Γιατί το κοινό πάει στον κινηματογράφο; Ποιο είναι το πραγματικό νόημα της λέξης ψυχαγωγώ; | του CHRISTIAN ZIMMER

Το σύστημα-θέαμα προστατεύει ταυτόχρονα και από τις επιθέσεις της τέχνης (καθώς και του ατόμου αφού ο καλλιτέχνης είναι η προσωποποίηση του ατομικισμού) και από τις επιθέσεις της πραγματικότητας. Διηγούμαι μία ιστορία δεν σημαίνει μήπως ότι κατά κάποιον τρόπο εξορκίζω αυτήν την απειλή του πραγματικού, που υπάρχει πάντα σε λανθάνουσα κατάσταση σε αυτήν ακριβώς την ιδιότητα του κινηματογράφου που αποτελεί και τη δύναμή του, δηλαδή στην απροσδόκητη κάποτε και ανεξέλεγκτη ικανότητά του να αποκαλύπτει την αλήθεια;

«Περνάμε τον καιρό μας». Λες και το πρόβλημα για τον καιρό μας είναι πως θα τον «περάσουμε» | CHRISTIAN ZIMMER: Κινηματογράφος και Πολιτική

CHRISTIAN ZIMMER: Κινηματογράφος και Πολιτική, εκδόσεις Εξάντας

[συνεχίζουμε τα διαδικτυακά μαθήματα για τον κινηματογράφο-θέαμα που δεν δύναται να είναι εντέλει κινηματογράφος-τέχνη βασισμένα στο βιβλίο του Κριστιάν Ζιμέρ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ).

Στη συνάντηση με την τέχνη, με το φανταστικό, με την αισθητική περιπέτεια, τη θέση της αβεβαιότητας την παίρνει μία τ ά ξ η όπου όλα είναι διευθετημένα, καθορισμένα, χρωματισμένα και αξιολογημένα από τα πριν (αφίσες, διαφήμιση, κατάταξη κατά είδη, βραβεία του φεστιβάλ, απόψεις των ειδικών, και λοιπά).

Το κοινό πιστεύει ότι πάει στον κινηματογράφο για να ξεχάσει για να ξεφύγει από την καθημερινότητα. Στην πραγματικότητα όμως πάει για να βεβαιωθεί ότι ο κόσμος του είναι πάντα ο ίδιος, ότι δεν κουνήθηκε από τη θέση του, ότι οι αξίες που στηρίζουν τη ζωή του είναι πάντα στη θέση τους. Πάει για να αναγνωρίσει και όχι για να ανακαλύψει.

Κάθε σύστημα διασφαλίζει εφησυχάζει. Πρώτα-πρώτα επειδή αγκαλιάζει, περισφίγγει το άτομο, δεσπόζει επάνω του. Έπειτα επειδή συνδέεται αδιαχώριστα με μία τ ά ξ η που αφορά τη γλώσσα μία τάξη στην ονοματοθεσία και στην αξιολόγηση.

Ο Νίτσε έλεγε ότι η εξουσία συνοψίζεται στο να δίνεις ονόματα στα πράγματα. Το ιδεολογικό και το λεκτικό σύστημα παρέχουν τελικά την ίδια ασφάλεια στο άτομο το οποίο τόσο στον κινηματογράφο όσο και στην καθημερινή χρήση της γλώσσας κινείται εξίσου θολά, στο ίδιο αμφίβολο ημίφως. Στην πρώτη περίπτωση επειδή βρίσκεται ανάμεσα στη ζωή και στο όνειρο, στη δεύτερη επειδή στην τρέχουσα χρήση της γλώσσας υπάρχει μία ρευστότητα μία αναπόφευκτη απόσταση ανάμεσα στη λέξη και στη σκέψη. Η ψυχαγωγία στην οποία καταρχήν βασιλεύει μία ελευθερία, μια φαντασία που δεν χωράνε στην καθημερινή ζωή, είναι και πρέπει να είναι τελικά, ότι πιο κωδικοποιημένο υπάρχει. Το πραγματικό νόημα της λέξης ψυχαγωγώ είναι καθησυχάζω. Δεν χρειάζεται πια να παιδεύομαι με τις σημασίες, κάποιος άλλος της εντοπίζει για μένα.

Το θέαμα με βάζει σε ένα κόσμο με πολύ καθορισμένη ουσία, με αμετακίνητες αξίες, με σαφώς καθορισμένες ανθρώπινες συμπεριφορές. Ο παγωμένος κόσμος των δραματουργικών κατηγοριών και το αναντίρρητο της μυθιστορηματικής κατάδειξης με παρηγορούν για το παράλογο και το αβέβαιο της ζωής, χωρίς παρόλα αυτά να αμφισβητώ την αθωότητα αυτής της οργάνωσης σε κατηγορίες ή αυτής της αποδεικτικής μεθόδου: αν μια ιστορία μου μαθαίνει κάτι αυτό είναι η ίδια η ζωή που δεν μπορώ να την ξεμπερδέψω στο ίδιο επίπεδο που την  βιώνω.

Ο Μπρεχτ είχε δίκιο που επέμενε σε αυτή την ψεύτικη διδακτική φύση της ιστορίας, και οι σκέψεις που έκανε για το θέατρο ισχύουν και για τον κινηματογράφο: το συμπέρασμα της δραματικής πράξης “αποκαθιστά ή εγκαθιστά μια τ ά ξ η παλιά η καινούργια πράγμα που έρχεται σε συμφωνία με την απαίτηση του κοινού το οποίο ζητάει από την σκηνή την “αντανάκλαση και αλήθεια της αίθουσας” και την προσφορά (με χεγκελιανούς όρους) μιας διαδικασίας που καταλήγει στο “να πραγματώνει το καθαυτό λογικό και το καθαυτό αληθινό”. Όσο για τον Σαρτρ, του έφτασαν λίγες απλές λέξεις για να φωτίσει την ψευδαίσθηση ανάμεσα στην ιστορία και την πραγματικότητα: το πραγματικό λέει, δεν αφηγείται καμία ιστορία, απλώς υπάρχει.

CHRISTIAN ZIMMER: Κινηματογράφος και Πολιτική, εκδόσεις Εξάντας

Ετοιμάζονται: Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου για Αρχαρίους και Προχωρημένους, Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ, Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου, Σεμινάριο Σεναρίου, Σεμινάριο Δημιουργίας Ταινίας με Κινητό ή Τάμπλετ

«Περνάμε τον καιρό μας». Λες και το πρόβλημα για τον καιρό μας είναι πως θα τον «περάσουμε»| CHRISTIAN ZIMMER: Κινηματογράφος και Πολιτική

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΤΟ ΜΟΝΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ» – Φθινόπωρο 2018

[ξεκινάν τον Σεπτέμβριο τα Σεμινάρια Θεωρίας και Πρακτικής Κινηματογράφου
(Σκηνοθεσίας, Ιστορίας, Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ, Μοντάζ, Σεναρίου, Εικονοληψίας κ.α.)
– πληροφορίες στα schoolofcinemagr@gmail.com, 2130 159 816, 6944143564]

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: