Οι αγαπημένες ταινίες του Ντέιβιντ Λιντς

Με αφορμή τα 72α γενέθλια του Ντέιβιντ Λιντς, επιστρέφουμε στις αγαπημένες του ταινίες. Και του ευχόμαστε να επιστρέψει γρήγορα στο σινεμά…

Υπάρχουν πολλές πηγές στις οποίες μπορεί κανείς να αναζητήσει τις αγαπημένες ταινίες του Ντέιβιντ Λιντς. Όπου όμως και να ψάξεις, θα συναντήσεις τα ίδια ονόματα (τον Φελίνι, τον Κιούμπρικ, τον Χέρτζογκ, τον Τατί, τον Γουάιλντερ και τον Χίτσκοκ) και τις ίδιες ταινίες (τις «Διακοπές του κυρίου Ιλό», το «8 1/2», το «Rear Window», το «Sunset Boulevard»).

Σεμινάριο Ιστορίας-Θεωρίας-Κριτικής Κινηματογράφου 2018

Εργαστήρι Κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου συνεχίζονται οι εγγραφές και τη νέα χρονιά |
θεωρία-ιστορία-πρακτική κινηματογράφου-δημιουργία ταινιών

Γι’ αυτές τις τέσσερις ταινίες μιλάει και στο «Lynch on Lynch», απαντώντας στην ερώτηση ποιες ταινίες θα έδειχνε σε κάποιον ως παράδειγμα του τέλειου σινεμά:

«Η πρώτη θα ήταν το «8 1/2» για τον τρόπο με τον οποίο ο Φεντερίκο Φελίνι καταφέρνει να πετύχει με αυτήν την ταινία αυτό που μόνο οι αφαιρετικοί ζωγράφοι μπορούν – να επικοινωνήσει ένα συναίσθημα χωρίς να πει ή να δείξει τίποτα με ευθύ τρόπο, χωρίς να εξηγεί τίποτα, παρά μόνο με καθαρή μαγεία.»

«Για τους ίδιους λόγους θα έδειχνα σε κάποιον το «Sunset Boulevard». Ακόμη και αν το στιλ του Μπίλι Γουάιλντερ είναι πολύ διαφορετικό από του Φελίνι, καταφέρνει να πετύχει περίπου την ίδια αφαιρετική ατμόσφαιρα, με λιγότερη μαγεία αλλά με όλα τα είδη των στιλιστικών και τεχνικών τρικ. Το Χόλιγουντ που περιγράφει στην ταινία μπορεί να μην υπήρξε ποτέ, αλλά μας κάνει να πιστεύουμε ότι υπήρξε και μας βάζει βαθιά μέσα του, σαν σε όνειρο.»

«Στη συνέχεια θα έλεγα τις «Διακοπές του κυρίου Ιλό» για την απίστευτη οπτική που ο Ζακ Τατί ρίχνει στην κοινωνία. Οταν βλέπεις τις ταινίες του, αντιλαμβάνεσαι πόσο πολύ ήξερε – και αγαπούσε – την ανθρώπινη φύση και μπορεί να είναι μόνο έμπνευση για να κάνει κάποιος το ίδιο.»

«Και, τέλος, θα έδειχνα το «Rear Window», για τον ευφυή τρόπο με τον οποίο ο Άλφρεντ Χίτσκοκ καταφέρνει να δημιουργήσει – ή καλύτερα να αναπαραστήσει – έναν ολόκληρο κόσμο περιοριστικών παραμέτρων. Ο Τζέιμς Στιούαρτ δεν αφήνει ποτέ την αναπηρική του καρέκλα στη διάρκεια της ταινίας και όμως, μέσα από το δικό του βλέμμα γινόμαστε κοινωνοί ενός πολύπλοκου σχήματος φόνου. Στην ταινία, ο Χίτσκοκ καταφέρνει να πάρει κάτι τεράστιο και να το συμπυκνώσει σε κάτι πραγματικά μικρό. Και το καταφέρνει μέσα από τον απόλυτο έλεγχο της τεχνικής του κινηματογράφου.»

20 JAN 2018 / Μανώλης Κρανάκης

www.flix.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: