The Party (2017) της Σάλι Πότερ | αναλυτική παρουσίαση, trailer, σημείωμα της σκηνοθέτιδας, η γνώμη των κριτικών

Ηθοποιοί: Κρίστιν Σκοτ Τόμας, Τίμοθι Σπολ, Πατρίτσια Κλάρκσον, Τζουν Τσέρι, Μπρούνο Γκαντζ, Έμιλι Μόρτιμερ, Κίλιαν Μέρφι

Είδος: Δράμα, Κωμωδία

Ημερομηνία Εξόδου: 28 Δεκεμβρίου 2017  

Η ΣΑΛΙ ΠΟΤΕΡ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΠΛΗΡΕΣ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ 4-10 IANΟΥΑΡΙΟΥ 2018,
ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΣΥΝΟΨΗ

H Janet (Kristin Scott Thomas) είναι πολιτικός και μόλις πήρε μία σημαντική προαγωγή. Στη βραδιά που διοργανώνει με τον σύζυγο της Bill (Timothy Spall) στο κομψό της λονδρέζικο σπίτι τους, οι προσκεκλημένοι είναι λίγοι και εκλεκτοί, οι εξελίξεις όμως θα είναι πολλές και μάλλον άκομψες…

Εργαστήρι Κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου συνεχίζονται οι εγγραφές και τη νέα χρονιά |
θεωρία-ιστορία-πρακτική κινηματογράφου-δημιουργία ταινιών

The Party (2017) on IMDb

SYNOPSIS En

Janet hosts a party to celebrate her new promotion, but once the guests arrive it becomes clear that not everything is going to go down as smoothly as the red wine. 

Συνοπτική Κριτική από το Χρήστο Μήτση

Σικάτη, βιτριολικά καυστική σάτιρα της σύγχρονης «άρχουσας» τάξης, η οποία εκμεταλλεύεται δημιουργικά τον περιορισμένο χώρο δράσης, το πρωτοκλασάτο καστ και την ιδανικά μικρή διάρκεια των 71 λεπτών. 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

https://www.facebook.com/thepartyfilmuk/

http://www.thepartyfilm.co.uk/

Χώρα Παραγωγής: Ηνωμένο Βασίλειο

Γλώσσα: Αγγλικά

Διάρκεια: 71′

Χρώμα: Ασπρόμαυρη

Διανομή:

Feelgood (Ελλάδα)

Roadside Attractions

Madman Entertainment

Weltkino Filmverleih

Διαγωνιστικό Τμήμα, Φεστιβάλ Βερολίνου 2017

Η καταξιωμένη δημιουργός Sally Potter (Orlando) επιστρέφει με ένα πολύ ιδιαίτερο…Party, το οποίο έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου (Επίσημο Διαγωνιστικό). Η αριστουργηματική ασπρόμαυρη κωμωδία ηθών διαδραματίζεται σε πραγματικό χρόνο σε ένα λονδρέζικο σπίτι με πρωταγωνιστές τους εντυπωσιακούς Kristin Scott Thomas (The English Patient, Gosford Park), Timothy Spall (Secret & Lies), Bruno Ganz (Wings of Desire, H Πτώση), Patricia Clarkson (Far from Heaven, The Station Agent), Cillian Murphy (Inception), Cherry Jones (The Village) και Emily Mortimer (Match Point).

Η ταινία γυρίστηκε εν μέσω του δημοψηφίσματος για την παραμονή ή όχι του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ οι κοινωνικές, ιδεολογικές και πολιτικές αιχμές της μοιάζουν προφητικές για την κρίση ταυτότητας της βρετανικής κοινωνίας, όπως εκφράζεται εν όψει του Brexit. Το καλογραμμένο σενάριο αποθεώνεται χάρη στις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών και ο γρήγορος ρυθμός υπηρετεί άψογα το καυστικό χιούμορ που διαπερνάει όλη την ταινία. Μία συμπυκνωμένη σε 71 μόλις λεπτά αστική τραγωδία με περιτύλιγμα πνευματώδους κωμωδίας και μια, όσο κι αν μοιάζει ασύμβατο, εκρηκτική βρετανική καρδιά.

Σημείωμα σκηνοθέτη

Το The Party είναι μία τραγωδία σε περιτύλιγμα κωμωδίας, όπου η εορταστική συγκέντρωση μερικών φίλων κλιμακώνεται γρήγορα σε ένα βίαιο ξέσπασμα. Μπορεί στην πολιτική η μία εβδομάδα να μετράει ως μεγάλο διάστημα, αλλά σε μία σχέση μερικά λεπτά μετράνε πολύ περισσότερο. Κάτω από μεγάλη πίεση, σε ένα περιορισμένο περιβάλλον -αυτή την αίσθηση έχει οποιοδήποτε σπίτι που κάποτε ήταν καταφύγιο και ξαφνικά μοιάζει με φυλακή- όλα τα μυστικά αναδύονται ορμητικά στην επιφάνεια. Αυτή είναι η άβυσσος που εξέτασα στο σενάριο. Ήθελα να προκαλέσω το γέλιο στην κόψη του ξυραφιού, καθώς γινόμαστε μάρτυρες, μέσα από την εξεταστική ματιά του φακού, μιας παρέας που αποτυγχάνει παταγωδώς να ορίσει τι είναι ηθικό ή πολιτικώς ορθό.

Το The Party είναι μια λιτή ταινία που μετατρέπει τον περιορισμό του χώρου και της αφήγησης σε πραγματικό χρόνο σε αρετή. Στον ασπρόμαυρο κινηματογραφικό κόσμο χωρίς ειδικά εφέ ή αλλαγές σκηνικού, τα πιο απλά στοιχεία κάνουν τη δουλειά της εξιστόρησης. Όλα είναι εκτεθειμένα. Δεν υπάρχει κρυψώνα όταν δουλεύεις με τα αρχικά υλικά της ιστορίας, τους χαρακτήρες, το φως, το σκοτάδι, τις φωνές και τη μουσική. Η κάμερα περιεργάζεται τις σκιές και κοιτάει επίμονα τα πρόσωπα πάνω στην κρίση, μία κρίση που ξετυλίγεται καθώς ο καθένας αρχίζει να λέει την αλήθεια. Ήμουν ευλογημένη γιατί είχα σπουδαίους, ριψοκίνδυνους ηθοποιούς που όρμησαν στη διαδικασία με ζήλο και πειθαρχία στην υπηρεσία ενός θεραπευτικού γλυκόπικρου γέλιου, σε μία στιγμή που τα γεγονότα στον κόσμο μας κάνουν να θέλουμε να δακρύσουμε.

Sally Potter

Η πρόσκληση

Μία προφητική ιστορία για τους ανθρώπους και τις σχέσεις, την πολιτική και την ιδεολογία, το The Party γεννήθηκε όπως…συνήθως γεννιούνται τα ευρηματικά σενάρια της Sally Potter. «Συνήθως δουλεύω σε πάνω από δύο σενάρια. Μου αρέσει αυτή η ροή και κάνει τη δουλειά ενδιαφέρουσα» σχολιάζει η δημιουργός. Το σενάριο της ταινίας ξεπήδησε από την τελευταία της ταινία, το Ginger & Rosa του 2012. «Έχει μέσα μία σκηνή που κλιμακώνεται, όπου όλοι οι χαρακτήρες συναντιούνται και υπάρχει αντιπαράθεση» εξηγεί η σκηνοθέτης και σεναριογράφος. «Ήταν μία πολύ δύσκολη σκηνή. Όλοι οι ηθοποιοί κι εγώ ήμασταν αγχωμένοι, αλλά στο τέλος μείναμε πολύ ικανοποιημένοι. Μου άνοιξε την όρεξη να κάνω μια ολόκληρη ταινία που να έχει τη μορφή αντιπαράθεσης, μιας ρωγμής στις ψευδαισθήσεις που έχουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό».

Το Ginger & Rosa δεν ήταν η μόνη έμπνευση. Η Potter ήθελε να γράψει κάτι που θα εξετάζει την κατάσταση του έθνους. «Άρχισα να το γράφω πριν τις εκλογές στη Βρετανία. Καθρέφτισα τις πολιτικές και τη γλώσσα των κομμάτων. Μερικές ιδέες γίνονται επίκαιρες, γιατί οι πολιτικοί πιστεύουν ότι αυτό θέλουν να ακούσουν οι άνθρωποι και ότι θα τους βοηθήσουν να κερδίσουν. Οπότε είναι μία αντανάκλαση του τι μας συμβαίνει, όταν η αλήθεια στις προσωπικές μας ζωές και στην πολιτική μας ζωή αλλοιώνεται».

Η Potter ήταν αποφασισμένη να αφηγηθεί την ταινία σε πραγματικό χρόνο και η ιστορία άρχισε να χτίζεται γύρω από μία συγκέντρωση στο σπίτι ενός παντρεμένου ζευγαριού, του Bill και της Janet. «Μαθαίνουμε πολύ γρήγορα ότι η Janet ασχολείται με την πολιτική και ότι μόλις ορίστηκε Σκιώδης Υπουργός Υγείας στο κόμμα της αντιπολίτευσης, το οποίο δεν ονοματίζεται» εξηγεί η δημιουργός. «Ο σύζυγος είναι ακαδημαϊκός που έχει αφήσει μερικές επαγγελματικές ευκαιρίες για να υποστηρίξει τη σύζυγο. Αυτή η απόφαση έχει φέρει απογοήτευση και ματαίωση».

Όσο για τους υπόλοιπους προσκεκλημένους η Potter σχολιάζει: «Όλοι έχουν μυστικά. Ό,τι ήταν κρυφό αποκαλύπτεται αλυσιδωτά με έναν καταστροφικό τρόπο» λέει η δημιουργός. «Αλλά είναι κωμωδία με περιτύλιγμα τραγικών στοιχείων».

Η Potter πήρε από νωρίς την απόφαση να γυρίσει σε ασπρόμαυρο φιλμ σε συνεργασία με τον διευθυντή φωτογραφίας Alexey Rodionov, με τον οποίο είχε κάνει το ντεμπούτο της το 1992, την ταινία Orlando. Στο μυαλό της, η απόφαση ήταν θέμα αισθητικής και θύμιζε την περίοδο της βρετανικής κινηματογραφικής παραγωγής του 1960, όταν γίνονταν πολλές ταινίες με πολιτική χροιά.

Έχοντας στο μυαλό τον παραλογισμό του ανθρώπινου πόνου, η Potter είχε συγκεκριμένη πρόθεση γράφοντας την ταινία. «Ήθελα να κάνω κάτι μέσα από το πρίσμα της πολιτικής όπως υπάρχει στην προσωπική μας ζωή, στις σχέσεις μας. Ήθελα να προκαλέσω μετακινήσεις στις τεκτονικές πλάκες της εξουσίας, του έρωτα, της επιθυμίας, της προδοσίας, του πόθου, της απογοήτευσης και πάει λέγοντας. Αυτές είναι πανανθρώπινες εμπειρίες που έχουμε όλοι μέσα σε μία ζωή, όμως εδώ είναι συμπυκνωμένες σε μία ταινία που διαδραματίζεται σε πραγματικό χρόνο».

Η λίστα των προσκεκλημένων

Όσο η Potter έγραφε το σενάριο, άρχισε να σκέφτεται τους ηθοποιούς που θα έπαιζαν τους ρόλους. «Παίρνει πάρα πολύ χρόνο να μοιράσεις ρόλους» γελάει η δημιουργός. «Είδα ατελείωτες ώρες της δουλειάς που έχουν κάνει και σταδιακά φαντάστηκα τη χημεία ανάμεσα σε διαφορετικούς συνδυασμούς». Ειδικά στην περίπτωση αυτή της ταινίας, με τρία διαφορετικά ζευγάρια στο κέντρο της ιστορίας, το να υπάρχει σωστή χημεία ήταν σημαντικό.

«Πάντα στοχεύω στο να νιώσει το κοινό ότι κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο» λέει η Potter. «Να φαίνεται ολόσωστη επιλογή με ψυχολογική και συναισθηματική ακρίβεια». Έτσι, οι πρώτοι που υπέγραψαν για την ταινία ήταν ο Timothy Spall και η Kristin Scott Thomas. H Potter είχε ήδη δουλέψει με τον Spall στο Ginger & Rosa και ήθελε να ξανασυνεργαστεί μαζί του. Όταν του πρότεινε τον ρόλο του Bill, ενός ακαδημαϊκού σε υπαρξιακή κρίση, ο Spall ένιωσε και αυτός το ίδιο. «Είναι πολύ λεπτομερής και σκέφτεται ενδελεχώς τους συνδυασμούς» λέει ο ηθοποιός.

Στο πλάι του Spall στέκεται η Kristin Scott Thomas, στον ρόλο της συζύγου του, μιας καταξιωμένης πολιτικού και οικοδέσποινας του πάρτι για να γιορτάσει την προαγωγή της σε Σκιώδη Υπουργό Υγείας. Οι δύο ηθοποιοί, φυσικά, πέρασαν χρόνο να σκέφτονται το παρασκήνιο της κοινής τους ζωής σαν ζευγάρι: Παντρεμένοι 30 χρόνια, σχεδόν όλη τους την ενήλικη ζωή… «Έχουν κάνει μεγάλο ταξίδι μαζί… προφανώς από τον γάμο δεν έχουν προκύψει παιδιά κι αυτό ανοίγει θέματα, όπως τις θυσίες που έχουν γίνει. Είναι πάντως ένα πολύ δυνατό δίδυμο» σχολιάζει ο Spall.

Η Cherry Jones παίζει τη Martha, την πιο παλιά φίλη του Bill, που είναι επίσης ακαδημαϊκός. Η ηθοποιός ήταν ενθουσιασμένη με τον ρόλο. «Είπα ναι, γιατί πώς να πεις όχι στη Sally Potter;» λέει η ηθοποιός γελώντας.

Παρομοίως, η Emily Mortimer που υποδύεται την Jinny, τη νεαρή σύντροφο της Martha, είχε μαγνητιστεί από την Potter. «Από την πρώτη συζήτηση, καταλαβαίνεις ότι θα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Είναι αδύνατο να πεις όχι». Η Mortimer λέει για την ιστορία: «Είναι από αυτά τα περιστατικά που σου συμβαίνουν ελάχιστες φορές και που όλα πάνε κατά διαόλου και όλα βγαίνουν στη φόρα. Είναι αστείο και παράλογο, αλλά και… απαίσιο! Παίρνει χρόνο να συνέλθεις!» σχολιάζει η ηθοποιός.

Η σχέση της Martha και της Jinny, η οποία μάλιστα μόλις έχει μάθει ότι είναι έγκυος με τρίδυμα, είναι το αντίβαρο στη σχέση του Bill με την Janet που δεν έχουν παιδιά. «Για την Martha, το θέμα είναι η Jinny. Θα κάνει τα πάντα για να κρατήσει την Jinny. Αν αυτό σημαίνει ότι θα κάνει παιδί στα 60, ή τρία παιδιά, θα το κάνει! Είναι πραγματικά αφοσιωμένες η μία στην άλλη. Και αυτό λειτουργεί» σχολιάζει η Jones.

Η Patricia Clarkson ανέλαβε τον ρόλο της April, που είναι η κολλητή της Janet. «Δεν ασχολήθηκα ποτέ με τον Bill. Εγώ λατρεύω την Janet, αυτό είναι προφανές. Και τη Martha παλιά τη λάτρευα, αλλά έχει γίνει συντηρητική. Παρ’ όλο που είναι gay, έχει παντρευτεί, περιμένει παιδιά, με κάνει να ανατριχιάζω. Είμαι ανεξάρτητη γυναίκα και μου αρέσει που η Janet είναι γυναίκα καριέρας» λέει η ηθοποιός για τον ρόλο της.

Η April είναι ζευγάρι με τον θρυλικό Γερμανό ηθοποιό Bruno Ganz, ο οποίος υποδύεται τον Gottfried, έναν life-coach τον οποίο η April απαξιώνει με κάθε ευκαιρία. «Είναι πολύ φιλικός, καλός, μάλλον από άλλον πλανήτη» λέει ο Ganz.

Τον ρόλο του Tom, ενός νευρικού τραπεζίτη που φτάνει στο πάρτι με την εκδίκηση στο μυαλό του, παίζει ο Cillian Murphy. «Μου αρέσουν οι ιστορίες που διαδραματίζονται σε πραγματικό χρόνο. Είναι σπάνιες στο σινεμά και δύσκολες να τις καταφέρεις. Μου αρέσει το χιούμορ της ταινίας. Διάβασα την πρώτη σκηνή και σκέφτηκα πώς θα το συνεχίσει αυτό; Είναι πολύ έξυπνη ιστορία» λέει ο ηθοποιός.

Ο Murphy παίζει τον καπιταλιστή που τα βάζει με τους καλλιεργημένους συνδαιτημόνες και τους ακαδημαϊκούς της παρέας. «Νομίζω ότι υπάρχει μία παράδοση στην αφήγηση του κάποιος χτυπάει την πόρτα. Ο Tom είναι αυτό το αφηγηματικό όχημα. Είναι το χτύπημα στην πόρτα, ο απρόσμενος επισκέπτης. Είναι μία ανθρώπινη χειροβομβίδα. Γιατί όταν χτυπάει την πόρτα, όλα αλλάζουν» σχολιάζει ο Murphy.

Η σκηνοθέτης δούλεψε με τον καθένα ξεχωριστά σε ένα είδος προετοιμασίας. «Για να γνωριστούμε με τον ηθοποιό, για να καταλάβουμε το κείμενο και να βρεθούμε σε ένα μαγικό μέρος πέρα απ’ όπου έχουμε βρεθεί μέχρι τώρα» λέει η Potter.

Όταν βρέθηκαν όλοι οι ηθοποιοί μαζί για τις πρόβες, είχαν μία εβδομάδα μπροστά τους πριν το γύρισμα. «Είχε πολύ ενδιαφέρον» σχολιάζει η Scott Thomas. «Να είμαστε σε ένα δωμάτιο όλοι μαζί. Εγώ ήξερα μόνο την Cherry και συνάντησα ανθρώπους με διαφορετική ιδέα για το ποιος είναι ο χαρακτήρας. Ήταν πολύ συναρπαστικό να μοιράζεσαι τις διαφορετικές αναγνώσεις!».

Η ταινία γυρίστηκε τον Ιούνιο του 2016, πάνω που οι Βρετανοί είχαν ψηφίσει υπέρ της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. «Νομίζω ότι η ταινία είναι βαθιά πολιτική» λέει η Clarkson. «Οι άνθρωποι αναζητούν την ακεραιότητα. Αρκεί η ειλικρίνεια; Είναι η τιμιότητα αρκετή για την αλλαγή;» σχολιάζει ο Spall.

Για τον Ganz, που είναι από άλλη χώρα, τα θέματα που αφορούν το εθνικό σύστημα υγείας της Βρετανίας ήταν ενδιαφέροντα, όπως και ο ιδεαλισμός της Janet για τις κοινωνικές παροχές. «Δεν ήξερα πολλά για το βρετανικό σύστημα υγείας, που είχε στηθεί μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, πράγμα σπουδαίο. Αλλά τώρα πια, μετά τη Margaret Thatcher, έχει αλλάξει και αυτό είναι ένα θέμα. Είναι σοβαρό ζήτημα» λέει ο Γερμανός ηθοποιός.

Ο Murphy επίσης πιστεύει ότι σημαίνει πολλά για τη βρετανική πολιτική ζωή. «Προφανώς, σχολιάζει το Εργατικό Κόμμα. Νομίζω ότι σχολιάζει και το ότι πλέον υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδοχές του τι είναι ‘φυσιολογική’ σχέση».

Με το Brexit να αιωρείται στην ατμόσφαιρα, το γύρισμα των δύο εβδομάδων ήταν έντονο για τους ηθοποιούς. «Ήταν απαιτητικό» λέει η Clarkson. «Χρειαζόμασταν μερικές μέρες για να σταθούμε στα πόδια μας, όπως σε κάθε παραγωγή, αλλά μόλις το καταφέραμε όλα λειτούργησαν χωρίς να κάνουμε θυσίες» συμπληρώνει ο Murphy.

Όσο για τις αντιδράσεις του κοινού ο Murphy σχολιάζει: «Νομίζω ότι θα τους αφοπλίσει η ταινία. Έχει πολλά διαφορετικά στοιχεία. Καταρχήν είναι απολαυστική. Διαθέτει γοητεία. Και τέλος θα βάλει το κοινό σε σκέψεις» . Για την ίδια τη δημιουργό, η ταινία είναι ένα τρενάκι του τρόμου, με πολλές πολλές εκπλήξεις.

ΚΡΙΤΙΚΗ Του Νίνου Φένεκ Μικελίδη

*** 1/2 Το πάρτι

The Party. Βρετανία, 2017. Σκηνοθεσία-σενάριο: Σάλι Πότερ. Ηθοποιοί: Κριστίν Σκοτ Τόμας, Πατρίτσια Κλάρκσον, Τίμοθι Σπολ, Έμιλι Μόρτιμερ, Μπρούνο Γκανζ, Γκίλιαν Μέρφι, Τσέρι Τζόουνς. 71 λεπτά.

Στα 71 λεπτά που διαρκεί (ταυτόχρονα και σε αληθινή χρονική διάρκεια) η απολαυστική κωμικοτραγική ταινία «Το πάρτι» της Σάλι Πόρτερ, βγαίνουν στην επιφάνεια αποκαλύψεις και πράματα που θα χρειάζονταν μέρες και βδομάδες (ίσως και πολύ περισσότερο) για να αποκαλυφθούν.

Το πάρτι του τίτλου δίνει για μια μικρή ομάδα φίλων και υποστηρικτών η Τζάνετ (Κριστίν Σκοτ Τόμας), μια μεσήλικη γυναίκα που έχει επιλεγεί υπουργός υγείας από το κυβερνών κόμμα: τον πιο θερμό υποστηρικτή της και άντρα της, Μπιλ (Τίμοθι Σπολ), την Έϊπριλ (Πατρίσια Κλάρκσον), μια ιδιαίτερα κυνική (τουλάχιστο φαινομενικά) φίλη, την Μάρθα (Τσέρι Τζόουνς), μια λεσβία φίλη και τη νεαρή σύντροφό της Τζίνι (Έμιλι Μόρτιμερ), τον Τομ (Γκίλιαν Μέρφι), φίλο της πιο στενής της φίλης, Μίριαμ, η οποία έχει όμως καθυστερήσει και αναμένεται να φτάσει μετά το δείπνο που ετοιμάζει η Τζάνετ.

Τα πράγματα όμως πολύ γρήγορα αρχίζουν να πηγαίνουν στραβά. Ένα όπλο που κουβαλάει κρυφά ο Τομ και μια σοκ ανακοίνωση που κάνει ο Μπιλ θα φέρουν τα πάνω κάτω. Στο τραπέζι (που δεν στρώνεται ποτέ) ανοιχτά όλα: τα ψέματα, η υποκρισία, οι αρχές και τα ηθικά και πολιτικά διλήμματα.

Στον κλειστό, αποπνιχτικό όπως αποκαλύπτεται σταδιακά, χώρο του σπιτιού, με μια κάμερα που ψάχνει, διεισδύει, επιμένει, και με τη χρήση του μαυρόαπρου φιλμ (του πιο κατάλληλου για να δημιουργήσει την ατμόσφαιρα της σήψης και της διάλυσης), με εκπληκτικούς, σφιχτοδεμένους, διανθισμένους με χιούμορ και ειρωνεία, διαλόγους, η Πότερ σκάβει βαθιά, φτάνει στα πιο μύχια βάθη της ψυχής των χαρακτήρων της, για να διαλύσει την οποιαδήποτε κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας και της κυβερνούσας αστικής κοινωνίας. Στην πορεία της είχε μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών, με τον καθένα να δίνει τον καλύτερο εαυτό του ομάδα που της αξίζει ένα βραβείο συνόλου.

Αξίζει να σημειώσω πως στη συνέντευξη Τύπου, που ακολούθησε την προβολή της ταινίας της στο φεστιβάλ του Βερολίνου όπου συμμετείχε η ταινία της (αποσπώντας και το Guild Film Prize καλύτερης ταινίας), η Πότερ μίλησε για τη χρήση του μαυρόασπρου φιλμ (φιλμ που αγαπά ιδιαίτερα, όπως τόνισε), «γιατί είναι πιο γραφικό, συναισθηματικά έντονο σε χρώμα», αλλά και για την επίδραση του Brexit, που συνέβη λίγες μέρες πριν τελειώσουν τα γυρίσματα: «Οι άνθρωποι έφταναν στο πλατό με δάκρυα. Υπήρχε σοκ, λύπη και τρόμος, γιατί ηθοποιοί και συνεργείο ήταν παν-ευρωπαϊκά Ρώσος διευθυντής φωτογραφίας, Αργεντινός σκηνογράφος που ζει στο Παρίσι, γαλλικό συνεργείο ήχου… Γι’ αυτό η ιδέα της πτώσης των συνόρων και του εθνικισμού που αρχίζει να βγάζει το κεφάλι του, προκάλεσαν το σοκ στους ανθρώπους αυτούς.»

https://www.enetpress.gr/

Κριτική The Party

Από Χρήστο Μήτση – 28/12/2017 [3/5]

Η Τζάνετ διοργανώνει ένα πάρτι για να γιορτάσει το διορισμό της ως υπουργού Υγείας της σκιώδους αντιπολιτευτικής κυβέρνησης. Αν και οι εκλεκτοί καλεσμένοι που καταφθάνουν στο σπίτι είναι λίγοι, τα όσα συμβαίνουν στη γιορτή είναι πολλά και απροσδόκητα, σε μια σικάτη, βιτριολικά καυστική σάτιρα της σύγχρονης «άρχουσας» τάξης, η οποία εκμεταλλεύεται δημιουργικά τον περιορισμένο χώρο δράσης, το πρωτοκλασάτο καστ και την ιδανικά μικρή διάρκεια των 71 λεπτών.

Ανήσυχη δημιουργός, που πειραματίζεται με την κινηματογραφική αφήγηση, η Βρετανίδα Σάλι Πότερ έχει υπογράψει από μικρά αριστουργήματα («Ορλάντο») κι ενδιαφέροντα, πρωτότυπα ημιαυτοβιογραφικά δράματα («Μάθημα Τανγκό») μέχρι ηχηρότατες σοβαροφανείς αποτυχίες («Ο Άντρας που Έκλαιγε»). Το γυρισμένο μόλις σε δύο εβδομάδες «The Party» είναι από τις καλύτερες ταινίες της, μια απολαυστική επίδειξη κινηματογραφικής ευφυΐας στριμωγμένης στα λιγοστά τετραγωνικά ενός κομψού λονδρέζικου σπιτιού. Αυτό είναι της Τζάνετ, μιας φιλόδοξης πολιτικού και συζύγου ενός στωικού, χαμηλότερων τόνων ακαδημαϊκού, η οποία διοργανώνει ένα πάρτι για να γιορτάσει το διορισμό της ως υπουργού Υγείας της σκιώδους αντιπολιτευτικής κυβέρνησης.

Αν και οι εκλεκτοί καλεσμένοι που καταφθάνουν στο σπίτι είναι λίγοι­, τα όσα συμβαίνουν στη γιορτή είναι πολλά και απροσδόκητα, με τους εντέλει επτά συμμετέχοντες να μοιράζουν το χρόνο τους σε κοινές συζητήσεις, σε κατά δυάδες αντιπαραθέσεις και κουτσομπολιά ή σε κρυφά, επείγοντα τηλεφωνήματα, συνθέτοντας έτσι το παζλ ενός στην επιφάνεια λαμπερού μα στην πραγματικότητα γεμάτου μυστικά και ψέματα μικρόκοσμου. Ενός μικρόκοσμου από τραπεζίτες, ακαδημαϊκούς, πολιτικούς και συμβούλους ζωής (!), μια μικρογραφία της σύγχρονης «άρχουσας» τάξης δηλαδή, η οποία θα επιδοθεί σε ένα επώδυνο ψυχολογικό και ιδεολογικό στριπτίζ όταν κληθεί να αντιμετωπίσει τον ίδιο της τον εαυτό.

Αν και το στήσιμο της ταινίας είναι­ καθαρά θεατρικό, η Σάλι Πότερ εκμεταλλεύεται τον κλειστό χώρο­ με σχεδόν πολανσκικό τρόπο. Με ένα σοφά υπολογισμένο ντεκουπάζ, απομονώνει ή φέρνει σε πρώτο πλάνο το πεδίο δράσης μιας­ σκηνής, φορτίζει με κλειστοφοβική ένταση τις φαινομενικά αθώες συζητήσεις, που θα εξελιχτούν σε λεκτικές ξιφομαχίες, και σαρκάζει με κατάμαυρο χιούμορ αυτήν την επίδειξη φτηνής αλλά ντυμένης με Prada κοστούμια ματαιοδοξίας, τυλιγμένης σε επαναστατικά, φεμινιστικά, new age, κυνικά, φιλελεύθερα και διανοουμενίστικα ιδεολογήματα. Υπό τους ήχους μιας μελαγχολικής τζαζ και φωτογραφημένο σε ένα «ξερό», επιθετικό ασπρόμαυρο, το πρωτο­κλασάτο καστ απολαμβάνει στο έπακρον αυτήν την γκροτέσκο, κωμικοτραγική ανθρωποφαγία, σερβιρισμένη στην ιδανική διάρκεια των μόλις 71 λεπτών.

http://www.athinorama.gr/

ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΑΣΣΑΚΟΠΟΥΛΟΣ [3/5]

Το φιλμ της Σάλι Πότερ γυρίστηκε εν μέσω του δημοψηφίσματος για το Brexit και στα 71 του λεπτά μιλάει με σθένος για το άσπρο και το μαύρο των ανθρώπινων σχέσεων σήμερα.

Μια τραγικωμωδία δωματίου η καινούρια ταινία της Σάλι Πότερ θα μπορούσε κάλλιστα να διαδραματίζεται σε μια θεατρική σκηνή ακόμη κι αν δεν έχει τίποτα από την επιτήδευση ή το τεχνητό ενός θεατρικού. Ομως οι ήρωές του συναντιούνται στην «σκηνή» ενός σπιτιού του Λονδίνου και μεταξύ κουζίνας και μπάνιου, σαλονιού και αυλής παίζουν τα δικά τους κωμικοτραγικά δράματα. Αυτά που αν τα δεις συνολικά, τα ονομάζουμε ζωή.

Οι καλεσμένοι (αλλά και οικοδεσπότες) σε αυτό το πάρτι είναι όλοι προβληματικοί και οι καταστάσεις θα τους σπρώξουν στα όριά τους σε ένα φιλμ που μετρά στα βασικά υλικά του το βιτριολικό χιούμορ, μια σφιχτή την πλοκή, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, καίριες παρατηρήσεις κι απολαυστικές ανατροπές.

Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η Τζάνετ μια πολιτικός της αντιπολίτευσης η όποια μόλις έγινε υπουργός υγείας της σκιώδους κυβέρνησης και η οποία καλεί μερικούς φίλους για να το γιορτάσει. Μόνο που όσο εκείνη ετοιμάζει τα βολ-ο-βαν στην κουζίνα, ο σύζυγός της Μπιλ αλλάζει δίσκους και πίνει κρασί στο σαλόνι βυθισμένος στις σκέψεις του και στις δικές του αποκαλύψεις που ετοιμάζει.

Κι όταν οι φίλοι φτάσουν, ο καθένας με τα δικά του θέματα (συχνά με την μορφή του ετέρου του ήμισυ) , το πάρτι θα πάρει μια απροσδόκητη τροπή και θα ακροβατεί στο χείλος της καταστροφής και της τραγωδίας για όλα τα μετρημένα 71 λεπτά που διαρκεί το φιλμ.

Γυρισμένη σε ασπρόμαυρο, αυτή είναι μια ταινία ηθοποιών με την Κρίστιν Σκοτ Τόμας και τον Τίμοθι Σπολ εξαιρετικούς στους ρόλους του βασικού ζευγαριού, την Τσέρι Τζόουνς και την Εμιλι Μόρτιμερ άψογες στον ρόλο των λεσβιών που περιμένουν απροσδόκητα- τρίδυμα την Πατρίτσια Κλάρκσον να κλέβει την παράσταση στον ρόλο της πρώην ιδεαλίστριας και πλέον απόλυτα κυνικής καλύτερης φίλης και τον Μπρούνο Γκανζ να το διασκεδάζει και να μας διασκεδάζει σε αυτόν ενός new age θεραπευτή.

Ο Κίλιαν Μέρφι έχει ίσως τον λιγότερο αβανταδόρικο ρόλο και τον σπρώχνει στα όρια της καρικατούρας, αλλά έτσι κι αλλιώς το φιλμ παίζει με την ιδέα της φάρσας, που δεν απέχει ποτέ πολύ από τις πιο τραγικές στιγμές της ζωής μας.

Πλούσιο σε αληθινά αστείες ατάκες και αποφασισμένο να κρατήσει τις ανατροπές ως το τέλος, το φιλμ είναι απολαυστικό μέσα στις συνειδητά περιορισμένες φιλοδοξίες μιας αστείας και καυστικής κοινωνικής σάτιρας τις οποίες και πραγματώνει δίχως σημαντικά στραβοπατήματα.

http://flix.gr/

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΣΟΣ ΜΕΛΕΜΕΝΙΔΗΣ [3/5]

Το Πάρτι The Party [Το Πάρτι] ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δραματική ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 2017 ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Μ. Βρετανία ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 71 ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ. Σκηνοθεσία: Σάλι Πότερ Πρωταγωνιστούν: Πατρίσια Κλάρκσον, Μπρούνο Γκανζ, Τσέρι Τζόουνς

Μια γυναίκα καλεί τους φίλους της στο σπίτι για να γιορτάσουν την προαγωγή της, όταν όμως αυτοί φτάσουν τίποτα δεν θα πάει καλά.

Στο άκουσμα της περιγραφής του νέου φιλμ της Βρετανίδας Σάλι Πότερ («Ορλάντο», «Μάθημα Τανγκό») οι οιωνοί μόνο καλοί δεν είναι. Η ιδέα των ταινιών δωματίου που βάζουν την άρχουσα τάξη να σφαχτεί και λειτουργούν ως μια μεγαλοπρεπής σάτιρά της έχει αρχίσει με τα χρόνια να χάνει τη δυναμική της, ίσως γιατί η άρχουσα τάξη απέκτησε μεγαλύτερο θράσος και δεν έχει πολλά να κρύψει, οπότε το να την παρακολουθείς από την κλειδαρότρυπα δεν είναι και τόσο σημαντικό. Το «Πάρτι», όμως, καταφέρνει να ξεπερνά κάποια στερεότυπα του είδους χάρη στη βασική επιλογή της Πότερ να το κάνει πρωτίστως αστείο και μετά σατιρικό, δίνοντάς του γρήγορο ρυθμό, τον οποίο επιβάλλουν οι δεκάδες βιτριολικές ατάκες και συντηρεί η ορθότατα μικρή διάρκειά του. Πίσω από το χιούμορ στέκουν πολύ καλύτερα πια οι ιδεολογικές νύξεις, με τους καλεσμένους να είναι οι σκιές των νεανικών αριστερών εαυτών τους, που ωστόσο νιώθουν ότι είναι ακόμη αριστεροί, αλλά και οι ηλικιακές υστερίες ανθρώπων που βρίσκονται πια στη δύση της ζωής τους και μοιάζουν πανικόβλητοι για το μέλλον που τους επιφυλάσσεται. Το μείγμα λειτουργεί, οι προφανείς θεατρικές καταβολές της ιστορίας δεν αδυνατίζουν την κάμερα της Πότερ και το αποχρωματισμένο περιβάλλον, σε συνδυασμό με τη βρετανικότητα των διαλόγων, αναδεικνύει τη μικρότητα της χώρας όσο αυτή προσπαθεί να την κρύψει κάτω από καλούς τρόπους. Τίποτα, πάντως, δεν θα δούλευε χωρίς τη στοχευμένη επιλογή του καστ, καθώς η Κριστίν Σκοτ Τόμας, η Κλάρκσον, ο Σπαλ, η Μόρτιμερ και ο Μέρφι υπενθυμίζουν ότι ακόμα και αν δεν λογίζονται ως σταρ με τα σημερινά δεδομένα, είναι έξοχοι ηθοποιοί και ιδανικοί για ensemble ταινίες.

Πηγή: www.lifo.gr

Θανατερές ατάκες, απολαυστικές ερμηνείες, φρέσκια σάτιρα, τζαζ υπόστρωμα και μια ανήσυχη δημιουργός σε αναπάντεχο κωμικό οίστρο.

ΚΡΙΤΙΚΗ Από τον Νεκτάριο Σάκκα [3/5]

Σκέτη απόλαυση το διάρκειας 71 μόλις λεπτών «Πάρτι» της Σάλι Πότερ, μια τριζάτη σάτιρα δωματίου, φιλοτεχνημένη στον προσεγμένο ασπρόμαυρο καμβά του Αλεξέι Ροντιόνοφ, φωτογράφου του μοναδικού «Έλα Να Δεις». Μ’ ένα ανσάμπλ εκλεκτών πρωταγωνιστών (Κριστίν Σκοτ Τόμας, Κίλιαν Μέρφι, Μπρούνο Γκανζ, Πατρίσια Κλάρκσον, Έμιλι Μόρτιμερ) να βάζει φωτιά σε κάθε σκηνή, μέσα από ρεσιτάλ θανατερών ατακών που έγραψε για χάρη τους η έχουσα έφεση στους πειραματισμούς Βρετανίδα δημιουργός των «Ορλάντο» και «Μάθημα Τάνγκο», η υπέροχη αυτή μαύρη κωμωδία αποτελεί κλασική περίπτωση φιλμ που βλέπεται απνευστί.

Στην πιο αστεία μέχρι σήμερα ταινία της Πότερ, η Σκοτ Τόμας υποδύεται την Τζάνετ, μια πολιτικό που έχει μόλις αναλάβει έλα σημαντικό χαρτοφυλάκιο στη βρετανική κυβέρνηση. Για να γιορτάσει την υπουργοποίηση, καλεί φίλους στο σπίτι (Κλάρκσον, Γκανζ, Μέρφι, Μόρτιμερ, Τσέρι Τζόουνς), μόνο που ο άντρας της (Τίμοθι Σπαλ) τινάζει τα πάντα στον αέρα με τις αποκαλύψεις του. Στο πλαίσιο αυτό, οι αιχμάλωτες σε ευρυγώνιο φακό μορφές των πρωταγωνιστών αφήνονται σε ένα συνήθως τζαζ μουσικό χαλί να αλληλομαχαιρωθούν, βγάζοντας σκελετούς απ’ τη ντουλάπα. Στην «ωραία» αυτή ατμόσφαιρα, πρώτο βιολί αποδεικνύεται η Κλάρκσον, η οποία σκοτώνει με αφοπλιστικές ατάκες να φεύγουν απ’ το στόμα της με συχνότητα stand-up κωμικού.

Από τους «συνδαιτυμόνες» ηθοποιούς, όλοι προσφέρουν το απαραίτητο καύσιμο ώστε το «Πάρτι» να πάρει φωτιά, στους κατάλληλους χρόνους και στον ιδανικό βαθμό, δίχως να γλιστρήσει προς μια επίδειξη εξυπνακισμών που να υπερβαίνουν την ίδια την εξέλιξη της πλοκής. Νύξεις για την κρίση αξιών και το τέλος του ιδεαλισμού, αν όχι της ίδιας της ιδεολογίας (σ.σ. οι καλεσμένοι είναι όλοι τους μέλη-υποστηρικτές του ίδιου, αριστερού προφανώς πολιτικού κόμματος, άλλη μια εκδοχή του «party» δηλαδή που τιτλοφορεί το φιλμ), τα μεσήλικα αδιέξοδα των σχέσεων, την υποκρισία, το σεξ και το θάνατο, δίνουν και παίρνουν μέσα σ’ έναν μικρόκοσμο ο οποίος λειτουργεί εξίσου καλά ως ένα κλειστό σύμπαν χαρακτήρων, αλλά και ως κοινωνικό καθρέφτισμα των σημερινών ηθών.

http://www.cinemagazine.gr/

The party (***) ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΪΜΑΚΗΣ

Σκηνοθεσία: Σάλι Πότερ

Πρωταγωνιστούν: Κριστίν Σκοτ Τόμας, Πατρίσια Κλάρκσον, Τίμοθι Σπολ, Μπρούνο Γκανζ, Τσέρι Τζόουνς, Εμιλι Μόρτιμερ, Κίλιαν Μέρφι

Η πολιτικός των Εργατικών (;) Τζάνετ και ο σύζυγός της καλούν σπίτι τους λίγους εκλεκτούς φίλους για να γιορτάσουν την προαγωγή της στην ηγεσία του Yπουργείου Υγείας.

«Τα κατάφερες»! Μια φράση που ακούγεται επανειλημμένα και δίνει το στίγμα του πολιτικού αγώνα της Τζάνετ. Πουθενά, σε καμιά σκηνή από τα 71 λεπτά που παρακολουθούμε σε αυτό το παρωδία πάρτι και δεν χρειάζεται την εμφάνιση του Πίτερ Σέλερς για να εκτροχιαστείδεν ακούγεται κάποια άλλη φράση που να δηλώνει ίσως την προσπάθεια της Τζάνετ να προσφέρει στο κοινό καλό: όλα κινούνται γύρω από τη λάμψη της και το «κατόρθωμά» της. Ένας άλλος Μαυρογυαλούρος αλά αγγλιστί; Αυθαίρετη η σύγκριση, αλλά μπορείτε να το πείτε κι έτσι. Η ασπρόμαυρη αλλά ουσιαστικά κατάμαυρηκωμωδία της Πότερ πετυχαίνει να γίνει αιχμηρή, τρυφερή, ξεκαρδιστική και παράλογη στις εναλλαγές των διαθέσεων και προθέσεών της. Η σατιρική ματιά της Πότερ («Ορλάντο»), που γύρισε την ταινία καταμεσής του δημοψηφίσματος για το Brexit, έχει ξεκάθαρο στόχο (η ανώτερη άρχουσα τάξη και οι πάλαι ποτέ επαναστάτες που πλέον έχουν μεταμορφωθεί σε κομφορμιστές μικροαστούς, όπως δηλώνει εκτός της ηρωίδας και το ζευγάρι των γυναικών που περιμένουν τρίδυμα!) και ευφυείς ιδέες για το τράβηγμα του κόκκινου χαλιού κάτω από τα πόδια των εκλεκτών συνδαιτημόνων: πνευματώδες χιούμορ, σαρκασμός, γκροτέσκα στιγμιότυπα, σασπένς αλά Πολάνσκι, θεατρικοποιημένο σινεμά και μια σειρά από μυστικά και ψέματα που με την αποκάλυψή τους κάνουν κομμάτια την καλωπισμένη πραγματικότητα των επτά φίλων. Όλες οι ερμηνείες είναι υποδειγματικές αλλά εκείνη που κλέβει το χειροκρότημα είναι η απολαυστικά ειρωνική Πατρίσια Κλάρκσον που σαν καθαρόαιμος γουντιαλενικός χαρακτήρας μοιράζει εγκεφαλικά όποτε ανοίγει το στόμα της!

http://www.athensvoice.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: