Ιστορίες μιας νύχτας (Posoki / Directions) (2017) Σκηνοθεσία: Στέφαν Κομαντάρεφ | αναλυτική παρουσίαση,trailer, η γνώμη των κριτικών

Ιστορίες μιας νύχτας (Posoki / Directions) (2017)

Σκηνοθεσία: Στέφαν Κομαντάρεφ

Ηθοποιοί: Βασίλ Μπάνοφ, Ιβάν Μπάρνεφ, Άσεν Μπλατέτσκι, Στέφαν Ντενολιούμποφ, Ντομπρίν Ντοσέφ, Ειρήνη Ζαμπόνας

Είδος: Δράμα

Ημερομηνία Εξόδου: 8 Απριλίου 2018  διαβάστε εδώ ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΣΤΙΣ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

Σεμινάριο Πρακτικής Κινηματογράφου: Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Κινηματογραφικής Υποκριτικής,
Εικονοληψίας-Διεύθυνσης Φωτογραφίας και Μοντάζ:
Πρώτο Επίπεδο Αυτοτελές

Σεμινάριο Ιστορίας-Θεωρίας-Κριτικής Κινηματογράφου 2018

Ready Player One (2018) Σκηνοθεσία: Στίβεν Σπίλμπεργκ | Κριτική: Γιάννης Καραμπίτσος
ή πως μια μέτρια ταινία υψώνεται στα όρια του «αριστουργήματος» από μερίδα της κριτικής

 

ΣΥΝΟΨΗ

Σε συνάντηση με τον τραπεζίτη του, ένας ιδιοκτήτης-οδηγός ταξί διαπιστώνει ότι θα πρέπει να δωροδοκήσει προκειμένου να λάβει το δάνειο που ζητά. Όμως ο ίδιος θέλει να παραμείνει ένας έντιμος άνθρωπος. Το συμβούλιο δεοντολογίας που εξέτασε την καταγγελία του, δεν δείχνει να συμμερίζεται την εντιμότητά του και ζητά επίσης το δικό του μερίδιο στη δωροδοκία! Σε απελπιστική οργή, πυροβολεί τον τραπεζίτη και έπειτα τον εαυτό του. Το συμβάν αυτό προκαλεί μια μεγάλη εθνική συζήτηση σχετικά με το πώς η απελπισία έχει καταβάλει την κοινωνία. Εν τω μεταξύ, πέντε οδηγοί ταξί και οι επιβάτες τους κινούνται μέσα στη νύχτα –κάθε διαδρομή με την ελπίδα να βρουν ένα καλύτερο δρόμο προς τα εμπρός,μια νέα κατεύθυνση.

Posoki

(2017) on IMDb 7.6/10

Synopsis EN

A road movie set in present day Bulgaria, a country remains optimistic, mainly because all the realists and pessimists have left. At a meeting with his banker, a small business owner, who drives a cab to make ends meet, discovers the bribe he will have to pay to get a loan has doubled. The ethics board that reviewed his complaint about extortion now wants its share of the action. At his wit’s end, he shoots the banker and then himself. The incident sparks national debate on talk radio about how despair has taken over civil society. Meanwhile, six taxi drivers and their passengers move through the night, each in hope of finding a brighter way forward.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

Χώρα Παραγωγής: Βουλγαρία, Γερμανία, ΠΓΔΜ

Γλώσσα: Βουλγαρικά

Διάρκεια: 103′

Διανομή:

Amafilms (Ελλάδα)

Rézo Films

AKA

Táxi Sófia

Посоки (Posoki)

Directions

Η νέα ταινία του Βούλγαρου σκηνοθέτη Στέφαν Κομαντάρεφ («Ο κόσμος είναι μεγάλος και η σωτηρία της ψυχής βρίσκεται στη γωνία»)

Επίσημη συμμετοχή ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΒΛΕΜΜΑ Φεστιβάλ Καννών 2017

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Αυτή η ταινία γεννήθηκε στο πίσω κάθισμα ενός ταξί, μια κρύα μέρα του Ιανουαρίου του 2015. Ο οδηγός μού μίλησε για το πώς έγινε οδηγός ταξί μέσω μίας πρωτοβουλίας των βουλγαρικών κοινωνικών υπηρεσιών: είναι το πρώτο πράγμα που κάνουν οι άνθρωποι που χάνουν τη δουλειά τους. Ο σύντροφός μου είχε πρόσφατα απολυθεί από τη θέση του ως καθηγητής πυρηνικής φυσικής στη Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών. Μου ανέφερε και σχετικές ιστορίες συναδέλφων του καθηγητών, επιστημόνων, ιερέων, μουσικών, αρτοποιών, που δουλεύουν ταξί μέσα στη νύχτα για να επιβιώσουν και να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους. Μου είπε επίσης το αστείο ότι η Βουλγαρία είναι μια χώρα γεμάτη αισιοδοξία, καθώς την «εγκατέλειψαν» οι ρεαλιστές και οι απαισιόδοξοι εδώ και πολύ καιρό.

Άρχισα να εργάζομαι στο σενάριο αυτό, αφού μίλησα με έναν άνθρωπο που η ιστορία του φάνηκε να ταιριάζει με τα συναισθήματά μου για τους οδηγούς ταξί: είχε οδηγήσει όλη τη νύχτα – περίπου 400 χιλιόμετρα – για να φτάσει στο νοσοκομείο εγκαίρως ώστε να υποβληθεί σε μεταμόσχευση καρδιάς. Όπως έγραψα, άκουγα προσεκτικά τους οδηγούς, οι οποίοι φαινόταν να έχουν μια σωστή αίσθηση κοινωνικής πραγματικότητας. Οι οδηγοί μοιράστηκαν τις απόψεις τους για μια χώρα στην οποία λείπει πλήρως το πνεύμα, όπου η φτώχεια και η συνεχώς αυξανόμενη ανισότητα έχουν προκαλέσει μια διαδεδομένη αίσθηση αγανάκτησης. Για μεγάλες ομάδες ανθρώπων τα όνειρα μιας αξιοσέβαστης ζωής έχουν αντικατασταθεί από έναν ατέρμονο αγώνα για καθημερινή επιβίωση.

Ως πρώην γιατρός, με πενταετή εμπειρία ως παιδοψυχίατρος, προσπάθησα να φανταστώ μια θεραπεία για την άρρωστη κοινωνία μας. Προς ποια κατεύθυνση μπορούμε να στοχεύσουμε τη θεραπεία; Διευκρίνισα ότι το πρώτο βήμα για την κατανόηση και τη θεραπεία του ασθενούς θα ήταν να γίνει μια τίμια απογραφή των δυσλειτουργικών πτυχών της ζωής στη χώρα μου. Προσπάθησα να θέσω τον κατάλογο αυτόν ως πυρήνα στην ταινία μου. Ελπίζω ότι η ταινία θα έχει συναισθηματικό αντίκρισμα και θα προκαλέσει συζητήσεις – στο εσωτερικό και στο εξωτερικό – για το πού βρισκόμαστε και πού κατευθυνόμαστε.

Η ιστορία του Misho που ανοίγει την ταινία, βασίστηκε σε ένα πραγματικό περιστατικό που ταλάνισε τα συναισθήματα του έθνους πριν από δύο χρόνια. Κι ορισμένες άλλες λεπτομέρειες στην ταινία προήλθαν από αληθινά γεγονότα. Ωστόσο, ο στόχος μου δεν ήταν να γράψω τόσο αληθινές ιστορίες αλλά τέτοιες για να συνθέτουν δραματικά την συναισθηματική αλήθεια στην καρδιά κάθε κατάστασης. Εξασφάλισα τη βοήθεια του Todor Todorov, ένας από τους πιο έμπειρους ψυχολόγους εγκλημάτων στη Βουλγαρία, ο οποίος με συμβούλευσε για το πώς θα απεικονίζεται η ουσία του κάθε χαρακτήρα στην ταινία.

Ζω στη Βουλγαρία, μαζί με τα δυο μου παιδιά. Όταν τα κοιτάω, δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι σε τι κόσμο θα ζουν ως ενήλικες. Σε τι πρέπει να προσβλέπουν; Και πώς μπορούμε να αντιστρέψουμε την τρέχουσα πτώση των κοινωνικών αξιών και της ηθικής; Την κόρη του Misho έπαιξε η δική μου 13χρονη κόρη. Θα είναι δυνατόν να σπάσουμε τους δεσμούς του παρελθόντος και να ξεκινήσουμε τη ζωή ξανά; Προσφέρω αυτήν την ταινία ως προσωπική προσευχή στα παιδιά μου, τη χώρα μου και τον κόσμο μου.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝ ΚΟΜΑΝΤΑΡΕΦ

Βούλγαρος σκηνοθέτης, γεννημένος το 1966, σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας και σκηνοθεσία στο Νέο Βουλγαρικό Πανεπιστήμιο. Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο έγινε το 2000 με την ταινία Dog’s home, η οποία προβλήθηκε στο Forum του Φεστιβάλ Βερολίνου.

Τα ντοκιμαντέρ του Βread over the fence και Alphabet of home έχουν λάβει πολλά κρατικά και διεθνή βραβεία. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε με την ταινία O κόσμος είναι μεγάλος και η σωτηρία της ψυχής βρίσκεται στη γωνία.

Η ταινία αυτή κέρδισε περισσότερα από 35 βραβεία παγκοσμίως, δέκα εκ των οποίων ήταν βραβεία κοινού, διανεμήθηκε στους κινηματογράφους περισσότερων από 92 χωρών (στην Ευρώπη, την Αμερική, την Ασία και την Αυστραλία) και προτάθηκε από τη Βουλγαρία για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Θεωρείται η πλέον προβεβλημένη βουλγαρική ταινία παγκοσμίως.

Φιλμογραφία

2000 – Dog’s home

2002 – Βread over the fence

2004 – Alphabet of home

2008 – O κόσμος είναι μεγάλος και η σωτηρία της ψυχής βρίσκεται στη γωνία

2010 – The town of Badante women

2014 – To Πέρασμα

Ιστορίες Μιας Νύχτας

Από Χρήστο Μήτση – 05/04/2018 [2,5/5]

Μελανό πορτρέτο της βουλγάρικης πραγματικότητας, δυναμικά σκηνοθετημένο, στημένο όμως πάνω σε χαρακτήρες-κοινωνιολογικά δείγματα κι επιλεγμένα «καυτά» οικονομικά και πολιτικοκοινωνικά προβλήματα.

Πολυβραβευμένος για το τρυφερό ποδηλατικό road movie του «Ο Κόσμος Είναι Μεγάλος και η Σωτηρία της Ψυχής Βρίσκεται στη Γωνία», ο ντοκιμαντερίστας Στέφαν Κομαντάρεφ εμπνέεται από μια σειρά αληθινών ιστοριών για να συνθέσει ένα πολυδιάστατο και μελανό πορτρέτο της σύγχρονης βουλγάρικης κοινωνικής πραγματικότητας. Αφηγηματικό του όχημα το ταξί και σημείο εκκίνησης η ιστορία ενός χρεωμένου οδηγού, ο οποίος πυροβολεί θανάσιμα τον τραπεζίτη­ που τον εκβιάζει και στη συνέχεια αυτοκτονεί. Το ίδιο βράδυ, κι ενώ στο ραδιόφωνο οι πάντες σχολιάζουν το περιστατικό, πέντε συνάδελφοί του κάνουν τη βάρδιά τους. Όλα όσα λέγονται κι εξελίσσονται περιγράφουν μια ζοφερή, οργισμένη και σπρωγμένη στα άκρα καθημερινότητα, δυναμικά­ σκηνοθετημένη, στημένη όμως πάνω σε χαρακτήρες-κοινωνιολογικά δείγματα κι εξόφθαλμα επιλεγμένα «καυτά» οικονομικά και πολιτικοκοινωνικά προβλήματα.

Βουλγαρία, Γερμανία. 2017. Διάρκεια: 103΄. Διανομή: AMA FILMS.

http://www.athinorama.gr/

Ταξιδεύοντας με ταξί σε αναζήτησης της σωτηρίας της ψυχής

Του Νίνου Φένεκ Μικελίδη [3,5/5]

*** ½ – Ιστορίες μιας νύχτας

Directions. Βουλγαρία, 2017. Σκηνοθεσία: Στέφαν Κομαντάρεφ. Σενάριο: Στέφαν Κομαντάρεφ, Σιμεόν Βεντσισλάβοφ. Ηθοποιοί: Βασίλ Μπάνοφ, Ιβάν Μπάρνεφ, Άσεν Μπλατέτσκι. 103 λεπτά.

Η οικονομική κρίση, η διαφθορά, το μεταναστευτικό, μαζί με την απογοήτευση και την απόγνωση του αδικημένου πολίτη, είναι στο επίκεντρο της νέας αυτής ταινίας του Στέφαν Κομαντάρεφ που πρωτοπροβλήθηκε στο «Ένα κάποιο βλέμμα» του περσινού φεστιβάλ Κανών. Η ταινία αρχίζει με ένα απελπισμένο ταξιτζή που, έχοντας αντιμετωπίσει τον εκβιασμό ενός τραπεζίτη και των διεφθαρμένων μελών του συμβουλίου δεοντολογίας στην προσπάθειά του να πάρει ένα δάνειο για να μη χάσει το σπίτι του, δολοφονεί τον τραπεζίτη και στη συνέχεια αυτοκτονεί.

Παράλληλα με την περιγραφή του συμβάντος από το ραδιόφωνο και των ερωτημάτων που θέτει (χωρίς να παραμερίζεται και το μεταναστευτικό), παρακολουθούμε πέντε οδηγούς ταξί με τους επιβάτες τους να διασχίζουν τη νύχτα την πόλη, αντιμετωπίζοντας διάφορα προσωπικά και κοινωνικά προβλήματα, που φέρνουν στην επιφάνεια τα κοινωνικά αδιέξοδα της σύγχρονης, σε κρίση, βουλγάρικης, και όχι μόνο, κοινωνίας.

Άλλοτε με χιούμορ, συχνά μαύρο (σε ένα από τα επεισόδια ένας επιχειρηματίας λέει ψέματα στη γυναίκα του, ενώ σε ένα άλλο, ο ταξιτζής σταματά και βρίσκει ένα έξυπνο τρόπο για να σώσει κάποιο που ετοιμάζεται να πηδήσει από τη γέφυρα) κι άλλοτε με ιστορίες πιο σκοτεινές (η οδηγός του ταξί παίρνει για επιβάτη τον άνθρωπο που κατέστρεψε το μέλλον της), ή, ακόμη και με ιστορίες που, εκτός από το χιούμορ και την ειρωνική προσέγγιση, αγγίζουν τη φθορά των ηθικών αξιών (η μαθήτρια που χρησιμοποιεί τη δήθεν αρρώστια της γιαγιάς της για να πείσει τον ταξιτζή να την οδηγήσει σε ξενοδοχείο όπου εκδίδεται για το χρήμα) αλλά και τη μεταφυσική (ο ιερέας/ταξιτζής που προσπαθεί να ενθαρρύνει τον απογοητευμένο επιβάτη του, για να πάρει την απάντηση πως «ο θεός εγκατέλειψε τη χώρα μας μαζί με το ένα τρίτο του πληθυσμού»), ο πρώην ντοκιμαντερίστας Κομαντάρεφ, δημιουργός του απολαυστικού road movie του, «Ο κόσμος είναι μεγάλος και η σωτηρία της ψυχής βρίσκεται στη γωνία» (2008), κατάφερε με τις ιστορίες του αυτές, που στο ξεκίνημά τους δείχνουν να μην είναι και τόσο πρωτότυπες (το 2015 ο Ιρανός Τζαφάρ Πανάχι στην ταινία του «Ταξί» χρησιμοποίησε το όχημα για να μας δώσει τη δική του εικόνα της κοινωνίας της χώρας του), να διεισδύσει στη ψυχή της χώρας του και να συνθέσει τη ζοφερή εικόνα μιας κοινωνίας που οι απερίσκεπτες, επικίνδυνες νεοφιλελεύθερες στροφές της, την οδηγεί αναπόφευκτα στην αυτοκαταστροφή της.

https://www.enetpress.gr/

Ιστορίες Μιας Νύχτας (Directions) (***) του Κωνσταντίνου Καϊμάκη

Σκηνοθεσία: Στέφαν Κομαντάρεφ

Πρωταγωνιστούν: Βασίλ Βασίλεφ-Ζουέκα, Ιβάν Μπάρνεφ, Ασέν Μπλατέτσκι, Ιρίνι Ζαμπόνας

Στη διάρκεια μιας νύχτας που ακολουθεί ένα τραγικό συμβάν (ένας οδηγός ταξί σκότωσε έναν τραπεζίτη που τον εκβίαζε και στη συνέχεια αυτοκτόνησε) γινόμαστε μάρτυρες πέντε διαφορετικών ιστοριών που έχουν πρωταγωνιστές αντίστοιχους οδηγούς ταξί και τους επιβάτες τους.

Ένα πλήρες, άρτιο και ρεαλιστικό πορτρέτο της σύγχρονης βουλγαρικής κοινωνίας με τις ομοιότητες μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας να προκαλούν ανατριχίλες. Στο ταξί-όχημα του σεναρίου η πολύπλοκη διαδρομή που ακολουθεί ο Κομαντάρεφ εντυπωσιάζει με την αμφισημία, την αδιάκοπη ψυχολογική ένταση και το πολιτικό σχόλιο που δένει μοναδικά την κρίση με τη διαφθορά, την άνοδο της ακροδεξιάς με τον εθνικισμό, τα μέσα μαζικής δικτύωσης με την αποξένωση, τον κομμουνισμό με τη θρησκεία, τη βία με την εκδίκηση. Πολλά τα μέτωπα που ανοίγει ο ταλαντούχος σκηνοθέτης, στα οποία πάντως πετυχαίνει δυνατές επιδόσεις και παραδίδει μαθήματα αφηγηματικής αποτελεσματικότητας. Επίσημη συμμετοχή στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του 70ού Φεστιβάλ Κανών (Από την Κυριακή του Πάσχα 8/4).

http://www.athensvoice.gr/

Ιστορίες μιας νύχτας ★★☆☆☆ της Λήδας Γαλανού

Ιστορίες μιας νύχτας

(Posoki, Βουλγαρία, Γερμανία, ΠΓΔΜ, 2017, 104’)

σκηνοθεσία: Στέφαν Κομαντάρεφ

ηθοποιοί: Βασίλ Βασίλεφ-Ζουέκα, Ιβάν Μπάρνεφ, Ασέν Μπλατέτσκι, Ιρίνι Ζαμπόνας

Ο σκηνοθέτης που εντυπωσίασε πριν από λίγα χρόνια με το «Πέρασμα», κάνει πρεμιέρα στο Ενα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Κανών και καταγράφει μια διαδρομή στη σκοτεινή πλευρά της Βουλγαρίας, ξεφεύγοντας προς τον κοινωνικοπολιτικό στόμφο.

Ο αρχικός του ήρωας είναι ένας ταξιτζής που, θεωρώντας ότι έχει πέσει θύμα της διαφθοράς ενός τραπεζίτη, τον δολοφονεί και αυτοπυροβολείται. Την ίδια νύχτα, η κάμερα θα μπει επιβάτης σε πέντε άλλα ταξί στην πόλη, παρακολουθώντας, καθώς οι οδηγοί ενημερώνονται για την πορεία του συναδέλφου τους, τη διάσπαση μιας χώρας κι ενός πολιτισμού, βουτηγμένου στο ψέμα και την απογοήτευση. Ενδιαφέρον όχημα ο δρόμος, η νύχτα, εγγυήσεις για δράμα και για ειλικρίνειαεάν ο Κομαντάρεφ δεν επέλεγε τόσο σχηματικά και μελοδραματικά τις περιπτώσεις ανθρώπων και τις ιστορίες του.

https://www.efsyn.gr/

Ιστορίες Μιας Νύχτας

Directions

του Στέφαν Κομαντάρεφ

ΚΡΙΤΙΚΗ 25 MAR 218

[2/5] του Γιώργου Κρασσακόπουλου

Πέντε νυχτερινές διαδρομές στη Βουλγαρία της κρίσης, της διαφθοράς, της πίστης, της ελπίδας. Επίσημη Συμμετοχή στο τμήμα Ενα Κάποιο Βλέμμα του 70ού Φεστιβάλ Καννών.

Σε συνάντηση με τον τραπεζίτη του, ένας ιδιοκτήτης-οδηγός ταξί διαπιστώνει ότι θα πρέπει να δωροδοκήσει προκειμένου να λάβει το δάνειο που ζητά. Όμως ο ίδιος θέλει να παραμείνει ένας έντιμος άνθρωπος. Το συμβούλιο δεοντολογίας που εξέτασε την καταγγελία του, δεν δείχνει να συμμερίζεται την εντιμότητά του και ζητά επίσης το δικό του μερίδιο στη δωροδοκία! Σε απελπιστική οργή, πυροβολεί τον τραπεζίτη και έπειτα τον εαυτό του. Το συμβάν αυτό προκαλεί μια μεγάλη εθνική συζήτηση σχετικά με το πώς η απελπισία έχει καταβάλει την κοινωνία. Εν τω μεταξύ, πέντε οδηγοί ταξί και οι επιβάτες τους κινούνται μέσα στη νύχτα κάθε διαδρομή με την ελπίδα να βρουν ένα καλύτερο δρόμο προς τα εμπρός, μια νέα κατεύθυνση.

Οποιοσδήποτε έχει σηκώσει ποτέ το χέρι κι έχει σταματήσει ένα ταξί, τουλάχιστον στην Ελλάδα, ή σε μια άλλη χώρα των Βαλκανίων ξέρει ότι μια διαδρομή με το κίτρινο αυτό μεταφορικό μέσο αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να πάρεις την “θερμοκρασία” μιας χώρας να μάθεις τα προβλήματά της, να κατανοήσεις την νοοτροπία της.

Από την άλλη, η καμπίνα των ταξί μοιάζει να αποτελεί έναν ιδιαίτερα κινηματογραφικό χώρο, αφού από τον Κιαροστάμι, τον Παναχί μέχρι τον Τζάρμους δεν είναι λίγοι οι σκηνοθέτες που έχουν γυρίσει ολόκληρες ταινίες με το ταξίμετρο να τρέχει.

Κάπως έτσι ο Στέφαν Κομαντάρεφ ξεκινά από μια ενδιαφέρουσα αφετηρία αυτή την νυχτερινή διαδρομή του στην σύγχρονη Βουλγαρία ακόμη κι αν η εικόνα που χτίζει είναι ως επί το πλείστον σκοτεινή κι απέλπιδα. Ακόμη κι αν η χώρα όπως λέει ένας από τους χαρακτήρες “είναι γεμάτη οπτιμιστές. Ολοι οι πραγματιστές και οι απαισιόδοξοι έχουν ήδη φύγει”.

Βλέποντας την ταινία δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις το γιατί. Μέσα από τις ιστορίες πέντε ταξιτζήδων οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνδέονται με αυτή που πυροδοτεί το φιλμ, οι “Ιστορίες Μιας Νύχτας” συνθέτουν το πορτρέτο μιας χώρας όπου ελάχιστα πράγματα σε κρατούν εκεί κι αντίθετα σχεδόν όλα σε σπρώχνουν να φύγεις. Κυριολεκτικά, με τρένο ή αεροπλάνο, ή μεταφορικά με ένα πιστόλι ή πηδώντας από μια γέφυρα.

Ο Κομαντάρεφ συλλαμβάνει την αίσθηση του αδιεξόδου με την επείγουσα κινηματογραφική γλώσσα σχεδόν ενός ντοκιμαντέρ, μέσα από μια γεμάτη ενέργεια, παρατηρητική κάμερα, αλλά δυστυχώς μοιάζει να βασίζεται περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε σε όχι ακριβώς πιστευτές συμπτώσεις και μια υπερβολική μεγέθυνση του δραματικού τόνου της ιστορίας που αποδυναμώνει σημαντικά την αποτελεσματικότητα του φιλμ του.

http://flix.gr/

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 5.4.2018 [2/5]

Ο στενός και περιορισμένος χώρος μιας διαδρομής με ταξί μετατρέπεται σε πεδίο συζητήσεων και ντιμπέιτ στη διάρκεια μιας βραδιάς για ένα θέμα που εδώ και καιρό συζητείται και στη χώρα μας: την επικράτηση της ανομίας εις βάρος της τάξης και πώς αυτή επηρεάζει τις πράξεις των πολιτών όταν βρεθούν σε ακραίες καταστάσεις, κάτι που δίνει στον Βούλγαρο Στέφαν Κομαντάρεφ τη δυνατότητα να εκφράσει την απαισιοδοξία για το παρόν και το μέλλον της χώρας του, που για τον ίδιο μοιάζει με ζούγκλα στην οποία επικρατεί ο νόμος του ισχυρού. Η επιλογή του όμως να συνδέσει, με χαλαρό έστω τρόπο, τις ιστορίες που διηγείται μοιάζει ακατανόητη, μπερδεύοντας την καταγγελία με τη μοίρα, ώστε να δώσει ένα πιο εκβιαστικό συναισθηματικά αποτέλεσμα. Πηγή: www.lifo.gr

Μικρές ιστορίες συνδέονται άκομψα σε μια προσπάθεια χαρτογράφησης του χάους και της ανομίας στη σημερινή Βουλγαρία. (Από 8/4)

Από τον Τάσο Μελεμενίδη [2/5]

Όπως και εμείς πολλές φορές παρατηρούμε, στον περιορισμένο χώρο και χρόνο ενός ταξί και μιας διαδρομής με έναν οδηγό του, πολλά μπορούν να ειπωθούν για τα όσα γίνονται στη σύγχρονη δημόσια ζωή. Ειδικά όταν είναι και ανοιχτό το ραδιόφωνο και συζητιέται το πρώτο θέμα εκείνων των ημερών, η συζήτηση οδηγού και πελάτη μπορεί να ανάψει. Αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές ψάχνει στην ταινία του ο Βούλγαρος Στεφάν Κομαντάρεφ, σε μια ταινία καταγγελίας για τη σημερινή ανομία που κυριαρχεί στη χώρα του.

Στο ξεκίνημα του φιλμ βλέπουμε την ιστορία ενός φουκαρά οδηγού ταξί, ο οποίος ζητά μια χρηματοδότηση από την τράπεζα για να αντιληφθεί ότι χωρίς μίζες δε μπορεί να την έχει. Όταν δέχεται ευθεία επίθεση από τον τραπεζίτη, πάνω στην οργή του τον σκοτώνει και αυτοκτονεί. Τα μέσα της χώρας αρχίζουν το debate γύρω από το ζήτημα και τα ταξί κρατούν ανοιχτό το ραδιόφωνο σε συγκεκριμένους σταθμούς όπου συζητιέται η περίπτωση του συναδέλφου τους. Παράλληλα, οι οδηγοί με τους πελάτες που βλέπουμε, δημιουργούν τις δικές τους υπο-ιστορίες.

Ο Κομαντάρεφ είναι στην περισσότερη ώρα της ταινίας ξεκάθαρος. Η Βουλγαρία για τον ίδιο είναι μια σύγχρονη ζούγκλα όπου επικρατεί ο νόμος του ισχυρού και στο τέλος ο κυνισμός θριαμβεύει πάνω στην οποιαδήποτε κουβέντα για λογική και εγκράτεια. Τα κατάλοιπα της κομμουνιστικής περιόδου, η φτώχεια και η αμορφωσιά που ακολούθησε και η βεβιασμένη είσοδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχουν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο, έφεραν μια κατάσταση όπου οι όποιες επενδύσεις στο μέλλον συγκεντρώνονται στα χέρια λίγων, με τον λαό της χώρας να προσπαθεί μάταια να δει κάποιες από αυτές να αποκτούν ουσία.

Από τη στιγμή όμως που η ταινία του Κομαντάρεφ ρέπει προς την καταγγελία, δεν έχει καμιά λογική η απόφασή του να ενώσει, έστω και χαλαρά, τις ιστορίες που διηγείται, προσπαθώντας μέσα από μικρές συνδέσεις να εκβιάσει συναισθήματα και καταστάσεις. Το παζλ της χώρας είναι εξ ορισμού πολύ μεγαλύτερο από τον χρόνο που έχει για να το συμπληρώσει και ο ίδιος προσπαθεί, βιαστικά και άκομψα, να κόψει δρόμο ώστε να παρουσιάσει ως κάτι μεγαλύτερο αυτό που πραγματικά κάνει.

http://www.cinemagazine.gr/

Κριτική: Ιστορίες μιας νύχτας – Posoki (Directions)

Γιώργος Νυκταράκης [6/10]

Στη σύγχρονη Βουλγαρία και με αφορμή μια δολοφονία, διαφορετικές ιστορίες οδηγών ταξί περιπλέκονται στη διάρκεια μιας νύχτας για να μας δώσουν την εικόνα μιας ολόκληρης χώρας.

Ο σκηνοθέτης Stephan Komandarev ο οποίος έχει κάνει και το προσωπικά πολύ αγαπημένο «Ο κόσμος είναι μεγάλος και η σωτηρία της ψυχής βρίσκεται στη γωνία» (μη σας τρομάζει ο μακρόσυρτος φιλοσοφικός τίτλος, αξίζει να την ανακαλύψετε), κάνει εδώ μια σπονδυλωτή ταινία η οποία θέλει να απογυμνώσει τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική κατάσταση της Βουλγαρίας.

Και μέσα από τις διαφορετικές ιστορίες που μας αφηγείται, σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνει.

Μας δίνει να καταλάβουμε τη δύσκολη οικονομική κατάσταση της χώρας και την ανάγκη των πολιτών να ξεφύγουν, προσπαθώντας να λύσουν με κάθε τρόπο τα προβλήματά τους.

Αποτυπώνει μια κοινωνική και ηθική παρακμή η οποία φοβίζει μέσα από τις απόψεις που αρχίζουν να αναδύονται, και τις λύσεις στις οποίες οδηγούν.

Παρουσιάζει την ανάγκη για μετανάστευση (ή εκκένωση όπως λέει πολύ εύστοχα), με τους πολίτες να αναζητούν μια νέα χώρα να (επι)ζήσουν.

Ο Komandarev δεν ψάχνει υπεύθυνους να κατηγορήσει (αν και αναφέρεται ορισμένες φορές το πολιτικό παρελθόν της χώρας), αλλά θέλει να αναδείξει την τωρινή, ετοιμόρροπη κατάσταση.

Όλα αυτά με μια απλή αλλά και πολύ ζωντανή κινηματογράφηση, καθώς με τα πολλά uncut πλάνα μας βάζει σε θέση συνοδηγού παρακολουθώντας τις συζητήσεις και τις ζωές των πρωταγωνιστών.

Και των οδηγών οι οποίοι έχουν μια κοινή βάση που τους «ανάγκασε» στο να βρεθούν πίσω από το τιμόνι, αλλά και των πελατών όπου μέσα από τις διαφορετικές προσωπικότητες και κοινωνικές τάξεις που αντιπροσωπεύουν μας δίνουν ένα μεγάλο φάσμα των επικρατέστερων απόψεων της χώρας, και όχι μόνο.

Από τις ιστορίες που χρησιμοποιεί, κάποιες λίγες που εστιάζουν σε ένα πιο προσωπικό δράμα δείχνουν λίγο ξεκομμένες, και μερικές φορές σαν να εκβιάζουν το συναίσθημα.

Οι περισσότερες όμως που ακολουθούν και την κοινωνικοπολιτική κατεύθυνση που έχει ορίσει αρχικά είναι αρκετά πετυχημένες.

Έτσι το αποτέλεσμα είναι μια όμορφη ταινία η οποία μέσα από την απλότητά της πετυχαίνει το σκοπό της, δίνοντάς μας ξεκάθαρα μια παρηκμασμένη εικόνα της σύγχρονης Βουλγαρίας.

Μια εικόνα όμως που συχνά δείχνει και δυσάρεστα οικεία.

Στους κινηματογράφους από 8 Απριλίου.

http://www.filmboy.gr/

Ιστορίες μιας Νύχτας (Posoki)

ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΚΟΥΜΑΣ 5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2018 [3,5/5]

Tο βουλγάρικο Posoki (Ιστορίες μιας Νύχτας) μάς διηγείται παλαβές ιστορίες οδηγών ταξί, που διαδραματίζονται σε μια νύχτα, κάποιες από τις οποίες αλληλοσυμπληρώνονται, αφήνοντας διάχυτα σχόλια για τη δύσκολη κατάσταση που βιώνει η χώρα, αλλά και μια συνολική ατμοσφαιρική εμπειρία.

Υπέροχη κινηματογράφηση της νύχτας και μερικά ωραία μελετημένα πλάνα, αλλά με αργή ροή, συνθέτουν ένα ιδιόμορφο road movie φτιαγμένο από μικρότερα σκετσάκια. Είναι «ιδιόμορφο», διότι πάει κόντρα στη βασική δομή του όρου. Συνήθως στα road movies μια ομάδα ανθρώπων ξεκινά από κάπου να φτάσει κάπου αλλού και στην πορεία του ταξιδιού, οι χαρακτήρες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, δένονται ή μισούνται και αλλάζουν, γίνεται ένα δεύτερο ταξίδι εσωτερικό. Εδώ, όμως, στις «Ιστορίες Μιας Νύχτας» όλοι οι χαρακτήρες γυρνοβολούν στην ίδια πόλη, στους ίδιους δρόμους. Το ταξίδι τους είναι χωρίς αφετηρία ή τερματισμό, αλλά είναι ένα ταξίδι μιας διαδρομής. Που κάνει κύκλους γύρω από τα ίδια σημεία και κάθε φορά μας αποκαλύπτει λίγες ακόμα κρυφές ανθρώπινες πτυχές και παλαβές ιστορίες που μπορεί να διηγούνται οδηγοί μεταξύ τους μετά το τέλος μιας βάρδιας.

Εκτός από την φωτογραφία που φωτίζει υπέροχα τη νύχτα, τα φώτα, τους δρόμους και τους χαρακτήρες, έχουμε ζεστές φυσικές ερμηνείες από το σύνολο του καστ, που μας παρουσιάζουν κάποιους χαρακτήρες που μπορεί να έχουμε συναντήσει κι εμείς ως οδηγούς. Το σενάριο από την άλλη φλερτάρει με πολλά είδη σε κάθε ιστορία, άλλες περισσότερο κοινωνικές και πολιτικές, άλλες συναισθηματικές και δραματικές, άλλες έντονα κωμικές, άλλες αγγίζουν το θρίλερ. Αφήνουν πάντως όλες το κοινωνικό σχόλιο τους, άλλες πιο ηχηρό άλλες λιγότερο, ενώ σημαντικό επίτευγμα είναι και το πως όλες μαζί δένουν σαν σύνολο, σαν μια συνολική αίσθηση και όχι σαν απλά ασύνδετα σκετσάκια, μιας σπονδυλωτής ταινίας. Από τις πιο δυνατές στιγμές, αυτή του άντρα στη γέφυρα, εξίσου βραδυφλεγής αλλά και συγκινητική η ιστορία του ηλικιωμένου οδηγού που έχασε τον γιο του και κανείς δεν νοιάζεται να ακούσει τελικά τον πόνο του εκτός από έναν αδέσποτο σκύλο.

Άλλο ένα καλό δείγμα του βουλγάρικου σινεμά, που κάθε χρόνο καταφέρνει να μας παρουσιάσει αξιόλογες ταινίες, -απλές και χωρίς υψηλό κόστος παραγωγής, αλλά με έμφαση στο σενάριο- προσφέρει μια ενδιαφέρουσα, εναλλακτική, σινεφίλ πρόταση για έξοδο.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΚΟΥΜΑΣ

Θα μπορούσε να ζήσει εξίσου ευχάριστα στη Μέση Γη όσο στη Metropolis, από τα πιο ρεαλιστικά πλάνα στα πιο σουρεαλιστικά συννεφάκια. Μπαίνοντας στις αίθουσες παθιάζεται αμετανόητα κάθε φορά που σβήνουν τα φώτα. Στα Φεστιβάλ που καλύπτει αντί για τις πολυαναμενόμενες ταινίες προτιμά να ανακαλύπτει άγνωστα μικρά διαμαντάκια που ίσως να μην δούμε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες. Συνήθως καλοπροαίρετος, προσέξτε, όμως, όταν κραδαίνει το «τσεκούρι» του.

http://cinepivates.gr/

Σύνοψη: Στη Σόφια της Βουλγαρίας, ο Misho είναι ένας μικροεπιχειρηματίας και οδηγός ταξί. Είχε πάρει ένα δάνειο, ωστόσο ο τραπεζίτης του ζητάει περισσότερα χρήματα, σαν δωροδοκία για να εξασφαλίσει το δάνειο. Ο Misho απελπισμένος τον πυροβολεί εν ψυχρώ και στη συνέχεια πυροβολεί τον εαυτό του. Η είδηση αυτή παίζεται παντού στη Βουλγαρία, με τον καθένα να εκφράζει την υποστήριξή του ή όχι προς τον ταξιτζή. Τέσσερις ακόμα οδηγοί ταξί ακούν στο ραδιόφωνο την είδηση, ενώ έχουν κάθε φορά και κάποιον άλλον πελάτη, διασχίζοντας του δρόμους της νυχτερινής Σόφια.

Άποψη: Ο Βούλγαρος σκηνοθέτης Stephan Komandarev, πιστός σε ένα ανθρωποκεντρικό, κοινωνικού ρεαλισμού, σινεμά, επιστρέφει 3 χρόνια μετά το «Πέρασμα» («Judgment») και μία δεκαετία (8 χρόνια πέρασαν από την προβολή στην Ελλάδα) από την ίσως πιο γνωστή ταινία του σίγουρα με τον πιο ιδιαίτερο τίτλο- «Ο κόσμος είναι μεγάλος και η σωτηρία της ψυχής βρίσκεται στη γωνία». Ο σκηνοθέτης και συνσεναριογράφος του «Directions», που έκανε την πρεμιέρα του στις Κάννες στο «Ένα Κάποιο Βλέμμα», διερευνά και σε αυτήν την ταινία την σύγχρονη, μετακομμουνιστική ή μετασοβιετική Βουλγαρία, μιας και ο ίδιος δεν πιστεύει ότι υπήρξε κομμουνισμός στη Βουλγαρία, αλλά ένα απολυταρχικό καθεστώς, σαν εκείνο των ναζί.

Η κριτική του ματιά, τόσο απέναντι στο ενοχικό παρελθόν, όσο και στο θλιβερό παρόν μίας χώρας ενταγμένης αλλά όχι αφομοιωμένης στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, σίγουρα για έναν βαλκάνιο θεατή συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων- μπορεί να βρει αποδέκτη και να καταλάβει καλύτερα την πολιτικοκοινωνική κατάσταση της γειτονικής χώρας. Άλλωστε, αυτό που κάνει ο σκηνοθέτης είναι στην ουσία να χρησιμοποιεί τους ήρωες του και κυρίως τους ταξιτζήδες, με σκοπό να σχολιάσει, να ασκήσει κριτική ή και να ειρωνευτεί την μετέωρη κατάσταση ενός βαλκάνιου που προσπαθεί να γίνει ευρωπαίος, έχοντας όμως στην πλάτη ως βαρίδιο (?) το παρελθόν. Με αφορμή την υπόθεση του οδηγού ταξί που πυροβόλησε τον τραπεζίτη, πολίτες διαφόρων πολιτικών απόψεων, από εκείνους που δικαιώνουν την πράξη του αφού όταν οι τράπεζες οδηγούσαν κόσμο σε αυτοκτονία κανείς δεν λυπήθηκε για εκείνους, μέχρι εθνικιστές που ονειρεύονται μία μεγάλη Βουλγαρία, τοποθετούνται για την ισχύουσα κατάσταση.

Ως φορμάτ σίγουρα φέρνει στον νου το «Night on Earth» (1991) του Jim Jarmusch, στο οποίο επίσης υπήρχε η λογική των αυτοτελών ιστοριών, και εκεί με 5 οδηγούς ταξί σε νυχτερινές διαδρομές, σε διάφορες πόλεις του κόσμου (από Νέα Υόρκη μέχρι Ελσίνκι). Ταυτόχρονα, παραπέμπει στο ντοκιμαντερίστικης αντίληψης κοινωνικό σινεμά του ιρανού auteur Abbas Kiarostami, και κυρίως το αυτοαναφορικό road movie «Life and nothing more» (1992). Οι βινιέτες που στήνει ο Komandarev άλλοτε είναι επιτυχημένες, άλλοτε βιαστικές, σε σημείο που να μοιάζει με τρέιλερ κάποιας άλλης ταινίας, προκειμένου να χωρέσει όσο πιο πολλές αφηγήσεις μπορεί. Όταν δίνει χώρο στους ήρωες του να αναπτύξουν την συλλογιστική τους ή να μάθουμε κάτι περισσότερο για τη ζωή και το χαρακτήρα τους, έχει πραγματικό ενδιαφέρον. Όταν όμως στήνει μικροϊστοριούλες, μοιάζει περισσότερο με διάγγελμα των αρνητικών της σύγχρονης Βουλγαρίας, παρά με υπόθεση σε μία κινηματογραφική ταινία.

Παύλος Γκουγιάννος [2,5/5]

http://www.moveitmag.gr/

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ

DIRECTIONS

ΣΥΝΟΨΗ

Επεισόδια που καταγράφουν τη σύγχρονή μας Βουλγαρία με αφηγηματικό ιστό τα ταξί στη Σόφια. Φαίνεται η απελπιστική κατάσταση, μέσα από το διακριτικό χιούμορ που αποτυπώνει πιο σκληρά την πραγματικότητα.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ

Η νέα ταινία του Stefan Komandarev εστιάζει σε κάποιους οδηγούς ταξί στη Σόφια και αναφέρεται στη ικανότητά τους να παρατηρούν και να καταγράφουν ότι γίνεται τη νύχτα, θα μπορούσε να ήταν μία καλή περιγραφή της πραγματικότητα στη σύγχρονη Βουλγαρία. Αυτή η συλλογή από αποθαρρυντικά επεισόδια συνδέεται με τη σεκάνς που ανοίγει την ταινία, μας δίνει μία εικόνα του έρημου τοπίου αυτής της χώρας, της απελπισμένης ζωής, όπως περιγράφεται σε ταινίες όπως η «The lesson» και η «Godless» που πάνε πιο βαθιά και δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για ελπίδα στο μέλλον. Τα Φεστιβάλ ενδιαφέρονται για τέτοιες ταινίες και όλο και περισσότερες έρχονται στην αγορά.

Η ατμόσφαιρα και η ώθηση της ταινίας «Ιστορίες μιας νύχτας» («Posoki») δημιουργείται από την αρχή της ταινίας με το Μίχο, έναν μικρό επιχειρηματία που οδηγεί ταξί, πληρώνει τους φόρους, ελπίζει να πάρει ένα δάνειο για το χρεοκοπημένο εργαστήριό του, έχει χάσει τον έλεγχο και καταδικάζει το τραπεζικό σύστημα που δε θέλει να το βοηθήσει. Σχεδιάζει, τέλος, να αυτοκτονήσει.

Άλλοι ταξιτζήδες, οι περισσότεροι πληρωμένοι με λίγα λεφτά, είναι επιχειρηματίες που δείχνουν αξιοπρεπείς, γυρίζουν την πόλη, μαθαίνουν για την επικείμενη αυτοκτονία του Μίχου. Πολλοί από αυτούς τη σχολιάζουν σα μία ακόμη απελπιστική κίνηση αυτών των καιρών, μία από τόσες που έχουν καταγραφθεί σε όλη τη χώρα. Η ενδιάμεσή τους επικοινωνία διαπερνά όλη την ταινία.

Όσον αφορά στους ανθρώπους που κινούνται μέσω των ταξί, οι σύντομες συνομιλίες με τους οδηγούς περιγράφουν τη διάθεση, τα ήθη και τις κοινωνικές συνθήκες που χαρακτηρίζουν τη σημερινή Βουλγαρία. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται ένας χειρούργος που εγκαταλείπει μία χώρα που δεν έχει πλέον ζωή, ένας απεριποίητος επιχειρηματίας που επιστρέφει, αφού έχει κλείσει μία υπόθεση, και τρεις μεθυσμένοι φοιτητές που δεν μπορούν να ενδιαφερθούν για τον οδηγό που πρόσφατα έχει χάσει το γιο του. Ένας ακόλαστος άντρας και η φίλη του παίρνουν το ταξί για να πάνε σε ένα διακριτικό ξενοδοχείο, ακολουθούνται από έναν καθηγητή που θέλει να αυτοκτονήσει γιατί οι μαθητές του τον έχουν ρεζιλέψει στο facebook. Τελικά, ένα άνεργος αρτοποιός, που πρόκειται να κάνει μεταμόσχευση καρδιάς, καλεί ένα ταξί για να τον πάει στο νοσοκομείο και, στη διαδρομή, συνομιλεί με τον οδηγό, έναν ιερέα, πως ο θεός εγκατέλειψε μία για πάντα αυτή τη χώρα.

Τα επεισόδια επαναλαμβάνονται έτσι ώστε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι «η Βουλγαρία είναι μία χώρα αισιόδοξων γιατί οι ρεαλιστές και οι απαισιόδοξοι την έχουν εγκαταλείψει εδώ και καιρό». Το συμπέρασμα είναι ότι όσοι απέμειναν είναι όσοι δεν μπόρεσαν να βρουν έναν τρόπο να φύγουν, ως μετανάστες.

Ο Komandarev, ο οποίος έχει κάνει την ταινία «The world is big and salvation lurks around the corner» είναι ο μεσογειακός τύπος που χαίρεται τη ζωή του, αυτός που έχει ένα χαμόγελο, ακόμα και στα σκοτεινά σημεία του περιβάλλοντος κοινωνικού χώρου, μεγεθύνει τους χαρακτήρες του έτσι ώστε να αφήσει χώρο στον ήλιο να φανεί. Ο περιορισμένος χώρος του ταξί, που λειτουργεί κλειστοφοβικά, που φέρνει την καταστροφή, υπάρχει γιατί αυτή η σπονδυλωτή ταινία θέλει να δείξει ένα επεισόδιο κάθε φορά.

Η απλότητα κάθε επεισοδίου επιτρέπουν στους χαρακτήρες να αναπτύσσονται, να εγγράφονται οι παρατηρήσεις, να γίνει ένας κατάλογος των πραγμάτων που είναι άσχημα, στη χώρα του, δεν είναι μία ανάλυση. Ίσως επειδή, όπως αναφέρει, εσύ πρώτος θα το δεις αυτό που είναι άσχημο, αν έτσι σου «κάθεται».

http://www.filmandtheater.gr/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: