ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ (+ ΑΘΕΜΙΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΣ) του Δήμου Αβδελιώτη στις 10 Αυγούστου 2017 σε νέα, αποκατεστημένη χρωματικά, ψηφιακή κόπια υψηλής ανάλυσης 4K

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ
(+ ΑΘΕΜΙΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΣ)
του Δήμου Αβδελιώτη
με τους Γιάννης Αβδελιώτη και Μαρίνα Δελιβοριά
Διάρκεια 75 λεπτά + 20 λεπτά

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

[η ιστορία κινηματογράφου συναρπαστική, συγκλονιστική όπως ποτέ δεν έχει διδαχτεί!!! ΣΤΑ ΥΠΕΡΜΑΘΗΜΑΤΑ-ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ ΟΛΟ ΤΟ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ (ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΚΩΜΩΔΙΕΣ- ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΕ ΑΞΟΝΑ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ) ΜΑΖΙ . Θέλετε να δείτε ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ-ΣΤΑΘΜΟΥΣ ΤΟΥ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ προλογισμένες, με ανάλυση και συζήτηση;; ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ. έρχονται τα νέα σεμινάρια του Σχολείου του Σινεμά που θα αφήσουν εποχή!!! ΤΟ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ ΣΕ 4 ΜΑΘΗΜΑΤΑ. Μείνετε συντονισμένοι!!!]

• Ειδική Μνεία της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου
στα πλαίσια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
• Βραβείο Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ταινιών Νεότητας
Φεστιβάλ Βερολίνου
• Χρυσός Ελέφαντας Καλύτερης Ταινίας και
• Αργυρός Ελέφαντας Καλύτερης Σκηνοθεσίας
στο Φεστιβάλ Νέου Δελχί.
• Επίσημη Συμμετοχή
Εβδομάδα Κριτικής Φεστιβάλ Καννών 1987.

Χίος, καθώς ξεκινά ελπιδοφόρα η δεκαετία του ’60. Ελάχιστες μέρες απομένουν για να κλείσουν τα σχολεία και να ξεκινήσουν επιτέλους οι καλοκαιρινές διακοπές. Όχι όμως χωρίς κάποιες μικροαναποδιές. Ένα άτυχο περιστατικό θα σταθεί αιτία να χαλάσει, χωρίς να το θέλουν, η φιλία δυο μικρών αγοριών. Επειδή όμως το αίμα νερό δε γίνεται, στα μέσα του καλοκαιριού θα ξανασμίξουν, περασμένα- ξεχασμένα, και θα περάσουν μαζί ένα υπέροχο καλοκαίρι. Το φθινόπωρο, όμως, καταφθάνει πριν καλά-καλά το καταλάβουν, διακόπτοντας τις μέρες της ανεμελιάς.
Μια από σπουδαιότερες και πλέον ποιητικές και μία από τις πιο αθώες και τρυφερές ελληνικές ιστορίες ενηλικίωσης. Ταυτόχρονα ένας εγκάρδιος φόρος τιμής στην ιδιαίτερη πατρίδα του σκηνοθέτη με τα μοναδικά μαστιχόδεντρα που τιμήθηκαν δεόντως, δίνοντας και τον τίτλο της ταινίας. Μια σθεναρή αφήγηση που αναδύει μυρωμένες από την ευωδιά της μαστίχας μνήμες καθώς ξεδιπλώνεται το μικροσκοπικό έπος της ενηλικίωσης δύο παιδιών που ζουν με όλη τους την ψυχή, μια ολοζώντανη συνύπαρξη με τη φύση!
Η ταινία που ξαναπροβάλλεται σε νέα, αποκατεστημένη χρωματικά, ψηφιακή κόπια υψηλής ανάλυσης 4K, έλαβε πολλές υψηλές διακρίσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

ΜΑΖΙ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ Η 20λεπτη ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ:
ΑΘΕΜΙΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΣ (1982)

1ο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής Φεστιβάλ Δράμας του 1983

Ο Δήμος Αβδελιώδης κάνει το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με αυτήν την εξαιρετική βωβή ταινία μεσαίου μήκους. Ο «Αθέμιτος Συναγωνισμός» είναι μια ιδιαίτερα αστεία ταινία με όλα τα λαογραφικά εκείνα στοιχεία που τόσο αγαπά ο σκηνοθέτης και φροντίζει να αναδεικνύει στα έργα του. Μια κωμωδία στο ύφος του Τσάπλιν, αγαπημένο πρότυπο του Αβδελιώδη που μας δίνει μια γεύση της ναΐφ τεχνοτροπίας που θα ακολουθήσει ο σκηνοθέτης στην μοναδική προσωπική του κινηματογραφική γραφή. Εξαιρετικές είναι επίσης οι ερμηνείες, που βασίζονται στην κίνηση και τη μιμική, καθώς ο λόγος είναι απών.
Ο μικρός Γιάννης Αβδελιώδης είναι άψογος στον σκανταλιάρικο ρόλο του. Υπέροχη η μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου.

ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΓΡΑΨΩ την ταινία. Είναι ένα αριστούργημα, γεμάτο ποίηση, που πατάει πάνω στο εξαιρετικό, στο ασυνήθιστο της κοινοτοπίας. Η χώρα του σκηνοθέτη Δήμου Αβδελιώδη, ο γενέθλιος τόπος του, είναι κατασκευασμένος από έναν ευαίσθητο καλλιτέχνη που κάνει εικόνα αυτό που οι άλλοι δεν «βλέπουν» γύρω τους. Το φιλμ σε συνεπαίρνει, σε εμβάλλει στην ατμόσφαιρα του. Και το κυριότερο: δεν είδα ούτε έναν θεατή που να μη βγήκε από κει μέσα μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο και ήμερος. Λες κι όλοι είχαμε συναντήσει, μετά από είκοσι χρόνια, παλιούς συμμαθητές που δεν άλλαξαν ούτε εμείς αλλάξαμε. Ο Αβδελιώδης, με πενιχρά μέσα και δίχως να ξοδέψει «δύναμη», έκανε το «τίποτα» ένα θαύμα.

Μαλβίνα Κάραλη περιοδικό ΓΥΝΑΙΚΑ

 

Συνοπτική κριτική (Αθηνόραμα, 3/5)
Ο Αβδελιώδης δεν κατορθώνει να αναπαραστήσει υποδειγματικά μόνο τη μαγεία μιας χαμένης αθωότητας αλλά και τα χαρακτηριστικά της ελληνικής επαρχίας της εποχής, που μαστιζόταν από τη φτώχεια και τον αναλφαβητισμό, με αισθητή πάντα την παρουσία του χωροφύλακα και των θρησκευτικών τελετουργικών.  [ από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών του ελληνικού κινηματογράφου, ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ είναι μια ταινία που όσες φορές και να δεις πάντα απολαμβάνεις. Μια απογειωτική ποιητική ταινία με μια υπέροχη , απέρριτη σκηνοθεσία και μια συναρπαστική , τέλεια μουσική. Γ.Κ. 3,5/5 ]

Πέμπτη 10 Αυγούστου σε επανέκδοση από την Bibliotheque

Κριτική

Το Δέντρο που Πληγώναμε

Από Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο 10/08/2017
αθηνόραμα.gr
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Δήμου Αβδελιώδη, με τον Φίλιππο Κουτσαφτή στη διεύθυνση φωτογραφίας, είναι ένα λυρικό ταξίδι στην παιδική ηλικία με φόντο την κάψα του καλοκαιριού στη Χίο της δεκαετίας του ’60, όπου γεννήθηκε ο σκηνοθέτης.

Η ανεμελιά, τα πρώτα σκιρτήματα της καρδιάς, το αμάρτημα ενός τσιγάρου, οι εμπειρίες μακριά από τα βλέμματα των ενηλίκων – η αφήγηση έχει έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία. Κυρίαρχη σε κάθε πλάνο η φύση, σε συνδυασμό με τις εξορμήσεις των μικρών ηρώων, απεικονίζεται εκτυφλωτική χάρη στην αριστοτεχνική φωτογραφία του Κουτσαφτή.
Ο Αβδελιώδης δεν κατορθώνει να αναπαραστήσει υποδειγματικά μόνο τη μαγεία μιας χαμένης αθωότητας αλλά και τα χαρακτηριστικά της ελληνικής επαρχίας της εποχής, που μαστιζόταν από τη φτώχεια και τον αναλφαβητισμό, με αισθητή πάντα την παρουσία του χωροφύλακα και των θρησκευτικών τελετουργικών. Όλα αυτά, βέβαια, μέχρι να σβήσει το θέρος και να ξαναρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το επόμενο… Η ταινία βραβεύτηκε από την ΠΕΚΚ, το Φεστιβάλ Βερολίνου, ενώ συμμετείχε και στην Εβδομάδα της Κριτικής στο Φεστιβάλ Κανών.
Ελλάδα. 1986. Διάρκεια: 75΄. Διανομή: BIBLIOTHEQUE.

ΚΡΙΤΙΚΗ 7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017

Η κλασική ταινία του Δήμου Αβδελιώδη σε επανέκδοση, δοκιμάζεται σε αντοχή και αντίκτυπο, έχοντας διεκδικήσει προ πολλού και με το δικό της μοναδικό τρόπο τη διαχρονικότητά της.

Μανώλης Κρανάκης (3,5/5)

Ρεαλιστικό και σαν μύθος μαζί, το πρώτο φιλμ του Δήμου Αβδελιώδη απλώνεται μέσα στο χρόνο και το χώρο με τον ίδιο ναίφ λυρισμό που το έκανε να ξεχωρίζει στο μισό της δεκαετίας του ’80, όταν έμοιαζε ιδιαιτέρως τολμηρό να γυρίσει κάποιος μια ταινία για ένα καλοκαίρι στη Χίο έτσι όπως το αφηγείται και κυρίως το ζει ένα παιδί.

Τόσο απλά, τόσο απέριττα. Οσο η ιστορία δύο μικρών αγοριών που χωρίζουν μόλις τελειώσει το σχολείο, ξανασυναντιούνται μέσα στο καλοκαίρι και ζουν τη μεγάλη περιπέτεια προς την ενηλικίωση μέχρι να έρθει ξανά το φθινόπωρο.

Το «Δέντρο που Πληγώναμε» είναι μια καθαρόαιμη παιδική ταινία. Αλλά δεν φέρει ούτε ίχνος από την υποτιμητική χροιά που μπορεί να χαρακτηρίζει το είδος – αντίθετα καταφέρνει, με αφοπλιστική ευκολία τόσο στην κατασκευή του όσο και στην ουσία του να γίνει μια ταινία σημάδι στη μνήμη ακόμη και όσων δεν έζησαν ποτέ μια παρόμοια παιδική ηλικία, ένα ελληνικό κι όμως μαζί διεθνές αποτύπωμα για τα χρόνια εκείνα που όλες οι αισθήσεις σε πρωτοφανή εκρήγορση δεν έχαναν ήχο, ανεπαισθητη κίνηση και υποψία περιπέτειας που να μην κατανάλωναν με αχόρταγη διάθεση.

Ο Αβδελίωδης στήνει μικρές βινιέτες καλοκαιρινής ραστώνης και μαζί «κλέβει» εικόνες πραγματικής ζωής από τα (δικά του) καλοκαίρια στη Χίο. Χωρίς ιστορία, αφηγείται μια στιγμή ενηλικίωσης πίσω στη δεκαετία του ’60 και μαζί ένα μελαγχολικό αντίο στην αθωότητα, έτσι όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στα αιχμαλωτισμένα πουλιά ενός κυνηγού, στο πρώτο τσιγάρο, στην πρώτη αγοραπωλησία «ψυχής», στον πρώτο άδοξο έρωτα και φυσικά στα μαστιχόδεντρα που την εποχή του «κέντου» (έτσι ονομάζεται το «κέντημα», το τρύπημα των δέντρων που ξεκινάει κάθε αρχή Ιουλίου στο νησί) δακρύζουν σαν να συμμετέχουν κι αυτά σε μια γιορτή του κύκλου της ζωής και της φύσης.

Από τον ιταλικό νεο-ρεαλισμό στον ποιητικό ρεαλισμό των αδελφών Ταβιάνι και από το στακάτο σωματικό σινεμά του Ζακ Τατί και του Τσάρλι Τσάπλιν σε μια κινηματογραφική ελευθερία (άλλοτε και ερασιτεχνισμός) που νιώθεις πως κάνει το «Δέντρο που Πληγώναμε» μια ρευστή εικόνα, ο Αβδελιώδης είναι το ίδιο αυθόρμητος και «περιπετειώδης» με τους μικρούς ήρωές του, ο Φίλιππος Κουτσαφτής φωτίζει σαν να νιώθεις στα χείλη σου το χώμα της Χίου, οι Γιώργος Χελιδονίδης και ο Κώστας Φούντας μοντάρουν άτεχνα, σχεδον σπασμωδικά θέλοντας να συλλάβουν τη στιγμή και ο Δημήτρης Παπαδημητρίου ανακατεύει τα συνθεσάιζερ του ’80 με έναν ακατανίκητο λυρισμό για να δημιουργήσει ένα στρώμα πάνω στο οποίο νιώθεις τη συγκίνηση να αναβλύζει με την ίδια δύναμη της μαστίχας από τα δέντρα.

Πραγματικά, μοιάζει δύσκολο να φανταστείς πως μοιάζει σήμερα το ντεμπούτο του Αβδελιώδη στα μάτια ενός παιδιού που θα παραξενευτεί από την απλότητα μιας ταινίας που αγγίζει τα όρια του αρχετυπικού προκειμένου να αντέξει στο χρόνο και το χώρο. Το ίδιο, όμως, συνέβη και το 1987 σε μάτια παιδιών και ενηλίκων – απόδειξη τελικά ειρωνική για μια δίκαια κεκτημένη διαχρονικότητα.

[Μαζί με το «Δέντρο που Πληγώναμε» προβάλλεται και η μικρού μήκους ταινία του Δήμου Αβδελίωδη «Αθέμιτος Ανταγωνισμός» που κέρδισε το 1982 το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας.]

http://flix.gr

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ
ΚΑΙ Ο ΑΘΕΜΙΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΣ
του Γιάννη Φραγκούλη

Στις 10/8/2017 στις κινηματογραφικές αίθουσες σε επανέκδοση.

Μετά από λίγα χρόνια εργασίας στο θέατρο ο Δήμος Αβδελιώδης αποφασίζει να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Κάνει την ταινία μικρού μήκους «Αθέμιτος συναγωνισμός» (1983) και μετά την πρώτη του μεγάλου μήκους «Το δέντρο που πληγώναμε» (1986). Αυτές οι δύο ταινίες προβάλλονται ξανά στις αίθουσες, σε επανέκδοση. Η ταινία μικρού μήκους αναφέρεται στη φάρσα που έκανε ένας μικροαπατεώνας, κλέβει και μετά πουλά τα καρπούζια, βρίσκοντας τρόπους, αλλά στο τέλος φτάνει να δώσει και λεφτά επιπλέον. Όπως την είχε χαρακτηρίσει ο ίδιος, είναι μία σπουδή στον Τσάρλι Τσάπλιν. «Το δέντρο που πληγώναμε» αναφέρεται στις καλοκαιρινές διακοπές στη Χίο, τον εφηβικό έρωτα δύο παιδιών, την τοπική κοινωνία και την απόλαυση που μπορεί κάποιος να έχει ή να του απαγορεύουν να έχει όταν προσπαθεί να συνδυάσει τις διακοπές, τον ήλιο, τη θάλασσα και το ερωτικό σκίρτημα. Δύο αριστουργηματικές ταινίες που αξίζει να τις δει και να τις απολαύσει όποιος είτε δεν τις έχει δει είτε θέλει να γοητευτεί ξανά από το έργο του Αβδελιώδη.
Στη Χίο, το 1952, γεννήθηκε ο Δήμος Αβδελιώδης. Εκεί έκανε τις πρώτες του θεατρικές δουλειές και αποφάσισε να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, κινηματογραφώντας με ιδιαίτερο τρόπο το νησί του, από το οποίο, κινηματογραφικά, ξεκόλλησε μόνο για τη δεύτερή του ταινία μεγάλου μήκους, «Η Νίκη της Σαμοθράκης». Η αφήγηση του Αβδελιώδη ακουμπά το όνειρο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρίσκεται ανάμεσα στο φουτουρισμό και το σουρεαλισμό. Η ποιητικότητα μας δείχνει μία άλλη όψη της ζωής, τη χιουμοριστική και τη σατιρική, μας αναγκάζει να δούμε την ίδια τη ζωή μας με διαφορετικό μάτι, να σκεφτούμε ξανά τα θέματα που μας ενδιαφέρουν.
Στην ταινία μικρού μήκους «Αθέμιτος συναγωνισμός» έχουμε ένα μικροαπατεώνα που σκαρφίζεται τρόπο για να κλέψει καρπούζια από ένα φορτηγό. Μετά προσπαθεί να τα πουλήσει και βρίσκει ευφάνταστους τρόπους για να προσελκύσει τους πελάτες του ώσπου φτάνει ο ανταγωνισμός από έναν άλλον, τότε χαμηλώνει την τιμή και φτάνει στο σημείο να επιδοτεί τους πελάτες για να αγοράσουν τα καρπούζια του. Πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ο αδελφός και ο γιος του σκηνοθέτη. Οι επιρροές από τις ταινίες του Τσάρλι Τσάπλιν είναι εμφανείς. Ο Αβδελιώδης όμως σατιρίζει την κοινωνία της δεκαετίας του 1980, τις αντιλήψεις που υπήρχαν, τη στρεβλή έννοια της ελευθερίας, χωρίς να χλευάζει τους ανθρώπους, ακολουθώντας τη δομική αρχιτεκτονική της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και τις διδαχές του Αριστοτέλη.
Στο «Δέντρο που πληγώναμε», άμεση αναφορά στα μαστιχόδενδρα, έχουμε μία παραβολή. Δεν είναι το δέντρο που πληγώναμε αλλά αυτοί που πληγώνονται είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι και, κατ’επέκταση, η ίδια η πατρίδα μας, με αναφερόμενο εδώ τη Χίο. Οι τάσεις και οι αντιτάσεις που υπήρχαν στην τοπική κοινωνία δημιουργούσαν αντιπαλότητες, με αποτέλεσμα να πληγώνει ο ένας τον άλλο. Στο κέντρο του ενδιαφέροντος βρίσκονται δύο παιδιά. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Το κορίτσι έχει έλθει για διακοπές, το αγόρι μένει σε αυτό το χωριό. Με την πρώτη ματιά ερωτεύεται ο ένας τον άλλον. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα.
Το κορίτσι είναι η κόρη ενός δικαστικού, αυτός επιβάλλει την εξουσία του και κρατά αποστάσεις από τους χωριάτες. Κατά συνέπεια, το κορίτσι θα πρέπει και αυτό να κρατά αποστάσεις και μάλιστα από το αγόρι που συμπαθεί. Από την άλλη μεριά, το αγόρι δεν είναι ελεύθερο να κάνει αυτό που θέλει από τους δικούς του, οι οποίοι καταλαβαίνουν την ταξική τους διαφορά και οι αποστάσεις είναι δεδομένες. Ακόμα και το μπάνιο στη θάλασσα είναι μία καταπιεσμένη ευχάριστη ενασχόληση. Η δεύτερη καταπίεση είναι από την εκκλησία. Ο παπάς επιβάλλει μία «καλή συμπεριφορά», υποδαυλίζει όμως τις διαφορές μεταξύ των αγοριών και άθελά του αφήνει να γίνεται ο καυγάς. Το αγόρι βρίσκει για παιχνίδι να παίζει με τα εκκλησιαστικά σύνεργα, με αποτέλεσμα να φάει ξύλο. Η ευχαρίστησή του είναι στα κλεμμένα φιλιά που αποτυπώνονται στο πανί.
Σε αντίστιξη, έχουμε τον τρελό του χωριού. Αυτό το ρόλο τον ενσαρκώνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Όμως αυτός ο τρελός κάνει πράγματα που, αν τα δεις «αντικειμενικά» είναι σωστά. Βάζει τα ψάρια από την κονσέρβα μέσα στο νερό, τα επιστρέφει στο περιβάλλον τους, αδυνατεί να καταλάβει την επιθετικότητα και την επιβολή της κοινωνίας, μιλά τη γλώσσα της «λογικής», μιας λογικής που είναι ξένη σε αυτή την κοινωνία που ζει, όπου επικρατεί το παράλογο, η συγκαλυμμένη βία, ο αποκλεισμός ανθρώπων και ιδεών, η επιβολή της πατρικής εξουσίας -θρησκεία, δικαστική εξουσία-, όλα αυτά που θα δημιουργήσουν νευρώσεις και υστερίες στους ανθρώπους. Ο «τρελός» έχει απαλλαχθεί από όλες αυτές τις ασθένειες.
Καταπληκτικές στιγμές το κρυφό παιχνίδι των παιδιών, το παιχνίδι του αγοριού με τα εκκλησιαστικά αντικείμενα και ο αποχαιρετισμός των δύο παιδιών, στο τέλος των διακοπών. Σκηνές που θα βρούμε αυτούσιες στην ταινία «Σινεμά ο Παράδεισος» (1988), του Giuseppe Tornatore, η οποία παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Καννών μερικά χρόνια αφού η ταινία του Αβδελιώδη προβλήθηκε στο ίδιο φεστιβάλ. Αυτό σημαίνει ότι η ταινία λειτούργησε ως καταγραφή και ως φιλμικό κείμενο.
Θα πρέπει να πούμε ότι αυτό το αριστούργημα του ποιητικού ρεαλισμού, «Το δέντρο που πληγώναμε» δεν αντιμετωπίστηκε με καλό τρόπο από μερίδα κριτικών του κινηματογράφου, όμως η ταινία βραβεύτηκε σε διάφορα φεστιβάλ, πήρε και το βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, έκανε πολλά χρόνια το γύρο της Ελλάδας, με προβολές σε σχολεία, λειτούργησε ως αναφορά σε διαφορετικές γενιές στην Ελλάδα.
Ο γράφων όταν οργάνωσε μία προβολή στη Σύρο, αυτής της ταινίας, με την παρουσία του σκηνοθέτη, αυτή ήταν η αφορμή για τη φιλία μας και τη συστηματική μελέτη του έργου, κινηματογραφικού και θεατρικού, του Δήμου Αβδελιώδη, η συζήτηση που έγινε με το κοινό ήταν τόσο όμορφη και ουσιαστική όσο και η ταινία. Το κοινό ανταποκρίθηκε, η συζήτηση επεκτάθηκε στο κοινωνικό πεδίο, όπως γίνεται με κάθε σπουδαίο έργο που έχει μέσα στη δομή του τις κοινωνικές αναφορές, στοιχεία που ακουμπούν σημεία του ψυχικού κόσμου του ανθρώπου. Με αυτό τον τρόπο η ταινία λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά, όπως κάθε έργο τέχνης.

ΑΘΕΜΙΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΣ
Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης
Σενάριο: Δήμος Αβδελιώδης
Φωτογραφία: Αλέξανδρος Διαμαντής
Μοντάζ: Κώστας Φούντας
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Παραγωγοί: Δήμος Αβδελιώδης
Παίζουν: Δήμος Αβδελιώδης, Γιάννης Αβδελιώδης, Μανώλης Δατσέρης, Δημήτρης Δημουλάς, Διονύσης Δημουλάς, Δούλη Γεωργαλάκη, Διονύσης Κουτούλιας, Γιάννης Μάστορας, Δημήτρης Μουκάνης, Αμαλία Μουτούση
Χώρα παραγωγής: Ελλάδα
Έτος παραγωγής: 1983
Γλώσσα: ελληνικά
Διάρκεια: 22΄
Είδος: κωμωδία
Ημερομηνία εξόδου: 10/8/2017
Εταιρεία διανομής: Bibliotheque.
Περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά: διαβάστε εδώ.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ
Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης
Σενάριο: Δήμος Αβδελιώδης
Φωτογραφία: Φίλιππος Κουτσάφτης
Μοντάζ: Κώστας Φούντας
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Παραγωγοί: Άριστόδημος Αβδελιώδης
Παίζουν: Γιάννης Αβδελιώδης, Νίκος Μιοτέρης, Μαρίνα Δεληβοριά, Κατερίνα Κυριακόδη, Δήμος Αβδελιώδης, Τάκης Αγόρης, Γιάννης Κολιάρος, Βαγγελιώ Μισαλίδου, Κώστας Καλαμοτόεσης, Δημήτρης Σιδεράτος, Στέλιος Μακρίας
Χώρα παραγωγής: Ελλάδα
Έτος παραγωγής: 1986
Γλώσσα: ελληνικά
Διάρκεια:75΄
Είδος: δράμα
Ημερομηνία εξόδου: 10/8/2017
Εταιρεία διανομής: Bibliotheque.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ (1987)
ΕΙΔΟΣ: Δραμεντί Φιλίας
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Δήμος Αβδελιώδης
ΚΑΣΤ: Γιάννης Αβδελιώδης, Νίκος Μειωτέρης
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 75′
ΔΙΑΝΟΜΗ: BIBLIOTHEQUE

της Βικτωρίας Μιχαήλ (2,5/5)

Μαστιχοχώρια, καλοκαίρι 1960: μαλωμένα την τελευταία μέρα του σχολείου, δύο τεταρτάκια ξανασμίγουν με παιδιές, αταξίες, γεωργικές ή μη εργασίες, έναν μούργο, ένα κορίτσι. Πόσο θα κρατήσει, τι θα τους αφήσει;

Μέχρι σήμερα δεν ξεράθηκε, πάντως, και νομίζω ότι ανήκει στα αειθαλή. Αλλά ας μην το πνίξουμε, υπεραρδεύοντάς το με λυγμικά κοσμητικά. Το σκανδαλάκι τού τότε Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, καθώς είχε προκριματικά κοπεί από το διαγωνιστικό και είχε αγκαλιαστεί αποθεωτικά στο πληροφοριακό τμήμα, τιμηθεί απ’ την ΠΕΚΚ και ακολούθως φιλοξενηθεί (με βραβείο νεότητας) στην Μπερλινάλε και στην Εβδομάδα Κριτικής των Καννών. Την γραμμένη πυρετικά μέσα σ’ ένα 24ωρο έπειτα από την ακρόαση των progressive ambient «Τοπίων» του Δημήτρη Παπαδημητρίου και γυρισμένη στη γενέθλια Χίο με δύο μύρια μέσα σε 20 μέρες, πρώτη και καλύτερη μέχρι τις μέρες μας συγκομιδή ενός απόφοιτου της Φιλοσοφικής με θητεία στα θρανία της Δραματικής. Την υπαιθριστική σπουδή – memento στο αξέχαστα σημαδευτικό τελευταίο θέρος της αθωότητας της παιδικότητας, που μεταφύτεψε στα καθ’ ημάς το «Άμαρκορντ» με τεχνικές Κιαροστάμι. Και θα σε ξανατρατάρει τους άγουρους αλλά επιθυμητούς καρπούς που έδρεψε, ανθίζοντας σε επανέκδοση με ψηφιακή κόπια.

Πρώτα το κουτσούρεμα. Καθότι ο νέος περιβολάρης δεν μας φίλεψε προβολή, δεν ξέρουμε τι έχει προσφέρει στην εμφάνιση του μπουμπουκιού τού Αβδελιώδη (που χαϊδεύεται εξίσου απ’ το φως, το χώμα, το νερό όσο κι απ’ το ξυπόλητο – που λέει ο λόγος – τάγμα του) το μπόλιασμα στο DCP. Αλλά ας πάει και το παλιάμπελο. Ξαναπλώνοντας χέρι στον φιλμικό σκίνο per se, είναι που διαπιστώνεις ότι σπάνε πάντα εύκολα τόσο οι δίκην κεφαλαίων όσο και οι εσωτερικές κλάρες της δομής τού album θυμήσεων κι είναι ευδιάκριτη μια αγρανάπαυση στη διδασκαλία των ντόπιων ερασιτεχνών. Ευτυχώς, σ’ αυτό το αυτοβιογραφικής φύτρας χειροτεχνημένο View-Master αναμνήσεων κι ονειροφαντασιών, που προβάλλει το ανεπίγνωστο στην τρυφερότερη ηλικία (την Εδέμ μας), απλώς προς βίωση από έναν little man σκληρό θαύμα του κύκλου της ζωής, το mastic spa με το καλέμι στους φλοιούς ώσπου να εξαχθεί το… δάκρυ (του θεατή, και της κατασταλαγμένης σε νοσταλγία & γνώση εμπειρίας των ηρώων) ποτίζει σύγκορμη την αφήγηση δίκην leitmotiv και παραβολής. Κι αυτό που στυλώνει το κορμί και το μυαλό των Χιωτών της, θρέφει και σύγκορμη την ταινία.

Ενώ ως εκκολαπτόμενος κορφολόγος της παράδοσης μέσω της περαστικής fiction λαογραφίας ο Αβδελιώδης ξαναζωντανεύει υποχρεωτικά μια ολάκερη εποχή (το ξεφούρνισμα του ψωμιού, το «δεν είπαμε πως δεν μπαίνουμε ιδρωμένοι; Χρειάζεται και λίγο σέβας!», η μακριά γαϊδούρα, το δεν περνάς κυρα-Μαρία), ριζωμένες πια στα ήθη κι έθιμα του σινεφίλ συλλογικού συνειδητού ή ασυνείδητού μας (μήπως αυτό το δέντρο έγινε το ετεροχρονισμένο μόσχευμα του «Peppermint», της «Πολίτικης Κουζίνας» κ.ά.;) οι σεκάνς του πρώτου τσιγάρου, του περιδρομιάσματος του κλεψιμέικου πεπονιού, του μπάνιου του γαϊδάρου, του φουνταρίσματος του σκύλου στη στέρνα, της σκανταλιάρικης περιφοράς των εξαπτερύγων στην κηδεία, της επίθεσης στις σφήκες μαζεύουν ή χάνουν χυμούς πότε από τον φλοιό του «Πολέμου των Κουμπιών» και πότε από τα χωράφια του Παζολίνι και των Ταβιάνι, αλλά δεν όζουν ποτέ φραπελιά, ξυπνάνε τα δικά μας χαΐρια. Ο «γατοπνίχτης» που όμως φτιάχνει σπιτάκι για τα ζώα, δεν θέλει να κοιμάται τα μεσημέρια, μένει στην ίδια τάξη, κι ο ξύπνιος γιος της αγρότισσας που μαθαίνει το μαστίχι και λευτερώνει τα πουλιά τού ξωβεργάρη, μαλώνουν και φιλιώνουν, μοιράζονται τα άπλυτα δαμάσκηνα, τα μυστικά τους και τον όρκο να μην αφήσουν ποτέ τον κακοποιούμενο τετράποδο Μετανάστη (τι σχεδόν ανατριχιαστικά προφητική για το σήμερα σοδειά…) όσο και τα ημισφαίρια του εγκεφάλου σου την αυτοστιγμεί επαναφορά στον δικό σου χαμένο κολλητό, τη δική σου χαμένη ανεμελιά.

Στο κέντος, απ’ το οποίο θα στάξει η βιομαγεία μέσα σου, δουλεύουν ο Φίλιππος Κουτσαφτής («Αρκαδία Χαίρε») στην ποιητικά νατουραλιστική κάμερα, ο Παπαδημητρίου στα αναλογικά σύνθια της μουσικής (πριν απ’ το υποκειμενικό τής τρεχάλας στα σοκάκια που έχει έκτοτε περιφραχθεί ως το οπτικό μποστάνι για το track «Η Πρώτη Ημέρα», δεν θα πιστεύετε στ’ αυτιά σας με τη slow disco στο κρυφτό με τον λαθροκυνηγό!), ο ίδιος ο auteur ως ηθοποιός στο σουρεαλιστικά ενδιαφέρον αν και λιγότερο συγκινητικό απ’ ό,τι θα ήθελε επεισόδιο του πρώην ναυτικού τρελού του χωριού. Αληθώς «παιδιά, σκατά και σύννεφα δεν πιάνονται». Το πρώτο σκίρτημα θα φύγει. Ο χειμώνας θα βάλει τα κεφάλια μέσα (και μέσα στα κεφάλια τη συνειδητοποίηση του τι τους έδωσε το τίμιο… ξύλο). «Tο καλοκαίρι τέλειωσε, για να δούμε τι θυμόμαστε», θα πει ο δάσκαλος, σαν να γνωρίζει τι παίζει (#diplhs) εδώ. The boys of summer have gone. «Το Δέντρο Που Πληγώναμε» ρίχνει ακόμα, πάνω τους και πάνω σου, τη σκιά του. Δεν μπορείς να μην κάτσεις από κάτω…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
Οκτώ χρόνια μετά την τελευταία σοδειά της στα θερινά, η πιο ξακουστή 35mm έκταση νησιωτικής γης των εγχώριων 80’s μεγαλώνει μεγαλώνει γερά παιδιά κάθε ηλικίας. Καλλιεργημένε ή ακαλλιέργητε θεατή, η καρδιά σου περιβόλι (με την καλή έννοια) χάρη στις φυσικές εικόνες, το πηγαίο συναίσθημα, την ψίχα βιοτής, τη φυλλωσιά ιδεών. Οι τελειοθήρες, δικαιολογημένα, θα βρουν μείον τα, τεχνικά και στο σχεδίασμα κυρίως, οργανοληπτικά χαρακτηριστικά τού γεννήματος.

http://freecinema.gr/

Το Δέντρο που Πληγώναμε

ΤΑΣΟΣ ΝΤΕΡΤΙΛΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 10, 2017 0

Του Τάσου Ντερτιλή. Η κριτική πρωτοδημοσιεύτηκε στο Grandmagazine (3/5)

Επανέκδοση της πρώτης ταινίας του Δήμου Αβδελιώδη (1986) με την οποία ξεκίνησε μια μοναχική καλλιτεχνική πορεία του γεμάτη απλότητα, αγάπη και απέραντο Ελληνικό φως.

Παραγωγή: Ελλάδα – 1986

Διάρκεια: 75 λεπτά

Είδος: Κοινωνικό

Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης

Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Αβδελιώδης, Νίκος Μειωτέρης, Μαρίνα Δεληβοριά, Κατερίνα Κυριακόδη, Τάκης Αγορής και ο Δήμος Αβδελιώδης.

Υπόθεση: Καλοκαίρι του 1960 στη Χίο. Λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία για τις διακοπές, ένα άτυχο περιστατικό θα σταθεί αιτία να χαλάσει η φιλία δυο 10χρονων αγοριών. Μέσα στο καλοκαίρι όμως τα δυο παιδιά θα ξαναβρεθούν και θα περάσουν μαζί τον καιρό τους σκαρώνοντας σκανταλιές και απολαμβάνοντας τη φύση. Μέχρι να έρθει το φθινόπωρο και να διακόψει τις μέρες της ανεμελιάς πριν καλά-καλά το καταλάβουν.

Ποίηση, αθωότητα και φως συνθέτουν μια από τις πιο τρυφερές χειροποίητες ιστορίες ενηλικίωσης του Ελληνικού κινηματογράφου. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Αβδελιώδη, παρά τις τεχνικές της ατέλειες και το ερασιτεχνικό ως επί το πλείστον cast, στέκεται ακόμη και σήμερα πέρα από το χρόνο, σαν μαρτυρία μιας εποχής που χάθηκε (οριστικά;) και σαν φόρος τιμής και αγάπης στην ιδιαίτερη πατρίδα του δημιουργού, τη Χίο με τα μαστιχόδεντρα, από το «δάκρυ» των οποίων εμπνέεται ο τίτλος της ταινίας.

Ένα δέντρο που πληγώνουμε είναι η ζωή, μέχρι να δώσει τον καρπό που ευωδιάζει μαστίχα και ευτυχία. Μέχρι να ολοκληρωθεί η κατά φύσιν ενηλικίωση με τις χαρές και τις αγωνίες της. Υπέροχα εκφραστικός ο μικρός γιος του σκηνοθέτη στον βασικό ρόλο, έδινε υποσχέσεις για μια ερμηνευτική καριέρα που όμως δεν συνεχίστηκε, πέρα από την παιδική ηλικία. Εξάλλου κρίνοντας από αυτή την πλούσια σε λαογραφικά στοιχεία και παραδοσιακές αφηγήσεις ταινία, δεν μοιάζει καθόλου τυχαία η μετέπειτα ενασχόληση του Αβδελιώδη με τον Βιζυηνό και τον Παπαδιαμάντη. Τρεις μόνο ταινίες σε 30 χρόνια είναι πολύ λίγες πάντως για ένα τέτοιο ταλέντο που έχει αφοσιωθεί από χρόνια στη Θεατρική σκηνή, αν και τελευταία ακούγονται φήμες ότι θα επιστρέψει στον κινηματογράφο.

Η ταινία που ξαναπροβάλλεται σε νέα, αποκατεστημένη χρωματικά, ψηφιακή κόπια υψηλής ανάλυσης 4K, έλαβε πολλές διακρίσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

• Ειδική Μνεία της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στα πλαίσια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

• Βραβείο Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ταινιών Νεότητας Φεστιβάλ Βερολίνου

• Χρυσός Ελέφαντας Καλύτερης Ταινίας και Αργυρός Ελέφαντας Καλύτερης Σκηνοθεσίας

στο Φεστιβάλ Νέου Δελχί.

• Επίσημη Συμμετοχή Εβδομάδα Κριτικής Φεστιβάλ Καννών 1987.

Πράγματι είναι εκπληκτική η φωτογραφία του Φίλιππου Κουτσαφτή όσο εντυπωσιακό και το soundtrack του Δημήτρη Παπαδημητρίου.

Στο ίδιο πρόγραμμα θα προβάλλεται και η 20λεπτη πρώτη ταινία του Αβδελιώδη «ΑΘΕΜΙΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΣ» (1982- 1ο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής Φεστιβάλ Δράμας του 1983). Ένα εξαιρετικό κινηματογραφικό ντεμπούτο με μια βωβή και ιδιαίτερα αστεία ταινία με όλα τα λαογραφικά εκείνα στοιχεία που τόσο αγαπά ο σκηνοθέτης και φροντίζει να αναδεικνύει στα έργα του. Μια κωμωδία στο ύφος του Τσάπλιν, με ερμηνείες, που βασίζονται στην κίνηση και τη μιμική, καθώς ο λόγος είναι απών. Ο μικρός Γιάννης Αβδελιώδης είναι και πάλι άψογος στον σκανταλιάρικο ρόλο του.

http://cinepivates.gr/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.