενώ οδηγεί την ταινία ενίοτε στον διδακτισμό, με σκηνές, όπως αυτή της γνωριμίας του πρωταγωνιστή με μια πόρνη για πρώτη φορά στη ζωή του στη Σεούλ, και (μελο)δραματικές ατάκες και κορώνες που θα μπορούσαν να λείπουν. Αντίθετα, όταν ο Κιμ Κι-ντουκ παίζει με την αμφισημία και την αντίστιξη στις λεπτομέρειες (το τόσο πολύτιμο, γιατί είναι μοναδικό, ξεχαρβαλωμένο αρκουδάκι της κόρης του πρωταγωνιστή στη Βόρεια Κορέα σε αντίθεση με το ολοκαίνουργιο και τόσο γοητευτικό αντίστοιχό του, στην προθήκη ενός πολυκαταστήματος στη Σεούλ, το οποίο ο πρωταγωνιστής δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να αποκτήσει), οδηγεί την ταινία στις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της.

Μόνος εναντίον όλων, ο κεντρικός ήρωας θα ζήσει στο τρίτο μέρος της ταινίας και στην κορύφωσή της τη διάψευση και από τα δύο καθεστώτα, τα οποία θα επιμείνουν σε όσα αγεφύρωτα εδώ και δεκαετίες τα χωρίζουν, με μία απαισιόδοξα μετέωρη τελική σκηνή. Με την ίδια αίσθηση μετεωρισμού όμως μένει και ο θεατής: το δίχτυ που άπλωσε ο σκηνοθέτης αναμφίβολα τον έχει κεντρίσει, η ψαριά όμως θα μπορούσε να είναι περισσότερο ικανοποιητική.
http://flix.gr/

Το Δίχτυ The Net ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δραματική ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 2016 ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Ν. Κορέα ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 114 ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ. Σκηνοθεσία: Κιμ Κι-Ντουκ Πρωταγωνιστούν: Ριο Σέουνγκ-Μπουμ, Λι Γον-Γκαν
Ένας φτωχός ψαράς από τη Βόρεια Κορέα ξεκινά όπως κάθε πρωί για ψάρεμα. Το δίχτυ του πιάνεται στη μηχανή και η βάρκα του παρασύρεται στα ύδατα της Νότιας Κορέας. Το πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι αυτό το ατυχές γεγονός στην κορεατική χερσόνησο θα φανεί αμέσως μετά, όταν καλοθελητές αξιωματικοί κάνουν τα πάντα για να τον χρίσουν κατάσκοπο του καθεστώτος της Βόρειας Κορέας.
Από τον ΤΑΣΟ ΜΕΛΕΜΕΝΙΔΗ [2,5/5]
Μακριά από το ύφος με το οποίο τον γνωρίσαμε, ο Κιμ Κι-Ντουκ φτιάχνει ένα πολιτικό θρίλερ με ήρωα έναν Bορειοκορεάτη ψαρά που από λάθος βρέθηκε στα ύδατα της Ν. Κορέας και γίνεται θύμα των δύο αντιμαχόμενων πλευρών, που προσπαθούν να τον κρατήσουν για λογαριασμό τους με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Ο σκηνοθέτης δείχνει τις ευθύνες της χώρας του που με πρόσχημα την απελευθέρωση από ένα απολυταρχικό καθεστώς πιέζει τον άτυχο άνδρα, ενώ ταυτόχρονα τον αντιμετωπίζει ως κατάσκοπο με την ελπίδα πως μπορεί να παρασυρθεί και να δηλώσει κάτι που θα τον ενοχοποιήσει, δημιουργώντας καταστάσεις που φθάνουν στον απόλυτο παραλογισμό και δείχνουν το σκληρό πρόσωπο της έννοιας του κράτους, όποιο πολιτικό δόγμα και αν ακολουθεί. Η ιστορία, πάντως, ενέχει από την αρχή αρκετό διδακτισμό που μεγαλώνει σταδιακά και συχνά μετατρέπεται σε φλυαρία, με προκάτ, σχηματικούς χαρακτήρες οι οποίοι μετατρέπουν το αρχικό συμβάν σε ένα πιο λαϊκίστικο θέαμα. Πηγή: http://www.lifo.gr

Ένας φτωχός ψαράς από τη Βόρεια Κορέα ξεκινά όπως κάθε πρωί για ψάρεμα. Το δίχτυ του πιάνεται στη μηχανή και η βάρκα του παρασύρεται στα ύδατα της Νότιας Κορέας. Το νέο πολιτικό θρίλερ από τον Κιμ Κι-Ντουκ («Pieta», «Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας… και Άνοιξη») παγιδεύει έναν άντρα ανάμεσα σε δυο στεριές. Παγκόσμια πρεμιέρα στο 73ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Από τον Ρόμπυ Εκσιέλ
Όταν το δίχτυ του πιάνεται στη μηχανή της βάρκας του, ο Ναμ Τσουλ-Γου, Βορειοκορεάτης οικογενειάρχης ψαράς, παρασύρεται στα ύδατα της Νότιας Κορέας, όπου θα συλληφθεί ως ύποπτος κατασκοπείας για να υποβληθεί σε μια βασανιστική ανάκριση…
Αυτό το «δίχτυ» έχει ονόματα βαριά στη νέα ταινία του Κιμ-Κι Ντουκ, και στα βρόχια του πιάνει αθώους εκατέρωθεν της διηρημένης χερσονήσου. Της οποίας τον φασίζοντα εθνικισμό, κι από τις δυο πλευρές, στηλιτεύει ο δημιουργός με την ίδια ένταση και πίκρα, στη βάση μιας γόνιμης σημειολογικά σεναριακής ιδέας που υλοποιείται σε μια αντιηρωική «περιπέτεια» άψογων μεν αφηγηματικών ρυθμών, αλλά προφανέστατη σε σύμβολα, μηνύματα και εξέλιξη (η επιστροφή του Ναμ στην πατρίδα του επιφυλάσσει, εννοείται, μια από τα ίδια).
Όχι πως ο σκηνοθέτης του «Ολομόναχοι Μαζί» ή του «Άνοιξη, Καλοκαίρι…» απέφυγε ποτέ του τον μοραλισμό. Απλά, αν τα παλιότερα έργα του ήταν διακριτικές παραβολές, τούτο εδώ ξεδιπλώνεται σαν ένα εκκωφαντικό κήρυγμα.
http://www.cinemag.gr/

kim ki

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 03 MAY / Τάσος Χατζηευφραιμίδης

Ο Κιμ Κι-Ντουκ μιλάει στο Flix για όλα όσα χωρίζουν (και ενώνουν) τη Νότιο με τη Βόρειο Κορέα

Με αφορμή την έξοδο της τελευταίας του ταινίας, το «Δίχτυ», στις αίθουσες, ο Κιμ Κι-Ντουκ μιλάει στο Flix για τις σχέσεις των δύο χωρών, την κρατική βία, τον τρόπο με τον οποίο το σινεμά γίνεται συνείδηση.

Μακράν ο πιο αντιφατικός κι αμφιλεγόμενος Κορεάτης σκηνοθέτης των τελευταίων δεκαετιών, ο Κιμ Κι-Ντουκ έχει καταφέρει τις τελευταίες τρεις δεκαετίες να αποσπάσει μεγάλες φεστιβαλικές διακρίσεις (με κορυφαία το Χρυσό Λέοντα το 2012 για το «Πιετά»), αλλά και να σοκάρει ουκ ολίγες φορές το κοινό με τις πιο πειραματικές και τολμηρές δημιουργίες του, τρέποντας σε φυγή τους έντρομους θεατές σε πολλά φεστιβάλ ανά την υφήλιο.

Μέσα σε μια τόσο σχιζοφρενική καριέρα, με αλλεπάλληλα εμπορικά και καλλιτεχνικά σκαμπανεβάσματα, το «Δίχτυ», η τελευταία του ταινία, αποτελεί μια ευπρόσδεκτη επάνοδο του σκηνοθέτη στη φόρμα και με αφορμή την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες, ο σκηνοθέτης απάντησε στις ερωτήσεις του Flix για τους λόγους που τον οδήγησαν στην απόφαση να γυρίσει ένα πολιτικό θρίλερ με θέμα τις τεταμμένες σχέσεις της χώρας του με τη Βόρεια Κορέα, αλλά και για όσα τον ενέπνευσαν και τον εμπνέουν στη δημιουργία μιας τόσο ιδιάζουσας φιλμογραφίας.

To «Δίχτυ» του Κιμ Κι-Ντουκ θα προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες από την Πέμπτη 4 Απριλίου σε διανομή της Danaos Films

Πώς εμπνευστήκατε το σενάριο της ταινίας;

Οι σχέσεις μεταξύ Βόρειας και Νότιας Κορέας διανύουν μια περίοδο έντονης κρίσης. Μετά τις πυρηνικές δοκιμές της Βόρειας Κορέας, η κυβέρνηση της χώρας μου αποφάσισε ως αντίμετρο να εγκαταστήσει και να αναπτύξει το σύστημα αντιβαλλιστικής άμυνας Terminal High Altitude Area Defense (THAAD), με αποτέλεσμα όχι μόνο να έχουν οξυνθεί εκ νέου οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες, αλλά και να έχει επεκταθεί η ανησυχία στην Κίνα και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπάρχει ανησυχία σε όλη την Ασία για το ενδεχόμενο ενός πολέμου. Αποφάσισα η ταινία μου να μιλήσει για την έλλιεψη εμπιστοσύνης ανάμεσα στους κατοίκους των δύο χωρών. Πρέπει τα προβλήματα να λυθούν με τον διάλογο κι όχι με εχθροπραξίες και προκλήσεις.

Θα περιγράφατε την ταινία ως πολιτικό θρίλερ;

Θα έλεγα ότι στηλιτεύω την αποκαρδιωτική κατάσταση που επικρατεί και στις δύο χώρες. Στην ταινία οι μυστικοί πράκτορες και οι αστυνομικοί αμφότερων των κρατών ασκούν σωματική βία κι απειλούν τον πρωταγωνιστή. Είναι θλιβερό πώς το κράτος και στις δύο εκδοχές του δεν υπάρχει για να υπηρετεί το λαό, αλλά για να τον καταπιέζει.

Είναι επομένως ο τίτλος της ταινίας σας συμβολικός.

Στην ταινία μου το δίχτυ είναι το κράτος και τα ψάρια είναι ο λαός που εγκλωβίζεται και δεν μπορεί να ξεφύγει.

Εσείς πώς θα αντιδρούσατε αν ήσασταν εγκλωβισμένος σε μια ανάλογη κατάσταση μ’ αυτή του πρωταγωνιστή;

Οταν έγραφα το σενάριο της ταινίας, είχα αυτό ακριβώς στο μυαλό μου, ποιές θα ήταν οι δικές μου αντιδράσεις σε μια εφιαλτική κατάσταση, όπως αυτή του ήρωα. Σε όλες τις ταινίες μου θα μπορούσα να είμαι ο κεντρικός ήρωας. Η αίσθηση της ανασφάλειας που επικρατεί διαχρονικά στις δύο χώρες έχει εδραιώσει την αδικία και πολλοί άνθρωποι το έχουν εκμεταλλευτεί αυτό.

Πιστεύετε πως θα βελτιωθούν ποτέ οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες;

Η περίοδος που διανύουμε είναι πάρα πολύ κρίσιμη. Πρέπει να σταματήσουν οι αψιμαχίες και τα μικροεπεισόδια που μπορούν να οδηγήσουν σε μια γενικευμένη σύρραξη. Το Μάιο έχουμε προεδρικές εκλογές, τις κρισιμότερες του πρόσφατου παρελθόντος, μετά την καθαίρεση της πρώην προέδρου Παρκ Γκέουν-χε, εξαιτίας του σκανδάλου διαφθοράς. Ελπίζω να εκλεγεί ο Μουν Τζέι Αϊεν, που επιθυμεί τη βελτίωση των σχέσεων των δύο χωρών και βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με πολιτικούς της Βόρειας Κορέας. Αν εκλεγεί, μια νέα ειρηνική περίοδος θα ανατείλει.

Θα γυρίζατε ποτέ ταινία στη Βόρεια Κορέα;

Ναι, αν ποτέ αποκατασταθούν οι σχέσεις μεταξύ μας, θα το κάνω.

Ας επιστρέψουμε όμως στις ταινίες σας, οι οποίες ποικίλουν ανάμεσα στον ποιητικό λυρισμό και τον ωμό ρεαλισμό. Πώς αποφασίζετε ποιά κατεύθυνση θα πάρετε κάθε φορά;

Δεν ξέρω ποτέ ποια κατεύθυνση θα πάρω, όταν ξεκινώ μια ταινία. Με οδηγούν οι χαρακτήρες και η ιστορία. Θέλω κάθε φορά να αφηγηθώ κάτι καινούργιο, κάτι μοναδικό, κάτι που δεν έχει ξαναειπωθεί ή ξαναϋπάρξει.

Σε αρκετες ταινίες σας υπάρχουν σοκαριστικές σκηνές ακραίας σεξουαλικής και μη βίας. Συγκαταλέγεται το σοκ του θεατή στις προθέσεις και στο καλλιτεχνικό σας όραμα;

Δεν είναι η βία αυτοσκοπός, θέλω απλώς να καταδείξω πώς η βία και η εξουσιά καταστρέφουν τον άνθρωπο. Πρέπει να αποδεχτούμε πως η βία είναι συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, με χειρότερη μορφή της τη βία που ασκούν τα κράτη στους πολίτες τους, αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις. Νομίζω πως οι αμυντικοί εξοπλισμοί, οι συνεχείς παραβιάσεις και προκλήσεις και η απειλητική σκιά του πολέμου είναι βία.

Οι τελευταίες σας ταινίες νομίζω πως χαρακτηρίζονται κυρίως από την προσπάθειά σας να δημιουργήσετε με χαμηλό προϋπολογισμό ταινίες είδους που απαιτούν πολύ περισσότερα χρήματα. Θεωρείτε πως τα πενιχρά οικονομικά μέσα περιορίζουν το καλλιτεχνικό σας όραμα ή είναι μια δημιουργική άσκηση;

Εχετε δίκιο. Συνήθως οι ταινίες απαιτούν μεγάλο προϋπολογισμό όχι μόνο για την παραγωγή, αλλά και για το post-production και την προώθηση. Το «Δίχτυ» ήθελε πολλά σκηνικά και εξωτερικά γυρίσματα, αλλά είχα περιορισμένη χρηματοδότηση. Εντούτοις, προσπαθώ να ολοκληρώσω τις ταινίες μου χωρίς να θυσιάσω τίποτα από την ιστορία, το θέμα και τα μηνύματα που θέλω να μεταδώσω, ακόμα και με ελάχιστα μέσα.

Πιστεύετε πως οι ταινίες σας τυγχάνουν θερμότερης υποδοχής στην πατρίδα σας ή στο εξωτερικό;

Η χώρα μου ακόμα φοβάται να αποκαλύψει τη δυσαρέσκεια που ελλοχεύει στις κοινωνικές της δομές και στην πολιτική της ταυτότητα. Υπό αυτή την έννοια αυτή η ενδογενής αντίφαση γίνεται αντιληπτή πιο αντικειμενικά εκτός της Κορέας και εκτιμάται περισσότερο στις ξένες χώρες.

Πρέπει να αποδεχτούμε πως η βία είναι συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, με χειρότερη μορφή της τη βία που ασκούν τα κράτη στους πολίτες τους, αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις. Νομίζω πως οι αμυντικοί εξοπλισμοί, οι συνεχείς παραβιάσεις και προκλήσεις και η απειλητική σκιά του πολέμου είναι βία.

Εχετε μια ιδιαίτερη προτίμηση στο φεστιβάλ της Βενετίας. Σχεδόν όλες οι πρόσφατες ταινίες σας κάνουν εκεί τη διεθνή τους πρεμιέρα και φυσικά εκεί κερδίσατε το Χρυσό Λέοντα για το Πιετά. Γιατί επιλέγετε το συγκεκριμένο φεστιβάλ;

Δεν το επιλέγω εγώ. Αυτοί επιλέγουν τις ταινίες μου, επειδή αγαπούν το έργο μου και τους είμαι ευγνώμων γι΄αυτό. Ενας άλλος λόγος είναι επίσης ότι πάντα το τέλος του post production των ταινιών μου συμπίπτει με την περίοδο που επιλέγει η Μόστρα τις ταινίες για το πρόγραμμά της.

Εχετε μια φιλμογραφία πολυσχιδή και πολυσύνθετη. Εσείς ποιά ταινία σας αγαπάτε περισσότερο;
Οι ταινίες μου είναι η συνείδησή μου. Κάθε μία από αυτές είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου κι είχαν όλες ένα συγκεκριμένο και ιδιαίτερο νόημα για μένα όταν τις έφτιαχνα, επομένως καμία δεν έχει ιδιαίτερη θέση και δεν προτιμώ καμία περισσότερο από κάποια άλλη.
Σε ένα τόσο μοναδικό και αταξινόμητο έργο όπως το δικό σας είναι δύσκολο να βρεις κανείς τις επιρροές σας. Μπορείτε να μου πείτε μερικές;
Νομίζω πως έχω επηρεαστεί από όλες ανεξαιρέτως τις ταινίες που υπήρξαν και υπάρχουν. Και περισσότερο από τις ταινίες, επηρεάζομαι από τις καταβολές μου, τους ανθρώπους που έχω συναντήσει και τα τοπία που έχω δει.
Και μια τελευταία ερώτηση. Θα γυρίζατε ποτέ μια ταινία άλλη γλώσσα ή εκτός Ασίας;
Hδη έκανα την αρχή με την προηγούμενη ταινία μου, το «Stop», που γυρίστηκε στην Ιαπωνία. Σκοπέυω να γυρίσω ταινίες και σε άλλες χώρες.
Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη
Εγώ σας ευχαριστώ.

http://flix.gr/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s