Η Ψυχή και το Σώμα της Ίλντικο Ενιέντι (A Teströl és Lélekröl / On Body and Soul, 2017) | Αναλυτική Παρουσίαση, Trailer, Η Γνώμη των Κριτικών, Κριτικές

Σκηνοθεσία: Ίλντιγκο Ενιέντι
Πρωταγωνιστούν: Μορσάνι Γκέζα, Αλεξάντρα Μπορμπέλι, Ζόλταν Σνάιντερ, Έρβιν Νάγκι, Ταμάς Τζόρνταν
Είδος: Δράμα

Ημερομηνία Εξόδου: 14 Δεκεμβρίου 2017

Η Τιμή ενός Ανθρώπου (1963) This Sporting Life του Λίντσεϊ Άντερσον την Παρασκευή 15.12.2017
στο Εργαστήρι Κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση
+ Ανοιχτό Μάθημα για το Free Cinema

ΣΥΝΟΨΗ
Δύο εσωστρεφείς άνθρωποι ανακαλύπτουν κατά τύχη ότι μοιράζονται το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ. Αισθάνονται αμήχανοι, δύσπιστοι και φοβισμένοι. Διστακτικά, θα δεχτούν αυτή την παράξενη σύμπτωση και θα επιδιώξουν να αναπαράγουν στο φως της ημέρας αυτά που συμβαίνουν στο όνειρό τους. Μια ταινία για τους φόβους και τις αναστολές του να «ανοίγεται» κανείς σε άλλους και για το πόσο συναρπαστικό μπορεί να είναι όταν τελικά συμβαίνει.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Χώρα: Ουγγαρία
Γλώσσα: Ουγγρικά
Διάρκεια: 116′

Διανομή: Strada Films (Ελλάδα)
Εταιρείες Παραγωγής: Inforg-M&M Film Kft

Release Dates:
Germany 10 February 2017 (Berlin International Film Festival)
Hungary 2 March 2017

Βραβεία – Συμμετοχές
• Χρυσή Άρκτος Καλύτερης ταινίας, Διαγωνιστικό Τμήμα, 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου

• Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής Καλύτερης ταινίας, 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου

• Βραβείο Καλύτερης ταινίας Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI), 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου
Δήλωση Επιτροπής:

Μια ιδιοσυγκρασιακή ιστορία αγάπης , γεμάτη λυρισμό και χιούμορ, απελευθερωμένη από όλες τις κοινωνικές συμβάσεις. Μας εντυπωσιάζει με τη λεπτότητα και την εκφραστικότητα της αισθητικής και μας παρασύρει στην χαρά της ζωής και της αγάπης που διαθέτει.

• Βραβείο αναγνωστών»Berliner Morgenpost», 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου

• Επίσημη Υποψηφιότητα της Ουγγαρίας για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας, Βραβεία Όσκαρ 2018

Η σκηνοθέτης Ildikó Enyedi παραλαμβάνοντας την Χρυσή Άρκτο δήλωσε:

Χρειάστηκε πολύ δουλειά για να πραγματοποιηθεί αυτή η ταινία και ένα μεγάλο μέρος αυτής ήταν να κρύψουμε τι κάνουμε. Θέλαμε να σας παρουσιάσουμε μια πολύ απλή ταινία – σαν ένα ποτήρι νερό. Ήταν ρίσκο, όλοι μου οι συνεργάτες πίστεψαν σε αυτήν, αλλά δεν μπορούσαμε να ξέρουμε αν το κοινό θα μας ακολουθούσε, γιατί αυτή η ταινία προσεγγίζεται μόνο με γενναιόδωρη καρδιά. Σας ευχαριστούμε πολύ όλους.

Η Ψυχή και το Σώμα
Από Χρήστο Μήτση – 14/12/2017 [4,5/5]

Ο οικονομικός διευθυντής και η υπεύθυνη ποιοτικού ελέγχου ενός εργοστασίου παραγωγής βόειου κρέατος διαπιστώνουν πως κάθε βράδυ μοιράζονται ακριβώς το ίδιο όνειρο. Χρυσή Άρκτος και βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Βερολίνου για μια ανορθόδοξη όσο και ρομαντική ερωτική ιστορία γεμάτη κομψότητα, λυρισμό και ειλικρινή συγκίνηση.
Ολα ξεκινούν από μια γαλήνια σκηνή όπου ένα θηλυκό κι ένα αρσενικό ελάφι κινούνται μαζί αργά σε ένα σιωπηλό και χιονισμένο τοπίο. Ακολουθεί ένα μικρό ρεαλιστικό σοκ, καθώς η μεταφορά μας σε ένα εργοστάσιο παραγωγής κρέατος μας κάνει μάρτυρες της μετα­τροπής των άτυχων βοοειδών σε γδαρμένα σφάγια εντός ελαχίστου χρόνου. Η πρώτη είναι μια ονειρική σεκάνς, ενώ η δεύτερη αφορά την καθημερινότητα ενός αποστειρωμένου χώρου στον οποίο εργάζονται ο Έντρε και η Μαρία. Αυτός είναι οικονομικός διευθυντής, του οποίου το αριστερό­ χέρι είναι παράλυτο, ενώ εκείνη είναι η καινούργια υπεύθυνη του ποιοτικού ελέγχου, μια όμορφη μα εσωστρεφής γυναίκα με σύνδρομο Άσπεργκερ.
Όπως δηλώνει και ο τίτλος της, η «Ψυχή και το Σώμα» αντιπαραθέτει «αντίθετες» μεταξύ τους έννοιες (άντρας – γυναίκα, ελεύθερα ελάφια – φυλακισμένες αγελάδες, όνειρο – πραγματικότητα, σωματική – ψυχική αναπηρία), αναζητώντας την πιθανή σύνδεσή τους, η οποία αρχικά μοιάζει από εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη. Και αυτό διότι ό,τι περιβάλλει τους ήρωες λειτουργεί ως περιορισμός (εξαιρετική χρήση των ψυχαναλυτικών συμβόλων) σε μια μοναχική και αλλοτριωμένη ρουτίνα από την οποία δεν μπορούν να ­διαφύγουν
Ο Έντρε κοιμάται, ξυπνάει, τρώει μόνος και ακόμη κι όταν κάνει ένα βράδυ έρωτα με μια συνάδελφό του, της ζητά να επιστρέψει στο σπίτι της για να μείνει μόνος. Η Μαρία κινείται σαν ρομπότ και δεν μιλάει σε κανέναν στη δουλειά. Επισκέπτεται έναν ψυχίατρο, ο οποίος μάταια προσπαθεί να την πείσει να μη φοβάται την επαφή, κυριολεκτικά και μεταφορικά, με τους άλλους ανθρώπους. Αυτό όμως που εντελώς απρόσμενα θα φέρει τους δύο αντικοινωνικούς χαρακτήρες κοντά είναι τα κοινά όνειρα που βλέπουν κάθε βράδυ. Κάτι το οποίο η (επιστημονική) λογική αδυνατεί να καταλάβει, λειτουργώντας και αυτή σαν άλλο ένα εμπόδιο: η ψυχολόγος που παίρνει συνεντεύξεις από το προσωπικό του εργοστασίου και ανακαλύπτει πρώτη αυτήν τη σύμπτωση θεωρεί πως πρόκειται για κακόγουστο αστείο απέναντί της.
Περνώντας με αριστοτεχνικούς ελιγμούς από την κωμωδία στο δράμα στην ίδια σκηνή και με εικαστική ψυχρότητα η οποία αναδεικνύει μέσα από τους φωτισμούς (σκοτεινά εσωτερικά σπιτιών – φωτεινοί χώροι εργοστασίου) και τα καδραρίσματα την αδυναμία ανθρώπινης επικοινωνίας, η Ενιέντι συνθέτει ένα πολυεπίπεδα αμήχανο, συναισθηματικά παγωμένο σύμπαν, το οποίο αναζητά διαφυγή σε μια ονειρική πραγματικότητα (θεματική που κυκλοφορεί σχεδόν σε όλες τις ταινίες της). Η αριστουργηματική σκηνή στην μπανιέρα, τρομακτική, σπαρακτική και ταυτόχρονα σαρκαστική, υποδεικνύει πόσο επώδυνα λυτρωτική είναι η απόδραση μέχρις εκεί, κορύφωση μιας συναρπαστικής κινηματογραφικής διαδρομής που ξεγεννά από το φτηνότερο ρεαλισμό τις ποιητικότερες ιδέες και απέσπασε τη Χρυσή Άρκτο και το βραβείο κριτικών στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Ουγγαρία. 2017. Διάρκεια: 116΄. Διανομή: STRADA FILMS / SEVEN FILMS.

Συνέντευξη

Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο Ίλντικο Ενιέντι μιλά για τη «Ψυχή και το Σώμα»
Από Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο – 14/12/2017

Η 62χρονη Ίλντικο Ενιέντι βρέθηκε στην Ελλάδα στο πλαίσιο του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο ταινία της «Η Ψυχή και το Σώμα» σήκωσε την αυλαία των προβολών. Έτσι βρήκαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί της για τις λεπτομέρειες πίσω από την πρωτότυπη ιστορία αγάπης ανάμεσα στους αντισυμβατικούς, «τραυματισμένους» ήρωες Μαρία (Αλεξάντρα Μπορμπέλι) και Έντρε (Γκέζα Μορκσάνι).
Επιστρέφετε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης δεκαεπτά χρόνια μετά την ταινία σας «Simon the Magician». Τι άλλαξε μέχρι σήμερα και τι περιμένατε να βρείτε εδώ;
Πρώτα από όλα συγκινήθηκα γιατί είχαν προετοιμάσει μια ρετροσπεκτίβα του έργου μου, για την οποία χρειάστηκε να καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια ώστε να βρεθούν οι παλιές μου ταινίες και να ψηφιοποιηθούν. Τους είμαι πραγματικά ευγνώμων. Όταν παραβρέθηκα στις προβολές και μίλησα με τους θεατές, με ενθουσίασε ο τρόπος με τον οποίο το κοινό επικοινωνούσε με τις παλιές μου ταινίες. Ταυτόχρονα αυτή η επίσκεψή μου στο φεστιβάλ μου άρεσε ακόμα περισσότερο από την πρώτη, γιατί συνειδητοποίησα ότι έχει διευρύνει σε μεγάλο βαθμό τις δράσεις του και επεκτείνεται και σε άλλες τέχνες πέρα από τον κινηματογράφο.
Με δεδομένο ότι είχε περάσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα από την τελευταία σας ταινία, είχατε θέσει κάποιο στόχο με το «Η Ψυχή και το Σώμα»;
Όχι ακριβώς. Ήθελα η ταινία να βρει το κοινό της και να συνδεθεί μαζί του. Γι’ αυτό εξάλλου δεν κάνουμε σινεμά; Νιώθω μια μεγάλη επιθυμία να επικοινωνώ με τους θεατές, με τον κόσμο, αυτό προσπαθώ να κάνω σε κάθε μου ταινία. Αυτήν τη φορά, όμως, ακριβώς επειδή είχε περάσει τόσος καιρός χωρίς να γυρίσω κάτι, έπαψα να έχω συγκεκριμένες προσδοκίες και απαιτήσεις. Απέβαλλα «καριερίστικες» σκέψεις και απλώς έγραψα ένα σενάριο με την καρδιά μου. Παρά το γεγονός πως υπάρχουν ορισμένες σκληρές σκηνές στην ταινία, ήθελα το συναίσθημα που θα επικρατεί στο τέλος να είναι θετικό. Ήθελα ο κόσμος που θα τη δει να νιώθει λιγότερο μόνος και απομονωμένος ενώ βγαίνει από την αίθουσα. Να απολαύσουν όλοι τη ζωή όπως είναι στην ουσία της και να μη χάνουν τον καιρό τους αναζητώντας μια τέλεια πραγματικότητα που δεν υπάρχει.
Αναφερθήκατε σε σκληρές σκηνές, όμως την ίδια στιγμή αυτές είναι ανατριχιαστικά ειλικρινείς με τους χαρακτήρες. Πιστεύω πως σημαντική συνδρομή έχουν οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών. Με ποια κριτήρια τους επιλέξατε;
Οι σκηνοθέτες δουλεύουμε πάντα με βάση το χαρακτήρα μας και με τις μεθόδους που προτιμάμε περισσότερο. Προσωπικά δεν μπορώ να δουλέψω με κάποιον ηθοποιό αν δεν το σέβομαι σαν άνθρωπο και δεν μπορώ να τον πάρω στα σοβαρά. Με τους συγκεκριμένους ηθοποιούς εξαρχής ένιωσα μια καλή σύνδεση και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Αυτή η ενδόμυχη άρρητη συμφωνία μεταξύ ηθοποιού και σκηνοθέτη είναι ο κινητήρας για τη συνεργασία τους, ενεργοποιεί το ταλέντο του και το έχω δει να συμβαίνει πολλές φορές ως τώρα. Στην Ουγγαρία η Αλεξάντρα είναι γνωστή για τη δουλειά της κυρίως στο θέατρο και στο «Η Ψυχή και το Σώμα» είναι ο πρώτος πρωταγωνιστικός της ρόλος.
Οι χαρακτήρες της Αλεξάντρα και του Γκέζα προσπαθούν διαρκώς να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο μέσα από συνεχείς αντιπαραθέσεις που καταλήγουν σε αμοιβαία κατανόηση. Είναι αυτός ένας τρόπος να «ξεκλειδώνουν» οι προκαταλήψεις μας;
Φυσικά και προσπάθησα να το αναδείξω αυτό μέσα από τη σχέση τους χωρίς να μοιάζει τελείως ξένο ή παράλογο. Όλοι μας βιώνουμε δισταγμό όταν γνωρίζουμε κάποιον. Έτσι επέλεξα δύο χαρακτήρες που δεν έχουν μία εξόφθαλμη ιδιαιτερότητα που τους διαχωρίζει από τους υπόλοιπους, αλλά μία που είναι βασικά ενδόμυχη και καλούνται να την ξεπεράσουν κατά κάποιο τρόπο για να συνδεθούν ο ένας με τον άλλο. Κάτι το οποίο φυσικά προσπαθούν εντελώς αδέξια.
Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, η ταινία σας έρχεται σε μια χρονική περίοδο όπου μπλοκμπάστερ παραγωγές του Χόλιγουντ «μετακομίζουν» στην Ευρώπη για να γυριστούν, όπως πρόσφατα έκανε στην Ουγγαρία το «Blade Runner 2049». Ποια είναι η δική σας οπτική πάνω σε αυτό σε σχέση με το σύγχρονο ουγγρικό σινεμά;
Πρόκειται για μια ευχάριστη συνύπαρξη. Όταν παραγωγές τέτοιου βεληνεκούς έρχονται στην Ουγγαρία, βοηθούν να ζήσουν πολυάριθμοι ντόπιοι τεχνικοί του σινεμά, οι οποίοι πέρα από τα προς το ζην κερδίζουν ανεκτίμητη εμπειρία, καθώς δουλεύουν κάτω από σπάνιες συνθήκες. Έτσι όταν αργότερα δουλέψουν σε μια ουγγρική παραγωγή επιτρέπουν στον εαυτό τους την πολυτέλεια της συμμετοχής σε μια ταινία με χαμηλότερο προϋπολογισμό, άρα και αμοιβή για εκείνους, γιατί αυτοί οι άνθρωποι πάνω από όλα αγαπούν το σινεμά.
Έχετε πει πως δυσκολευτήκατε πολύ να ολοκληρώσετε τις τελευταίες σας ταινίες. Τώρα που είστε πια κάτοχος της Χρυσής Άρκτου, έχουν ανοίξει περισσότερες πόρτες για το μέλλον;
Βεβαίως, το αντιλαμβάνομαι ήδη αυτό καθώς έχω ξεκινήσει να δουλεύω την επόμενη ταινία μου και τα πρώτα προβλήματα ξεπεράστηκαν γρήγορα. Στον κινηματογράφο δεν μπορείς ποτέ να είσαι απόλυτα βέβαιος για την πορεία των πραγμάτων. Γιατί ακόμα και μετά το «Simon the Magician» που είχε λάβει πολύ καλές αντιδράσεις, είχα στα σκαριά δύο ταινίες μεγάλου προϋπολογισμού που έφτασαν ένα βήμα πριν το τέλος, αλλά δεν έγιναν ποτέ. Πιστεύω όμως πως τώρα όλα θα εξελιχθούν θετικά.

Θεσσαλονίκη 2017: Στην «Ψυχή και το Σώμα» της Ιλντικο Ενιέντι, όλος ο ρομαντισμός χωρά σ’ ένα σφαγείο
ΦΕΣΤΙΒΑΛ / ΒΡΑΒΕΙΑ 02 NOV / Λήδα Γαλανού

Η ταινία που ανοίγει το Φεστιβάλ, ένα εκκεντρικό love story, ρομαντικό μέχρι θανάτου (αλλά και ζωής). Χρυσή Αρκτος στην Berlinale,
Το «Η Ψυχή και το Σώμα», η νέα ταινία της Ιλντικο Ενιέντι από την Ουγγαρία, που κέρδισε τη Χρυσή Αρκτο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 2017, είναι από την αρχή και από πρόθεση αλλόκοτη. Οι κεντρικοί ήρωες μοιάζουν να είναι ένα ζευγάρι ελαφιών στο χιονισμένο δάσος: εκείνος προστατευτικός, εκείνη διστακτική, μαζί σε τέλεια, σιωπηλή αρμονία. Η αντιπαράθεση με το σφαγείο μεγάλων ζώων στη Βουδαπέστη δεν είναι επιτηδευμένη. Μετά τα παραμυθένια πλάνα στη φύση, τα ζώα που μπαίνουν στο σφαγείο ως στριμωγμένες αγελάδες και βγαίνουν ως κομμάτια κρέας προς κατανάλωση έχει κάτι το απλό, ρεαλιστικό, σκληρό μεν, αλλά χωρίς την παραμικρή διάθεση εντυπωσιασμού, πάθους ή εκμετάλλευσης. Δυο πλάνα, δυο όψεις: η φυσική και η τεχνολογική. Μαζί, οι άνθρωποι.
Αλλά και οι δύο «άλλοι» ήρωες της ταινίας είναι κι αυτοί παράξενοι. Ο Εντρε, ο οικονομικός διευθυντής του σφαγείου που δε βγαίνει ποτέ από το γραφείο του, είναι ένας όμορφος, μεγαλούτσικος άντρας, με λαμπερό βλέμμα, κατεστραμμένο ηθικό κι ένα παράλυτο χέρι. Η Μαρία έρχεται ως επισκέπτρια ελεγκτής στο εργοστάσιο κι είναι τακτική, πεντακάθαρη, μιλά μόνο συγκεκριμένα, με ακρίβεια, δεν της αρέσει οτιδήποτε απρόβλεπτο κι είναι φανερά πάνω της τα σημάδια του αυτισμού. Οταν ο Εντρε κοιμάται, ονειρεύεται δυο ελάφια στο δάσος. Οταν κοιμάται η Μαρία, βλέπει τα ίδια ελάφια, στην ίδια καθημερινή περιπέτεια. Πόσο πιθανό είναι ο Εντρε κι η Μαρία να είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο; Πόσο πιθανό είναι οτιδήποτε στη ζωή να έχει την ιδανική έκβαση; Ρωτήστε τον εαυτό σας. Ρωτήστε και τις αγελάδες και τα ελάφια.
Η Ενιέντι τολμά να κάνει μια ταινία που παρουσιάζει σε «διπλοτυπία» το σώμα και το πνεύμα, τη λογική και το συναίσθημα και κοιτάζει να δει αν κάπου συμπίπτουν. Αυτό το κάνει εναλλάσσοντας εικόνες της αγνότητας του ανέγγιχτου δάσους, βγαλμένες από παιδικό παραμύθι. Και εικόνες της σύγχρονης βιομηχανίας (του κρέατος, ναι), βγαλμένες από κανέναν εφιάλτη, μόνο από ένα σύνολο κανόνων και εργατών. Οπως παρατηρεί από πολύ κοντά τα ελάφια της, προσεκτικά για να μην τα τρομάξει, άλλο τόσο πλησιάζει τους ανθρώπους – ήρωές της, που είναι ήδη τρομαγμένοι από την εμπειρία της ζωής. Οπως κοιτάζει με διάχυτο φως τη διαδικασία της σφαγής («κάποια ζώα βλάφτηκαν στη διάρκεια αυτής της ταινίας, αλλά όχι λόγω αυτής της ταινίας,» σημειώνουν κλείνοντας το μάτι οι τίτλοι τέλους), άλλο τόσο κατάματα κοιτάζει τη σκοτεινή ανθρώπινη πλευρά, το τραύμα, την αδυναμία, τον πόνο, ψυχικό ή σωματικό.
Ομως η ταινία της, παρότι στην καρδιά της κρύβει τις πιο σκοτεινές επιταγές του ρομαντισμού ενός παραμυθιού των αδελφών Γκριμ, ξεδίνει με χιούμορ, με μια κωμική αδεξιότητα που διευκολύνει τις ισορροπίες. Καθώς ο Εντρε και η Μαρία δεν μπορούν να αγγιχτούν, ή να τολμήσουν να εξερευνήσουν ο ένας τον άλλο στην «κανονική» ζωή, παρά μόνο στα όνειρά τους, επισκέπτονται την καθημερινότητα με μια εκκεντρικότητα που ξεβάφει χαριτωμένα πάνω στην ταινία. Ενα τόσο εγκεφαλικό και απαιτητικό στοίχημα δύσκολα διατηρεί τη σοφία του σ’ όλη τη δίωρη διάρκειά του: η ταινία ξεχειλώνει σ’ ένα side story έρευνας των υπαλλήλων του σφαγείου, με την επίσκεψη μιας ψυχιάτρου, αλλά και σε μια make-over διαδικασία της Μαρία, που φλυαρούν κι αποδυναμώνουν την πρωτοτυπία του φιλμ.

Ακόμα κι έτσι, όμως, το «Η Ψυχή και το Σώμα» είναι μια ταινία γεμάτη αγάπη για την αδυναμία, γεμάτη ελπίδα για τις απροσδόκητες ερωτικές ιστορίες, γεμάτη πραγματισμό για τις σκιές της ζωής – τόσο όμορφη και ρομαντική που της επιτρέπονται και τα παραστρατήματα. Ειδικά όταν συνοδεύονται από Λόρα Μάρλινγκ, σε φορητό cd player, και μια ήρεμη, ευθεία ματιά στον καθρέφτη.

http://flix.gr/

BUZZ 03 NOV / Γιώργος Κρασσακόπουλος

Η βραβευμένη με τη Χρυσή Αρκτο σκηνοθέτης από την Ουγγαρία, μίλησε στο Flix για τα «υπέροχα μικρά πράγματα».
Η Ιλντικο Ενιέντι βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, προσκεκλημένη του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου, για να παρουσιάσει, στην επίσημη πρεμιέρα της διοργάνωσης, τη νέα της ταινία, «Η Ψυχή και το Σώμα», αλλά κι ολόκληρη τη φιλμογραφία της, σε ειδικό αφιέρωμα στο ως τώρα έργο της. Το Flix συνάντησε την Ενιέντι λίγο νωρίτερα, στο Φεστιβάλ Βερολίνου, όπου τιμήθηκε για την ταινία της με τη Χρυσή Αρκτο – και την άκουσε με την προσοχή και την τρυφερότητα που προκαλεί η ταινία της.
Από το πρώτο κιόλας μαγικό πλάνο της ταινίας της Ιλντικο Ενιέντι, όπου δυο ελάφια περιπλανιούνται σε ένα χιονισμένο ονειρικό τοπίο, νιώθεις ότι έχεις να κάνεις με κάτι ξεχωριστό. Κι αυτή η ιστορία μιας αμήχανης, μετ΄ εμποδίων αγάπης, δυο ατελών «παράξενων» χαρακτήρων που λαμβάνει χώρα μεταξύ των κοινών τους ονείρων (κυριολεκτικά, από αυτά που βλέπουμε όταν κοιμόμαστε), και της καθημερινής δουλειάς τους σε ένα σφαγείο, μας γοήτευσε από το πρώτο ως το τελευταίο πλάνο.
Η Ενιέντι, βραβευμένη το 1989 με την Χρυσή Κάμερα στις Κάννες για το «My 20th Century» και με τις επόμενες ταινίες της να έχουν συμμετάσχει σε φεστιβάλ όπως της Βενετίας ή του Λοκάρνο, επιστρέφει στο σινεμά μετά από 9 χρόνια απουσίας και τιμάται με τη Χρυσή Αρκτο στο Βερολίνο. Ενα μεγάλο μέρος αυτής της περιόδου το πέρασε δουλεύοντας στην τοπική εκδοχή του «In Treatment», μια σειρά που δεν υπήρξε απλώς καλή τηλεόραση, μα που όπως λέει η ίδια «απενοχοποίησε την ψυχανάλυση στα μάτια μιας ολόκληρης κοινωνίας».
Το καινούριο υπέροχο φιλμ της όμως, δείχνει πως ο καμβάς στον οποίο πραγματικά θριαμβεύει είναι αυτός του σινεμά, αφού το «Η Ψυχή και το Σώμα» είναι μια από εκείνες τις ταινίες που μοιάζουν να γίνονται κομμάτι σου, να κατοικούν για πάντα σε ένα σημείο του μυαλού και της καρδιάς σου. Συναντώντας της Ιλντικο Ενιέντι, μια μικροσκοπική, εξαιρετικά γλυκιά γυναίκα που μιλά χαμηλόφωνα μα που δεν μπορεί να κρύψει την δύναμη των ιδεών της και την ειλικρίνεια των προθέσεών της, καταλαβαίνεις από που προέρχεται το φιλμ της.
Αυτά είναι μερικά από τα πράγματα που μας είπε στην διάρκεια της κουβέντας μας μαζί της. Περισσότερα όταν η ταινία βγει στις ελληνικές αίθουσες, από τη Strada Films.
Στην πραγματικότητα το φιλμ ξεκίνησε από την ιδέα δυο ανθρώπων που ονειρεύονται τα ίδια όνειρα και ο τίτλος της ήταν εκεί από την αρχή. Παραδόξως, η μόνη στιγμή που σκέφτηκα ότι ίσως πρέπει να τον αλλάξω ήταν λίγο πριν το τέλος. Οταν η ταινία ήταν σχεδόν έτοιμη φοβόμουν ότι μπορεί να έχει μια new age ηχώ και θέλαμε να τον αλλάξουμε, αλλά τελικά μείναμε σε αυτόν. Γιατί ο τίτλος ήταν κάπως η καρδιά της ταινίας, αφού το φιλμ μιλά για το πως το σώμα και η ψυχή κινούν το ένα το άλλο ή πως εμποδίζουν το ένα το άλλο. Δεν είναι ότι η ψυχή έχει πάντα δίκιο, μερικές φορές πρέπει να αφήνεις το σώμα να παίρνει τις αποφάσεις. Ομως δεν ήθελα να κάνω μια ταινία που να μιλά για πολύ βαθιά πράγματα, δεν ήθελα να είναι γεμάτη μεταφορές που να νιώθεις ότι πρέπει να αναλύσεις. Ηθελα να αναδίδει μια αίσθηση, μια κατάσταση της καρδιάς και του σώματος. Κι με ενδιέφερε η απλότητα. Γιατί οι ήρωες μου στην πραγματικότητα είναι πολύ απλοί άνθρωποι κι ήθελα αυτή η απλότητα να αντηχεί και στην ταινία μου. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που φοβούνται την απλότητα. Αντίθετα νιώθω ότι τα πιο απλά πράγματα μερικές φορές έχουν την πιο μεγάλη δύναμη.
Μπορεί οι χαρακτήρες μου να μοιάζουν ιδιαίτεροι, αλλά στ΄ αλήθεια δεν είναι τόσο ξεχωριστοί. Βρίσκονται δίπλα μας, περπατούν μαζί μας στον δρόμο. Και με κάποιο τρόπο μπορώ να πω ότι ήμουν η Μαρία για αρκετά χρόνια πριν κάνω παιδιά. Οχι σε αυτό τον βαθμό αμηχανίας και δυσκολίας–πάντα σπρώχνεις τα πράγματα στα άκρα όταν κάνεις σινεμά- αλλά ήμουν πολύ άτσαλη κι αβέβαιη σε κοινωνικές καταστάσεις. Όταν έχω έναν σκοπό να φέρω εις πέρας τα καταφέρνω μια χαρά, παραδείγματος χάριν τώρα σε αυτή την συνέντευξη έχω έναν στόχο, να εκφράσω τις σκέψεις μου, τον εαυτό μου, οπότε θα το κάνω δίχως δυσκολία, αλλά αν πρέπει να κάνω κουβεντούλα, ή ακόμη και στο να μιλήσω περί ανέμων και υδάτων με φίλους, μου ήταν, μου είναι πολύ πιο δύσκολο. Και κάπως έτσι αν νιώθεις τόσο κλειστός, δεν σημαίνει ότι δεν θέλεις να συνδεθείς, να έρθεις κοντά με άλλους ανθρώπους. Μερικές φορές υπάρχει μια τεράστια επιθυμία να επικοινωνήσεις, αλλά απλά δεν ξέρεις πως. Εγώ το κάνω ταινίες. Για μένα είναι η ιδανική μορφή κοινωνικής ζωής γιατί όταν δουλεύουμε σε μια ταινία, όλοι μας έχουμε έναν σκοπό για τον οποίο πρέπει να δουλέψουμε πολύ σκληρά, κάτι που κάνει την επικοινωνία πολύ εντατική. Και κάπως έτσι κάθε λέξη κάθε χειρονομία, ας πούμε ευγένειας ή καλοσύνης, αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ετσι βρίσκω τον εαυτό μου να λειτουργεί στο μέγιστο των δυνατοτήτων του στα γυρίσματα μιας ταινία κι όχι σε ένα πάρτι.
Ηθελα να κάνω ένα ρομαντικό φιλμ, ήταν κάτι πολύ σημαντικό για μένα, αλλά ήθελα να καταλάβει ότι ο θεατής ότι αυτοί οι δυο άνθρωποι την ιστορία των οποίων ακολουθούμε, δεν είναι στ αλήθεια τόσο ξεχωριστοί. Νομίζω πως αν σταματούσαμε σε κάθε ένα από τα τραπέζια του εστιατορίου του σφαγείου και παρατηρούσαμε τους ανθρώπους που τρώνε εκεί το μεσημέρι, θα ανακαλύπταμε σπουδαίες ιστορίες σε κάθε ένα από αυτά. Η ταινία αφορά την Μαρία και τον Εντρε αλλά ήθελα κάθε χαρακτήρας στο φιλμ να έχει ένα μικρό ταξίδι από το οποίο μπορείς να πάρεις μια ιδέα, να δεις πολλές αποχρώσεις του, να υποπτευθείς το δικό του προσωπικό σύμπαν στο οποίο κατοικεί και το οποίο ίσως θα άξιζε την δική του ταινία. Αυτά τα μικρά πράγματα έχουν για μένα τεράστια σημασία.
http://flix.gr/

Η Ψυχή και το Σώμα On Body and Soul

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δραματική ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 2017 ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Ουγγαρία ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 116 ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ. Σκηνοθεσία: Ίλντιγκο Ενιέντι Πρωταγωνιστούν: Μορσάνι Γκέζα, Αλεξάντρα Μπορμπέλι, Ζόλταν Σνάιντερ
Δύο εσωστρεφείς άνθρωποι ανακαλύπτουν κατά τύχη ότι μοιράζονται το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ. Αισθάνονται αμήχανοι, δύσπιστοι και φοβισμένοι. Διστακτικά θα δεχτούν αυτή την παράξενη σύμπτωση και θα επιδιώξουν να αναπαραγάγουν στο φως της ημέρας αυτά που συμβαίνουν στο όνειρό τους.

Από τον ΘΟΔΩΡΗ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ

Το Η ψυχή και το σώμα είναι το συμπαγές, σκληρό πορτρέτο ενός λακωνικού άνδρα και μιας νεότερης, αποστειρωμένης γυναίκας που δουλεύουν σε ένα σύγχρονο σφαγείο και, παραδόξως, μοιράζονται τα ίδια όνειρα. Η Ουγγαρέζα σκηνοθέτις Ίλντικο Ενιέντι εναλλάσσει υπέροχες σκηνές σε χιονισμένα δάση με μια τυπική καθημερινότητα που διακόπτεται από την επώδυνη μοναχικότητα των προβληματικών ηρώων. Με ρυθμό που τιμωρεί τον ανυπόμονο θεατή, αλλά τον αποζημιώνει με την απουσία εκζήτησης και υπερβολής στη συμπόνια και στην ανθρωπιά της, ψάχνει την τρυφερότητα στο σταδιακό πλησίασμά τους και την κατακτά με πόνο και, κυριολεκτικά, με αίμα. Πηγή: http://www.lifo.gr
Λυρική Ψυχή με Χρυσή Άρκτο της Μπερλινάλε
Από Νίνος Φένεκ Μικελιδης – Δεκέμβριος 14, 2017

Μια λυρική «Ψυχή» με τη Χρυσή Άρκτο του Βερολίνου
Του Νίνου Φένεκ Μικελίδη
** 1/2 – Η ψυχή και το σώμα
Restrol es lelekrol/On Body and Soul. Ουγγαρία, 2017. Σκηνοθεσία-σενάριο: Ίλντικο Ενιέντι. Ηθοποιοί: Αλεξάνδρα Μπορμπέλι, Γκέρζα Μορτσιάνι, Ζόλταν Σνάιντερ. 116 λεπτά.
Μιαν ασυνήθιστη ιστορία έρωτα αφηγείται στην ταινία της «Η ψυχή και το σώμα» η Ουγγαρέζα Ίλντικο Ενιέντι, που το 1989 με την πρώτη της ταινία, «Ο 20ος μου αιώνας» είχε εντυπωσιάσει και κερδίσει τη Χρυσή Κάμερα στις Κάνες. Η ταινία (Χρυσή Άρκτος και βραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ Βερολίνου) ξεκινά με ένα ζευγάρι ερωτευμένων ελαφιών σε ένα χιονισμένο δάσος για να μας μεταφέρει σε ένα σφαγείο ζώων (οι σκηνές της σφαγής, στο πρώτο μέρος, είναι από τις πιο βίαιες που έχουμε δει σε ταινία και που ίσως ενοχλήσουν μερικούς), όπου εργάζεται το μελλοντικό, μοναχικο «ζευγάρι» της ταινίας: ο Εντε, διευθυντής των οικονομικών στο σφαγείο και η Μαρία, νέα επιθεωρήτρια ποιότητας (στο ρόλο μια εξαιρετική Αλεξάνδρα Μπορμπέλι, που μόλις πρόσφατα κέρδισε το βραβείο καλύτερης ευρωπαϊκής ερμηνείας 2017 της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου).
Ο Έντε, ανάπηρος από το ένα χέρι, είναι ένας, απογητευμένος από τη ζωή, μοναχικός, λιγομίλητος μεσήλικας άντρας, που έχει πάψει να ερωτεύεται, ενώ η Μαρία, που δείχνει να ζει σε μια παιδική ακόμη ηλικία, είναι μια ευαίσθητη, με εξαιρετική μνήμη, αν και το ίδιο απομονωμένη, νέα γυναίκα, που αποφεύγει να την αγγίζουν και που ακολουθεί κατά γράμμα το νόμο, χωρίς να δείχνει κανένα (τουλάχιστο εξωτερικά) συναίσθημα, προκαλώντας τις αρνητικές (δοσμένες συχνά με κωμική ματιά) αντιδράσεις του προσωπικού.
Στη διάρκεια ενός υγειονομικού ελέγχου, θ’ ανακαλύψει πως βλέπει τα ίδια όνειρα με τον Έντε: όνειρα στα οποία ο Έντε είναι το ελάφι κι αυτή η ελαφίνα. Στοιχείο που σταδιακά, αν και μέσα από αρκετά εμπόδια, θα τους φέρει κοντά. Η Ενιέντι αφηγείται με σιγουριά τη βουτηγμένη σε μια μαύρη, μελαγχολική ατμόσφαιρα, ρομαντική αυτή ιστορία της, συχνά διανθισμένη με χιούμορ, με σωστά, με έμπνευση, επιλεγμένα πλάνα ( η ωραία φωτογραφία ειναι του Μάτε Χερμπάι), ιδιαίτερα για να τονίσουν τη μοναξιά των δυο πρωταγωνιστών της (παράδειγμα οι σκηνές όπου ο καθένας τρώει ή βλέπει τηλεόραση στο διαμέρισμά του), με ένα στιλ που συνδυάζει το λυρισμό με έναν έντονο ρεαλισμό (οι σκηνές της σφαγής εναλλάσσονται επιδέξια με τις σκηνές των ελαφιών που περιφέρονται στο δάσος), αποσπώντας εξαιρετικές ερμηνείες από τους δυο πρωταγωνιστές της, την Αλεξανδρα Μπορμπέλι και τον Γκέζα Μορτσιάνι.
https://www.enetpress.gr

Η ψυχή και το σώμα (On Body and Soul) (Κωνσταντίνος Καϊμάκης, 3/5))
Σκηνοθεσία: Ιλντικο Ενιέντι
Πρωταγωνιστούν: Αλεξάντρα Μπορμπέλι, Γκέζα Μορτσάνι

O εσωστρεφείς Έντρε και Μαρία δουλεύουν μαζί, όταν ανακαλύπτουν τυχαία ότι μοιράζονται το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ. Αισθάνονται αμήχανοι, δύσπιστοι και φοβισμένοι από την ανακάλυψη αυτή αλλά θα επιχειρήσουν να ζωντανέψουν τα όνειρά τους και να έρθουν πιο κοντά.
Η νικήτρια του φετινού φεστιβάλ Βερολίνου Ουγγαρέζα Ίλντικο Ενιέντι αφηγείται μια ιστορία πυκνή σε μυστήριο και νοήματα σαν να πρόκειται για τον ορισμό της απόλυτης αγάπης. Πίσω όμως από το προφανές –με την καλή έννοια– μοιραίο δέσιμο των δύο αυτών μοναχικών ψυχών κρύβεται η καχυποψία κι ο μισανθρωπισμός των πολλών που αρνούνται να δεχτούν την ύπαρξη μιας «μεταφυσικής» σχεδόν αγάπης, η δύναμη της οποίας είναι ικανή να επισκιάσει τα πάντα. Ακόμη και την γκρίζα, μονότονη καθημερινότητα, δίνοντάς της την ποιητική διάσταση που χρειάζεται για να μπει το φως στη ζωή των δυσλειτουργικών ηρώων. Λυρισμός, ευαισθησία, παράξενες συμπτώσεις, εικαστική φωτογραφία –θαυμάσια τα ποιητικά πλάνα με τα δύο ελάφια στο χιονισμένο δάσος– σε μια ταινία που μετατρέπεται σε κραυγή αγωνίας για το φόβο, τη σύγχρονη αποξένωση και τον κυνισμό που μαστίζουν τη δυτική κοινωνία. Βραβείο ερμηνείας στα πρόσφατα ευρωπαϊκά βραβεία για την εκπληκτική τσέχα ηθοποιό Αλεξάντρα Μπορμπέλι.

http://www.athensvoice.gr/

Κριτική Γιάννης Ζουμπουλάκης
Κινηματογραφικό ποίημα
Η ουγγρική ταινία «Η ψυχή και το σώμα» («On body and soul», 2017) της Ιλντιγκο Ενιέντι είναι ένα έκτακτο δείγμα γνήσιας καλλιτεχνικής ευαισθησίας αλλά και κινηματογραφικής ευγένειας. Είναι μια ταινία εύθραυστη σαν πέταλο αποξηραμένου τριαντάφυλλου, ρευστή σαν νερό, έχει ένα υπόγειο, όχι ακριβώς σκοτεινό αλλά σίγουρα ανορθόδοξο χιούμορ, μα και μια μόνιμη μελαγχολία που ποτέ δεν υποκύπτει στο μελό. Με άλλα λόγια είναι μια ταινία – πραγματική έκπληξη.
Με αφορμή μια ιδέα που, ενώ μοιάζει τραβηγμένη, ταυτοχρόνως καταφέρνει να γίνει απολύτως πιστευτή, η σκηνοθέτρια και σεναριογράφος Ενιέντι μιλά για το μυστήριο, τη δύναμη και τη σημασία των ονείρων, αλλά και για το πώς χάρη στα όνειρα δύο φαινομενικά αντίθετοι άνθρωποι, που κάπως φαίνεται ότι ελκύει ο ένας τον άλλο, μπορούν να βρουν και να δουν την αλήθεια μέσα τους. Τι μπορεί αλήθεια να συμβεί αν ένας πολύ έξυπνος, σχετικά προχωρημένης ηλικίας και όχι αρτιμελής άντρας (Γκέζα Μπορτσάνι) και μια μονίμως αγέλαστη, με τρομερή μνήμη και ερμητικά κλεισμένη μέσα στον εαυτό της γυναίκα (Aλεξάντρα Μπορμπέλι), αντιληφθούν ότι βλέπουν το ίδιο ακριβώς όνειρο.
Η ταύτιση των ονείρων φέρνει τα δύο πρόσωπα για πρώτη φορά πραγματικά κοντά. Η κοπέλα σαν να ξεφεύγει κάπως από τη δειλία της (μέχρι και κινητό αγοράζει), ο άντρας δείχνει πιο σίγουρος για τον εαυτό του και η Ετιέγκο ντύνει ευφάνταστα τη διαδρομή τους, κατορθώνοντας να δημιουργήσει ακόμα και σασπένς. Διόλου τυχαία, η σκηνοθέτρια τοποθετεί την ιστορία σε ένα σφαγείο υπερπολυτελείας, στο οποίο το ζευγάρι εργάζεται σε επιστημονικές θέσεις (εκείνος είναι οικονομικός διευθυντής και εκείνη επιθεωρήτρια ποιότητας).
Ο επαγγελματικός χώρος στον οποίο κινούνται τις περισσότερες ώρες της ζωής τους μυρίζει θάνατο, την ώρα που τα όνειρά τους λάμπουν από ζωή. Βεβαίως, τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει ριζικά από τη μια στιγμή στην άλλη και η πορεία δεν θα γίνει χωρίς αναταράξεις. Κάπου όμως νιώθεις ότι όλη αυτή η ιστορία θα κλείσει με χαμόγελο και αισθάνεσαι καλά με την ιδέα.
Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: ΑΣΤΥ – ΠΤΙ ΠΑΛΑΙ – ΔΑΝΑΟΣ – ΔΙΑΝΑ ΘΕΣ/ΚΗ: ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ
http://www.tovima.gr/

Με την ταινία «Η Ψυχή και το Σώμα» άνοιξε χθες αυλαία το TIFF58
της Χριστίνας Τσακμακά
Η Ψυχή και το Σώμα / On Body and Soul (Ουγγαρία, 2017)
Section: Special Screenings (SS)
Το 58 ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης άνοιξε χθες βράδυ την αυλαία του με την προβολή της ταινίας On Body and Soul σε σκηνοθεσία της Ildiko Enyedi.
Το σενάριο, που το υπογράφει η ίδια η σκηνοθέτις, αφορά τον διευθυντή ενός σφαγείου, Endre (Geza Morcsanyi), ο οποίος παρουσιάζει μια παραλυσία στο αριστερό του χέρι και την νέα επιθεωρήτρια Maria (Alexandra Borbely) που έχει εξαιρετικά καλή μνήμη. Ο Endre, αρχικά, αναπτύσσει ανάμεικτα συναισθήματα για την Maria που είναι κάπως ψυχρή και απόμακρη προς τους συναδέλφους της, όμως στη συνέχεια του αρέσει. Στην πορεία, αυτοί οι δύο άνθρωποι συνειδητοποιούν πως κάθε βράδυ βλέπουν το ίδιο όνειρο, στο οποίο είναι μεταμορφωμένοι σε ελάφια.
Η Enyedi σε όλη τη διάρκεια της ταινίας κινηματογραφεί τους χαρακτήρες της χωριστά. Συχνά, επιλέγει πλάνα στα οποία δε βλέπουμε μαζί τους πρωταγωνιστές, αλλά χώρια. Αυτό συμβαίνει όταν βρίσκονται στον χώρο εργασίας τους και όταν επιστρέφουν στα σπίτια τους. Μια τέτοια σκηνοθετική επιλογή υποστηρίζεται θερμά από τους Morcsanyi και Borbely, καθώς η εκφραστικότητα των προσώπων τους προάγει τη δράση και φανερώνει τα συναισθήματά τους χωρίς να χρειάζονται τα λόγια. Πλάνα που βρίσκονται μαζί στο κάδρο υπάρχουν σε σκηνές όπως το γεύμα που μοιράζονται καθημερινά και αναλύουν εκεί τα όνειρά τους και, φυσικά, οι σκηνές των ονείρων τους που μεταμορφώνονται σε ζώα και αναζητούν τροφή.
Η αφήγησή της περιλαμβάνει κάποια στοιχεία μεταμοντερνισμού, καθώς μπλέκει την πραγματικότητα με την μυθοπλασία και τα όνειρα. Ο «ανοίκειος» στους πρωταγωνιστές και σε εμάς κόσμος που ζουν σαν ελάφια δημιουργείται αρχικά από την αμφιβολία που έχει κάποιος για το αν κάτι είναι «ζωντανό ή νεκρό, αληθινό ή ψεύτικο». Ο Freud ήταν από τους πρώτους που αναγνώρισε το φαινόμενο και το συνέδεσε με την ύπαρξη των απωθημένων, τα οποία αναδύονται από το ασυνείδητο και εκφράζονται στα όνειρά μας.
Το σενάριο είναι καθαρά ένα μυθοπλαστικό προϊόν, ωστόσο υπάρχουν κάποια πλάνα τα οποία θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό ντοκιμαντέρ παρατήρησης. Πλάνα που παρουσιάζουν ζώα και ωμή βία απέναντι στα ζώα που προορίζονται για κατανάλωση είναι τραβηγμένα σε πραγματικό χρόνο και τόπο, όπως στα ντοκιμαντέρ. Μάλιστα, στους τίτλους τέλους αναφέρουν πως κατά τη διάρκεια της ταινίας κάποια ζώα σφαγιάστηκαν, όμως κανένα από αυτά δεν υπέστη βία για χάρη των γυρισμάτων της ταινίας.
Ένα άλλο στοιχείο που κάνει την ταινία ξεχωριστή είναι η φωτογραφία της, την οποία επιμελήθηκε ο Mate Herbai. Η χρωματική παλέτα της ταινίας χωρίζεται σε δύο ενότητες: αυτή της πραγματικότητας και εκείνη του ονείρου. Τον πραγματικό κόσμο πλαισιώνουν ουδέτερα και γήινα χρώματα σε τόνους του πράσινου, του μπλε και του καφέ που παρουσιάζονται στη φύση, στα ζώα του σφαγείου και στα σπίτια που ζουν οι χαρακτήρες, ενώ, συχνά, ένα πορτοκαλί φως φωτίζει τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Οι παλ αποχρώσεις του πράσινου, του καφέ και του μπλε έρχονται σε απόλυτη σύγκρουση με το έντονο και βαθύ κόκκινο του αίματος που βλέπουμε στο πάτωμα του σφαγείου και στη σάρκα των σφαγιασμένων και νεκρών ζώων. Αντίθετα, το ονειρικό στοιχείο του σεναρίου, αυτό που βιώνουν κάθε βράδυ ο Endre και η Maria στον ύπνο τους, είναι ντυμένο στα λευκά. Οι δύο σάρκες των ελαφιών τριγυρίζουν σε ένα χιονισμένο μέρος, αναζητούν τροφή και πίνουν νερό από μια μικρή λίμνη.
Το On Body and Soul βραβεύτηκε με Χρυσή Άρκτο στο πρόσφατο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Είναι μια ιστορία αγάπης που πλαισιώνεται από αντιθέσεις. Αντιτίθενται η βιαιότητα και η φασαρία του σφαγείου της ημέρας με το ήρεμο και ονειρικό στοιχείο της νύχτας, τα παλ χρώματα της γης με το έντονο κόκκινο του αίματος, η μυθοπλασία με την ωμή πραγματικότητα, ο πραγματικός με τον ονειρικό κόσμο, ο κρυστάλλινος ήχος που δημιούργησε ο Adam Balazs για την ταινία και ο αποκρουστικός ήχος της ατμόσφαιρας του σφαγείου.
Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/me-tin-tainia-psixi-kai-to-soma-anoixe-xthes-ailaia-to-TIFF58#ixzz51Gm1utN9
http://www.exostispress.gr/

ON BODY AND SOUL
Δημήτρης Μπαμπούλης 17 Νοεμβρίου 2017 
Ελληνικός Τίτλος: Η Ψυχή και το Σώμα
Ετος Πρώτης Προβολής: 2017
Είδος Ταινίας: Drama • Romance
Ένας μεσήλικας και μία ιδιαίτερη νεαρή θα ανακαλύψουν τυχαία ότι έχουν κοινά όνειρα. Τότε θα αρχίσουν να επικοινωνούν περισσότερο και να συζητούν για τα όνειρά τους. Πολύ γρήγορα θα αρχίσει να αναπτύσσεται μία έλξη μεταξύ τους.

TI EΧΟΥΜΕ ΕΔΩ
Μία ταινία δια χειρός Ildiko Enyedi, ένα αριστούργημα οπτικής και μία πολύ καλή ταινία που θα σε κάνει να την παρακολουθήσεις με ευχαρίστηση μέχρι τέλους. Η πλοκή παίρνει αρκετή ώρα να φτάσει στην ουσία της αλλά σε αυτό το διάστημα τραβούν το ενδιαφέρον το καλό διακριτικό χιούμορ, η σκηνοθετική ομορφιά της ταινίας και η υπέροχη φωτογραφία της. Επιπλέον, έχει μία ασυνήθιστη ρομαντική ατμόσφαιρα απλή, ρεαλιστική, καθόλου υπερβολική, η οποία δεν σε κάνει να σαστίζεις. Οι χαρακτήρες της ταινίας είναι γοητευτικότατοι ο καθένας με τον δικό του τρόπο και προκαλούν αρκετό γέλιο αλλά κυρίως αυτό που εντυπωσιάζει είναι ο τρόπος που «σκιαγραφεί» και περιγράφει τις προσωπικότητες τους η Enyedi.
Η ίδια η σκηνοθέτης δήλωσε ότι η έμπνευση της έχει βασιστεί στην θεωρία του Carl Jung περί σώματος και ψυχής, δηλαδή το πώς το σώμα μας είναι απλά ο «υπηρέτης» της ψυχής μας. Στην ταινία αυτό προβάλλεται μέσα από την ονειρική συνύπαρξη των δύο πρωταγωνιστών. Σε αυτές τις σκηνές, η δημιουργός καθηλώνει με τα στατικά μαγευτικά πλάνα της στην φύση που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως σκηνοθετικά πορτρέτα.
Ένα μικρό αρνητικό της ταινίας είναι η αχρείαστη εμφάνιση ενός χαρακτήρα που πολλοί θα υποθέσουν ότι θα παίξει κάποιον σημαντικό ρόλο στην πλοκή, ωστόσο η εμφάνιση του είναι περιττή και απ’ ότι αποδεικνύεται συμβάλλει ελάχιστα στο «λόβ στόρυ». Βέβαια μέσα από αυτό βλέπουμε πόσο ικανή είναι η Enyedi στην παρουσίαση χαρακτήρων, αφού καταφέρνει να μας «συστήσει» ακόμη και τους χαρακτήρες που δεν παίζουν μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία παρ’ ότι θεωρητικά δράμα έχει αρκετό χιούμορ το οποίο κυμαίνεται σε διάφορα στάδια από έξυπνο μέχρι και ακραίο-μπλάκ, πράγμα που δένει με μοναδικό τρόπο με το στόρυ αλλά προσφέρει και ευφορία στον θεατή ακόμη και σε σκληρές σκηνές.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθέτης της ταινίας η πολύπειρη Ildiko Enyedi, η οποία με το Teströl és lélekröl επιστρέφει στις μεγάλου μήκους ταινίες μετά το 1999, κερδίζοντας τις εντυπώσεις σε όσα φεστιβάλ έχει διαγωνιστεί ή προβληθεί (μεταξύ αυτών και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης) αλλά και έχοντας βραβευτεί με την Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ Βερολίνου. Σκηνοθετικά η Enyedi, ακολουθεί μία σύνθετη ροή άλλοτε πιο αργή και άλλοτε πιο γρήγορη, η οποία υποδειγματικά «πλαγιάζει» με το σενάριο και τα σκαμπανεβάσματα του σε ένταση. Τα πλάνα της είναι εκθαμβωτικά τόσο στην «ονειρική διάσταση» όσο και στην ρεαλιστική με την φωτογραφία και τα χρώματα να τραβούν λίγο περισσότερο τα βλέμματα. Σεναριακά, η ταινία «επικοινωνεί» συνεχώς με τον θεατή είτε με έξυπνες και χιουμοριστικές ατάκες, είτε με τον πολύ όμορφο τρόπο που συνδέει τα γεγονότα η ευφυής Enyedi, καθώς η εξέλιξη της πλοκής είναι λεπτομερώς σχεδιασμένη και δεν γίνεται τίποτα στην τύχη. Όσον αφορά τις ερμηνείες, όλες είναι καλές με τους δύο πρωταγωνιστές Geza Morcsanyi και Alexandra Borbely ,φυσικά να ξεχωρίζουν, ιδιαίτερα η δεύτερη.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟ ΔΩ
Το Teströl és lélekröl είναι μία εξαιρετική δουλειά εξ ολοκλήρου. με ψεγάδια μόνο κάποιες μικρές λεπτομέρειες και ίσως το λίγο αναμενόμενο τέλος. Ωστόσο είναι ιδιαίτερα καλογυρισμένο και προσεγμένο μέχρι και στην λεπτομέρεια που θα ικανοποιήσει κάθε είδους θεατή. Επιπλέον, αν και θεωρητικά ρομαντικό δράμα περιέχει αρκετές χιουμοριστικές σκηνές που θα διασκεδάσουν τον θεατή και θα του αφήσουν μία γλυκύτατη γεύση στο τέλος της ταινίας.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
ON BODY AND SOUL
ΣΕΝΑΡΙΟ 8
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ 8
ΜΟΥΣΙΚΗ 7
ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ 7
7.5
ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΓΡΑΨΕ
Δημήτρης Μπαμπούλης
Σπουδάζει στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ο κινηματογράφος από την μικρή του ηλικία ήταν μία διέξοδο γι αυτόν και υπάρχουν ενδείξεις ότι του έχει γίνει τελικά εθισμός. Έχει ιδιαίτερη αδυναμία στους Κρίστοφερ Νόλαν και Λάρς Φον Τρίερ, ενώ από ηθοποιούς στον Μάντς Μίκελσεν και στον «ώριμο» Μάθιου Μακόναχι. Ελπίζει κάποτε να καταφέρει να ασχοληθεί επαγγελματικά με την σκηνοθεσία.
http://filmakias.gr/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s