Η άλλη όψη της ελπίδας (2017) του Άκι Καουρισμάκι | αναλυτική παρουσίαση, trailer, η γνώμη των κριτικών

Η άλλη όψη της ελπίδας (Toivon tuolla puolen) (2017)

Σκηνοθεσία: Άκι Καουρισμάκι

Πρωταγωνιστούν: Σερβάν Χαγί, Σακάρι Κουοσμάνεν, Γιάνε Χιτιαΐνεν, Ίλκα Κοϊβούλα, Νούπου Κόϊβου, Σιμον Χουσεΐν Αλ-Μπαζουν, Νιρόζ Χάτζι, Λιτζα Πακαρίνεν

Είδος: Κωμωδία, Δράμα

Ημερομηνία Εξόδου: 12 Οκτωβρίου 2017

BLADE RUNNER (1982) του Ρίντλεϊ Σκοτ την Κυριακή 15.10.2017 με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση

Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου 2017 σε 8 Μαθήματα από 4 Νοεμβρίου 2017 κάθε Σάββατο στις 16.00

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου, Ιστορίας Κινηματογράφου και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ
στο Σχολείο του Σινεμά από την τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου 2017

ΣΥΝΟΨΗ

Ο Κάλεντ, Σύριος μετανάστης, καταφθάνει κρυμμένος σε ένα πλοίο στη Φινλανδία. Έχει χάσει την οικογένεια του στον πόλεμο και ψάχνει την αδερφή του σε όλη την Ευρώπη. Ζητάει άσυλο στη χώρα αλλά απορρίπτεται η αίτησή του. Δραπετεύει από το κέντρο «φιλοξενίας» όπου κρατείται, αντιμετωπίζει τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, και ζει δεξιά κι αριστερά.

Ο Βίκστρομ, Φινλανδός πωλητής ανδρικών πουκάμισων, εγκαταλείπει τη γυναίκα, το σπίτι και την εταιρεία του. Κερδίζει ένα σεβαστό ποσό σε μια παρτίδα πόκερ και αγοράζει ένα εστιατόριο. Πραγματοποιεί το όνειρό του κι είναι ευτυχισμένος.

Ο Βίκστρομ δίνει δουλειά στον Κάλεντ κι έτσι, δύο άντρες που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους για διαφορετικούς λόγους, αλλάζουν μαζί τις ζωές τους. Για μια στιγμή, η ζωή μάς δείχνει την πιο φωτεινή πλευρά της, αλλά η μοίρα σύντομα παρεμβαίνει και η ταινία ολοκληρώνεται με ένα ανοιχτό τέλος που οδηγεί είτε σε μια αξιοσέβαστη ζωή είτε στο θάνατο.

Συνοπτική κριτική (Χρήστος Μήτσης 4/5)

Μια φέτα ζωής σερβιρισμένη με γλυκιά αισιοδοξία, ανορθόδοξο χιούμορ και ανεβαστικό rock ’n’ roll. Από τις καλύτερες ταινίες του διασκεδαστικά προβλέψιμου και σταθερά μινιμαλιστή δημιουργού της, η οποία απέσπασε την Αργυρή Άρκτο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Synopsis En

A poker-playing restaurateur and former traveling salesman befriends a group of refugees newly arrived from Finland.

This film tells two stories that converge after forty minutes. The first of these features Khaled, a Syrian refugee. A stowaway on a coal freighter, he ends up in Helsinki where he applies for asylum without much hope of success. Wikström, the second main character, is a travelling salesman peddling ties and men’s shirts. Turning his back on his trade, he instead decides to put his poker face to good use at a gambling table and subsequently buys himself a restaurant in the remotest corner of Helsinki. When the authorities turn down Khaled’s application, he decides to remain in the country illegally, like so many other people who share his fate. Going underground in the Finnish capital, he lives on the streets and encounters all kinds of racism, but also some cool rock ’n’ rollers and genuine friendship. One day Wikström discovers Khaled sleeping in the dark backyard behind his restaurant. He provides him with a bed and a job. For a while, these two band together with the restaurant’s waitress, the chef and his dog to form a utopian union – one of Aki Kaurismäki’s typical communities bound together by fate which demonstrates that the world could and should be a better place.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

http://www.curzonartificialeye.com/the-other-side-of-hope

https://www.facebook.com/The-Other-Side-of-Hope-133570963807602/

Χώρα: Φινλανδία, Γερμανία

Γλώσσα: Φινλανδικά, Αγγλικά, Σουηδικά, Αραβικά

Διάρκεια: 98′

Διανομή: Amafilms (Ελλάδα), B-Plan Distribution

Εταιρείες Παραγωγής: Oy Bufo Ab, Sputnik

Φωτογραφία: Τίμο Σάλμινεν

Μοντάζ: Σάμου Χεϊκίλα

Release Dates:

Finland 3 February 2017

Germany 14 February 2017 (Berlin International Film Festival)

France 15 March 2017

Germany 30 March 2017

Italy 6 April 2017

Spain 7 April 2017

UK 26 May 2017

Australia 11 June 2017 (Sydney Film Festival)

Russia 25 June 2017 (Moscow International Film Festival)

Czech Republic 2 July 2017 (Karlovy Vary International Film Festival)

Israel 13 July 2017 (Jerusalem Film Festival)

Bosnia and Herzegovina 11 August 2017 (Sarajevo Film Festival)

USA 1 September 2017 (Telluride Film Festival)

Canada 7 September 2017 (Toronto International Film Festival)

USA 5 October 2017 (New York Film Festival)

USA 13 October 2017 (Chicago International Film Festival)

USA 13 October 2017 (Mill Valley Film Festival)

South Korea 16 October 2017 (Busan International Film Festival)

Japan December 2017

USA 1 December 2017 (New York City, New York)

AKA: The Other Side of Hope

Budget: €1,600,000 (estimated)

Βραβεία – Διακρίσεις

ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΚΤΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ – ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ 2017

GRAND PRIX ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ FIPRESCI 2017

ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2017

Είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας «port city trilogy» του Φινλανδού σκηνοθέτη, μετά «Το Λιμάνι της Χάβρης» (2011).

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Ο Άκι Καουρισμάκι γεννήθηκε το 1957, μεγάλωσε στην εποχή της «τρομοκρατίας της τηλεόρασης» και προσπάθησε (και κατάφερε) να προσκολληθεί στις αδιαχώριστες πραγματικότητες της αληθινής ζωής και του σινεμά με βάθος που καθιστά δυνατό μόνο το φιλμ 35χιλ. το φως στον αντίποδα των ηλεκτρονικών συσκευών, η ομορφιά της χειροτεχνικής παράδοσης στον αντίποδα τoυ τεχνολογικής λαίλαπας… Δεν έχει χρησιμοποιήσει κανένα άλλο υλικό, πολλώ δε μάλλον το βίντεο, και είναι απλώς πολύ περήφανος που αποτελεί συνέχεια της παράδοσης του «πραγματικού σινεμά». Το μινιμαλιστικό ύφος του είναι το σήμα κατατεθέν του (όπως και του σπουδαίου Τίμο Σάλμινεν, διευθυντή φωτογραφίας σε όλες τις ταινίες του). Δεν πέρασε ποτέ το κατώφλι της Φινλανδικής Σχολής Κινηματογράφου καθώς θεωρήθηκε ύποπτος για υπερβολικό κυνισμό. Οι ταινίες του βρίθουν από παραθέματα (Ο Γιούχα θα πρέπει να έχει παραπάνω από εκατό, κατά τα λεγόμενά του), που όμως παραμένουν αδιόρατα, κομμάτια ενός ασταμάτητου διαλόγου όπου στοιχεία της κινηματογραφικής κουλτούρας αποκαλύπτουν πραγματικότητες του περιβάλλοντος, της κοινωνίας και της ψυχής των ανθρώπων, όπως είναι σήμερα και όπως ήταν στην τρυφερή παιδική ηλικία του Άκι. Αν και ελάχιστοι ξένοι θεατές αναγνωρίζουν τις αναφορές, στο έργο του είναι πανταχού παρόντα τα διακριτικά στοιχεία της φινλανδικής κουλτούρας, «αντικείμενα αγάπης» και αναφορές σε γνωστές πηγές αθάνατων έργων της φινλανδικής λογοτεχνίας, της ζωγραφικής και, φυσικά, της ποπ μουσικής (ή των αγαπημένων μας ταινιών).

Φιλμογραφία

1981 The Saimaa Gesture (συν-σκηνοθεσία Mika Kaurismäki)

1983 Έγκλημα και τιμωρία

1985 Calamari Union

1986 Σκιές στον παράδεισο

1986 Rocky VI (μμ)

1987 Ο Άμλετ κάνει μπίζνες

1987 Thru the Wire (μμ)

1987 Rich Little Bitch (μμ)

1988 Άριελ

1988 L.A. Woman (μμ)

1989 Οι Λένινγκραντ Κάουμποϊς πάνε Αμέρικα

1989 Dirty Hands (TV)

1989 Η γυναίκα με τα σπίρτα

1990 Προσέλαβα έναν επαγγελματία δολοφόνο

1991 Μποέμικη ζωή

1991 Those Were the Days (μμ)

1992 These Boots (μμ)

1993 Total Balalaika Show (ντοκ)

1993 Θα φας το κεφάλι σου, Τατιάνα

1993 Leningrad Cowboys Meet Moses

1996 Μακριά πετούν τα σύννεφα

1999 Ο Γιούχα

2002 Dogs Have No Hell (μμ)

2002 Ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν

2004 Bico (μμ)

2006 Φώτα στο σούρουπο

2007 The Foundry (μμ)

2011 Το λιμάνι της Χάβρης

2012 El centro histórico (συν-σκηνοθεσία/: Pedro Costa, Victor Erice, Manoel de Oliveira)

2017 Η Άλλη όψη της Ελπίδας

Ο ΑΚΙ ΚΑΟΥΡΙΣΜΑΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ»

Με αυτήν την ταινία προσπαθώ να καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποδομήσω τον ευρωπαϊκό τρόπο που βλέπουν τους πρόσφυγες: είτε ως θλιβερά θύματα είτε ως αλαζονικούς οικονομικούς μετανάστες που εισβάλλουν στις κοινωνίες μας, απλώς για να κλέψουν τις δουλειές μας, τις συζύγους μας, τα σπίτια μας και τα αυτοκίνητά μας. Στην ευρωπαϊκή ιστορία, η δημιουργία και η επιβολή στερεότυπων προκαταλήψεων δημιουργεί μια απειλητική ηχώ. Παραδέχομαι ότι η «Άλλη πλευρά της ελπίδας» είναι, σε κάποιο βαθμό, μια ταινία που προσπαθεί χωρίς επιμονή να επηρεάσει τις απόψεις και τις θέσεις των θεατών της, προσπαθώντας παράλληλα να χειραγωγήσει τα συναισθήματά τους για να επιτύχει τον στόχο της. Επειδή τέτοιες προσπάθειες συνήθως αποτυγχάνουν, αυτό που θα παραμείνει είναι, ελπίζω, μια σωστή και ελαφρώς μελαγχολική ιστορία που περιβάλλεται από το χιούμορ, όμως με μια άλλη ματιά είναι μια σχεδόν ρεαλιστική ταινία για ορισμένες ανθρώπινες μοίρες τώρα, σε αυτόν τον κόσμο, σήμερα.

Αφιέρωμα στον Άκι Καουρισμάκι Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2012

Βαθιά ουμανιστικό, ανεπιτήδευτο και γενναιόδωρο στο θεατή, το σινεμά του Άκι Καουρισμάκι υμνεί με μινιμαλισμό, χιούμορ και νοσταλγία τις ανθρώπινες αξίες, ισορροπώντας εύστροφα ανάμεσα στην κωμωδία και την τραγωδία. Στο 53ο ΦΚΘ θα προβληθούν οι πιο αντιπροσωπευτικές στιγμές της φιλμογραφίας του σκηνοθέτη, το έργο του οποίου αποκτά ξεχωριστή επικαιρότητα σήμερα. Η ανεργία, η ανέχεια και η οικονομική κρίση σφίγγουν τον κλοιό για τους ήρωες των ταινιών του Καουρισμάκι: όλοι καθημερινοί άνθρωποι, οι φτωχοί και αδύναμοι αυτού του κόσμου, οι οποίοι σε πείσμα των καιρών δεν εγκαταλείπουν ποτέ την ελπίδα.

Χαρακτηριστική είναι η τριλογία του προλεταριάτου με τις ταινίες Shadows in Paradise (1986), Ariel (1988) και The Match Factory Girl (1990) -, όπου ο Καουρισμάκι εξερευνά με κωμικοτραγική διάθεση τη φινλανδική εργατική τάξη: καταδικασμένους αντιήρωες, σε αδιέξοδες δοκιμασίες, έρωτες μετ’ εμποδίων, αλλά και με όνειρα για ένα καλύτερο αύριο. Παρομοίως, στην τριλογία των χαμένων – Drifting Clouds (1996), The Man Without a Past (2002), Lights in the Dusk (2006) – ο δημιουργός φέρνει στο προσκήνιο τον άνθρωπο του περιθωρίου ο οποίος παρά τις κακοτυχίες του, διαθέτει απρόσμενα αποθέματα θάρρους και αλληλεγγύης.

Παρά την ειρωνική, κυνική όψη του, το σύμπαν του Καουρισμάκι είναι διαποτισμένο από ανθρωπιά και ρομαντισμό. Με καμβά του τον κοινωνικό ρεαλισμό, αφηγείται ιστορίες με χρώματα τολμηρά, ρετρό αναφορές που «σφραγίζουν» τα στυλιζαρισμένα πλάνα του και υπόγεια αίσθηση του χιούμορ. Έτσι, με φόντο την υποβαθμισμένη πλευρά του Ελσίνκι, στο Crime and Punishment (1983) ο δημιουργός φιλτράρει με τη δική του οπτική το ομώνυμο έργο του Ντοστογιέφσκι, ενώ στο La Vie De Bohème (1992) διασκευάζει τη νουβέλα «Scènes de la vie de bohème» που ενέπνευσε την όπερα του Πουτσίνι. Στην ταινία Leningrad Cowboys Go America (1989) χτίζει ένα φαρσικό, σουρεαλιστικό road movie με πρωταγωνιστές τα μέλη της πιο ανορθόδοξης μπάντας του κόσμου, ενώ στο χωρίς διάλογους ασπρόμαυρο Juha (1999) επιστρέφει στην αθωότητα μιας από τις μεγαλύτερες εμμονές του, το βωβό σινεμά. Η προτελευταία ταινία του «Το Λιμάνι της Χάβρης (Le Havre)» (2011), μια λυτρωτική ιστορία διάσωσης ενός παράνομου έφηβου αφρικανού μετανάστη, είναι ίσως η πιο αισιόδοξη στιγμή της καριέρας του δημιουργού. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά και ο ίδιος, μιλώντας εξ ονόματος των ηρώων του: «Όταν πλέον δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει και λόγος για να είμαστε απαισιόδοξοι».

Πηγή: ΦΚΘ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s