The Post: Απαγορευμένα Μυστικά (The Post) (2017) του Στίβεν Σπίλμπεργκ | αναλυτική παρουσίαση, trailer, η γνώμη των κριτικών

Odeon Ιστορική Αγγλικά 2017 Στίβεν Σπίλμπεργκ 115′ Άλισον Μπρι Έγχρωμη Σάρα Πόλσον Μέριλ Στριπ Τομ Χανκς 11 Ιανουαρίου 2018

The Post: Απαγορευμένα Μυστικά (The Post) (2017)

Σκηνοθεσία: Στίβεν Σπίλμπεργκ

Ηθοποιοί: Τομ Χανκς, Μέριλ Στριπ, Άλισον Μπρι, Σάρα Πόλσον, Κάρι Κουν, Ντέιβιντ Κρος, Μπρους Γκρίνγουντ, Τρέισι Λετς, Μπομπ Όντενκιρκ

Είδος: Βιογραφική, Δράμα, Ιστορική, Θρίλερ

Ημερομηνία Εξόδου: 11 Ιανουαρίου 2018

Σεμινάριο Ιστορίας-Θεωρίας-Κριτικής Κινηματογράφου 2018

ΣΥΝΟΨΗ

Η συγκλονιστική δραματική ταινία, «The Post: Απαγορευμένα Μυστικά», αφηγείται την ιδιαίτερη συνεργασία ανάμεσα στην πρώτη γυναίκα εκδότη εφημερίδας, Κέι Γκράχαμ (Μέριλ Στριπ), και στον άτεγκτο συντάκτη Μπεν Μπράντλι (Τομ Χανκς), στην προσπάθεια τους να αποκαλύψουν και να δημοσιεύσουν ένα τεράστιο σκάνδαλο από κυβερνητικά μυστικά τριών δεκαετιών και τεσσάρων Αμερικανών Προέδρων. Οι δυο τους καλούνται να γεφυρώσουν τις διαφορές τους, προκειμένου να ρίξουν φως σε κρυμμένα μυστικά του κράτους, θέτοντας όμως σε κίνδυνο τόσο τις καριέρες τους, όσο και την προσωπική τους ελευθερία.

The Post

Synopsis EN

Steven Spielberg directs Meryl Streep and Tom Hanks in The Post, a thrilling drama about the unlikely partnership between The Washington Post’s Katharine Graham (Streep), the first female publisher of a major American newspaper, and editor Ben Bradlee (Hanks), as they race to catch up with The New York Times to expose a massive cover-up of government secrets that spanned three decades and four U.S. Presidents. The two must overcome their differences as they risk their careers – and their very freedom – to help bring long-buried truths to light.

The Post marks the first time Meryl Streep, Tom Hanks and Steven Spielberg have collaborated on a project. In addition to directing, Spielberg produces along with Amy Pascal and Kristie Macosko Krieger. The script was written by Liz Hannah and Josh Singer, and the film features an acclaimed ensemble cast including Alison Brie, Carrie Coon, David Cross, Bruce Greenwood, Tracy Letts, Bob Odenkirk, Sarah Paulson, Jesse Plemons, Matthew Rhys, Michael Stuhlbarg, Bradley Whitford and Zach Woods.

συνοπτική κριτική Χρήστου Μήτση από Αθηνόραμα [3,5/5]

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

https://www.facebook.com/ThePostOfficial/

https://twitter.com/ThePostMovie

Χώρα Παραγωγής: ΗΠΑ

Γλώσσα: Αγγλικά

Διάρκεια: 115′

Σενάριο: Λιζ Χάνα, Τζος Σίνγκερ

Παραγωγή: Έιμι Πασκάλ, Κρίστι Μακόσκο Γκρίγκερ

Μοντάζ: Μάικλ Καν

Σχεδιασμός παραγωγής: Ρικ Κάρτερ

Μουσική: Τζον Γουίλιαμς

Φωτογραφία: Τζάνους Καμίνσκι

Διανομή:

Odeon (Ελλάδα)

Twentieth Century Fox

Εταιρείες Παραγωγής:

Amblin Entertainment

DreamWorks

Pascal Pictures

Star Thrower Entertainment

Ο κορυφαίος κινηματογραφιστής, Στίβεν Σπίλμπεργκ, σκηνοθετεί τους βραβευμένους με Όσκαρ χαρισματικούς αστέρες Μέριλ Στριπ και Τομ Χανκς σε ένα αριστουργηματικό, δημοσιογραφικό δράμα που εξιστορεί τα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν το καλοκαίρι του 1971 στην Αμερική, γύρω από τη δημοσιοποίηση των απόρρητων φακέλων του Πενταγώνου, με αποκαλύψεις, σκάνδαλα και κυβερνητικές συνωμοσίες.

Απαιτείται τόλμη και ψυχικό σθένος για να έλθουν στο φως της δημοσιότητας απόρρητες πληροφορίες, από τις οποίες διακυβεύεται η ασφάλεια του Συντάγματος και η ελευθερία του κράτους. Οι επιπτώσεις είναι πολλές… Αξίζει άραγε το ρίσκο;

Σε όλη τη διάρκεια της Αμερικάνικης ιστορίας, υπήρξαν σημαδιακές στιγμές, στις οποίες απλοί πολίτες έπρεπε να αποφασίσουν αν άξιζε να ρισκάρουν τα πάντα τρόπο ζωής, φήμη, κοινωνικό στάτους, ελευθερία προκειμένου να κάνουν αυτό που πίστευαν ότι είναι το σωστό και το απαραίτητο για να προστατέψουν το Σύνταγμα και την ελευθερία του κράτους. Με το “The Post: Απαγορευμένα Μυστικά”, o (πολλάκις βραβευμένος με Όσκαρ) Στίβεν Σπίλμπεργκ ανασύρει μια τέτοια στιγμή. Το αποτέλεσμα είναι ένα καθηλωτικό δράμα, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα που συνέβησαν όταν η Ουάσινγκτον Ποστ και οι Νιου Γιορκ Τάιμς συμμάχησαν λόγω της επερχόμενης αποκάλυψης στους Τάιμς για μια μυστική κυβερνητική συνωμοσία που θα γινόταν αργότερα γνωστή στον κόσμο ως «Φάκελοι του Πενταγώνου».

Αν και η είδηση αποκομίσθηκε αρχικά από τους Νιου Γιορκ Τάιμς, η Ουάσινγκτον Ποστ αναλαμβάνει μια ιστορία που έχει προκαλέσει ήδη αρκετές νομικές απειλές. Σε όλη την υπόθεση που εξετάζεται, διακυβεύεται η τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων Αμερικάνων στρατιωτών, που μάχονται σε έναν πόλεμο, στον οποίο το ίδιο τους το κράτος δεν πιστεύει ότι μπορούν να νικήσουν. Μέσα σε λίγες μόνο ημέρες κρίσης, η πρωτοπόρος αλλά άπειρη εκδότρια της Ουάσινγκτον Ποστ, Κέι Γκράχαμ, θα ζυγίσει την κληρονομιά της ενάντια στην καθαρή της συνείδηση, καθώς αποκτά σταδιακά την αυτοπεποίθηση να ηγηθεί σε αυτόν τον αγώνα αλήθειας και δημοκρατίας. Ο αρχισυντάκτης της Μπεν Μπράντλι πρέπει να πιέσει την ομάδα του για να υπερβούν τους εαυτούς τους, γνωρίζοντας ότι ενδέχεται να κατηγορηθούν για προδοσία, ενώ απλά θα εκτελούσαν το επαγγελματικό τους καθήκον. Με αυτά τα δεδομένα, οι αουτσάιντερ της Ουάσινγκτον Ποστ, γίνονται μια γροθιά σε μια μάχη πολύ μεγαλύτερη από τους ίδιους – μια μάχη για τους συναδέλφους τους και το Σύνταγμα των Η.Π.Α. – που υπογραμμίζει την αναγκαιότητα ενός ελεύθερου Τύπου, στον οποίο πρέπει να λογοδοτούν οι ηγέτες της δημοκρατίας.

Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ σκηνοθετεί τη Μέριλ Στριπ και τον Τομ Χανκς στο “The Post: Απαγορευμένα Μυστικά”, ένα θυελλώδες δράμα που αφορά στην ιδιόμορφη συνεργασία μεταξύ της Κέι Γκράχαμ (Στριπ), την πρώτη γυναίκα εκδότρια της Ουάσινγκτον Ποστ, και τον αρχισυντάκτη της, Μπεν Μπράντλι (Χανκς), καθώς πασχίζουν να φτάσουν τους Νιου Γιορκ Τάιμς και να αποκαλύψουν πολλά κυβερνητικά μυστικά και συνωμοσίες που κάλυπταν τρεις δεκαετίες και τέσσερις Αμερικανούς προέδρους. Οι δυο τους πρέπει να ξεπεράσουν τις διαφορές τους και να ρισκάρουν την καριέρα τους όπως και την ελευθερία τους- προκειμένου να φέρουν στο φως την αλήθεια που είχε θαφτεί για πολύ καιρό.

Το “The Post: Απαγορευμένα Μυστικά” είναι η πρώτη ταινία στην οποία συνεργάζονται μαζί οι τρεις κινηματογραφικοί τιτάνες: Μέριλ Στριπ, Τομ Χανκς και Στίβεν Σπίλμπεργκ. Εκτός από σκηνοθέτης της ταινίας, ο Σπίλμπεργκ συμμετέχει και στην παραγωγή, μαζί με τις Έιμι Πασκάλ και Κρίστι Μακόσκο Κρίγκερ. Το σενάριο γράφτηκε από τη Λιζ Χάνα και τον Τζος Σίνγκερ, και το υπόλοιπο καστ περιλαμβάνει τους: Άλισον Μπρι, Κάρι Κουν, Ντέιβιντ Κρος, Μπρους Γκρίνγουντ, Τρέισι Λετς, Μπομπ Όντενκιρκ, Σάρα Πολσον, Τζέσι Πλέμονς, Μάθιου Ράις, Μάικλ Στάλμπαργκ, Μπράντλει Γουίτφορντ και Ζακ Γουντς.

Οι ηθοποιοί

Στο “The Post: Απαγορευμένα Μυστικά”, ο Σπίλμπεργκ συγκεντρώνει ένα λαμπρό καστ ηθοποιών που έχει αγαπηθεί από κοινό και κριτικούς, έχει βραβευτεί κι έχει διαπρέψει. Στο επίκεντρο αυτών βρίσκεται ένα πολύ δυνατό ντουέτο, αυτό των ερμηνειών της Στριπ και του Χανκς ως Γκράχαμ και Μπράντλι αντιστοίχως. Η Στριπ υποδύεται μία σχετικά άπειρη γυναίκα σε ηγετική θέση, σε ένα έδαφος διαρκώς μεταβαλλόμενο για το γυναικείο πληθυσμό, ενώ ο Χανκς είναι ένας σκληροπυρηνικός ειδήμων στον κόσμο της δημοσιογραφίας, που εξελίσσεται επαγγελματικά από την απλή καταδίωξη ιστοριών στον αγώνα για τις αρχές της αλήθειας και της δημοσιογραφίας.

Οι Φάκελοι του Πενταγώνου

Το Μάρτιο του 1971, ο ρεπόρτερ των Νιου Γιορκ Τάιμς, Νιλ Σίχαν, πέτυχε τεράστια πρόσβαση σε μια μυστική έκθεση 7000 σελίδων, γεμάτη απόρρητες κυβερνητικές πληροφορίες που θα μπορούσαν να φέρουν τα πάνω κάτω στο Λευκό Οίκο. Το έγγραφο, που προετοιμάστηκε αρχικά κατόπιν εντολής του τότε Υπουργού Άμυνας Ρόμπερτ Μακναμάρα το 1967, είχε τον τίτλο: «Η Ιστορία των Αποφάσεων που πάρθηκαν από τις Η.Π.Α. στο Βιετνάμ, 1945-66».

Όσο ακίνδυνη κι αν ακούγεται, η έκθεση αυτή και τα περιεχόμενά της έχουν τεράστιο αντίκτυπο μέχρι και στην πολιτική του σήμερα. Το έγγραφο – που σύντομα θα αποκτήσει παγκοσμίως φήμη ως οι «Φάκελοι του Πενταγώνου» – αποκάλυψε μια σκοτεινή αλήθεια: μεγάλα και σοβαρά μυστικά και απάτες για τον θανατηφόρο πόλεμο στο Βιετνάμ πέρασαν από τέσσερις προεδρικές θητείες: από τον Τρούμαν στον Αϊζενχάουερ, τον Κένεντι και τον Τζόνσον. Τα έγγραφα του Πενταγώνου αποκάλυψαν ότι καθένας από τους προέδρους αυτούς είχε παραπλανήσει επανειλημμένα το κοινό σχετικά με τις επιχειρήσεις των Η.Π.Α. στο Βιετνάμ και ότι ακόμη και όταν η κυβέρνηση υποστήριζε ότι επιδίωκε ειρήνη, πίσω από τα παρασκήνια, ο στρατός και η CIA επεκτείνονταν κρυφά και σταθερά στον πόλεμο.

Αυτές οι αποκαλύψεις ήταν ιδιαίτερα εκρηκτικές στις ειδήσεις τότε, μιας και αναφερόμαστε σε μια εποχή όπου χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες βρίσκονταν σε θανάσιμο κίνδυνο κάθε στιγμή. Τελικά, ο πόλεμος στο Βιετνάμ, από τον οποίο οι ΗΠΑ θα εξέλθουν το 1975, κόστισε τις ζωές 58.220 μελών της υπηρεσίας των ΗΠΑ και προκάλεσε την απώλεια περισσότερων από ένα εκατομμύριο ζωών. Τα έγγραφα του Πενταγώνου εξέθεσαν τις απάτες που οδήγησαν σε πολλούς από τους θανάτους αυτούς.

Μια ιδιόμορφη συνεργασία: Κάθριν Γκράχαμ και Μπεν Μπράντλι

Κι ενώ η ένταση της ταινίας συγκεντρώνεται γύρω από τον αγώνα της δημοσίευσης των Φακέλων του Πενταγώνου, δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς και το πορτρέτο που δημιουργείται σιγά σιγά γύρω από μια συνεργασία που αποδεικνύει ότι κάποιες φορές, όταν οι άνθρωποι δουλεύουν σαν σύνολο, τα ταλέντα τους αναδύονται στην επιφάνεια ακόμα περισσότερο και το αποτέλεσμα είναι περισσότερο ικανοποιητικό. Αυτή η πολύ σπουδαία συμμαχία των Γκράχαμ και Μπράντλι που έγινε και στην πραγματικότητα, έδωσε τη δυνατότητα στους κινηματογραφιστές να φέρουν μαζί στη μεγάλη οθόνη δύο σπουδαίους ηθοποιούς με αποτέλεσμα να δημιουργείται δέος στο θεατή. Η παραγωγός Έιμι Πασκάλ δήλωσε: «Την πρώτη μέρα που ο Τομ και η Μέριλ μπήκαν στο σκηνικό που είχε φτιαχτεί ως γραφείο συντάξεως της εφημερίδας, τα σαγόνια όλων έπεσαν, μιας και ήταν ήδη στο πετσί του ρόλου ως Κέι και Μπεν. Άλλωστε, είναι και οι δυο τους ηθοποιοί που μεταμορφώνονται αυτομάτως στους ρόλους που τους ανατίθενται, και αυτό είναι κάτι το μαγευτικό».

Κριτική

The Post: Απαγορευμένα Μυστικά

Από Χρήστο Μήτση 11/01/2018 [3,5/5]

Έξι υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα για ένα υποδειγματικά κατασκευασμένο και αφηγηματικά συναρπαστικό πολιτικο-δημοσιογραφικό θρίλερ, το «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» της μοντέρνας χολιγουντιανής εποχής.

Απόλυτα επίκαιρο, μια και η σχέση κυβέρνησης Τραμπ – Τύπου είναι τόσο εχθρική όσο επί εποχής Νίξον, το σεναριακά ανολοκλήρωτο­ «The Post» πήρε το πράσινο φως μόλις τον προηγούμενο Φεβρουάριο και σε απίστευτα μικρό χρονικό διάστημα για το μέγεθος της παραγωγής του έκανε ήδη πρεμιέρα στις αίθουσες. Το εντυπωσιακό είναι πως τίποτα επάνω του δεν προδίδει αυτήν τη βιασύνη, καθώς η υποδειγματική κατασκευή του, προσεγμένη και στην παραμικρή λεπτομέρεια, το καθιστά υπόδειγμα «καλλιτεχνικού» χολιγουντιανού σινεμά κι ένα από τα μεγάλα οσκαρικά φαβορί, υποψήφιο και για έξι Χρυσές Σφαίρες. Γραμμένο από την πρωτοεμφανιζόμενη Λιζ Χάνα και τον οσκαρικά βραβευμένο Τζος Σίνγκερ («Spotlight»), το φιλμ αφηγείται την αληθινή ιστορία των Pentagon Papers, βασισμένο σε δύο δραματικούς άξονες.

Τα γεγονότα τα οποία οδήγησαν μέχρι την περιπετειώδη δημοσίευσή τους και την «ενηλικίωση» της εκδότριας­ Κάθριν Γκράχαμ ως δυναμικής και ανεξάρτητης προσωπικότητας σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο. Σε άλλη μία αφοπλιστική ερμηνεία, γεμάτη μετρημένες σιωπές, κομπιάσματα και διακριτικά αμήχανες κινήσεις, η Μέριλ Στριπ υποδύεται την καλοαναθρεμμένη αστή, η οποία το 1963 βρέθηκε ξαφνικά, μετά την αυτοκτονία του εκδότη συζύγου της, επικεφαλής της «Washington Post». Οκτώ χρόνια αργότερα κι ενώ χωρίς η ίδια να ελέγχει απόλυτα το διοι­κητικό συμβούλιο της εταιρείαςο εκδοτικός όμιλος ετοιμάζεται να εισαχθεί στο χρηματιστήριο, οι ανταγωνιστές «New York Times» δημοσιεύουν ένα πολύκροτο άρθρο πάνω σε μια απόρρητη έκθεση του Πενταγώνου, η οποία αποκαλύπτει τις «βρόμικες» πρακτικές της αμερικανικής εμπλοκής στο Βιετνάμ, αποδεδειγμένα καταδικασμένης να αποτύχει. Η κυβέρνηση Νίξον αντιδρά και πετυχαίνει δικαστική απόφαση προσωρινής απαγόρευσης, κατά τη διάρκεια της οποίας οι 7.000 σελίδες της έκθεσης φτάνουν στα χέρια του διευθυντή της «Post» Μπέντζαμιν Μπράντλι. Μέχρι το άκρως ριψοκίνδυνο «τυπωθήτω» όμως θα μεσολαβήσουν πολλά.

Έχοντας στα χέρια του μια άρτια παραγωγή που αναπαριστά στην εντέλεια την εποχή, ένα πρωτοκλασάτο πρωταγωνιστικό επιτελείο κι ένα σενάριο το οποίο αναμειγνύει σε ιδανικές δόσεις τα συστατικά ενός πολιτικού θρίλερ, ενός ψυχολογικού δράματος κι ενός ιστορικού ντοκουμέντου, ο Σπίλμπεργκ υπογράφει το μοντέρνο «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» κι ένα κομψοτέχνημα του αφηγηματικά ασυναγώνιστου χολιγουντιανού σινεμά. Όπου μέσα του βρίσκεις την πιο ξεκάθαρη, πολυδοκιμασμένη και άκρως αποτελεσματική δραματουργική συνταγή, τις ιδιοφυείς διηγηματικές πρακτικές που επί δύο ολόκληρες ώρες δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα, την αγωνία, τη συγκίνηση, τον (φιλελεύθερο) ήρωα της διπλανής πόρτας, την αληθινή ιστορία (πάντα από την πλευρά των νικητών) και, φυσικά, τη λεπτομερή επεξήγηση-διδαχή γιατί και πώς (τα λογύδρια του «πατριώτη» Ντάνιελ Έλσμπεργκ και της κ. Μπράντλι). Ποιος, εκτός ίσως του… Ντόναλντ Τραμπ, θα του αντιστεκόταν;

ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 115΄. Διανομή: ODEON.

http://www.athinorama.gr/

Η ιδιαίτερη συνεργασία ανάμεσα στην πρώτη γυναίκα εκδότη εφημερίδας Κέι Γκράχαμ και τον συντάκτη της Μπεν Μπράντλι, καθώς προσπαθούν να δημοσιεύσουν ένα τεράστιο σκάνδαλο από κυβερνητικά μυστικά τριών δεκαετιών και τεσσάρων Αμερικανών Προέδρων.

ΚΡΙΤΙΚΗ Από τον ΘΟΔΩΡΗ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ [3,5/5]

Η διαφοροποίηση του The Post: Απαγορευμένα Μυστικά από το παρόμοιας θεματολογίας κλασικό φιλμ του Άλαν Πάκουλα Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου είναι η μετατόπιση του κέντρου βάρους της ιστορικής απόφασης της «Washington Post» να δημοσιεύσει άκρως απόρρητους φακέλους του Πενταγώνου που έκαιγαν τον Λευκό Οίκο, αποκαλύπτοντας τους πραγματικούς λόγους που οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν στον πόλεμο του Βιετνάμ εξαρχής, στο πρόσωπο της εκδότριας της εφημερίδας Κάθριν Γκρέιαμ, πάντα σε συνεργασία (και συνάρτηση) με τον μεγάλο πρωταγωνιστή της ταινίας του 1976, τον διευθυντή Μπιλ Μπράντλεϊ. Ωστόσο, η πραγματική διαφορά ανάμεσα στα δύο είναι ο τρόπος αφήγησης. Ο αλλεργικός σε οτιδήποτε κυνικό Σπίλμπεργκ υιοθετεί τη γνωστή, ζεστή πρακτική και φτιάχνει ένα σκληρό παραμύθι για τον θρίαμβο των θαρραλέων. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ αισθάνθηκε την επείγουσα ανάγκη να γυρίσει αυτή την ταινία φέτος ή ποτέ, όπως δήλωσε, για να μιλήσει για το σήμερα, τον Τραμπ, την πολιτική των μυστικών και της κατά μέτωπον επίθεσης στον Τύπο και τον ρόλο του. Με δεδομένο το κλίμα των ’70s, την αποκαθήλωση του Νίξον και το πέρασμα σε μια νέα εποχή, κοινωνικά και κινηματογραφικά, ο Πάκουλα δεν πίεσε το στόρι, αφήνοντας τα γεγονότα να ξετυλιχθούν. Εκείνος τα έδεσε μαεστρικά, συμπλέοντας με τον κυνισμό των καιρών, προτιμώντας να ακολουθήσει τη λογική της συνωμοσιολογικής απόκρυψης της αλήθειας, στο ύφος που εισήγαγε με την Υπόθεση Πάραλαξ. Ο αλλεργικός σε οτιδήποτε κυνικό Σπίλμπεργκ υιοθετεί τη γνωστή, ζεστή πρακτική και φτιάχνει ένα σκληρό παραμύθι για τον θρίαμβο των θαρραλέων. Το Post είναι ένα δραματικό θρίλερ με twist στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ενώ όλοι περιμένουν πως ο μπαρουτοκαπνισμένος Μπράντλεϊ του Τομ Χανκς και τα παλικάρια του θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα, ο κύβος της κρίσιμης απόφασης πέφτει πάνω στην Γκρέιαμ της Στριπ, μια κοσμική über Wasp κυρίας της καλής κοινωνίας, η οποία κληρονόμησε τον τίτλο από τον πατέρα και τον σύζυγό της και βρίσκεται σε διασταυρούμενα πυρά, ρισκάροντας να πάει φυλακή. Αυτό τον κίνδυνο ο Σπίλμπεργκ τον μελώνει, αλλά δεν παύει να τον τριγυρίζει αριστοτεχνικά γύρω από τις καταστάσεις συναγερμού που προκύπτουν και τα πρόσωπα με τις αρμοδιότητες που εναλλάσσονται συνεχώς. Το Post είναι ένα δραματικό θρίλερ με twist στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ενώ όλοι περιμένουν πως ο μπαρουτοκαπνισμένος Μπράντλεϊ του Τομ Χανκς και τα παλικάρια του θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα, ο κύβος της κρίσιμης απόφασης πέφτει πάνω στην Γκρέιαμ της Στριπ Στις λεπτομέρειες, όπως συνηθίζει, είναι άπιαστος, οδηγώντας το καστ σε απόδοση υψηλού επιπέδου, και πιο ειδικά τη Στριπ, η οποία έχει την τύχη να μη συγκρίνεται με κανέναν από τη διανομή του Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου και ανεβαίνει σε δύναμη, αυτοπεποίθηση και υποδόριο αυτοσαρκασμό μετά τη μέση του έργου. Μια ταινία ευθύνης από τον master narrator του παγκόσμιου σινεμά, το Post φωτίζει από ελαφρώς διαφορετική γωνία μια ηρωική ιστορία και υπενθυμίζει τον κοφτερό εναγκαλισμό με τη συνταγματική ανομία, ένα από τα αγαπημένα θέματα του liberal αμερικανικού σινεμά, με τον Σπίλμπεργκ στοn ρόλο του Φρανκ Κάπρα του 21ου αιώνα.

Πηγή: www.lifo.gr

Κριτική tospirto.net

Η ιδιοκτήτρια και ο αρχισυντάκτης της Washington Post στην κρίσιμη απόφασή τους να δημοσιεύσουν τους διαβόητους «Φακέλους του Πενταγώνου», σε μια απολαυστική, γρήγορη, και αρκετά πολιτική (για Σπίλμπεργκ) ταινία.

Τον Ιούνιο του 1971, ήγουν τέσσερα χρόνια πριν την οριστική έξοδο των ΗΠΑ από τον πόλεμο στο Βιετνάμ, οι New York Times δημοσίευσαν τρία αποκαλυπτικά άρθρα για τις βρώμικες μεθοδεύσεις και την συνακόλουθη συγκάλυψη τεσσάρων αμερικανικών κυβερνήσεων, από το 1945 στο 1967, σχετικά με την πολιτικοστρατιωτική ανάμιξη των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Οι πληροφορίες των δημοσιευμάτων προέρχονταν από μια απόρρητη έκθεση 7.000 σελίδων, που είχε αναθέσει το 1967 ο τότε υπουργός Άμυνας, Ρόμπερτ Μακναμάρα, και έμεινε στην Ιστορία ως «Φάκελοι του Πενταγώνου». Αμέσως μετά τη δημοσίευση των ΝΥΤ, η κυβέρνηση Νίξον (κατόπιν προτροπής του Χένρι Κίσιιντζερ, όπως ωραία μας υπενθυμίζει ο Σπίλμπεργκ) διέταξε ασφαλιστικά μέτρα κατά της εφημερίδας, τα άρθρα σταμάτησαν, κι όλοι περίμεναν την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου περί της νομιμότητας ή μη της δημοσιοποίησης της έκθεσης. Πέντε μέρες μετά το αρχικό δημοσίευμα της κραταιάς νεοϋρκέζικης εφημερίδας, η τότε «μικρή» Washington Post, έχοντας επίσης αποκτήσει πρόσβαση στους «Φακέλους», άρχισε να δημοσιεύει κι αυτή σχετικά άρθρα, υπερασπιζόμενη το δικαίωμα του αμερικανού πολίτη να ξέρει τι παίζεται στα πολιτικά κλιμάκια στην Ουάσινγκτον, την ώρα που τα βλαστάρια του σκοτώνονταν στο Βιετνάμ.

Η ζουμερή και απολαυστικά γυρισμένη ταινία του Σπίλμπεργκ έχει ως πλαίσιο τα ως άνω ιστορικά συμβάντα. Εκείνο, όμως, που την κινεί και την ενδιαφέρει είναι τα δυο πρόσωπα που αποφάσισαν την δημοσίευση για λογαριασμό της Washington Post, ρισκάροντας όχι μόνο την φυλάκισή τους, λόγω των ήδη εν ισχεί ασφαλιστικών μέτρων κατά της ΝΥΤ, αλλά και την ίδια την μακροημέρευση της εφημερίδας τους, που μόλις είχε μπει στο χρηματιστήριο. Ο λόγος, για τον αρχισυντάκτη, Μπεν Μπράντλι (Χανκς), και την ιδιοκτήτρια της εφημερίδας, Κέι Γκρέιαμ (Στριπ). Οι δυο κορυφαίοι αμερικανοί ηθοποιοί είναι χάρμα ιδέσθαι. Ο Χανκς καταφέρνει και πάλι ακόμη και να μοιάζει φυσιογνωμικά στον Μπράντλι, υποδυόμενος με κέφι έναν δημοσιογράφο οιστρηλατημένο από τον δημοκρατικό ιδεαλισμό του, αλλά και από την επαγγελματική φιλοδοξία. Αψεγάδιαστη, υπέροχη και ανθρώπινη, και η Στριπ στον πιο σύνθετο και «εξελισσόμενο» ρόλο μιας γυναίκας, που από κοσμική άεργη μεγαλοκυρία της Ουάσινγκτον έγινε, σχεδόν εν μια νυκτί, μαχητική υπέρμαχος της πληροφόρησης (η Γκρέιαμ είχε αναλάβει την εφημερίδα του πατέρα της μετά την αυτοκτονία του συζύγου της το 1963). Δίπλα στους δυο σταρ-κράχτες, αξιόπιστοι καρατερίστες, σαν τον Στούλμπεργκ, τον Όντενκερκ, την Πόλσον και τον Γκρίνγουντ δίνουν υπόσταση στα πολλά πρόσωπα της ιστορίας.

Αν και το σενάριο της πρωτοεμφανιζόμενης Χάνα (ο Σίνγκερ κλήθηκε στη συνέχεια να δώσει τα φώτα του) είναι ομολογουμένως στρογγυλεμένο ως προς τον πολιτικό σχολιασμό της υπόθεσης, η σκηνοθεσία του μεγάλου Σπίλμπεργκ είναι απλά άπαιχτη: διασκεδαστική μα και «καλλιτεχνική» (δείτε, ας πούμε, το εξαιρετικό πλάνο του ρεπόρτερ του Όντερνκερκ, καθώς μιλάει από δημόσιο τηλεφωνικό κερματοδέκτη στον πληροφοριοδότη του), με την κάμερα να ακολουθεί κατά πόδας τη δράση, γλιστρώντας με την αμεσότητα της κάμερας χειρός, αλλά και όλη την απαλή κίνηση του ντόλι… Η ταινία συνιστά έναν ύμνο στην αδέκαστη, μαχητική δημοσιογραφία (τι υπέροχα τα πλάνα στο τυπογραφείο!). Κι αναδίδει κι έναν θαυμάσιο άρωμα σέβεντις από τον εξαιρετικό σχεδιασμό παραγωγής (Ρικ Κάρτερ), και το κάπνισμα που μεσουρανεί παντού, έως τους αλληλοκαλυπτόμενους διαλόγους, τα αυτοκίνητα, τα κοστούμια, και τα πάντα όλα. Η δε καταληκτική σκηνή, με τον υπόκωφα χιουμοριστικό σχολιασμό ενός άλλου ακόμη σημαντικότερου ιστορικού γεγονότος στην Ουάσινγκτον, είναι Σπίλμπεργκ 100%.

Τατιάνα Καποδίστρια

http://tospirto.net/

ΚΡΙΤΙΚΗ 15 DEC 2017 Μανώλης Κρανάκης 4/5

Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ κάνει ακτιβισμό υπέρ της ελευθερίας του Τύπου, αντιπολίτευση στη διακυβέρνηση Τραμπ και μια αφοπλιστική φεμινιστική διακήρυξη, όλα στη συσκευασία μιας συναρπαστικής, φτιαγμένης με ισόποση οργή και μαεστρία, ταινίας.

Η ιδιαίτερη συνεργασία ανάμεσα στην πρώτη γυναίκα εκδότη εφημερίδας, Κέι Γκράχαμ, και στον άτεγκτο συντάκτη Μπεν Μπράντλι, στην προσπάθεια τους να αποκαλύψουν και να δημοσιεύσουν ένα τεράστιο σκάνδαλο από κυβερνητικά μυστικά τριών δεκαετιών και τεσσάρων Αμερικανών Προέδρων σχετικά με τον Πόλεμο στο Βιετνάμ. Οι δυο τους καλούνται να γεφυρώσουν τις διαφορές τους, προκειμένου να ρίξουν φως σε κρυμμένα μυστικά του κράτους, θέτοντας όμως σε κίνδυνο τόσο τις καριέρες τους, όσο και την προσωπική τους ελευθερία.

Αρκούν λίγα δευτερόλεπτα μέσα στο σύμπαν του «The Post» για να αντιληφθεί κανείς πως αυτό που βλέπει είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, μια καθόλα στρατευμένη ταινία. Μια ταινία φτιαγμένη για να «απαντήσει», να «ενοχλήσει», να «υπενθυμίσει», να «διεκδικήσει», σίγουρη για το σκοπό που υπηρετεί, και που δεν είναι διατεθειμένη να το κάνει με κανέναν άλλο τρόπο παρά μόνο με τον πιο ευθύ αυτόν που θα στείλει το μήνυμα καθαρό στο μυαλό αλλά φυσικά και στο θυμικό των θεατών της.

Γυρισμένο με συνοπτικές διαδικασίες, για να μη χαθεί το momentum, το «The Post» έχει για πρώτη του ύλη την επείγουσα ανάγκη ενός μεγάλου δημιουργού να σταθεί ίσως για πρώτη φορά τόσο απροκάλυπτα και με τόση επιτυχία στην πολύχρονη καριέρα του – απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα.

Στο κέντρο του φιλμ βρίσκεται το ζητούμενο της ελευθερίας του Τύπου σε μια Αμερική όπου η δημοσιογραφία θεωρείται από τη διακυβέρνηση Τραμπ ο νούμερο ένας εχθρός της δημοκρατίας και οι ειδήσεις είναι πιο fake κι απ’ όσο κατηγορούνται ό,τι είναι. Γύρω του, η θέση των γυναικών σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, η ευθύνη ως φορτίο ανθρώπων που κατ’ επιλογή ή ανάγκη έχουν αναλάβει κοινωνικούς ρόλους, η διαρκής αμφιταλάντευση ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, είναι θεματικές που ολοκληρώνουν ιδανικά ένα καθρέφτη μιας ολόκληρης (και όχι μόνο) χώρας με αφορμή μια πολύ συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.

Επιστρέφοντας ιδανικά στο παρελθόν, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ μιλάει με μεγαλύτερη διαύγεια για το παρόν, όχι μόνο γιατί μια ιστορία που διαδραματίζεται στο σήμερα θα υπολειπόταν ειρωνικά – σε διασταύρωση γεγονότων, αλλά γιατί είναι προφανές με τον πιο ανατριχιαστικό τρόπο πως ο κόσμος αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς απλά και μόνο για να μείνει ίδιος.

Οι αποκαλύψεις γύρω από την πρακτική διαδοχικών αμερικανικών κυβερνήσεων να συνεχίζουν τον πόλεμο στο Βιετνάμ ενώ γνώριζαν ενδελεχώς την έκβασή του, προκειμένου να μην χρεωθούν την ήττα, είναι ακριβώς αυτό που γίνεται στην Αμερική τις δύο τελευταίες δεκαετίες με διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις που συνεχίζουν τον πόλεμο στο Αφγανιστάν ενώ δεν υπάρχει πλέον τίποτα απ’ ότι τον στήριζε έστω σαθρά από την αρχή.

Το παραπάνω παράδειγμα είναι μόνο ένα απ’ όσα κατά τη διάρκεια των συναρπαστικών δύο ωρών που διαρκεί το «The Post» έρχονται να συνηγορήσουν πως η μόνη αλλαγή που συνέβη από το 1970 μέχρι και σήμερα είναι πως τα απόρρητα κυβερνητικά αρχεία διαρρέουν πλέον στο διαδίκτυο και πως οι υπεύθυνοι των διαρροών είναι με κάποιο τρόπο σταρ που θυμίζουν ηγέτες μιας rock ‘n’ roll μπάντας.

Οτιδήποτε άλλο. μοιάζει να είναι, πάντα με τις σωστές αναλογίες αναπόφευκτης προόδου μισού αιώνα, το ίδιο. Από τη θέση των γυναικών μια από τις μεγάλες και επιτέλους στο τραπέζι συζητήσεις της εποχής μας σε ένα μαζικά ανδροκρατούμενο επαγγελματικό περιβάλλον, μέχρι το που ξεκινά και τελειώνει η ελευθερία του Τύπου αλλά και τα διαρκώς θολά νερά στα οποία κολυμπούν σχεδόν αγκαλιά ανά τις δεκαετίες η εκτελεστική με τη δικαστική εξουσία.

Πατώντας πάνω σε ένα σενάριο (γραμμένο από την πρωτοεμφανιζόμενη και μόλις 32χρονη Λιζ Χάνα και τον ήδη έμπειρο με προυπηρεσία στο «The West Wing» , το «Fringe» και βραβευμένο με Οσκαρ Σεναρίου για το «Spotlight» Τζος Σίνγκερ) που στα χέρια κάποιου άλλου θα γινόταν η βάση για μια υπέροχη τηλεταινία και στην καλύτερη ένα… «Spotlight», ο Στίβεν Σπίλμπεργκ μεγαλουργεί δίνοντας διαστάσεις μελοδράματος σε ένα πολιτικό θρίλερ σαν αυτά που ειρωνικά γεννήθηκαν και θριάμβευσαν τη δεκαετία του ’70.

Με τον καταιγιστικό ρυθμό ενός θρίλερ, λεπτομέρειες που δεν θα ενδιέφεραν κανέναν άλλο σκηνοθέτη και στις οποίες ο Σπίλμπεργκ βρίσκει την ουσία των χαρακτήρων του και της συναισθηματικής έντασης της κάθε σκηνής, με δύο ηθοποιούς που ειδική μνεία στη Μέριλ Στριπ ταυτίζονται με τους χαρακτήρες τους την ίδια στιγμή που ξέρουν πολύ καλά πως ως καλλιτέχνες συμμετέχουν σε κάτι που απαιτεί την απόλυτη εκρήγορση των ακτιβιωστικών ενστίκτων τους, το «The Post» είναι μαζί μια απλή και μια πολύπλοκη ταινία.

Απλή γιατί θέλει αρκετές φορές εις βάρος της τα μηνύματά της, η στάση της απέναντι στην εξουσία, η θέση της πάνω στα καίρια ζητήματα που πραγματεύεται να είναι όλα καθαρά, να φτάνουν με μια ευθεία γραμμή στο θεατή και να μένουν εκεί ως παρακαταθήκη για το μικρό ποσοστό που όλοι πλέον συνηγορούν από καταβολή κινηματογράφου ότι το σινεμά μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Πολύπλοκη, ταυτόχρονα, όμως γιατί παρά τη στράτευσή της δεν ξεχνάει την καθαρόαιμη χολιγουντιανή κινηματογραφική απόλαυση και παρά την επείγουσα ανάγκη που είναι ολοφάνερο ότι τη γέννησε μοιάζει ήδη κατά τη διάρκειά της πιο οικουμενική από την Αμερική στην οποία αναφέρεται και πιο αναγκαία απ’ όσο θα την υποβίβαζε κανείς λέγοντας απλά πως είναι «μια ταινία που πρέπει να δούνε όλοι».

Σε ένα κόσμο που δεν θα σταματήσει ποτέ να δοκιμάζει τις δημοκρατικές αντοχές του και σε μια ιστορία που κάνει κύκλους μπαινοβγαίνοντας διαρκώς από το σκοτάδι στο φως, την ίδια ακριβώς στιγμή που αυτές εδώ οι γραμμές που διαβάζετε μπορούν να γράφονται υπό συνθήκες απόλυτης ελευθερίας και ευθύνης, ταινίες σαν το «The Post» δεν μπορούν να είναι φτιαγμένες αλλιώς παρά με τη σημασία που τους δίνει πριν απ’ όλους ο δημιουργός τους, ειδικά όταν αυτός είναι ένας από τους μεγάλους εν ζωή του σινεμά.

http://flix.gr/

Σπίλμπεργκ, Στριπ και Χανκς, δηλώνουν έτοιμοι για «αποκαλύψεις τώρα» και με έμπνευση το σκάνδαλο των Εγγράφων του Πενταγώνου το 1971, σχολιάζουν ιδανικά την πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα με μία ταινία «προτεραιότητας».

Κριτική Από τον Πάνο Γκένα [3,5/5]

Στίβεν Σπίλμπεργκ, Μέριλ Στριπ, Τομ Χανκς. Τρία από τα μεγαλύτερα κεφάλαια του αμερικάνικου κινηματογράφου συνασπίζονται στο «The Post: Απαγορευμένα Μυστικά» με πρόθεση να σχολιάσουν, να ευαισθητοποιήσουν και να συντονιστούν με το παγκόσμιο zeitgeist αντίδρασης απέναντι στη νέα τάξη πραγμάτων. Με την Αμερική του Τραμπ και και τη σύγχρονη πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη, να ανακαλούν μνήμες αναταραχών παλαιότερων δεκαετιών, το «The Post» είναι μία ταινία «προτεραιότητας». Τόσο για τους ακριβείς παραλληλισμούς του και την εμψυχωτική του διάθεση, όσο και για την αποτελεσματικότητα της κινηματογραφικής του γραφής. Πολλοί αναφέρονται στο «The Post» ως μία «αναγκαία ταινία», και δεν έχουν άδικο. Αναγκαία λόγω περιεχομένου, αλλά και ως δημιουργική κατάθεση τέχνης και τεχνικής.

Βασικό θέμα της ταινίας είναι το σκάνδαλο των Pentagon Papers, των Εγγράφων του Πενταγώνου, που συγκλόνισαν με τις αποκαλύψεις τους την Αμερική το 1971, όταν ο δημοσιογράφος της Washington Post Μπεν Μπράντλι (Τομ Χανκς) και η εκδότριά του Κάθριν Γκράχαμ (Μέριλ Στριπ), αποφάσισαν να τα δημοσιεύσουν στην εφημερίδα. Γραμμένα από τον στρατιωτικό αναλυτή Ντάνιελ Έλσμπεργκ, τα Pentagon Papers καταδείκνυαν το παρασκήνιο και τους λάθος χειρισμούς τεσσάρων κυβερνήσεων της Αμερικής, τα ψέματα προς το κοινό και το Κογκρέσο για την αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή στον πόλεμο του Βιετνάμ, καθώς και την κλιμάκωση του πολέμου που ενορχήστρωσε η κυβέρνηση Νίξον. Η υπόθεση, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τα Wikileaks της δεκαετίας του ’70, πήρε ενδιαφέρουσα τροπή όταν η κυβέρνηση Νίξον προσπάθησε να σταματήσει τη δημοσίευση, πηγαίνοντας την υπόθεση στο Ανώτατο Δικαστήριο με την κατηγορία της εθνικής προδοσίας.

Το «The Post: Απαγορευμένα Μυστικά» μοιάζει σαν να βγήκε από τη συναρπαστική, κινηματογραφική δεξαμενή του αμερικάνικου σινεμά του ‘70, δεκαετία που αποτέλεσε και τη δημιουργική αφετηρία του Σπίλμπεργκ. Από το μπαρουτοκαπνισμένο Βιετνάμ, στα καπνισμένα γραφεία σύνταξης των εφημερίδων, και από τις σινεφίλ αναφορές στα κατασκοπικά θρίλερ, στη σύγχρονη διαλεκτική της ιστορικής πραγματικότητας, η ταινία έχει μία αεικίνητη κάμερα που παρατηρεί αδιάκριτα ένα ταραχώδες πολιτικό πλαίσιο και στον πυρήνα της φέρει την ευθύνη του ανθρώπου. Μπορεί η παγκόσμια τάξη να μην διέπεται από ηθική νομοτέλεια, το «The Post» όμως θέτει τα κατάλληλα ερωτήματα σχετικά με την αλήθεια, το κόστος της, τις αρμοδιότητες της εξουσίας και την ευθύνη του Τύπου.

…το «The Post» ανοίγει τις σελίδες του και συνυπογράφει το παγκόσμιο αίτημα για δίκαιη και ειλικρινή πολιτική. Και τα γραπτά, όπως και οι καλές ταινίες, «μένουν».

Με προϊστορία στους κινηματογραφικούς συσχετισμούς πολιτικής επικαιρότητας, όπως «Ο Πόλεμος των Κόσμων» και το «Μόναχο» λίγο μετά τους Δίδυμους Πύργους, ή την έξοδο του «Λίνκολν» την περίοδο διακυβέρνησης Ομπάμα, ο Σπίλμπεργκ με το «The Post» εξιδανικεύει τη δημοσιογραφική δεοντολογία που στέκεται ως αντιρρησίας συνείδησης με χαρακτήρα ρομαντικού ανυπότακτου. Στην πιο σημαντική σκηνή της ταινίας, το αποκαλυπτικό κείμενο των Pentagon Papers μοντάρεται σε σωστή σειρά από τους συντάκτες της Washington Post, στοιχειοθετείται γράμμα προς γράμμα με τα μεταλλικά στοιχεία που ολοκληρώνουν την εκτυπωτική πλάκα, μελανώνεται και το τυπογραφείο περιμένει για να πατήσει το κουμπί που θα ξεκινήσει το τύπωμα και θα μεταφέρει πια την πληροφορία «εκεί έξω». Μέσα από οπτικές αναλογίες που θυμίζουν τη διαδικασία παραγωγής μιας ταινίας, ο Σπίλμπεργκ, μαζί με τον θρυλικό μοντέρ του Μάικλ Καν (μόνιμο συνεργάτη του εδώ και 40 χρόνια), αναδεικνύουν τη διαδρομή που κάνει η διάχυση ιδεών, απόψεων και πληροφοριών, καθώς γίνεται δημόσιο κτήμα, και τιμούν τη διαδικασία έκδοσης, κόντρα στην ψηφιακή ευκολία.

Για τη σύνταξη της ταινίας, ο Σπίλμπεργκ επιλέγει μερικές από τις καλύτερες ερμηνευτικές «πένες». Οι εξαιρετικοί Κάρι Κουν («The Leftovers»), Σάρα Πόλσον («American Horror Story»), Μπομπ Όντενκιρκ («Better Call Saul»), Άλισον Μπρι («Glow») κάνουν μεταγραφή ταλέντου από τη μικρή οθόνη, στο πρωτοσέλιδο της μεγάλης, και σιγοντάρουν με ρυθμό κι ατάκες «ανάμεσα στις γραμμές» το βασικό πρωταγωνιστικό ζευγάρι των Στριπ-Χανκς. Η Κάθριν Γκράχαμ της Μέριλ Στριπ είναι άλλωστε η βασική υπογραφή του «The Post». Σε μία λιτή, αλλά ουσιώδη ερμηνεία, γίνεται φορέας αποφασιστικότητας και ενσαρκώνει το κεντρικό δίλημμα της ταινίας, σχετικά με την έκδοση των εγγράφων, μέσα από ματιές ενδοσκόπησης, ελαφριές χειρονομίες και ελεγχόμενη στάση σώματος. Η Γκράχαμ ανέλαβε σε μία δύσκολη συγκυρία την ευθύνη της δημοσίευσης των Εγγράφων, κινδυνεύοντας με φυλάκιση, και η Στριπ σκιαγραφεί τη φεμινιστική χειραφέτησή της μέσα σε ένα ασφυκτικό πολιτικό, οικογενειακό και κοινωνικό κλοιό με ειλικρίνεια, χωρίς εξάρσεις. Και επειδή οι καιροί αλλάζουν (ευτυχώς), είναι κάτι που ο κινηματογράφος της το χρωστούσε. Ο χαρακτήρας της Γκράχαμ, απουσίαζε από το βραβευμένο με 4 Όσκαρ «Όλοι Άνθρωποι του Προέδρου» (1976) του Άλαν Πάκουλα, ταινία που συγγενεύει απόλυτα με το «The Post» και για την οποία είχε κερδίσει Όσκαρ ερμηνείας ο αείμνηστος Τζέισον Ρόμπαρτς, ενσαρκώνοντας τον δημοσιογράφο Μπεν Μπράντλι, χαρακτήρα που υποδύεται με νεύρο και χαρακτηριστική άνεση ο Τομ Χανκς, στην πέμπτη, κινηματογραφική του συνεργασία με τον Σπίλμπεργκ.

Με διάθεση για διαφάνεια στην τέχνη, την πολιτική και την κοινωνία, το «The Post» τοποθετείται χρονικά στην καταλληλότερη περίοδο. Τους τελευταίους μήνες η διαφθορά της εξουσίας έχει κάνει πρωτοσέλιδα που αφορούν τον Λευκό Οίκο ή ακόμα και το ίδιο το Χόλιγουντ. Με έμπνευση μια δεκαετία που πρόσφερε καλλιτεχνική αφύπνιση, κοινωνικό αγώνα και πολιτική δράση, το «The Post» ανοίγει τις σελίδες του και συνυπογράφει το παγκόσμιο αίτημα για δίκαιη και ειλικρινή πολιτική. Και τα γραπτά, όπως και οι καλές ταινίες, «μένουν».

http://www.cinemagazine.gr/

*** The Post: Απαγορευμένα μυστικά Νίνος Φενέκ Μικελίδης

The Post. ΗΠΑ, 2017. Σκηνοθεσία: Στίβεν Σπίλμπεργκ. Σενάριο: Λιζ Χάνα, Τζος Σίνγκερ. Ηθοποιοί: Μέριλ Στριπ, Τομ Χανκς, Σάρα Πόλσον, Μπόμπ Όντενκερκ, Τρέισι Λετς. 116 λεπτά.

Με τις ταινιες του Στίβεν Σπίλμπεργκ έχει καταφέρει να συνδυάσει την λαϊκότητα και την εξοχή επαγγελματικότητα των καλύτερων εμπορικών σκηνοθετών του Χόλιγουντ από την εποχή του Σέσιλ Ντε Μιλ (με ταινίες όπως «Τα σαγόνια του καρχαρία», «Στενές επαφές τρίτου τύπου», «Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού», «Τζουράσικ Παρκ», «Ο μεγάλος φιλικός γίγαντας», κ,ά.), με το φιλελευθερισμό ενός Φρανκ Κάπρα η ενός Στάνλεϊ Κρέιμερ (με ταινίες όπως «Η λίστα του Σίντλερ», «Amistad», «Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν», «Το άλογο του πολέμου», «Λίνκολν»).

Στον δεύτερο αυτόν Σπίλμπεργκ ανήκει και η σημερινή The Post, που αναφέρεται στην απόφαση της εφημερίδας Γουάισινγκτον Ποστ δημοσιεύσει τα απόρρητα έγγραφα του Πενταγώνου γύρω από την κάλυψη τπυ πολέμου του Βιετνάμ από τις διάφορες αμερικανικές κυβερνήσεις, ξεκινώντας από την εποχή του Κένεντι και φτάνοντας ως τον Τζόνσον και τον Νίξον όπως μαθαίνουμε, η αμερικανική κυβέρνηση γνώριζε από την εποχή του Μακναμάρα, το 1965, πως δεν μπορούσε να νικήσει στο Βιετνάμ. Κι όμως, όλοι οι πρόεδροι συνέχιζαν τον πόλεμο, έστελναν χιλιάδες Αμερικανούς στρατιώτες στο θάνατο, ενώ, για λόγους δήθεν ασφαλείας, δεν έλεγαν την αλήθεια στον αμερικανικό λαό.

Αυτό που έφτιαξε ο Σπίλμπεργκ είναι βασικά μια ταινία με θέμα την ελευθερία του Τύπου, θέμα ιδιαίτερα επίκαιρο και σήμερα, με την άνοδο του Τραμπ στην εξουσία και τις προσπάθειες φίμωσης του τύπου που εξακολουθούν να γίνονται σε παγκόσμια κλίμακα (πρόσφατο παράδειγμα αυτό της Τουρκίας του Ερντογάν).

Η ταινία εστιάζεται στον αγώνα της εφημερίδας με το Λευκό Οίκο, και συγκεκριμένα εκείνο της εκδότριας της Post, Κάθριν Γκράαμ (μια πολύ καλή Μέριλ Στριπ) και του διευθυντή της, Μπεν Μπράντλι (έξοχος στο ρόλο ο Τομ Χανκς), με τον Νίξον και τους γύρω, που, για πρώτη φορά στην ιστορία των ΗΠΑ, όπως αναφέρεται στην ταινία, έγινε προσπάθεια φίμωσης του τύπου, με την κυβέρνηση να κερδίζει προσωρινά δικαστικά μέτρα ενάντια, πρώτα στους Τάιμς της Νέας Υόρκης, που πρώτη δημοσίευσε μέρος των μυστικών εγγράφων, και στη συνέχεια ενάντια στην Post.

Ο Σπίλμπεργκ και οι δυο σεναριογράφοι του, Λιζ Χάνα και Τζος Σίνγκερ, καταγράφουν με λεπτομέρεια την όλη πορεία, με την αρχικά συγκρατημένη, κάπως δειλή εξαιτίας των σχέσεων της με διάφορους πολιτικούς, Κάθριν να αποκτά το θάρρος και τη δύναμη, που χρειάστηκε, μαζί και το ρίσκο να χάσει την εφημερίδα της, για να τα βάλει με τους ισχυρούς και να πετύχει τελικά αυτό που προστατεύει το Σύνταγμα των ιδρυτών του έθνους. Με ένα σφιχτοδεμένο, με ωραίους διαλόγους σενάριο, με τέλεια δομημένη σκηνοθεσία, με σωστό ρυθμό, με εξαιρετικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς καθώς και εξαιρετική συνεργασία από όλους τους συντελεστές (αναμεσά τους και τον Τζον Γουίλιαμς που έγραψε μια πολύ ωραία μουσική), ο Σπίλμπεργκ έφτιαξε μια συναρπαστικήταινία, ιδιαίτερα αναγκαία στις μέρες μας.

https://www.enetpress.gr/

H πολιτική γροθιά του Στίβεν Σπίλμπεργκ

«The Post: Απαγορευμένα Μυστικά» του Στίβεν Σπίλμπεργκ

11.01.2018

Συντάκτης: Λήδα Γαλανού

Απαγορευμένα μυστικά ★★★★☆

Ενα πραγματικό περιστατικό στην ιστορία του αμερικανικού Τύπου γίνεται η αφορμή για ν’ αποδείξει ξανά ο Στίβεν Σπίλμπεργκ ότι είναι αξεπέραστος σκηνοθέτης στο στιβαρό mainstream σινεμά και ταυτόχρονα να κάνει την πιο άμεσα και απροκάλυπτα πολιτική ταινία της σεζόν.

Το 1971 η Κέι Γκρέιαμ, η πρώτη -άθελά της- εκδότρια εφημερίδας στην Αμερική, και ο Μπεν Μπράντλι, δαιμόνιος αρχισυντάκτης και «πειρατής» των πρωτοσέλιδων, επικεφαλής τής ακόμα τοπικού ενδιαφέροντος εφημερίδας «The Washington Post», βρίσκονται μπροστά σ’ ένα δίλημμα αρχών. Θα δημοσιεύσουν ή όχι τα έγγραφα που έχουν διαρρεύσει και αποκαλύπτουν ότι η αμερικανική κυβέρνηση, επί τέσσερις προεδρίες, συντηρεί τον πόλεμο στο Βιετνάμ με 60.000 θύματα στην πλευρά των ΗΠΑ, γνωρίζοντας ότι είναι καταστροφικός αλλά εξυπηρετεί πολιτικά συμφέροντα; Θα αποφασίσουν να παρανομήσουν αποκαλύπτοντας κρατικά μυστικά, προκειμένου να εκπληρώσουν το λειτούργημά τους, την αληθινή ενημέρωση του αμερικανικού λαού;

Με την αίσθηση του κατεπείγοντος ο Σπίλμπεργκ στήνει στα πολύβοα, δαιδαλώδη, γραφεία της εφημερίδας, όπου η ταχύτητα και η αποκλειστικότητα οδηγούν την κάθε μέρα με ιλιγγιώδη ρυθμό, και στα κομψά σαλόνια της κοινωνικής και πολιτικής ηγεσίας της Ουάσινγκτον ένα κοινωνικό θρίλερ που πραγματεύεται ζητήματα θεμελιώδη και ξεχασμένα. Η ελευθερία του Τύπου, η ευθύνη του για ενημέρωση, ο ρόλος του να υπηρετεί τη λαϊκή συνείδηση, η ανεξαρτησία του από το κράτος, η δύναμή του να ελέγχει, να κρίνει και να εκθέτει την κυβέρνηση, η αντιδεοντολογία των σχέσεων συμπάθειας ή εξάρτησης, αρχές που μοιάζουν δεδομένες αλλά έχουν πάψει να εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες, τεστάρουν τη δύναμη και την ανάγκη τους μέσα σε μια κατάσταση ακραίας πίεσης.

Την ιστορία και τις ιδέες του ο Σπίλμπεργκ τις συσκευάζει σε μια ταινία με εκπληκτικά γρήγορο μοντάζ, εξαίροντας την εποχή όπου οι ειδήσεις μεταφέρονταν «χειρωνακτικά»: εκεί όπου τα γραφεία των εφημερίδων γέμιζαν από τον καπνό των τσιγάρων και τις υποψίες μυστικών, όπου τα πρωτοσέλιδα φτιάχνονταν ψηφίδα ψηφίδα με το χέρι, όπου η διορία της αυγής σήμαινε μια ανεπιστρεπτί δέσμευση στην ενημέρωση, όπου το «πράσινο φως» για τις μηχανές του πιεστηρίου τράνταζε όχι μόνο ολόκληρο το κτίριο, αλλά, δυνάμει, ολόκληρο τον κόσμο. Και επιλέγει με προσοχή, μέσα στο ελαφρά αποχρωματισμένο φιλμ του, ποιες στιγμές, όχι περισσότερες από δυο-τρεις, θα θαμπώσει με την αισθητική του παραμυθιού, της εμβληματικής στιγμής του παρελθόντος.

Μέσα σε αυτό το πυκνογραμμένο σενάριο, όπου ο Τομ Χανκς παίζει με τη χαρακτηριστική του διανθισμένη αληθοφάνεια κι ένα απίθανο καστ δευτεραγωνιστών στελεχώνει τα γραφεία, ο Σπίλμπεργκ αξιοποιεί τη Μέριλ Στριπ (στον καλύτερο ρόλο της των τελευταίων χρόνων), για να κάνει ένα επιπλέον σχόλιο για τη θέση της γυναίκας σ’ ένα αντρικό σύμπαν, όπου «εκείνες» αποφασίζουν για τα μενού και τα ρούχα και «εκείνοι» για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Το φεμινιστικό του σχόλιο γίνεται διακριτικά, κομψά, μ’ ένα σήκωμα χεριού, με μια είσοδο τακουνιών σε μια ανδροκρατούμενη αίθουσα, αλλά τόσο αποτελεσματικά που διαπερνά τη σκέψη πριν προλάβεις να το καταλάβεις. Κι από την άλλη, με μια ταινία που συνειδητά παίρνει τη θέση του πρίκουελ του «Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου» και που υπολογισμένα παρεμβάλλει τον Ρίτσαρντ Νίξον να δίνει παραγγελίες για τον αποκλεισμό δημοσιογράφων από τον Λευκό Οίκο, κατηγορώντας, με τον πιο ευθύ αλλά και τόσο κινηματογραφικό τρόπο, τη σημερινή αμερικανική κυβέρνηση Τραμπ για την υποτίμηση της δημοσιογραφίας και την παραποίηση της αλήθειας. Ενα πληθωρικό, συναρπαστικό δείγμα σινεμά με καθαρή συνείδηση και δύναμη λόγου.

http://www.efsyn.gr/

Κριτική: The Post: Απαγορευμένα Μυστικά – The Post

Ο Steven Spielberg επιστρέφει και ασχολείται με το θέμα της αποκάλυψης εγγράφων από την εφημερίδα Washington Post το 1971, τα οποία εμπεριείχαν στοιχεία που αφορούσαν τον πόλεμο του Βιετνάμ, και τα οποία είχαν αποκρύψει προηγούμενες κυβερνήσεις.

Έχοντας εστιάσει τα τελευταία χρόνια στον πολιτικό χώρο (με μικρές ψυχαγωγικές παρενθέσεις), ο Spielberg αναπαράγει το ύφος του Bridge of Spies με μια θεματολογία η οποία παραπέμπει αναπόφευκτα στο All the President’s Men, και στο οποίο κλείνει το μάτι στο τέλος της ταινίας.

Όπως μας έχει συνηθίσει, παρέχει μια εξαιρετική απεικόνιση της εποχής, και με παιχνιδιάρικη σκηνοθεσία μας βάζει γρήγορα στο κλίμα, καταφέρνοντας να διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον.

Ο ρυθμός της ταινίας αν και αργός είναι καλός, ιδίως στο δεύτερο μισό όταν και εντείνονται οι προσπάθειες των δημοσιογράφων να δημοσιεύσουν τα απόρρητα έγγραφα, ενώ παράλληλα προσπαθούν να καλυφθούν νομικά απέναντι στην κυβέρνηση Νίξον.

Από την άλλη πλευρά, το πρώτο μέρος φαίνεται να μην έχει μεγάλη συνοχή, κάτι το οποίο οφείλεται και στο σενάριο το οποίο είναι και η μόνη ουσιαστικά αντίρρηση στην ταινίας.

Το σενάριο λοιπόν στο πρώτο μισό δείχνει κάπως φλύαρο, με κάποιες παραγεμισμένες σκηνές ώστε να μας συστήσει τους (βασικούς μόνο) χαρακτήρες, ενώ στη συνέχεια κυλάει πιο ομαλά, θυμίζοντας αρκετά το πρόσφατο Spotlight (κοινός σεναριογράφος).

Όπως και σε εκείνη την ταινία, η τακτική δεν είναι πολύ επιθετική και δεν κατακρίνει άμεσα τους υπεύθυνους, επιλέγοντας μια πιο «ευγενική» και δημοσιογραφική κάλυψη.

Όσον αφορά τους δημοσιογράφους, και σε συνδυασμό με τη σκηνοθετική οπτική, βγάζει μια εξιδανικευμένη εικόνα με ελάχιστες παρεκκλίσεις, φανερώνοντας μάλλον το επιθυμητό πρόσωπο που θέλουμε να έχουν.

Αυτό της αντικειμενικής ενημέρωσης, με τη δημοσιογραφία να αποτελεί λειτούργημα και να εξυπηρετεί τους πολίτες και όχι τους πολιτικούς.

Κατά πόσο αυτό ισχύει στην πράξη ή αποτελεί ένα ουτοπικό όνειρο, είναι μεγάλο θέμα.

Στις μέρες μας πάντως, καλό είναι να βλέπουμε τέτοια παραδείγματα.

Ερμηνευτικά επικεντρωνόμαστε στη συνάντηση κορυφής του Tom Hanks (The Circle) και της Meryl Streep (Florence Foster Jenkins) οι οποίοι, και λόγω μη ανάπτυξης βοηθητικών χαρακτήρων, επισκιάζουν όλους τους υπόλοιπους ηθοποιούς.

Όπως είναι αναμενόμενο και οι δύο είναι πολύ καλοί, με τον ρόλο της Streep να παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς παραδίδει μια γυναίκα η οποία σε μια ανδροκρατούμενη εποχή προσπαθεί να σπάσει τα κοινωνικά στερεότυπα και να σταθεί αντάξια της θέσης που κατέχει.

Συνοψίζοντας, έχουμε μια ταινία για την οποία ξέροντας τα στοιχεία που την αποτελούν, μας δίνει και αυτά που περιμένουμε.

Καλογυρισμένη (Spielberg) με πολιτικές αποκαλύψεις (President’s Men) και καλές ερμηνείες (Hanks, Streep).

Γιώργος Νυκταράκης

http://www.filmboy.gr/

Κριτική του Ηλία Φραγκούλη [4/5]

Το 1971, η Washington Post απέκτησε από μυστική πηγή διαβαθμισμένα έγγραφα τα οποία αποδείκνυαν την εμπλοκή τεσσάρων τουλάχιστον Προέδρων των ΗΠΑ σε αυτό που καταλήξαμε να αποκαλούμε πόλεμο (όσο και ήττα) του Βιετνάμ. Μπόρεσε η εφημερίδα να δημοσιεύσει το επίμαχο άρθρο; Ή διώχθηκε και καταδικάστηκε για «προδοσία» από την τότε Κυβέρνηση;

Η δύναμη του Τύπου και η ελευθερία τού (δημοσιογραφικού) λόγου είναι ένα πάρα πολύ σεβαστό θέμα. Ζούμε σε μια σκοτεινή εποχή, στην οποία και τα δύο υποθάλπονται από μορφές εξουσίας που δεν υπηρετούν ούτε το αληθές ούτε και το συμφέρον τού (όποιου) πολίτη. Μια εποχή στην οποία η είδηση δεν ξεκινά απαραίτητα από τα επίσημα Μέσα ενημέρωσης, με ουσιαστικό (και δόλιο) σκοπό την ταχύτατης διάδοσης παραπληροφόρηση, άσχετα από το γεγονός ότι αυτή καταρρίπτεται σε λιγότερο από ένα 24ωρο (συνήθως). Το κακό έχει γίνει. Περισσότερος κόσμος καταναλώνει σήμερα τα fake news από τις διαψεύσεις τους.

Αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν στο «The Post» του Στίβεν Σπίλμπεργκ δεν θα αφορούσαν τον Τύπο σήμερα. Θα διοχετεύονταν στον κόσμο μονάχα μέσω κάποιων ιντερνετικών «leaks», θα προκαλούσαν ντόρο για ένα μικρό χρονικό διάστημα και θα… ξεχνιόντουσαν ανάλογα με το πότε τα Μέσα θα αποφάσιζαν να ταΐσουν τις μάζες με την επόμενη «είδηση» ενός (τεχνητού) αντιπερισπασμού που θα γινόταν το ακόμη πιο φρέσκο trend της ημέρας. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όμως, με τις περισσότερες αμερικανικές εφημερίδες να μπορούν ακόμη να δηλώνουν ανεξάρτητες… πιέσεων, εκτός χρηματιστηρίων ή μεγάλων οργανισμών με αμέτρητα συμφέροντα και σταυροδρόμια διαπλοκής, η είδηση ήταν μονάχα το πρωτοσέλιδο του ημερήσιου Τύπου.

Στην καλύτερη ταινία που σκηνοθέτησε από… τις αρχές της περασμένης δεκαετίας (!) ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, το θέμα δεν προσεγγίζεται με (σχεδόν) θριλερικές δόσεις ή ένα μυστήριο στο οποίο μονάχα η δημοσιογραφική έρευνα θα μπορέσει να ρίξει το φως και να οδηγήσει στη δημοσιότητα δικαίωση της αλήθειας. Καμία έρευνα δεν χρειάζεται να θέσει την ανάλογη γραμμή στην αφήγηση. Δεν αναζητείται η ταυτότητα ενός (υποθετικού) «δολοφόνου». Το «έγκλημα» έχει διαπραχθεί και ο ένοχος είναι γνωστός σε όλους (μας). Το ερώτημα μετατοπίζεται στο πώς θα μπορέσει μια δημοσιογραφική ομάδα και η εκδότρια μιας εφημερίδας να δείξουν (κυριολεκτικά) με το δάχτυλο ποιος ήταν ο «δολοφόνος». Άρα, η δράση του φιλμ περιορίζεται σε εσωτερικούς χώρους, με το σασπένς να γίνεται «μπαλάκι» διαλόγου, τηλεφωνημάτων, συναντήσεων, διαπραγματεύσεων. Ο λόγος, οι αρχές του επαγγέλματος, η συνείδηση και η αποφασιστικότητα είναι που παίζουν τον κυρίαρχο ρόλο. Άρα, μιλάμε για έργο καραμπινάτου σεναρίου, επιτελείου ηθοποιών και μοντέρ.

Ο Τζος Σίνγκερ (εκ των σεναριογράφων, μαζί του η νεοφερμένη Λιζ Χάνα) έχει μακρά πείρα γραφής από την τηλεοπτική πολιτική σάτιρα «The West Wing» και το 2016 κέρδισε το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου (μαζί με τον Τομ ΜακΚάρθι) για το επίσης δημοσιογραφικής θεματολογίας «Spotlight». Μόλις καλύψαμε το πρώτο σκέλος. Η Μέριλ Στριπ και ο Τομ Χανκς είναι οι βασικοί πρωταγωνιστές του «The Post». Μόλις (υπερ)καλύψαμε το δεύτερο σκέλος. Ο Μάικλ Καν έχει το credit του μοντάζ (μοιρασμένο, για προφανείς λόγους, από τη νεαρότατη Σάρα Μπροσάρ). Ο άνθρωπος είναι ένας ζωντανός θρύλος. Από τους παλαιότερους και πιο πιστούς συνεργάτες τού Σπίλμπεργκ, έχει βραβευτεί με το Όσκαρ μοντάζ για τους «Κυνηγούς της Χαμένης Κιβωτού» (το 1982), τη «Λίστα του Σίντλερ» (το 1994) και τη «Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν» (το 1999). Αντί πολλαπλών θαυμαστικών, θα προσθέσω και την υποψηφιότητά του για την «Ολέθρια Σχέση» (το 1988, όταν το έχασε από την Γκαμπριέλα Κριστιάνι για τον «Τελευταίο Αυτοκράτορα»). Αν ψήφιζα για τα Όσκαρ, θα του το έδινα ξανά, γονατιστός στο πάτωμα, και θα επέβαλα σε σχολές κινηματογράφου να πετάξουν τον Αϊζενστάιν και να διδάσκονται αυτό! Σοβαρολογώ (ανέκαθεν γι’ αυτή την ταινία). Μόλις καλύψαμε… κάθε αμφιβολία!

Για την ίδια την ταινία δεν έχω να προσθέσω πολλά. Είναι η Ιστορία (με κεφαλαίο) των «Pentagon Papers», τα οποία διέρρευσαν στον Τύπο, αποκαλύπτοντας τη σχέση (αρκετών) αμερικανικών Κυβερνήσεων και της εξωτερικής πολιτικής που ασκήθηκε στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας, από τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι το 1968. Αφού, δηλαδή, οι ΗΠΑ θρηνούσαν ακόμη τους νεκρούς του πολέμου του Βιετνάμ και τόσες οικογένειες ζητούσαν να μάθουν γιατί χάθηκαν εκεί τα παιδιά τους. Ήταν ένα ζήτημα που έθιγε καίρια τον πατριωτισμό ολάκερης της χώρας. Και η δημοσιοποίηση αυτών των απόρρητων εγγράφων θα προκαλούσε τέτοιους ισχυρούς κλυδωνισμούς, που θα έβαζαν τα θεμέλια για την πτώση της Κυβέρνησης. Το φιλμ παρακολουθεί τα παρασκήνια των ημερών εκείνων, μαζί και το (οικο)νομικό κομμάτι που θα επέτρεπε ή όχι στην εφημερίδα να κυκλοφορήσει με είδηση βασισμένη στα στοιχεία εκείνης της διαρροής (υποκλοπής, ουσιαστικά). Αφορά την πάλη της πολιτικής εξουσίας με την ελευθερία του Τύπου και, στην τελική, την ίδια τη Δημοκρατία. Και το κάνει συναρπαστικά, σχεδόν συγκινητικά (πόσω μάλλον εάν είσαι και άνθρωπος του επαγγέλματος). Γιατί είναι έργο του Σπίλμπεργκ που αγαπήσαμε.

Μικρή ένσταση για την εκτενή εισαγωγική σκηνή μεταξύ Στριπ και Χανκς, που δείχνει τόσο αμήχανη, σε βαθμό να σκέφτεσαι ότι ο Σπίλμπεργκ φοβήθηκε να τους δώσει την… παραμικρή κατεύθυνση / οδηγία υποκριτικής. Αφήνει μια άτονη αίσθηση, την ανησυχία ότι πρόκειται να παρακολουθήσεις κάτι που δεν θα αντέξει στον χρόνο και απλά εκμεταλλεύεται την παρουσία αυτών των δύο ονομάτων. Όχι. Δεν είναι «Λέοντες Αντί Αμνών» (2007) τούτο εδώ. Είναι δυνατό σινεμά, με μήνυμα που δεν πρέπει να ξεχνάμε, ούτε οι άνθρωποι που αρθρογραφούμε δημόσια και επαγγελματικά, ούτε κι εσείς που βρίσκεστε από την άλλη πλευρά και πρέπει να διαβάζετε ή να μαθαίνετε την αλήθεια. Όσο για το φινάλε, εκεί κρύβεται όλη η εξυπνάδα, η μαγκιά, ακόμη και η γνώση απέναντι σε αυτό που πρέπει να σέβεται ένας σκηνοθέτης. Ακόμη κι όταν αυτός λέγεται Στίβεν Σπίλμπεργκ.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Από τις καλύτερες ταινίες της φετινής σεζόν, ασυζητητί! Δεν είναι έργο προσιτό σε όλους, όμως. Πρέπει να σε ενδιαφέρει το θέμα, να έχεις κάποιες στοιχειώδεις γνώσεις γύρω από το χρονικό πλαίσιο, να μην χρειάζεται να σταματάς για να σκεφτείς τι είναι αυτό το οποίο παρακολουθείς. Μην το φοβηθείς, δεν θα εξεταστείς γι’ αυτό μετά! Αλλά οφείλεις να καταλαβαίνεις τι σου λέει και πού το πάει. Χρήσιμο για την εποχή μας φιλμ. Όχι ότι θα αλλάξει τους καιρούς μας. Αλλά καταγράφει αγώνες που… χάνονται, πλέον (εάν δεν είναι ήδη παρελθόν). Βλέπεται και ως ένα «ντοκουμέντο» ιστορικής σημασίας και αξίας. Δυστυχώς, αφορά ένα πιο ενήλικο κοινό. Που γνωρίζει Ιστορία…

http://freecinema.gr/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.