Άνθρωποι στο βαγόνι: δροσιά βορείων κλιμάτων, και ένας «χειμώνας» τραγελαφικός στη μέση του καλοκαιριού | της Σοφίας Καναούτη

Μια σειρά από τρελά διηγήματα, που διαβάζονται είτε στην ξαπλώστρα είτε τη νύχτα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, και σας μεταφέρουν αλλού, δημοσιεύτηκαν από τις εκδόσεις Πορεία. Είναι το Άνθρωποι στο Βαγόνι, του Κυριάκου Δημητρίου.

Η πλειοψηφία τους διαδραματίζεται σε βόρειες χώρες – άρα θα δροσιστείτε – αλλά και θα μεταφερθείτε σε άλλους τόπους, γιατί ο συγγραφέας είναι πολύ καλός. Άρα, αν θέλετε να αποφύγετε γονείς και συγγενείς, γιατί έχετε πάει στο χωριό σας αντί σε ένα νησί, είναι ό,τι πρέπει… γιατί θα τους ξεχάσετε (ναι, βεβαίως τους αγαπάτε, βεβαίως…). Ή αν θέλετε να ανοίξετε συζήτηση με έναν ενδιαφέροντα άγνωστο / ενδιαφέρουσα άγνωστη σε νησί, και τότε σας βοηθά…
Το πρώτο, «Το Πεπρωμένο», μιλά για μία μάντισσα που προβλέπει το θάνατο κάποιου. Ποια είναι η εξουσία που ασκεί επάνω μας μία πρόβλεψη; Και κυρίως, ποιος είναι ο κακομοίρης, αυτός που «μέλλεται» να πεθάνει, ή αυτός που «προβλέπει» το θάνατο του άλλου;
Ένα άλλο, «Ο Πίνακας», ο πίνακας μέσα σε έναν πίνακα μέσα σε έναν πίνακα… αναρωτιέται με εφιαλτικό τρόπο και χιούμορ μαζί, για το ποια είναι η πραγματικότητα, πού τη ζούμε, άραγε μας παρακολουθεί η ίδια ή εμείς την παρακολουθούμε…
Υπάρχει κάτι το τραγελαφικό ακόμα και μέσα στην πικρία – αυτό είναι το δίδαγμα των διηγημάτων (αφήνω ελεύθερη εδώ τη δική μου γελοία παρήχηση…) Όταν αφήνονται και γίνονται ακόμα πιο ανάλαφρα, είναι ακόμη πιο ελκυστικά, σαν ακόμη περισσότερο να αγγίζουν την αλήθεια. Στις πιο σοβαρές στιγμές τους υπάρχει μία αίσθηση δικαιοσύνης: ένας θύτης εξαφανίζεται, ο θηρευτής «καταπίνεται» από ένα αυγό…
Η συνάντηση των ηρώων στο βαγόνι στις τελευταίες σελίδες, καθώς δένονται τα διηγήματα μεταξύ τους, σχηματίζει τις πιο κινηματογραφικές εικόνες της συλλογής. Στριμώχνονται, όπως στο εξώφυλλο, εκφραστικά πλάσματα το ένα δίπλα στ’ άλλο.
Ο μόνος φόβος είναι ότι θα μεταφερθείτε αλλού, κι αν είστε σε διακοπές, θα ξεχάσετε τη θάλασσα και τον ήλιο. Ούτως ή άλλως, διαβάζονται και ξαναδιαβάζονται, αυτό είναι το καλό με τη λογοτεχνία που αξίζει. Μέχρι να τα ξαναδιαβάσετε όταν γυρίσετε πίσω, προσφέρονται ως μία πηγή συζήτησης περί «βόρειου κρύου» εν μέσω καύσωνα. Κι αν «Εδώ είναι Βαλκάνια» όπως λέει η ατυχής ρήση, το ανθρώπινο, το γελοίο και το στιλπνό από επιθυμία και απελπισία, είναι τα ίδια παντού, δεν λιώνουν στη ζέστη, ούτε παγώνουν στο κρύο. Μόνο λιώνουν σιγά σιγά, στο ποτήρι.
https://www.politeianet.gr/books/9789607043931-dimitriou-n-kuriakos-poreia-anthropoi-sto-bagoni-264937

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s