Ντάνιελ Ντέι Λιούις: Ώρα να εξερευνήσω τη ζωή με διαφορετικό τρόπο-«Γενικά, ο κόσμος νομίζει ότι είμαι τρελός»

Ντάνιελ Ντέι Λιούις: Ώρα να εξερευνήσω τη ζωή με διαφορετικό τρόπο

«Ήρθε η ώρα να εξερευνήσω τη ζωή με έναν διαφορετικό τρόπο» δήλωσε στην αρχή της συνέντευξης Τύπου ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις σχετικά με την απόφασή του να αποσυρθεί από την υποκριτική έπειτα από μια απόλυτα επιτυχημένη καριέρα, που ολοκληρώνεται με τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην «Αόρατη Κλωστή», το ερωτικό δράμα του Πολ Τόμας ‘Αντερσον που βγαίνει σήμερα Πέμπτη στις αίθουσες.

Σεμινάριο Ιστορίας, Θεωρίας και Κριτικής Κινηματογράφου-
Προβολή με ελεύθερη είσοδο , ανάλυση και συζήτηση της ταινίας με πρωταγωνιστή τον Χάρολντ Λόιντ, Safety Last (1923)
στο Πολιτιστικό Κέντρο «Ο Καύκασος» το Σάββατο 3 2 2017

Ο παγκοσμίου φήμης ηθοποιός και μοναδικός κάτοχος τριών βραβείων Όσκαρ Α΄ αντρικού ρόλου βρίσκεται στην Αθήνα με αφορμή την αποψινή πρεμιέρα της τελευταίας του ταινίας στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν για την στήριξη της Εταιρίας Προστασίας Σπαστικών/ Πόρτα Ανοιχτή.

Απλός και προσιτός ταυτόχρονα, με ένα ζεστό χαμόγελο ο 60χρονος πρωταγωνιστής μίλησε στους Έλληνες δημοσιογράφους για την «Αόρατη Κλωστή» αλλά και για την τέχνη του – το ξεκίνημα του και την απόφαση του να την αφήσει πίσω του.

«Δεν ξέρω γιατί αποφάσισα να σταματήσω. Και να ήξερα την απάντηση και πάλι θα προσπαθούσα ν’ αποφύγω ν’ απαντήσω. Είναι κάτι πολύ προσωπικό. Δεν θα ήθελα να το συζητήσω άλλο. Ηδη, έχω μιλήσει πάρα πολύ για όλο αυτό. Δεν το καταλαβαίνω κι εγώ ο ίδιος. Το ένιωσα, το έκανα, και επέλεξα να προχωρήσω προς τα εμπρός αποδεχόμενος αυτή την ιδέα αντί να την αντιπαλέψω. Και είμαι σίγουρος ότι θα μου είναι πολύ δύσκολο να αποχωριστώ το σινεμά. Γιατί, όταν ήμουν ακόμα παιδί, μου έσωσε τη ζωή. Ήταν το καταφύγιό μου. Εκεί έβρισκα ασφάλεια, αλλά και πρόκληση. Και θα είναι δύσκολο να απομακρυνθώ από αυτό τον κόσμο. Είμαι πραγματικά ευγνώμων για όλα αυτά που μου χάρισε η υποκριτική, όμως πραγματικά πιστεύω, ότι ήρθε η ώρα να εξερευνήσω τον κόσμο μ’ ένα διαφορετικό τρόπο».

Στην «Αόρατη Κλωστή» ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις ενσαρκώνει τον σχεδιαστή μόδας Ρέινολντς Γούντκοκ, ο οποίος βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του φτιάχνοντας ρούχα για την υψηλή κοινωνία του Λονδίνου της δεκαετίας του ’50. Σε μια ανύποπτη στιγμή μαγεύεται από την παρουσία μίας νεαρής σερβιτόρας (Βίκι Κριπς) και τη μετατρέπει σε μούσα του. «Η αγάπη είναι τα πάντα στην ταινία. Το έργο μιλάει για τον έρωτα μεταξύ μίας νεαρής γυναίκας και ενός μεγαλύτερου άντρα που αρρωσταίνει. Και τι συμβαίνει με αυτή τη δυναμική στη σχέση τους. Για μένα είναι πάνω από όλα μια ερωτική ιστορία. Μία γυναίκα που παίρνει στα χέρια της την ψυχή ενός ανθρώπου που έχει εμμονή με τη δημιουργία και τον αναγκάζει να ζήσει τον έρωτα. Δε θα το επέτρεπε εκείνος στον εαυτό του. Η δική της αγάπη και το πείσμα της δεν του αφήνουν περιθώρια παρά να αγαπήσει κι αυτός» ανέφερε ο ηθοποιός σημειώνοντας ότι η δεύτερη συνεργασία του με τον Πολ Τόμας ‘Αντερσον, ήταν μία μοναδική εμπειρία:

«Αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Συνήθως ο Πολ έρχεται σε μένα με έτοιμο το σενάριό του. Και ο Πολ είναι από τους δημιουργούς που παραδίδει αξιοθαύμαστα σενάρια. Στο χώρο μας τα καλά σενάρια είναι σπάνια, κυκλοφορούν πολλά μέτρια, και τα περισσότερα είναι άθλια. Υπάρχουν ελάχιστοι σεναριογράφοι όπου το έργο τους έχει αξία. Ο Πολ είναι ένας τέτοιος άνθρωπος, γράφει εξαιρετικά. Αυτή τη φορά όμως δεν έγινε κάτι τέτοιο. Αποφασίσαμε να το ρισκάρουμε. Να ξεκινήσουμε από το τίποτα και να δούμε που θα μας βγάλει. Επίσης, θέλαμε να γυρίσουμε μία ταινία σε μικρή κλίμακα, όπως παλιά – με ένα σετ με τρεις ανθρώπους. Γιατί όταν δουλεύεις χωρίς καμία άνεση, τότε η ενέργεια που βγαίνει είναι καταπληκτική. Όλοι όσοι ασχολούμαστε με τον κινηματογράφο- και είμαστε κάπως κακομαθημένοι- κάποια στιγμή ονειρευόμαστε να γυρίσουμε πίσω σ’ εκείνες τις πρώτες στιγμές της καριέρας μας. Η φαντασία, η ευρηματικότητά σου, το όποιο ταλέντο σου αναδύονται διαφορετικά όταν δεν έχεις τίποτα, όταν δεν περιτριγυρίζεσαι από όλες αυτές τις συμβάσεις μίας μεγάλης παραγωγής. Τότε μόνο έχεις την απόλυτη ελευθερία».

Στην αρχή της προετοιμασίας της ταινίας δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο σκόρπιες σελίδες, ένα σύντομο διήγημα. « Θέλαμε η «Αόρατη Κλωστή» να είναι έργο μουσικής δωματίου, όχι έργο για συμφωνική ορχήστρα. Για τον κεντρικό ήρωα θέλαμε να βρούμε ένα επάγγελμα δημιουργικό, αλλά οι τέχνες – όπως η ζωγραφική- είναι πολύ δύσκολο να αποτυπωθούν κινηματογραφικά. Όποτε επιλέξαμε να τον κάνουμε μόδιστρο, διότι σκεφτήκαμε ότι αυτό θα μας έδινε ένα περιθώριο δράσης. Μετά συνειδητοποιήσαμε το μέγεθος του βουνού που βρισκόταν μπροστά μας , καθώς η υψηλή ραπτική είναι μία πολύ πολύπλοκη και εξαιρετικά δύσκολη τέχνη».

Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις δεν πιστεύει ότι ο ήρωάς του ανήκει στο κλισέ: «κάθε ευφυής δημιουργός είναι παλιοχαρακτήρας»: « Λυπάμαι πολύ που ανακαλύπτω ότι ο κόσμος τον αντιλαμβάνεται έτσι. Καθόλου δεν πιστεύω σε αυτό το κλισέ. Μπορεί να είσαι εξαιρετικά ταλαντούχος και υπέροχος άνθρωπος επίσης. Μπήκα στο ρόλο για να αναδείξω την εμμονή του ήρωα με τη δημιουργία. Οι εμμονές συνήθως μας κάνουν εγωπαθείς. Αποκλείουμε τους ανθρώπους γύρω μας. Αυτό ήθελα να δείξω. Λυπάμαι που τον έκανα τόσο ασυγχώρητο».

Το ταξίδι του στην υποκριτική ξεκίνησε όταν ήταν τεσσάρων ετών και έπαιζε έναν από τους Τρεις Μάγους με τα δώρα στη προσχολική χριστουγεννιάτικη παράσταση. «Θυμάμαι ακόμα τη μητέρα μου να πλαντάζει στο κλάμα στην πρώτη σειρά. Είναι περίεργη η δουλειά μας. Στην ουσία είναι ένα παιχνίδι. Όλοι έχουμε παίξει τέτοια παιχνίδια ως παιδιά. Οι περισσότεροι σταματούν να παίζουν κάποια στιγμή, εγώ και οι συνάδελφοί μου συνεχίσαμε. Κι όσοι ήμασταν τυχεροί, χτίσαμε τη ζωή μας μέσα από αυτά τα παιχνίδια».

Όπως ομολόγησε ο ίδιος δεν μετανιώνει για πράγματα που δεν έχει κάνει. «Στάθηκα εξαιρετικά τυχερός για πολύ καιρό, επέλεξα αυτά που ήθελα να κάνω και τα κατάφερα» δήλωσε ο ηθοποιός και παραδέχτηκε ότι πολλές φορές ονειρεύεται τους ήρωες που υποδύεται. «Συνήθως αυτό συμβαίνει κατά τη διάρκεια του γυρίσματος ή πριν. Σπάνια, μετά. Τα όνειρα ξεκίνησαν με το «Αριστερό μου Πόδι». Ξυπνούσα απότομα και έβλεπα το σώμα μου. Δεν ήταν το δικό μου. Ηταν του Κρίστι, του ήρωά μου. Ονειρευόμουν πολύ κατά τη διάρκεια του «Λίνκολν» επίσης. Κι αυτό ήταν ιδιαίτερα περίεργο γιατί κι ο ίδιος είχε πολύ έντονα όνειρα , μάλιστα είχε ονειρευτεί το θάνατό του».

Που πάνε οι ήρωες του, όταν τελειώνει μια ταινία; «Μάλλον επιστρέφουν μέσα μου. Υποχωρούν στο υποσυνείδητο. Γνωρίζω πολύ καλά ότι ο κόσμος θεωρεί ότι είμαι τρελός. Με εξυπηρετεί αυτό γιατί δημιουργεί το τέλειο άλλοθι, κι εγώ πίσω του μπορώ να ζω την κανονική ζωή μου. Η αλήθεια είναι ότι κάποια μέρα το γύρισμα τελειώνει. Παίρνεις ένα εισιτήριο κι επιστρέφεις σπίτι σου. Ωστόσο οι ήρωες μου δεν παύουν ποτέ να με απασχολούν. Δίνω σε αυτούς όλη μου την αγάπη, και βιώνω πολλές φορές το τέλος τους ως απώλεια. Και ο αποχωρισμός είναι το δυσκολότερο κομμάτι».

Σε ερώτηση για την συμβολή της τέχνης σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, απάντησε πως σε κάθε δουλειά νομίζουμε ότι μπορούμε να συμβάλλουμε προς το καλύτερο. «Όμως, ανήκω στους καλλιτέχνες που αναγνωρίζουν ότι όλη η δημιουργία είναι, αρχικά, κάτι ιδιαίτερα εγωιστικό. Ελπίζεις μόνο ότι αυτό που σημαίνει τόσα πολλά για σένα θα βρει στη διαδρομή του κι άλλους ανθρώπους και θα καταλήξει να σημαίνει πολλά και γι’ αυτούς».

Σχετικά με την απονομή των βραβείων Όσκαρ, ο ηθοποιός δήλωσε πως δεν αγωνιά για το αν θα κερδίσει με αυτή την τελευταία του ερμηνεία: «Είμαι έτοιμος να χειροκροτήσω τον Γκάρι Ολντμαν. Είναι υπέροχος ηθοποιός. Μεγαλώσαμε και οι δύο σε κοντινή απόσταση στο Νότιο Λονδίνο, αν και τότε δεν γνωριζόμασταν. Υπήρξαμε χούλιγκανς της ίδιας ομάδας, έχουμε κοινούς φίλους. Είναι χαρά μου να μην ανησυχώ καθόλου για το Όσκαρ!».

Στο τέλος της συνέντευξης Τύπου, η πρόεδρος της Εταιρίας Προστασίας Σπαστικών, Δάφνη Οικονόμου, είπε πως το μεγαλύτερο ταλέντο του Ντάνιελ Ντέι Λιούις δεν είναι η υποκριτική. «Είναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του. Όμως το μεγαλύτερο ταλέντο του είναι ότι είναι καλός άνθρωπος κι ακόμα καλύτερος φίλος. Στηρίζει πάντα αυτά τα παιδιά. Γιατί, σήμερα μπορεί να είναι μια λαμπερή πρεμιέρα, από αύριο όμως εμείς θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε μαζί με αυτά τα παιδιά».

in.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ

Κωνσταντίνος Καϊμάκης

Ο βραβευμένος με 3 όσκαρ Βρετανός ηθοποιός ήρθε στην Αθήνα για πολλοστή φορά καλεσμένος της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών «Πόρτα Ανοιχτή» και της προέδρου της Δάφνη Οικονόμου για την πρεμιέρα της ταινίας «Αόρατη κλωστή» (θα δοθεί απόψε το βράδυ Πέμπτη 1 Φεβρουαρίου στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος) και έδωσε συνέντευξη τύπου.

Γοητευτικός, αυθεντικός, δίχως ίχνος βεντετισμού και με μεστές κουβέντες ο 60χρονος Βρετανός ηθοποιός, μίλησε για τη νέα του ταινία, το σινεμά που τον έσωσε αλλά και την απόφαση του να εγκαταλείψει οριστικά το σινεμά. Ιδού τα κυριότερα σημεία από τη σημερινή ομιλία του:

Ο λόγος που εγκαταλείπει το σινεμά: “Ούτε κι εγώ δεν ξέρω ποιες είναι οι αιτίες. Είναι περισσότερο μια πεποίθηση, μια απόφαση που νιώθω ότι πρέπει να την υλοποιήσω. Ξέρω ότι θα είναι δύσκολο το μέλλον από δω και πέρα αλλά αναγνωρίζω ότι είναι κάτι που θέλω αυτή την εποχή και δεν θα μιλήσω άλλο για αυτό».

Για την τέχνη του ηθοποιού: “Δεν έχει ιδιαίτερη κοινωνική σημασία ή ουσιαστικό αντίκτυπο σε εποχές κρίσης όπως αυτή που ζούμε σήμερα. Ποτέ δεν ξεκίνησα μια ταινία για να προσφέρω στην κοινωνία. Γενικά θεωρώ τις κοινωνικές σταυροφορίες επικίνδυνες, πονηρές. Η ηθοποιία λειτουργήσει ευεργετικά μόνο για τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Είναι καθαρά εγωιστική πράξη. Όμως πάντα εύχεσαι κι ελπίζεις ένας ρόλος σου να καταφέρει να επηρεάσει θετικά όσο πιο πολλούς ανθρώπους γίνεται. Αλλά δεν αλλάζει ζωές».

Για τις χειρωνακτικές εργασίες: “Με ηρεμούν. Ησυχάζουν τους δαίμονες μου. Μικρός ασχολήθηκα την ξυλουργική. Ήρθαν κάποιοι επιπλοποιοί στο σχολείο και ζήλεψα τη γαλήνη τους. Ήθελα να γίνω σαν αυτούς αλλά ο δάσκαλος μου είπε πως δεν ταιριάζουν στο χαρακτήρα μου αυτά τα επαγγέλματα. Έγινα έξαλλος.

Για την «Αόρατη κλωστή»: “Είχα την τύχη να ανταλλάξω ιδέες με τον σκηνοθέτη Πολ Τόμας Άντερσον για το ρόλο μου στις οποίες συμπίπταμε απόλυτα. Ήταν κάτι μοναδικό. Τρομερή εμπειρία. Συνήθως ο Πολ έχει έτοιμα τα σενάρια του (είναι καταπληκτικός σεναριογράφος) όμως αυτή τη φορά η ιστορία εξελίχτηκε διαφορετικά. Πήραμε την αρχική ιδέα και αποφασίσαμε να ρισκάρουμε μέχρι να δούμε που θα μας βγάλει.

Για τα νεανικά του χρόνια: «Ήμουν ένας οργισμένος χούλιγκαν που δεν έβρισκε διέξοδο για την οργή του. Το σινεμά με βοήθησε να βρω τη λύτρωση. Κυριολεκτικά με έσωσε μέσω της υποκριτικής. Βρήκα κάτι που είχε νόημα».

Για τους ρόλους που έχει μετανιώσει: «Φυσικά και έχω μετανιώσει για 2-3 ταινίες που θα προτιμούσα να μην τις είχα κάνει. Όμως αυτό δεν αλλάζει. Ότι έγινε δεν ξεγράφει. Φυσικά δεν θα σας πω ποιες είναι αυτές».

Για τη μέθοδο Στανισλάφσκι: «Ο κόσμος νομίζει ότι είμαι τρελός όταν μαθαίνει τι γίνεται στις πρόβες και τα γυρίσματα. Όμως πιστέψτε με δεν είναι έτσι. Είναι μεγάλη τύχη και χαρά να μπορείς να διεισδύεις στους χαρακτήρες που υποδύεσαι με αυτή την τεχνική. Όταν πρωτοξεκίνησα ως ηθοποιός η Μέθοδος ήταν εκείνη που μου ταίριαζε. Έδειχνε να έχει νόημα. Η Βρετανική παράδοση δεν μου έλεγε τίποτα με τη μεταμόρφωση από τα εξωτερικά γνωρίσματα του ρόλου. Μπορεί όμως να κάνω λάθος. Υπάρχουν αριστουργηματικές σωματικές ερμηνείες όπως του Μοντκγόμερι Κλιφτ, του Μπράντο, του Ντε Νίρο.

Για τον Γκάρι Όλντμαν: «Το αξίζει το όσκαρ. Είναι εξαιρετικά αδικημένος ηθοποιός. Ξέρετε, μέναμε σε κοντινές γειτονιές του Ν. Λονδίνου, είχαμε κοινούς φίλους κι ήμαστε χούλιγκαν της ίδιας ομάδας (σ.σ. Μίλγουολ) αλλά δεν γνωριζόμασταν. Αλλά αν την βραδιά των όσκαρ κερδίσει το βραβείο θα τον χειροκροτήσω με χαρά.»

http://www.athensvoice.gr

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ Daniel Day-Lewis ΤΑΙΝΙΑ «Αόρατη κλωστή» (Phantom thread) ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ KING GEORGE ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΝΤΑΝΙΕΛ ΝΤΕΗ ΛΙΟΥΙΣ ΔΑΦΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ (Πρόεδρος της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών «Πόρτα Ανοιχτή»)

Ντάνιελ Ντέι Λιούις: «Γενικά, ο κόσμος νομίζει ότι είμαι τρελός»

Μάρα Θεοδωροπούλου

Για την Αόρατη Κλωστή

«Ο Πολ κι εγώ επιλέξαμε, όχι από κάποια διαστροφή αλλά, σίγουρα με ‘σκανταλιάρικη’ διάθεση να κάνουμε κάτι με εντελώς διαφορετικό τρόπο, γιατί η προηγούμενη κοινή εμπειρία μας ήταν σημαντική και για τους δυο μας και θέλαμε να ξανασυνεργαστούμε. Είναι σπάνιο να βρεις έναν άνθρωπο με τον οποίο μοιράζεσαι την ίδια εμμονή και να θέλεις να προχωρήσεις σε μια πρόκληση. Η αστείρευτη ενέργεια που χρειάζεται μπορεί να προκύψει μόνο από μια τεράστια περιέργεια. Ο Πολ πρότεινε να ξεκινήσουμε έχοντας μόνο μια τρισέλιδη ιστορία και να ανακαλύψουμε στην πορεία τι θα συμβεί. Τα σενάρια είναι εκπληκτικά πράγματα. Τα καλά σενάρια είναι πολύ σπάνια, τα μέτρια σενάρια είναι πολύ κοινά και τα φρικτά σενάρια είναι τα πιο κοινά από όλα. Υπάρχουν πολλοί λίγοι σεναριογράφοι των οποίων η δουλειά αξίζει και μπορεί να σταθεί μόνη της και ο Πολ είναι ένας από αυτούς…

» Στην περίπτωση της Αόρατης Κλωστής δοκιμάσαμε να δουλέψουμε σε μικρότερη κλίμακα απ’ ό,τι συνήθως. Σαν μουσική δωματίου αντί για συμφωνία. Όλοι οι κινηματογραφιστές ονειρεύονται να επιστρέψουν στην αρχή της καριέρας τους, όταν είχαν 3 συνεργάτες και καθόλου λεφτά. Είναι παράξενο γιατί παρά τα προβλήματα, τα άγχη και την έλλειψη χρημάτων, η φαντασία σου λειτουργεί καλύτερα όταν έχεις μηδαμινά μέσα. Έχεις απίστευτη ελευθερία όταν δεν σε βαραίνουν τα γκροτέσκα καθήκοντα που συνήθως συνοδεύουν αυτή τη δουλειά…

Τα σενάρια είναι εκπληκτικά πράγματα. Τα καλά σενάρια είναι πολύ σπάνια, τα μέτρια σενάρια είναι πολύ κοινά και τα φρικτά σενάρια είναι τα πιο κοινά από όλα.

» Αρχίσαμε με την ιδέα του έρωτα μεταξύ μιας νέας γυναίκας κι ενός μεγαλύτερου άντρα, που στη συνέχεια αρρωσταίνει και θέλαμε να εξερευνήσουμε την ισορροπία αυτής της σχέσης. Έπρεπε ο χαρακτήρας του άντρα να είναι εμμονικός και πριν καταλήξουμε στη ραπτική, φλερτάραμε με την ιδέα να ήταν μουσικός, φωτογράφος, ζωγράφος… Το πρόβλημα με τις ταινίες που προσπαθούν να παρουσιάσουν οποιονδήποτε ασχολείται με τις καλές τέχνες είναι ότι μπορούν να το κάνουν μόνο αόριστα. Είσαι διπλά απομακρυσμένος από την εμπειρία. Δεν μπορείς να δείξεις πώς ένας ζωγράφος ανταποκρίνεται στο αντικείμενό του παρά μόνο όταν ολοκληρωθεί το έργο του. Βέβαια αργότερα συνειδητοποιήσαμε το μέγεθος του βουνού που υψώθηκε μπροστά μας, γιατί η ραπτική είναι εξαιρετικά περίπλοκη»

Ο κριτικός κινηματογράφου Θοσωρής Κουτσογιαννόπουλος, ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις και η Πρόεδρος της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών/Πόρτα Ανοιχτή, Δάφνη Οικονόμου

Για το τέλος της καριέρας του στην ηθοποιία

«Ακόμα και να γνώριζα την απάντηση στο γιατί αποσύρομαι, θα απέφευγα να την δώσω έτσι κι αλλιώς. Ήδη θεωρώ ότι το έχω συζητήσει αρκετά… Δεν το καταλαβαίνω πλήρως, αλλά όταν απέκτησα την ιδέα, μου ήρθε με μια αίσθηση αποφασιστικότητας κι έτσι επιλέγω να προχωρήσω μπροστά έχοντας αποδεχτεί το γεγονός, αντί να παλεύω μαζί του. Αγάπησα αυτή τη δουλειά όχι μόνο ως ενήλικας αλλά και ως παιδί, με έσωσε από τον εαυτό μου όταν ήμουν νέος, κι έχει υπάρξει καταφύγιο και μια ατελείωτη πηγή συναρπαστικών εμπειριών για μένα. Είχα υπέροχες συνεργασίες με ηθοποιούς, σκηνοθέτες κι άλλους συντελεστές, για τις οποίες είμαι ευγνώμων, αλλά τώρα θα ήθελα θα εξερευνήσω τον κόσμο με ένα διαφορετικό τρόπο».

Για την υποκριτική

«Όταν ήμασταν παιδιά, παίζαμε αυτά τα παιχνίδια [τα θεατρικά]. Κάποιοι από εμάς, όλοι μου οι συνάδελφοι, δεν καταφέραμε να σταματήσουμε ποτέ. Γίνεται το επάγγελμά σου αν είσαι τυχερός, σού χαρίζει έναν ωραίο τρόπο ζωής, αλλά πίσω από όλα είναι ένα παιχνίδι. Περνάμε τη ζωή μας παίζοντας παιχνίδια.

Για μένα το πιο δύσκολο είναι ότι πρέπει να τελειώσω, ενώ με ενδιαφέρουν ακόμα αυτοί οι άνθρωποι που υποδύομαι. Πώς μπορείς να προλάβεις να εξερευνήσεις τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου τη στιγμή που δεν έχεις καταφέρει να το κάνεις για τον ίδιο σου τον εαυτό;

» Γενικά μιλώντας, ο κόσμος πιστεύει ότι είμαι τρελός. Δεν με ενοχλεί πολύ πλέον, σε αντίθεση με παλιότερα. Είναι καλό παραβάν για να ζεις τη ζωή σου. Αυτό που τείνει να υποθέτει ο κόσμος είναι ότι επειδή υπάρχει μεγάλο διάστημα μεταξύ των ταινιών μου, έχω βυθιστεί στην οδύνη και τον ψυχισμό κάποιου χαρακτήρα που χρειάζομαι χρόνο για να επιστρέψω στη φυσιολογική πραγματικότητα και την καθημερινότητα, ενώ συμβαίνει το αντίθετο. Με συναρπάζει το γεγονός ότι κάποια στιγμή, σου δίνουν ένα αεροπορικό εισιτήριο και σου λένε ότι η δουλειά σου τελείωσε και πρέπει να σταματήσεις, ενώ έχεις περάσει 2-3 χρόνια δημιουργώντας κι εξερευνώντας έναν κόσμο. Βουτάς σε αυτό τον κόσμο, τον ευχαριστιέσαι, προσπαθείς να ανακαλύψεις όσα περισσότερα μπορείς και είναι εντελώς αφύσικο να πρέπει ξαφνικά να σταματήσεις. Για μένα το πιο δύσκολο είναι ότι πρέπει να τελειώσω, ενώ με ενδιαφέρουν ακόμα αυτοί οι άνθρωποι. Πώς μπορείς να προλάβεις να εξερευνήσεις τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου τη στιγμή που δεν έχεις καταφέρει να το κάνεις για τον ίδιο σου τον εαυτό; Αποτελεί τεράστια χαρά το να εισέρχομαι στη ζωή κάποιου άλλου. Νομίζω ότι διατηρώ αυτή τη σύνδεση για λίγο καιρό μετά».

http://popaganda.gr/

Κατερίνα I. Ανέστη

Η ελευθερία του τίποτα

«Είναι παράξενο, αλλά όλοι εμείς οι καλομαθημένοι κινηματογραφιστές ονειρευόμαστε να γυρίσουμε ξανά στην αρχή, στην εποχή που δεν είχαμε καθόλου χρήματα. Είναι παράξενο, αλλά παρόλη την αναστάτωση που σου προκαλεί το γεγονός ότι δεν έχεις τις συνθήκες που ονειρεύεσαι όταν είσαι νέος, η ομορφιά βρίσκεται στο γεγονός ότι ποτέ η φαντασία σου δεν λειτουργεί καλύτερα παρά μόνο όταν δεν έχεις το παραμικρό. Υπάρχει μια αίσθηση απίστευτης ελευθερίας».

Η σχέση του με τον σκηνοθέτη Πολ Αντερσον

«Είναι τόσο σπάνιο να συναντάς κάποιον με τον οποίο μπορείς να μοιραστείς την ίδια παρόρμηση, να έχεις την ίδια αντοχή. Είπαμε “ας κάνουμε κάτι διαφορετικό αυτή τη φορά” και αποφασίσαμε να δουλέψουμε σε μικρή κλίμακα, όχι κάτι μεγάλο τελικά βέβαια δεν συνέβη αυτό (γελάει σχεδόν σκανδαλιάρικα). Αρχίσαμε λοιπόν με την έννοια του ενός μικρότερου πράγματος και κατά πάσα πιθανότητα παραμένει έτσι, αφού στην ουσία αφορά τρεις ανθρώπους. Είναι περισσότερο μια ορχήστρα δωματίου, παρά μια συμφωνική ορχήστρα…»

Τι είναι η ταινία «Αόρατη Κλωστή»

«Είναι μια ιστορία αγάπης ξεκάθαρα. Του έρωτα ανάμεσα σε μια νέα γυναίκα και έναν ώριμο άνδρα και αυτού που συμβαίνει στη δυναμική αυτής της σχέσης όταν ο άνδρας αρρωσταίνει. Με τον Πολ σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ενδιαφέρον ο άνδρας να είναι καλλιτέχνης συζητούσαμε ότι θα μπορούσαμε να είναι ζωγράφος, ή φωτογράφος- γιατί θέλαμε να έχει αυτή την εικόνα του εμμονικού. Επιλέξαμε λοιπόν έναν μόδιστρο, γιατί είναι ένα επάγγελμα που βρίσκεται μεταξύ των Καλών Τεχνών και της παρακμής των Τεχνών. Ξέρετε, σαν την Ρώμη…».

Γιατί ήθελε να γίνει ξυλουργός;

«Μου άρεσε πάντα να δουλεύω με τα χέρια μου, είναι κάτι που ηρεμεί το πνεύμα μου. Οσο άγριο και αν είναι αυτό το πνεύμα. Όταν ήμουν στο σχολείο έμαθα να φτιάχνω έπιπλα από δυο υπέροχους δασκάλους και γνώρισα κάποιους ξυλουργούς και πραγματικά ζήλευα τη γαλήνη τους. Ηθελα να γίνω σαν αυτούς αν και ήμουν άγριος, ατίθασος. Πήρα την απόφαση και το είπα περήφανα σε έναν καθηγητή μου. Αυτός μου απάντησε “δεν έχεις την υπομονή να το κάνεις” και του ούρλιαξα “τι;”. Βέβαια, αυτή μου η αντίδραση αποδείκνυε ότι είχε δίκιο. Βρήκα διέξοδο για την οργή μου στην υποκριτική».

Ο πρώτος του ρόλος

«Ημουν τεσσάρων και έπαιξα έναν από τους Τρεις Μάγους με τα δώρα σε παράσταση στο προνήπιο. Είπα μόνο «έρχομαι φέροντας σμύρνα». Η μάνα μου έκλαιγε δυνατά στην πρώτη σειρά. Είναι περίεργη η δουλειά μας, είναι ένα παιχνίδι. Κάποιοι σταματάνε να παίζουν όταν μεγαλώσουν. Οι ηθοποιοί μπορούμε να παίζουμε για πάντα, είμαστε τυχεροί».

Πού πάνε οι χαρακτήρες που παίζει μετά τα φιλμ;

«Oh, right!» αναφωνεί και γελά, οι ρυτίδες γύρω από τα μάτια του σχηματίζουν σχεδόν έναν χάρτη. Παίρνει μια ανάσα και απαντά στην ερώτηση πού πάνε οι ρόλοι που έχει υποδυθεί όταν τελειώσουν τα γυρίσματα. «Γυρίζουν σε μένα. Επιστρέφουν μέσα μου, στον ψυχισμό μου. Κοιτάξτε, το γνωρίζω πολύ καλά ότι ο κόσμος θεωρεί ότι είμαι τρελός. Παλαιότερα με θύμωνε αυτό, τώρα γελάω. Με εξυπηρετεί κάπως, φτιάχνει ένα νέφος καπνού, μιλάνε για αυτό και εγώ μπορώ να ζήσω μια φυσιολογική ζωή. Κάποιοι λοιπόν πιστεύουν ότι κυκλοφορώ ως Λίνκολν όλη μέρα. Η αλήθεια είναι πολύ πεζή. Κάποια μέρα, το γύρισμα τελειώνει, παίρνεις ένα εισιτήριο και πηγαίνεις σπίτι σου. Τέλος. Αυτό ήταν».

Τι βλέπει όταν κοιμάται;

«Ναι, ονειρεύομαι τους χαρακτήρες που παίζω. Κυρίως βέβαια πριν ή κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Ναι, έρχονται συχνά στον ύπνο μου. Όταν μάλιστα έπαιζα στο «Αριστερό μου Πόδι», ξυπνούσα από το όνειρο και έβλεπα ότι το σώμα μου βρισκόταν στο κρεβάτι στην χαρακτηριστική στάση του Κρίστι Μπράουν. Μου συνέβη όμως αυτό και με τον Λίνκολν, όπως ίσως ξέρετε και ο ίδιος είχε ονειρευτεί τον θάνατό του, τον εαυτό του μέσα σε φέρετρο».

Γιατί αποσύρεται από την υποκριτική;

«Δεν ξέρω την απάντηση. Όταν αποφάσισα να σταματήσω πάντως ήταν μια επιλογή που έκανα με βεβαιότητα. Δεν ξέρω γιατί ένιωσα μια θλίψη με το που το αποφάσισα. Και να ήξερα τις απαντήσεις και πάλι δεν θα τις έλεγα είναι κάτι τόσο προσωπικό. Δεν θα ήθελα να το συζητήσω άλλο. Το ένιωσα, το έκανα, το αποδέχτηκα. Θα είναι δύσκολο να αποχωριστώ το σινεμά. Ημουν ένα άγριο παιδί και εκεί βρήκα καταφύγιο, ασφάλεια αλλά και τις προκλήσεις που ονειρευόμουν. Το λάτρεψα. Είναι δύσκολο να αφήσω πίσω μου αυτόν τον κόσμο. Ηρθε όμως η ώρα να εξερευνήσω τη ζωή αλλιώς. Θα ήθελα να σας πω ότι δεν θα δεχθώ κάποια ερώτηση σχετικά με αυτή μου την απόφαση».

Το μεγαλύτερο ταλέντο του Ντάνιελ

Ουσιαστική ήταν η παρέμβαση της Δάφνης Οικονόμου λίγο πριν το τέλος της συνέντευξης Τύπου. Κάνοντας τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις να σκύψει το κεφάλι, με τα μάγουλα κόκκινα από συγκίνηση και στο τέλος να πέσει στην αγκαλιά της. «Ο Ντάνιελ είναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερος ηθοποιούς της γενιάς του. Όμως το μεγαλύτερο ταλέντο του είναι ότι είναι ακόμα καλύτερος άνθρωπος κι ακόμα καλύτερος φίλος. Όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά ήταν σαν να τον γνωρίζαμε πάντα. Ήταν σαν να ήταν ανέκαθεν μέρος της ζωής μας και εμείς της δικής του. Είναι πραγματικός φίλος. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ταλέντο του…. Έχει ενσυναίσθηση και ξέρει να αγαπά. Είναι εδώ για τα παιδιά. Έρχεται πάντα για αυτά τα παιδιά. Γιατί, ξέρετε, σήμερα θα είναι μια λαμπερή πρεμιέρα και βραδιά. Από αύριο όμως εμείς θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε για και μαζί με αυτά τα παιδιά…»

http://www.protagon.gr

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.