Ανάρτηση βίντεο διάρκειας 2 λεπτών και 59 δευτερολέπτων και Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Άλλη μια ελληνική φαρσοκωμωδία!!

Αυτή η ιστορία με τα πλάνα, την ανάρτηση 2 λεπτών και 59 δευτερολέπτων που τάχατες και γραπτά μας είχε δοθεί σαν άδεια αλλά που σχεδόν ποτέ δεν ισχύει και δεν εφαρμόζεται στην πράξη και το φεστιβάλ Αθηνών κατέληξε αλλη μια ελληνική φαρσοκωμωδία. Ακολουθεί κείμενό μου που περιλαμβάνει μια ξεκάθαρη τοποθέτηση για το ζήτημα όπως κανένας δεν έχει κάνει στην Ελλάδα έως τώρα. Ίσως βοηθήσει τις επόμενες γενιές να βγάλουν άκρη με το θέμα της ελευθερίας του (πολιτιστικού) τύπου και ειδικότερα του διαδικτυακού που επαφίεται στο από ποιο πλευρό θα κοιμηθεί και θα ξυπνήσει ο κάθε αρμόδιος των δημόσιων και ιδιωτικών πολιτιστικών φορέων. Έως τώρα όπως και σε όλα τα θέματα που αφορούν ελευθερίες σχεδόν κανένας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται ούτε από τους φορείς, ούτε από τους πολίτες , ούτε από τον τύπο στην χώρα μας. Έδωσα έναν αγώνα για λογαριασμό του camera stylo τα τελευταία 8 χρόνια εντελώς μόνος μου αφού δεν είχα από κανέναν την ελάχιστη βοήθεια ή στήριξη ούτε καν ηθική. Κερδίσαμε σαν camera stylo πολλές μάχες, χαράξαμε ένα δρόμο εκεί που μόνο χωράφια ακαλλιέργητα υπήρχαν. Σήμερα όμως το θέμα έχει μείνει στάσιμο, εμείς κουραστήκαμε και γεράσαμε, επίσης λιγάκι απογοητευτήκαμε.

Πως έχουν λοιπόν τα πράγματα;; Θα χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα του camera stylo γιατί, δυστυχώς, δεν υπάρχει και άλλο. Το πολιτιστικό διαδικτυακό περιοδικό Camera Stylo Online “εκδίδει” η “Καλλιτεχνική Διάδραση” Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρία στην οποία έχω την τιμή να είμαι Πρόεδρος και εκπρόσωπος. Η Καλλιτεχνική Διάδραση “ευθύνεται” για την ύπαρξη του Σχολείου του Σινεμά και της Λέσχης Ανάγνωσης “Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι” και για την πραγματοποίηση χιλιάδων εκδηλώσεων για τον πολιτισμό και τον κινηματογράφο σε Αθήνα και Πάτρα δωρεάν για τους πολίτες (υπάρχουν και δραστηριότητες που πραγματοποιεί με αμοιβή, αλλά είναι από τους λίγους οργανισμούς στην Ελλάδα που δεν υλοποιεί εικονικά πράγματα για να επιδοτηθεί, άλλωστε λόγω κυρίως αμέλειας του ιδρυτή της ούτε έχει ζητήσει , ούτε έχει λάβει επιδότηση έως τώρα). Έχει μεράκι, πάθος, όραμα όπως και ο ιδρυτής της, σε μια χώρα που ούτε εκείνη φαίνεται να διαθέτει όραμα, ούτε η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της. Έτσι λοιπόν χωρίς να έχει κανένα οικονομικό συμφέρον παρά μόνο την ηθική ικανοποίηση ότι πραγματώνει ένα έργο εκπαιδευτικό αναγκαίο για τους πολίτες αλλά και για να κάνει την ύπαρξή του ουσιαστική και όχι τυπική στο χώρο, το camera stylo σκέφτηκε , εκεί κάπου στο 2008, να ζητάει άδεια και να μπαίνει στους πολιτιστικούς χώρους να καλύπτει οπτικοακουστικά τις εκδηλώσεις, έτσι ώστε να ξέρουμε ότι έγιναν, να μην είναι στεγνά δελτία τύπου που χάνονται στη συνέχεια, που εξαφανίζεται το στίγμα και η ατμόσφαιρά τους. Να “ζωντανεύουμε” τα πολιτιστικά γεγονότα όπως λέμε για να μπορεί να τα παρακολουθεί στην εποχή του διαδικτύου ο κάθε πολίτης, όπου και αν βρίσκεται.. Πήραμε προφορική άδεια και από μερικούς φορείς και γραπτή (εθνική λυρική σκηνή και Φεστιβάλ Αθηνών) από όλους τους φορείς που απευθυνθήκαμε, δημόσιους και ιδιωτικούς και το camera stylo για μια έντονη εξαετία κάλυψε τα πάντα στην πολιτιστική κυρίως Αθήνα αλλά και στην Επίδαυρο. Πήγαινε παντού, πολλές φορές την ίδια μέρα σε 4 σε 5 σε 6 μέρη. Σε συνεντεύξεις τύπου, σε συζητήσεις, σε παραστάσεις, σε συναυλίες, σε συνέδρια, σε ημερίδες παντού. Το Camera Stylo έκανε τη δουλειά, με ελάχιστες δυνάμεις, που θα έπρεπε να κάνουν οργανισμοί, δημόσιοι και ιδιωτικοί, έκανε τη δουλειά δεκάδων υπαλλήλων , μπορεί και εκατοντάδων χωρίς αμοιβή και με ελάχιστο τεχνικό και ανθρώπινο εξοπλισμό. Όλοι ήξεραν στο χώρο το camera stylo , όλοι επιζητούσαν την γνωριμία και παρέα του. Ποτέ όμως δεν διευκρινίστηκε τι ισχύει, στο θολό ειδικά τοπίο, το διαδικτυακό, αλλά και γενικότερα στο ζοφερό τόπο των πνευματικών δικαιωμάτων, που φτιάχτηκε για να ωφελούνται οι καλλιτέχνες, αλλά μόνο αυτοί δεν ωφελούνται. Μεγάλο θέμα, έχουμε άποψη, αλλά δεν μπορεί να αναπτυχθεί εδώ. Πόσο υλικό να τραβήξουμε από μια εκδήλωση, πόσο υλικό να αναρτηθεί;; Κάποια στιγμή, ορισμένοι φορείς όπως η Λυρική με την οποία έχουμε μια μακροχρόνια συνεργασία, εποικοδομητική, χωρίς κανένα πρόβλημα ποτέ, το Εθνικό Θέατρο, το ίδρυμα Κακογιάννης αλλά και η Στέγη Γραμμάτων και το Φεστιβάλ Αθηνών (στο οποίο εμείς ρίξαμε την ιδέα του 2 και 59′ ακούγοντάς το από τους άλλους), έριξαν στο τραπέζι το περιβόητο 2 και 59′ (ανάρτηση 2 λεπτών και 59 δευτερολέπτων, τραβάμε κάπου 10 λεπτά με τη σύμφωνη γνώμη των φορέων). Υπάρχει κάπου στον κόσμο ή και στη χώρα μας κάποιος νόμος κάποια ρύθμιση κάποια έστω άτυπη διάταξη για το ζήτημα;; Ποτέ δεν έμαθα. Κανένας, ούτε νομικός δεν φαίνεται να ξέρει. Ούτε οι ενώσεις δημοσιογράφων, φωτογράφων κλπ. Η αλήθεια είναι όμως δεν το έψαξα όσο θα έπρεπε και λέω να το κάνω από δω και στο εξής, όσο μπορέσω γιατί δεν είναι το μόνο θέμα που με απασχολεί στη ζωή μου, ούτε το πιο σημαντικό, κάθε άλλο.

Προχωράμε!! στην ουσία του ζητήματος, όχι ότι η ρύθμιση ακόμα και η νομοθετική του θέματος αυτού που εφάπτεται των συνταγματικών δικαιωμάτων της ελευθερίας του τύπου και της ελευθερίας της έκφρασης δεν είναι ουσία. Η κάλυψη οπτικοακουστικά πολιτιστικών εκδηλώσεων και η ανάρτησή τους στο διαδίκτυο, βοηθάει την εκπαίδευση του κόσμου, προωθεί τις εκδηλώσεις, τις παραστάσεις, τους θεσμούς που τις διοργανώνουν, τα οικονομικά τους, τα εισιτήριά τους, το κύρος τους, και σε περιπτώσεις όπως το φεστιβάλ Αθηνών την επικοινωνία με πολίτες που χρηματοδοτούν τους θεσμούς αυτούς σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Ξεκινήσαμε με το φεστιβάλ Αθηνών με μια πολύ εποικοδομητική συνεργασία. Η αλήθεια είναι τότε δεν είχαμε το 2 και 59 λέγαμε κανένα πεντάλεπτο, βάζαμε από ενθουσιασμό και την υπόκλιση στο τέλος γινόταν καμιά φορά και δεκάλεπτο (όμως η παράσταση ήταν πάντα από 3-5 λεπτά όπως είχαμε συμφωνήσει), κάποια στιγμή το φεστιβάλ , εδώ θα αναφέρουμε ένα όνομα αν και δεν το θέλουμε μιας και εκτιμούμε το πρόσωπο και την προσφορά του, ο κ. Λούκος ζήτησε με αυταρχικό τρόπο μέσω και της δικηγόρου του φεστιβάλ , την αποπομπή του camera stylo από την κάλυψη εκδηλώσεων, ακόμα και με αστυνομία απειλούσε, τον πήγαμε στο συνήγορο του πολίτη ζητώντας να μάθουμε ποιοι είναι οι όροι, οι προϋποθέσεις, τα κριτήρια για οπτικοακουστική κάλυψη των εκδηλώσεων, αν δεν υπάρχουν να τα βρούμε, να τα ορίσουμε και εμείς εννοείται θα τα τηρήσουμε ευλαβικά, σε μια κόντρα που κράτησε 2 χρόνια και που είχε σαν αποτέλεσμα κάποια στιγμή, ευτυχώς για λίγο, εκδικητικά να μην μας δίνονται προσκλήσεις να παρακολουθούμε τις παραστάσεις. Και βρέθηκε μια άκρη, με την άτυπη μεσολάβηση του Υπουργού Πολιτισμού, στον οποίο είχα καταφύγει τότε, αλλά και του συνήγορου του πολίτη και τη διάθεση τη δική μου και του κ. Λούκου με τον οποίο πάντα οι σχέσεις μας σε προσωπικό επίπεδο ήταν αληθινά εγκάρδιες να λυθεί επιτέλους το ζήτημα, άλλωστε του έχω πάρει αναλυτική τηλεοπτική διαδικτυακή συνέντευξη όπου μόνο καλά έλεγα για το έργο του. Γραπτή άδεια λοιπόν για ανάρτηση 2 και 59′ με την έγκριση του φεστιβάλ Αθηνών. Καλύψαμε τα επόμενα δύο χρόνια κυρίως Επίδαυρο. Για παραστάσεις με ξένους καλλιτέχνες, αν δεν κάνω λάθος μια φορά μας δόθηκε άδεια, όταν στην πρώτη περίοδο της χρυσής συνεργασίας μας με το φεστιβάλ καλύψαμε άπειρα πράγματα, καλλιτέχνες μεγάλους και σχήματα όπως το θέατρο ΝΟ, ή τα μεγάλο ονόματα που έφερε ο κ. Λούκος, το φεστιβάλ στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στην Πειραιώς. Δεκάδες χιλιάδες κόσμος έβλεπε αυτά τα βίντεο, από τα οποία ποτέ δεν κερδίσαμε οικονομικά κάτι αφού το περιοδικό μας έως τώρα ούτε διαφημίσεις δεν έχει. Καταλήγοντας η άδεια δεν αφορά ουσιαστικά όλες τις εκδηλώσεις. Για τους ξένους καλλιτέχνες σχεδόν κανέναν. Αλλά ακόμα και με τους έλληνες, επαφιόμαστε στο αν θα ασχοληθεί αληθινά η κοπέλα της παραγωγής να πάρει την άδεια με άπειρα τηλέφωνα και ταλαιπωρία (στο πρόσφατο παρελθόν γιατί τώρα δε επιμένουμε εννοείται τόσο), έχουμε αμφιβολία για πολλές περιπτώσεις αν έγινε ο κόπος που απαιτείται για να παρθεί αυτή η περιβόητη έγκριση των καλλιτεχνών και αυτό το αποδεικνύει η ίδια η πράξη, τα ίδια τα γεγονότα πως πριν εξασφαλίζονταν έστω με κόπο και πολύ επιμονή δική μας τόσες άδειες πολύ μεγάλων καλλιτεχνών και τώρα σχεδόν καμία;; η λογική λοιπόν μας επιβεβαιώνει και τα γεγονότα. Κοντολογίς και εισερχόμενοι πλέον στο βάθος βάθος της ουσίας για να μην πελαγοδρομούμε και πλατειάζουμε, άσκοπα. Άλλωστε έχουμε κουραστεί όλα αυτά τα χρόνια με αυτή την ιστορία, που έπρεπε να αφορά όλους τους πολίτες, όλους τους δημοσιογράφους, φωτογράφους , ρεπόρτερ κλπ, αλλά και την εξουσία και τους φορείς που και για δικό τους συμφέρον γίνεται όλο αυτό και που κανονικά θα έπρεπε να πληρώνουν αδρά για να το υλοποιούν. Ή κάνω λάθος;; ή παίζονται και άλλα συμφέροντα από πίσω;; Που έπρεπε να αφορά μια αληθινή Αριστερά. Πρόκειται για τα συνταγματικά δικαιώματα της ελευθερίας της έκφρασης και του τύπου;; ή όχι;; Πάμε λοιπόν στο ζουμί ζουμί της ιστορίας που εμείς θα το εκφράσουμε εδώ γραπτά και αν θέλουν οι σεβαστοί εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι να ασχοληθούν με γειά τους με χαρά τους. Αν δεν θέλουν δεν πειράζει. Δεν θα αλλάξουμε εμείς, μόνοι μας τουλάχιστον, τον κόσμο!! Οφείλαμε όμως, να το εκφράσουμε και να το επισημάνουμε, αφού κανένας δεν φαίνεται να το κάνει!!

Η παγκόσμια κοινότητα και οι εξουσιαστές της οφείλουν αφού μας έβαλαν στο χορό, με τα διαδίκτυα τα κινητά κλπ, ο παγκόσμιος καπιταλισμός ουσιαστικά, να ορίσει και τους κανόνες του παιχνιδιού. Αν θέλει έστω και τυπικά, έστω και υποκριτικά “δημοκρατία” θα πρέπει να την ορίσει και για τα νέα μέσα και για τις νέες τεχνολογίες, για το διαδίκτυο για όλα. Είναι απλό το θέμα λοιπόν. Θέλει να υπάρχει ελευθερία της έκφρασης και του τύπου;; είναι ελευθερία της έκφρασης και του τύπου να μπαίνουν οι εκπρόσωποι του τύπου και της κοινωνίας να παίρνουν πλάνα και να αναρτούν με τη σύμφωνη γνώμη των φορέων όσα τέλος πάντων συμφωνήσουν ή οριστούν καλύτερα από νόμο;; άρα, αγαπητέ κ. Βαγγέλη Θεοδωρόπουλε που σε σας ήρθε το μπαλάκι, και που πόσο σας εκτιμώ το έχω εκφράσει και γραπτά. Σε μια τέτοια περίπτωση, σε μια τέτοια διευθέτηση του ζητήματος, επίσημη, δημοκρατική διευθέτηση, αγαπητή κ. Κονιόρδου, υπουργέ Πολιτισμού και που στο παρελθόν (Μήδεια) έχουμε συνεργαστεί σε παρόμοια ζητήματα, έχουν δικαίωμα οι καλλιτέχνες να αρνηθούν το 2 και 59′;;. Υπόχρεωσή τους είναι στα συντάγματα των χωρών που τους χρηματοδοτούν, στην ουσία του ευρωπαϊκού και όχι μόνο δικαίου, απέναντι στους πολίτες των χωρών που τους χρηματοδοτούν, απέναντι στην Ευρώπη των λαών και όλα αυτά τα πομπώδη και μεγαλόστομα κλπ. Και απλοποιεί αλλά κυρίως δημοκρατικοποιεί το όλο αυτό ζήτημα. Με ποιο δικαίωμα ο καλλιτέχνης λες και είναι ο θεός που μπορεί να εισπράξει (μια παραγωγή να την πούμε καλύτερα) και 40.000 ευρώ και 120.000 ευρώ και 400.000 ευρώ αλλά και 2.000.000 ευρώ (όχι ίσως στο φεστιβάλ αθηνών αλλά για αλλού σε δημόσιο φορέα έχει ακουστεί και αυτό το ποσό), με ποιο δικαίωμα και έναντι ποιου, θα αρνηθεί τη λήψη πλάνων και τη δημοσιοποίησή τους;; αυτά που παράγει εκπορεύονται από τον λαό και οικονομικά ακόμα και στον λαό καταλήγουν. Αντίθετα ο λαός κ. Θεοδωρόπουλε, κ. Κονιόρδου που μάλιστα εκπροσωπείτε μια αριστερή εξουσία όπως λέτε, άρα τον εκπροσωπείτε παραπάνω και ποιοτικότερα από τους άλλους, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ενημερώνεται, να ψυχαγωγείται, να εκπαιδεύεται όλος ο λαός και αυτός που βρίσκεται στην επαρχία και αυτός που βρίσκεται στο εξωτερικό αλλά και ο παγκόσμιος λαός αφού μιλάμε για πολιτισμό. Ο λαός που πληρώνει για πολιτισμό και όχι μόνο! Και πέρα από αυτό, ειλικρινά το ρωτάω και δε θα δοκιμάσω να το απαντήσω, γιατί κάτι για το οποίο θα έπρεπε να χαιρόμαστε όλοι, δηλαδή κάποιοι εθελοντές να επιχειρούν να διασώσουν την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου τους και όχι μόνο για τις επόμενες γενιές να καταντάει εδώ που έχει καταντήσει. Να στέλνω εγώ επιστολές να με βλέπετε το βράδυ στις εκδηλώσεις και να κάνουμε όλοι ότι δεν τρέχει τίποτε. Κάποιοι κάποτε θα το λύσουν αυτό το θέμα κ. Θεοδωρόπουλε. Γιατί να μην είμαστε εμείς;;; και αν δεν το λύσουν όμως εγώ προσωπικά, το camera stylo επίσης την προσπάθειά μας την κάναμε. Εσείς έχετε την πίτα, το πεπόνι το καρπούζι και το μαχαίρι. Κάνετε ότι καταλαβαίνετε από δω και στο εξής. Τώρα όμως όλοι ξέρουμε την αλήθεια , γιατί απλά τόλμησα και την είπα. Θερμή παράκληση μόνο. Θα μας ενημερώνετε παρακαλώ γραπτά , για να μην ταλαιπωρούμαστε και εμείς, αλλά ούτε και εσείς έγκαιρα, από την αρχή του δεκαπενθημέρου, εδώ μπορείτε να τραβήξετε , εδώ δεν μπορείτε για αυτό το λόγο. [ παλιότερα είχαμε ταλαιπωρηθεί από αγενείς και ανάγωγες συμπεριφορές αφόρητα, είχαμε φτάσει να μην έχουμε απάντηση 3 λεπτά πριν την εκδήλωση και να αποφευγουν οι υπάλληλοι να σηκώσουν τα τηλέφωνα, σε μια περίπτωση κρυβόταν και ο κ. Λούκος- πάρε με τηλέφωνο να σου πω αν δέχεται ο Οστερμάγιερ έφτασα μέχρι την Επίδαυρο με δικά μου έξοδα ενώ ήμουν και την προηγούμενη μέρα εκεί και ο κ. Λούκος δεν απαντούσε στα τηλέφωνα] . Δεν το ζητώ εγώ αυτό η δεοντολογία και η δημοκρατία. Βέβαια η δημοκρατία ζητάει κι η κοινωνία πιο δημοκρατικές λύσεις από αυτή. Αλλά δεν είμαι εγώ η δημοκρατία, ούτε το camera stylo μόνο, εννοείται. Είμαστε ΟΛΟΙ. [ζητάω από όλους μόνο, να μην παίζουμε τις κουμπάρες και να κάνουμε τις στρουθοκαμήλους- και αν κάποιοι φορείς δεν θέλουν την έκφραση αυτή της ελευθερίας του τύπου να πουν γιατί δεν τη θέλουν ]. [ όλο αυτό δεν αφορά μόνο το φεστιβάλ Αθηνών εννοείται αλλά τους πολιτιστικούς οργανισμούς] [ και να προλάβω ένα επιχείρημα: το φεστιβάλ κρατάει αρχείο!! που κατέληξε το αρχείο της ΕΡΤ , οι αγώνες της ΑΕΚ αλλά και ταινίες τα παρασκήνια, οι προλογίσεις του Μπακογιαννόπουλου κλπ όλοι νομίζω ξέρουμε. Αλλά επί της ουσίας είναι άλλο το ζήτημα. Μιλάμε για το λαό τώρα. Για το δικαίωμά του να ενημερώνεται, να εκφράζεται, να διαπαιδαγωγείται αλλά και να αντιδρά αν θέλει τώρα, σήμερα] . [ και για να μην το ξεχάσω ότι στο χώρο. “γλύφει” και κολακεύει ο ένας τον άλλον απλά για να μην ενοχλεί κανείς κανέναν και να μοιράζονται κάποιες προσκλήσεις για εκδηλώσεις και επιδοτήσεις ξέρετε νομίζω που θα καταλήξει και σύντομα, να μην έχουμε τίποτα ποιοτικό σε αυτή τη χώρα, όλα να εκπίπτουν και ειδικά στο χώρο του πολιτισμού]. Ας πάρει λοιπόν ο καθένας τις ευθύνες του!! [ και κάτι καθαρό και ξάστερο: Αν δεν θέλετε να μπαίνουμε και να παίρνουμε πλάνα εμείς ή σαν και εμάς πείτε το και καλύτερα γραπτά. εκφράστε το σκεπτικό σας , η βγάλτε νόμο και πείτε αυτό και αυτό ισχύει. να τελειώνει το ζήτημα. αλλιώς με κέφι και χαρά αφού κάτι καλό παμε να κάνουμε όλοι μας ,  υλοποιήστε άμεσα, σε αυτό το φεστιβάλ, ένα καθεστώς δημιουργικό λειτουργικό ευέλικτο και δημοκρατικό και εμείς , όπως κάνουμε, πάντα άλλωστε θα το σεβαστούμε ευλαβικά. Το να ρωτάται ο κάθε καλλιτέχνης για κάτι που ουσιαστικά δεν τον αφορά δεν είναι δημοκρατία. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΟΝΟ Η ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ. ΕΙΔΙΚΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΚΑΙ ΩΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΑΜΕΣΗ Ο ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΩΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ. Ο καλλιτέχνης θα έπρεπε μόνο να ορίζει ποιο κομμάτι του έργου είναι καλό για το έργο να βγει στη δημοσιότητα.]

Γιάννης Καραμπίτσος (διευθυντής Camera Stylo Online)

Advertisements

One thought on “Ανάρτηση βίντεο διάρκειας 2 λεπτών και 59 δευτερολέπτων και Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Άλλη μια ελληνική φαρσοκωμωδία!!

  1. Μα τι γίνεται επιτέλους με αυτές τις αδιεκπεραίωτες και κακόγουστες ιστορίες;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s