Του Θεού η Χώρα (2017) του Φράνσις Λι Σάββατο 10 Μαρτίου 2018 στον κινηματογράφο Αλέκα με ελεύθερη είσοδο

Η βρετανική ταινία Του Θεού η Χώρα, που χαρακτηρίστηκε ως μια «τραχιά εκδοχή του Brokeback Mountain» και κέρδισε κοινό και κριτικούς παγκοσμίως, φιγουράροντας ανάμεσα στις 30 καλύτερες ταινίες της χρονιάς σύμφωνα με το Rotten Tomatoes, θα προβληθεί με ελεύθερη είσοδο και συζήτηση  σήμερα στις 20.00 στον κινηματογράφο Αλέκα (Πλατεία Γαρδένια, Ζωγράφου) στο πλαίσιο του αφιερώματος Ραντεβού στο cinema με τους μεγάλους δημιουργούς 2018 στο δήμο Ζωγράφου από 9 Μαρτίου έως 29 Απριλίου 2018. 

***

The act of killing Τζόσουα Οπενχάιμερ- Του θεού η χώρα Φράνσις Λι-Δολοφονικά αμαξίδια Ατίλα Τίλ-No budjet story – Ρένου Χαραλαμπίδη Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή-Δευτέρα 9,10,11,12 Μαρτίου 2018 στις 20.00 στον κινηματογράφο Αλέκα με ελεύθερη είσοδο

Σεμινάριο Ιστορίας-Θεωρίας-Κριτικής Κινηματογράφου 2018
στο Πολιτιστικό Κέντρο «Ο Καύκασος»

Εργαστήρι Κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου και το 2018

Ραντεβού στο cinema με τους μεγάλους δημιουργούς 2018 στο δήμο Ζωγράφου από 9 Μαρτίου έως 29 Απριλίου 2018 με ελεύθερη είσοδο

«Είναι τόσο κοντά στη ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ, που μπορεί τελικά να χαρακτηριστεί ως λογοκλοπή» | Σχόλιο θεατή στο youtube κάτω από την προβολή της ταινίας μικρού μήκους Space Between Us της Ολλανδικής Ακαδημίας Κινηματογράφου

«Η πράξη του φόνου» του Τζόσουα Οπενχάιμερ την Παρασκευή 9.3.2018 στον κινηματογράφο Αλέκα με ελεύθερη είσοδο και συζήτηση | αναλυτική παρουσίαση, κριτικές

Του Θεού η Χώρα (God’s Own Country)

Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο

Διάρκεια: 104’

Παραγωγή: 2017

Credits

Σκηνοθεσία/Σενάριο: Francis Lee

Ηθοποιοί: Josh O’Connor, Alec Secareanu, Gemma Jones, Ian Hart

Μουσική: A Winged Victory for the Sullen

Διεύθυνση φωτογραφίας: Joshua James Richards

Μοντάζ: Chris Wyatt

Ήχος: Anna Bertmark

Παραγωγή: Shudder Films & Inflammable Films

Παραγωγοί: Manon Ardisson, Jack Tarling

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Stéphane Collonge

Κοστούμια: Sian Jenkins

Μακιγιάζ: Bean Ellis

Σύνοψη

Ο Τζόνι Σάξμπι εργάζεται επί πολλές ώρες στην απόμακρη φάρμα της οικογένειάς του στο Γιόρκσαϊρ, στα βόρεια της Αγγλίας. Ο μόνος τρόπος που ξεγελάει τη μοναχική του ύπαρξη, είναι το να πίνει πολύ τα βράδια και να αναζητά περιστασιακό σεξ, ώσπου η άφιξη ενός Ρουμάνου μετανάστη και εποχικού εργάτη του αποκαλύπτει κάτι πρωτόγνωρο.

Βραβεία

Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Sundance

Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ του Τορόντο

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στα Βρετανικά Βραβεία Ανεξάρτητου Κινηματογράφου

Βραβείο στο Πανόραμα του Φεστιβάλ Βερολίνου

Κριτικές

«Βαθιά συγκινητικό, ρεαλιστικό μα κι ανέλπιστα λυρικό και πάνω απ’ όλα ελπιδοφόρο, το God’s Own Country δεν συστήνει απλά έναν ταλαντούχο δημιουργό, μα όπως και το Moonlight, φέρνει το queer σινεμά στο (mainstream) προσκήνιο δίχως να θυσιάζει τίποτα από τη δύναμη ή τη μαχητικότητά του, μα δίνοντας την ίδια σημασία στο μήνυμα όσο και στο σινεμά».

Flix.gr

«Στο Ηνωμένο Βασίλειο της μετά-Brexit εποχής, ένας μετανάστης παρατηρεί «…είναι όμορφα εδώ, αλλά μοναχικά». Με πυξίδα τη συναισθηματική γενναιοδωρία που αναζητά ζεύγη κι όχι μονάδες, το God’s Own Country ορίζει ως «θεϊκή πατρίδα» (ή μήπως παράδεισο;) κάτι οικουμενικό: την αγάπη».

Cinemagazine.gr

«Μία ματιά στη φύση της ανθρωπότητας από έναν σκηνοθέτη που μιλάει άπταιστα την κινηματογραφική γλώσσα της σκληρότητας, αλλά και της τρυφερότητας. Μια εντυπωσιακή ιστορία αγάπης που στις καλύτερες στιγμές της θυμίζει ποίηση».

Empire

«Προσπερνάει τις πιο αναμενόμενες ανατροπές που έχουμε συνηθίσει από τις ταινίες του είδους και αντ’ αυτού αυτή η σέξυ, ελπιδοφόρα ταινία μας μεταφέρει ένα θετικό μήνυμα για τη μετανάστευση που δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο σε μια μετα-Brexit Βρετανία».

Variety

Σημείωμα σκηνοθέτη

«Η ταινία είναι βασισμένη στα προσωπικά μου βιώματα και στο τοπίο του Γιόρκσαϊρ, σ’ αυτήν τη σχέση «αγάπης/μίσους» που είχα με την πατρίδα μου. Από τη μία το έβλεπα ως ένα δημιουργικό τοπίο που μου θύμιζε το σπίτι μου, αλλά από την άλλη ήταν προβληματικό, δύσκολο, κρύο και υγρό. Και προσπαθούσα να βρω μια ισορροπία σε αυτό και να φτιάξω μια ιστορία αγάπης, όπου παράλληλα νιώθεις ευάλωτος».

Φράνσις Λι

Βιογραφικό σκηνοθέτη

Έχοντας εργαστεί για χρόνια ως ηθοποιός, ο Φράνσις Λι έγραψε και σκηνοθέτησε τρεις μικρού μήκους ταινίες: The Farmer’s Wife (2012), Bradford-Halifax-London (2013) και The Last Smallholder (2014), οι οποίες συμμετείχαν σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και κέρδισαν δεκάδες βραβεία. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, God’s Own Country, έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance και κέρδισε το «Βραβείο Σκηνοθεσίας World Cinema: Καλύτερη Δραματική ταινία» της Κριτικής Επιτροπής.

Φιλμογραφία

2012 The Farmer’s Wife

2013 Bradford-Halifax-London

2014 The Last Smallholder

2017 God’s Own Country

Του Θεού η Χώρα

Από Χρήστο Μήτση – 11/01/2018 [3/5]

Φεστιβαλικά πολυβραβευμένο και υποψήφιο για BAFTA δράμα, το οποίο συνδυάζει μια σκληρή μα συγκινητική ερωτική ιστορία και μια πολιτικά εύστοχη παραβολή πάνω στη μετα-Brexit Βρετανία.

«Tου Θεού η Χώρα» είναι ένα από τα τοπωνύμια του Γιόρ­κσαϊρ, της μεγαλύτερης διοικητικής αγγλικής περιφέρειας, γεμάτης δασικές και αγροτικές εκτάσεις, η οποία εκτείνεται στα βορειοανατολικά της χώρας. Περιοχή με δική της διάλεκτο, ήθη, έθιμα και ισχυρότατες πολιτιστικές παραδόσεις, αποτελεί μια «χώρα μέσα στη χώρα», γι’ αυτό και ο Φράνσις Λι την επιλέγει ως ντεκόρ του σεναριακού και σκηνοθετικού του ντεμπούτο. Σε πρώτο επίπεδο, λοιπόν, το Γιόρκσαϊρ προσφέρει το σκληροτράχηλο σκηνικό της κοπιώδους ενηλικίωσης (ψυχολογική και σεξουαλική) του νεαρού Τζόνι, ο οποίος μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο του πατέρα του φροντίζει την απομακρυσμένη οικογενειακή φάρμα. Για να διασκεδάσει ξεδίνει στην τοπική παμπ, όπου πίνει μέχρι λιποθυμίας, ή αναζητά περιστασιακό σεξ, κρατώντας μέσα του την οργισμένη αίσθηση της απογοήτευσης και της μοναξιάς.

Μέχρι που η άφιξη ενός Ρουμάνου μετανάστη ως εποχικού εργάτη δίνει νέο νόημα στην καθημερινότητά του. Σε ένα δεύτερο επίπεδο το Γιόρκσαϊρ, ως τόπος που προσπαθεί πεισματικά να διατηρήσει την ταυτότητά του (το παρελθόν του) και να λειτουργήσει αυτόνομα, παραλληλίζεται στην ταινία όχι μόνο με τον Τζόνι αλλά και με την ίδια τη Μεγάλη Βρετανία. Άλλη μία «Του Θεού η Χώρα», η οποία πρόσφατα αποφάσισε να κόψει τους ισχυρούς δεσμούς της με την υπόλοιπη Ευρώπη κι επέλεξε την οικονομικο-πολιτική­ απομόνωση εντός των υδάτινων τειχών της. Έτσι, μέσα στο γυμνό πλαίσιο μιας ερωτικής ιστορίας, ο Φράνσις Λι θέτει με λιτότητα και ακρίβεια υπαρξιακά αλλά και πολιτικά ερωτήματα, εναλλάσσοντας σκληρές, ρεαλιστικές εικόνες και βαθιά συναισθήματα. Ωμός, συγκινητικός και κινηματογραφικά δυναμικός, είδε το ντεμπούτο του να μαζεύει βραβεία σε πάμπολλα διεθνή φεστιβάλ (Βερολίνο, Σάντανς, Τορόντο, Σικάγο, Εδιμβούργο) και να κερδίζει υποψηφιότητα για BAFTA.

Μ. Βρετανία. 2017. Διάρκεια: 104΄. Διανομή: FILMCENTER ΤΡΙΑΝΟΝ.

http://www.athinorama.gr/

Του Θεού η Χώρα

God’s Own Country

του Φράνσις Λι

ΚΡΙΤΙΚΗ 06 JAN 2018

4/5 Γιώργος Κρασσακόπουλος

Πιο γνωστό ως το «βρετανικό Brokeback Mountain», το φιλμ του Φράνσις Λι είναι μια ιστορία αγάπης στην Μεγάλη Βρετανία του Brexit και των απαγορευμένων επιθυμιών. Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Σάντανς.

Το ντεμπούτο φιλμ του Φράνσις Λι έρχεται κουβαλώντας την φήμη του «βρετανικού «Brokeback Mountain» η οποία δεν πρόκειται να το εγκαταλείπει σύντομα. Στην πραγματικότητα, οι ομοιότητες με την υπέροχη ταινία του Ανγκ Λι εξαντλούνται στην ομοφυλοφιλική επιθυμία και στο βουνίσιο περιβάλλον, αφού το φιλμ του Φράνσις Λι μιλά με διαφορετικό τρόπο τόσο για τον έρωτα όσο και για τις μέρες μας.

Το γεγονός ότι ένας από τους δυο πρωταγωνιστές είναι ένας Ρουμάνος μετανάστης στην Μεγάλη Βρετανία του Brexit είναι ένα στοιχείο που δεν μπορεί παρά να γίνει αντιληπτό από έναν θεατή του σήμερα, όμως η πιο πολιτική άποψη της ταινίας δεν είναι άλλη από αυτή που μιλά για το δικαίωμα όλων μας μας στην προσωπική ευτυχία.

Γιατί αν το «Brokeback Mountain» μιλούσε για έναν έρωτα απαγορευμένο που μάχεται τις κοινωνικές συνθήκες, το φιλμ του Λι μιλά για τις εσωτερικές συνθήκες ενός χαρακτήρα που είναι αναμφίβολα δημιούργημα του περιβάλλοντός του και που πρέπει πάνω απ όλα να ξεπεράσει τις δικές του αγκυλώσεις κι εμπόδια.

Ο 24χρονος Τζόνι ζει και δουλεύει σε μια φάρμα του Γιορκσάιρ με τον πατέρα του που προσπαθεί να συνέλθει από μια καρδιακή προσβολή και την γιαγιά του που υποκαθιστά την μητέρα του, η οποία έχει εγκαταλείψει τον σκληρό, λασπωμένο, αδυσώπητο κόσμο της επαρχίας, της απομόνωσης της σκληρής δουλειάς.

Τυπικό lad της βρετανικής εργατικής τάξης ο Τζόνι έχει μάθει να δουλεύει τα πάντα εκτός από τα συναισθήματά του, και δοκιμάζει να βρει την διέξοδο από τα αδιέξοδά του στον πάτο των ποτηριών της μπίρας που κατεβάζει στην παμπ και στο γρήγορο σεξ με όποιον είναι έτοιμος να δεχτεί έναν γρήγορο γύρο με μηδενική τρυφερότητα και καμιά πιθανότητα εξέλιξης σε οτιδήποτε πιο ουσιαστικό.

Οταν όμως ο πατέρας του θα προσλάβει τον Γκιόργκι, έναν νεαρό Ρουμάνο εργάτη για να τους βοηθήσει με την γέννα των προβάτων και οι δυο τους θα βρεθούν μόνοι στην κορυφή ενός λόφου όπου βόσκουν τα πρόβατα για με εβδομάδα, η αρχική αντιπάθεια του για τον «γύφτο» εργάτη του και η ανταγωνιστικότητα μεταξύ τους, θα δώσει την θέση της σε μια ερωτική ένωση που σίγα σιγά μοιάζει να δίνει χώρο σε κάτι βαθύτερο και πιο ουσιαστικό.

Ο Λι με την βοήθεια των δύο εξαιρετικών πρωταγωνιστών του θα καταγράψει αυτή την διαδρομή με αληθοφάνεια κι ένταση, με τρυφερότητα αλλά και σκληράδα, χτίζοντας αφαιρετικά μα ανέλπιστα ολοκληρωμένα πορτρέτα των χαρακτήρων τους και δίνοντάς χώρο τόσο στην ερωτική τους σχέση που κινηματογραφείται όσο ηλεκτρισμένα της αξίζει- αλλά και στην συναισθηματική τους πορεία, στον περίγυρό τους, στην μακριά διαδρομή που διασχίζουν για να μπορέσουν να είναι μαζί. Και μαζί το φιλμ σχηματίζει το σύνθετο πορτρέτο μιας Βρετανίας που δεν συναντάς συχνά στην οθόνη και μιας queer πραγματικότητας που δεν θα μπορούσε να είναι πιο μακριά από αυτή των μεγάλων αστικών κέντρων.

Βαθιά συγκινητικό, ρεαλιστικό μα κι ανέλπιστα λυρικό και πάνω απ όλα ελπιδοφόρο, το «God’s Own Country» δεν συστήνει απλά έναν ταλαντούχο δημιουργό, μα όπως και το «Moonlight», φέρνει το queer σινεμά στο (mainstream) προσκήνιο δίχως να θυσιάζει τίποτα από την δύναμη ή την μαχητικότητά του, μα δίνοντας την ίδια σημασία στο μήνυμα όσο και στο σινεμά.

http://flix.gr/

Του Θεού η χώρα God’s own country ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δραματική ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 2017 ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Μ. Βρετανία ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104 ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ. Σκηνοθεσία: Φράνσις Λι Πρωταγωνιστούν: Τζος Ο’Κόνορ, Τζέμα Τζόουνς, Άλεκ Σεκαρεάνου

Σε μια φάρμα στο Γιόρκσαϊρ ένας απομονωμένος νεαρός πνίγει συστηματικά τις καθημερινές του απογοητεύσεις στο ποτό και επιδίδεται σε περιστασιακό σεξ με άλλους άνδρες, ώσπου η άφιξη ενός Ρουμάνου μετανάστη και εποχικού εργάτη τού αποκαλύπτει κάτι πρωτόγνωρο.

ΤΑΣΟΣ ΜΕΛΕΜΕΝΙΔΗΣ 11.1.2018 [3/5]

Με φόντο τα άγρια και έρημα τοπία του Γιόρκσαϊρ που μαγεύουν με την ομορφιά τους αλλά μοιάζουν με μέρη για τιμωρία και απομόνωση, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Βρετανού ηθοποιού Φράνσις Λι, που μεγάλωσε σε αυτό το περιβάλλον, αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην αγάπη και τον τρόμο γι’ αυτό τον τρόπο ζωής. Με βασικό ήρωα έναν χαμένο νεαρό που δουλεύει ακατάπαυστα, αλλά χωρίς όρεξη και ενδιαφέρον, και αποβάλλει από πάνω του κάθε ευχάριστο συναίσθημα, ο Λι κινηματογραφεί με οξύτητα την περίπτωση του ατόμου που ξεμένει εκεί και ουσιαστικά επιβιώνει μέχρι να πεθάνει, εικόνα που ενισχύει και η σκληρή, απογοητευμένη μορφή του πατέρα του, σαν η ιστορία να επαναλαμβάνεται. Αυτό που αλλάζει την κατάσταση είναι η παρουσία ενός Ρουμάνου εργάτη που εξημερώνει το αγρίμι της φάρμας και γεννά έναν δυνατό έρωτα ο οποίος, λογικό είναι, λανσάρεται ως μια βρετανική εκδοχή του Brokeback Mountain. Η διαφορά με αυτό είναι πως ενώ οι Αμερικανοί καουμπόηδες πάλευαν σε όλη την ταινία με τα συναισθήματά τους που έρχονταν σε αντίθεση με την εικόνα του λαϊκού Αμερικανού οικογενειάρχη, εδώ η απόκρυψη είναι δευτερεύον κομμάτι της ιστορίας. Το βασικό είναι η δύναμη του έρωτα ως κινητήριου μοχλού για να τα αλλάξει όλα, από την εικόνα για το τοπίο ως τις φιλοδοξίες για ένα πιο όμορφο μέλλον. Πηγή: www.lifo.gr

Του Θεού η Χώρα

Από την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ του Σάντανς, όπου κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Φράνσις Λι «God’s Own Country» («Του Θεού η Χώρα»), αναφέρεται ως μια τραχιά εκδοχή του «Brokeback Mountain» του Ανγκ Λι κι όχι άδικα. Μόνο που οι δυο ταινίες μοιράζονται κάτι πολύ βαθύτερο από την απεικόνιση του ομοφυλόφιλου έρωτα. Τα κοινά τους σύνορα ιχνηλατούν πάνω απ’ όλα τη γεωγραφία της καρδιάς.

Από τον Πάνο Γκένα [3,5/5]

Στο ορεινό Γιόρκσαϊρ της Αγγλίας, ο Τζόνι (Τζος Ο’ Κόνορ) αναλαμβάνει απρόθυμα να διευθύνει τη φάρμα του πατέρα του, ο οποίος μετά από ένα εγκεφαλικό έχει μείνει ημιπαράλυτος, ενώ η γιαγιά του που συγκατοικεί μαζί τους είναι πλέον ηλικιωμένη. Η καθημερινή ρουτίνα τον επιφορτίζει έντονα συναισθηματικά και ο ίδιος ξεσπά μονότονα με δυο τρόπους, ποτό και σεξ με άντρες χωρίς ανταλλάγματα και δεσμεύσεις. Η άφιξη του Ρουμάνου Γκεόργκι (Αλεκ Σεκαρεάνου), που αναλαμβάνει να τον βοηθήσει στη δουλειά, θα επιβάλει στον Τζόνι την πιο βαθιά, προσωπική ενδοσκόπηση.

Εμπνευσμένο από την προσωπική ιστορία του σκηνοθέτη Φράνσις Λι, που αποφάσισε να αφήσει τη φάρμα του πατέρα του για να γίνει ηθοποιός, το «God’s Own Country» δεν είναι ένα ρουστίκ, βουκολικό δράμα για τον έρωτα δυο γκέι. Ο σκηνοθέτης δεν καλλωπίζει την αγροτική ζωή στα πλάνα του. Τα καρέ του είναι γεμάτα βρωμιά, λάσπη, υγρασία, χώμα, τόσο έντονα που σχεδόν τα οσμίζεσαι. Η αυθεντικότητα της εικόνας ενισχύει τον νατουραλισμό του χώρου, της ιστορίας και των συναισθημάτων, με τέτοια αμεσότητα που δίνει ειδικό βάρος στη λιτότητα των βλεμμάτων και των χειρονομιών. Την ηρεμία του τοπίου θα διαρρήξει η ένταση της επιθυμίας και η σωματικότητα των δυο πρωταγωνιστών θα γίνει η αμεσότερη εκδήλωση δυο «κοινωνικών ζώων» που παραδίδονται ενστικτωδώς στο πάθος, στον έρωτα, στην αγάπη.

Με πυξίδα τη συναισθηματική γενναιοδωρία που αναζητά ζεύγη κι όχι μονάδες, το «God’s Own Country» ορίζει ως «θεϊκή πατρίδα» (ή μήπως παράδεισο;) κάτι οικουμενικό: την αγάπη.

Έχει λοιπόν ο θεός πατρίδα; Μέσα από τη δυναμική της έλξης δυο κυρίαρχων αρσενικών, ο σκηνοθέτης Φράνσις Λι προσπαθεί να δώσει απάντηση και ερευνά τοπογραφικά την ανθρώπινη φύση μέσα από τις αντιθέσεις. Το δωρικό, αποχρωματισμένο σχεδόν, περιβάλλον θρέφει την αναταραχή των συναισθημάτων. Ο στωικός, αυστηρός πατέρας που ορίζει τον ωφέλιμο χώρο του γιου του μεταξύ του σπιτιού και της φάρμας, τον υποχρεώνει ασυνείδητα να ορίζει το σώμα του με βάση την οργή και την ανασφάλεια. Σε έναν τόπο μακρινού ορίζοντα, ο Τζόνι εγκλωβίζει τον εαυτό του σε μία ζωή κοντόφθαλμων αποστάσεων χωρίς το διέξοδο της υπέρβασης.

Η εμφάνιση ενός Ανατολικοευρωπαίου, που έχει τολμήσει στην πράξη να κυνηγήσει, ή καλύτερα να καθορίσει, ένα διαφορετικό μέλλον χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα του, είναι το βασικό στοιχείο που επιφέρει την αλλαγή. Ο Ρουμάνος Γκεόργκι αγαπά την αγροτική ζωή και έχει διάθεση προσφοράς σε αντίθεση με το νεαρό αφεντικό του. Στην εισαγωγική σκηνή της ταινίας ο Τζόνι ξεγεννά στη φάρμα ένα πεθαμένο ζώο. Είναι ανίκανος να δώσει ζωή, γιατί πολύ απλά έχει υποβάλει τον εαυτό του στην άρνησή της. Ο Γκεόργκι από την άλλη, ένας γενναιόδωρος συναισθηματικά άνθρωπος της φύσης είναι ο καταλύτης που θα τον αναγκάσει να φιλτράρει αλλιώς την καθημερινότητα. Η αρχική καχυποψία και ο κοινωνικός ρατσισμός από πλευράς του δύστροπου Τζόνι θα αποκαλύψει ένα πάθος που θα τον υποχρεώσει σε μία μεγαλύτερη και πιο αποκαλυπτική μεταστροφή.

Το «God’s Own Country» δεν φέρει την γκέι ταυτότητα ενοχικά, δεν έχει στόχο να σκανδαλίσει με την τόλμη των σκηνών (και των ηθοποιών του), ούτε προοικονομεί μίζερα μια καταδικασμένη ομοερωτική σχέση, από αυτές που συνήθως αφηγείται η μεγάλη οθόνη. Μέσα από την ιστορία της έλξης δυο αντρών μιλά για την βρετανική ταυτότητα, την οικειότητα της σαρκικής εξάρτησης, την κανονικότητα της σεξουαλικής επιλογής, και σχολιάζει την υπόκωφη αγωνία για το μέλλον, την πρακτική των σιωπηλών ομολογιών, τη συγκέντρωση στη σκληρή εργασία για να αδρανήσει το πνεύμα.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο της μετά-Brexit εποχής, ένας μετανάστης παρατηρεί «…είναι όμορφα εδώ, αλλά μοναχικά». Με πυξίδα τη συναισθηματική γενναιοδωρία που αναζητά ζεύγη κι όχι μονάδες, το «God’s Own Country» ορίζει ως «θεϊκή πατρίδα» (ή μήπως παράδεισο;) κάτι οικουμενικό: την αγάπη.

http://www.cinemagazine.gr/

Του Θεού η Χώρα , 2017

(God’s Own Country)

11 Ιανουαρίου 2018

Ατμοσφαιρικό και ποιητικά ρεαλιστικό ντεμπούτο του σκηνοθέτη, για έναν ανερμάτιστο νεαρό αγρότη στο Γιόρκσιρ που βιώνει για πρώτη φορά βαθύ έρωτα χάρη σε έναν μετανάστη-εργάτη από την Ρουμανία.

Στις προσωπικές του αναμνήσεις από το σκληροτράχηλο γενέθλιο Γιόρκσιρ ανατρέχει ο Λι για την πρώτη μεγαλομηκάδικη ταινία του. Και ενώ η ιστορία του δεν είναι ούτε πρωτόφαντη, ούτε ανατρεπτική, ο τρόπος που την κινηματογραφεί και οι ερμηνείες, ειδικά του καταπληκτικού Ο’Κόνορ, οπισθογραφούν μια σκληρή, μα τρυφερή και αισιόδοξη ταινία ατομικής συνειδητοποίησης και συλλογικής συνύπαρξης. Ο 20-φεύγα Τζόνι Σάξμπι (Ο’Κόνορ, τέλειος) ζει στην πατρογονική φάρμα, με τον αυστηρό πατέρα του (Χαρτ, εξαιρετικός), που αναρρώνει από εγκεφαλικό, και την γιαγιά του (Τζόουνς, υπέροχη με φοβερές ατάκες). Η μάνα τούς έχει εγκαταλείψει. Βλαστημώντας την ώρα και τη στιγμή, ο Τζόνι κάνει τις σκληρές, χειρωνακτικές εργασίες με γελάδια, πρόβατα και γη, και το βράδυ γίνεται λιάδα στην παμπ. Ταυτόχρονα, ευκαιρίας δοθείσης ρίχνει κάνα κυνικό πήδημα στην τουαλέτα των ανδρών με άντρες. Ο Τζόνι είναι ομοφυλόφιλος, αλλά αυτό δεν μοιάζει να απασχολεί κανέναν από τον περίγυρό του αν το ξέρουν και καθόλου. Η άφιξη του Ρουμάνου εποχικού εργάτη Γκεόργκε (Σεκαρεάνου, καλός) στη φάρμα, για να βοηθήσει στις δουλειές με τα ζωντανά, θα πυροδοτήσει την αλλαγή στη ζωή του Τζόνι. Αλλά σε αντίθεση με το «Το μυστικό του Μπρόουκμπακ Μάουντεν», εκείνο που ανακαλύπτει ο ολιγόλογος, μάτσο νεαρός μέσα από την σχέση του με τον Γκεόργκε δεν είναι η ομοφυλοφιλία του, αλλά η τρυφερότητα, η συναισθηματική σύνδεση και το «ανήκειν» με έναν άλλο άνθρωπο.

Ο εξαιρετικός ήχος (Άνα Μπέρτμαρκ), και η μουντή φωτογραφία (Τζόσουα Τζέιμς Ρίτσαρντς), μαζί με την λεπταίσθητη σκηνοθεσία καταγράφουν σκηνές αφτιασίδωτης σεξουαλικής έξαψης μεταξύ των δυο αντρών (ακόμα και μέσα στις λάσπες), ή μιας αναπάντεχης τρυφερότητας που κρύβεται πίσω από την λακωνική σκληρότητα της υπαίθρου. Συγχρόνως, δίπλα στις ρεαλιστικότατα δοσμένες σκηνές με γεννητούρια μοσχαριών και αγροτικά συναφή, η ταινία καταθέτει ένα αισιόδοξο μήνυμα συμπόρευσης και αλληλοϋποστήριξης με τον «ξένο» εν μέσω Μπρέξιτ. Πρωτίστως, όμως, το πολυβραβευμένο φιλμ του Λι μιλάει για την ανθρώπινη τρυφερότηταˑ για το άγγιγμα ψυχής που όλοι αποζητούμε. Ακόμη και τα πιο δυσεπικοινωνιακά μάτσο αντράκια…

Τατιάνα Καποδίστρια

http://tospirto.net/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: