ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ (2017) της Τσεϊντά Τορούν το Σάββατο 28.4.2018 με ελεύθερη είσοδο και συζήτηση στον κινηματογράφο Αλέκα

Στο πλαίσιο του αφιερώματος “Ραντεβού στο σινεμά με τους μεγάλους δημιουργούς” που διοργανώνει το Ν.Π.Δ.Δ. Πολιτισμού και Αθλητισμού Δήμου Ζωγράφου στον κινηματογράφο Αλέκα, θα προβληθεί η πολυβραβευμένη απολαυστική τουρκική ταινία της Τσεϊντά Τορούν ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ (2017) το Σάββατο 28.4.2018 στις 20.00 με ελεύθερη είσοδο και συζήτηση.

Την επιμέλεια των προβολών έχει αναλάβει ο Γιάννης Καραμπίτσος, σκηνοθέτης, μοντέρ και κριτικός κινηματογράφου ο οποίος προλογίζει τις ταινίες και συντονίζει τη συζήτηση με το κοινό και τους δημιουργούς μετά από κάθε προβολή.

ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΕ DVD

Πρωτότυπος τίτλος Kedi

Είδος Ντοκιμαντέρ

Σκηνοθεσία Ceyda Torun

Παραγωγή Ceyda Torun – Charlie Wuppermann

Έτος 2017

Γλώσσα Τουρκικά

Διάρκεια 79′

Λάσλο Νέμες Ο Γιός του Σαούλ (2015) τη Δευτέρα 30.4.2018 στις 20.00
με ελεύθερη είσοδο και συζήτηση στην Αλέκα

Σεμινάριο Πρακτικής Κινηματογράφου: Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Κινηματογραφικής Υποκριτικής,Εικονοληψίας-Διεύθυνσης Φωτογραφίας και Μοντάζ:Πρώτο Επίπεδο Αυτοτελές

Σεμινάριο Ιστορίας-Θεωρίας-Κριτικής Κινηματογράφου 2018

Ραντεβού στο cinema με τους μεγάλους δημιουργούς 2018 στο δήμο Ζωγράφου
από 9 Μαρτίου έως 30 Απριλίου 2018 με ελεύθερη είσοδο

GATES TIS KONSTANTINOUPOLIS

CRITICS’ CHOICE DOCUMENTARY AWARDS 2017

Best Family Film 2016″ (Jury Award at Sidewalk Film Festival)

Η ταινία για τις γάτες της Κωνσταντινούπολης και τους ανθρώπους της, που «έσπασε» τα ταμεία των κινηματογράφων στην Αμερική και ετοιμάζεται να βγει σταδιακά σε όλον τον κόσμο, έρχεται και στην Ελλάδα.

Ένα πορτραίτο της Πόλης μέσα από την καθημερινότητα της ζωής των αιλουροειδών κατοίκων της, γεμάτο ζεστασιά, χιούμορ αλλά και συναίσθημα!

Πρωταγωνιστούν …οι γάτες :

1. Bengu – Η ερωμένη

2. Aslan Parcasi – Ο κυνηγός

3. Psikopat – Η ψυχοπαθής

4. Duman – Ο τζέντλεμαν

5. Deniz – Ο υπέρ-κοινωνικός

6. Sari – Η καταφερτζού

7. Gamsiz – Ο «παίχτης»

Η σκηνοθέτις Ceyda Torun μιλάει για την ταινία :

«Μεγάλωσα στην Κωνσταντινούπολη μέχρι τα έντεκά μου χρόνια και πιστεύω ότι τα παιδικά μου χρόνια θα ήταν απείρως πιο μοναχικά αν δεν υπήρχαν οι γάτες. Και σίγουρα χωρίς αυτές δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. Κάθε χρόνο όταν επέστρεφα στην πόλη, την έβλεπα ν’ αλλάζει σε όλα εκτός από τις γάτες, που ήταν το ένα μοναδικό σταθερό στοιχείο της, είχαν γίνει συνώνυμες με την ίδια την Πόλη και αποτελούσαν την ψυχή της.

Αυτή η ταινία είναι κατά ένα τρόπο μια ερωτική επιστολή σε αυτές τις γάτες και την Πόλη που αλλάζει με απρόβλεπτους τρόπους.

Όταν ξεκίνησα να κάνω την ταινία είχα πολλές ιδέες σχετικά με το πώς έπρεπε να γίνει. Ήθελα να παρουσιάσω την Κωνσταντινούπολη με έναν διαφορετικό τρόπο απ’ αυτόν των τουριστικών οδηγών και των πρωτοσέλιδων. Ήθελα να αγγίξω κάποια φιλοσοφικά θέματα και να σας προτρέψω (τους θεατές) να σκεφτείτε την σχέση σας με τις γάτες, την φύση και τους άλλους ανθρώπους.

Τελική μου φιλοδοξία με αυτήν την ταινία είναι να σας κάνω να αισθανθείτε σαν να κάθεται μια γάτα γουργουρίζοντας στα πόδια σας, ενώ σας αφήνει να την χαϊδεύετε -σχεδόν σας αναγκάζει μιας και δεν έχει σκοπό να το κουνήσει από εκεί – μέσω της ζεστασιάς της και της απαλότητάς της, να σκεφτείτε πράγματα που μέσα στην τρελή ζωή που όλοι ζούμε, δεν θα είχατε ποτέ την ευκαιρία να σκεφτείτε.

Ελπίζω ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ να είναι μια εμπειρία για εσάς που θα γεννήσει την επιθυμία να χαϊδέψετε μια γάτα και να επισκεφτείτε την Κωνσταντινούπολη.»

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

«Στην Κωνσταντινούπολη η γάτα είναι κάτι περισσότερο από γάτα. Ενσαρκώνει το χάος, την κουλτούρα, και την μοναδικότητα που είναι η καρδιά της Πόλης» Y. Barlas

Η σκηνοθέτις Ceyda Torun μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη στις αρχές του 1980, όταν η πόλη ήταν το επίκεντρο μιας χώρας που ετοιμαζόταν να μπει στην παγκοσμιοποίηση. Εκείνον τον καιρό ο πληθυσμός της ήταν μόλις τέσσερα εκατομμύρια, ενώ σήμερα προσεγγίζει τα είκοσι, με τα όρια της πόλης να διευρύνονται συνεχώς. Εκτός από αυτόν τον τεράστιο ανθρώπινο πληθυσμό, εδώ και χιλιάδες χρόνια κάνει αίσθηση στην πόλη ένας μεγάλος πληθυσμός γατών, που – όπως ο ανθρώπινος πληθυσμός – έχει καταγωγή από διάφορα μέρη, όμως έχει μια αστική εμπειρία εντελώς διαφορετική από εκείνη που έχουν οι άνθρωποι.

Όταν αρχικά συνέλαβαν την ιδέα της ταινίας, αυτό που προσέλκυσε τους δημιουργούς ήταν ο μοναδικός τρόπος που οι κάτοικοι αντιμετωπίζουν τις γάτες στην Κωνσταντινούπολη, όχι πολύ διαφορετικός από αυτόν που οι Ινδοί αντιμετωπίζουν τις αγελάδες.

Για τον κατά κύριο λόγο μουσουλμανικό πληθυσμό οι γάτες έχουν μια αύρα αγιοσύνης, για την οποία γίνεται συχνά αναφορά σε ιστορίες σχετικές με τον προφήτη Μωάμεθ.

Ο τρόπος αντιμετώπισης των γατών είναι πολύ διαφορετικός από τον κάπως αποστειρωμένο τρόπο αντιμετώπισής τους στην Ευρώπη και την Αμερική ή την αδιαφορία για το θέμα στις αραβικές και ασιατικές χώρες. Οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης αντιμετωπίζουν τις γάτες σε κοινωνικό επίπεδο, όπου εκείνες απολαμβάνουν μεν την φροντίδα, αλλά ταυτόχρονα διατηρούν την ανεξαρτησία τους. Αυτή η τακτική προσφέρει έναν διαφορετικό τρόπο κατανόησης της ίδιας της ζωής.

Η σκηνοθέτις Τσεϊντα Τορούν (Ceyda Torun) και ο διευθυντής φωτογραφίας Τσάρλυ Βούπερμαν (Charlie Wuppermann) ταξίδεψαν στην Κωνσταντινούπολη για να κινηματογραφήσουν τις γάτες οι ίδιοι, xωρίς να γνωρίζουν αν θα καταφέρουν να αποθανατίσουν την αίσθηση του τι σημαίνει να είσαι γάτα στην Κωνσταντινούπολη.

Μαζί με συνεργάτες που έκαναν έρευνα τοπικά, μάζεψαν ιστορίες και αναζήτησαν ανθρώπους που έμοιαζε να έχουν εκτεταμένη επαφή με τις γάτες της γειτονιάς τους και γνώριζαν ποιες είναι οι κυρίαρχες προσωπικότητες, ποιο είναι παιδί ποιας, ποια γάτα κλέβει τον ψαρά και ποια μπαίνει στο σπίτι της γειτόνισσας κρυφά. Οι ιστορίες που άκουσαν τους κίνησαν περαιτέρω το ενδιαφέρον να κινηματογραφήσουν αυτά τα μοναδικά ζώα σε δράση.

Στην προσπάθειά τους να έρθουν όσο πιο κοντά γίνεται στις γάτες, οι δημιουργοί της ταινίας πειραματίστηκαν και σχεδίασαν διάφορες «γατο-κάμερες» και με αυτές ακολούθησαν τις γάτες σε σκοτεινά σοκάκια κι έρημα υπόγεια, πέταξαν drones πάνω από τις στέγες της πόλης και πήραν τις γάτες στο κατόπι για να αποκτήσουν την οπτική τους όταν περιδιαβαίνουν την πόλη.

Χρειάστηκε μεγάλη αφοσίωση. Έπρεπε να επιστρέφουν κάθε μέρα και να κινηματογραφούν τις ίδιες γάτες και τους μοναδικούς τους χαρακτήρες, καθώς και την αλληλεπίδρασή τους με τις κοινότητες στις οποίες κατοικούν.

Μετά από περίπου δύο μήνες γυρισμάτων η Τορούν και ο μοντέρ Μο Στόμπε άρχισαν να δίνουν μορφή στην ιστορία της κάθε γάτας ξεχωριστά, προσπαθώντας να εντοπίσουν την διαφορετικότητά τους και να τις αφήσουν να «διηγηθούν» τις ιστορίες τους.

Ο σκοπός ήταν μέσα από επιλεγμένες γατοιστορίες, να δημιουργήσουν μια στοχαστική ταινία με θέμα την αγάπη, την απώλεια, την χαρά , την μοναξιά και την συντροφικότητα.

Η σκηνοθέτις Τσεϊντα Τορούν λέει χαρακτηριστικά: «Συνειδητοποίησα ότι η δική μου ιστορία στο παρελθόν με τις γάτες στην Κωνσταντινούπολη, δεν ήταν αποκλειστικά δική μου, αλλά όποιος είχε αφεθεί να αναπτύξει μια ουσιαστική σχέση με αυτά τα πλάσματα είχε καταλήξει να βιώνει την ζωή διαφορετικά. Αυτή η αλλαγή στην οπτική της ζωής διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά ο παράγοντας που είναι κοινός σε όλους είναι ότι αυτή η διαφορά προκύπτει από την συνύπαρξη με ένα ζώο που έχει χάρη, πνεύμα και είναι αυτάρκες.

«Οι γάτες γνωρίζουν ότι δεν είμαστε θεοί. Ξέρουν ότι είμαστε απλώς μεσάζοντες»

H. Karaci

Πληροφορίες για τους …πρωταγωνιστές:

Bengu – Η ερωμένη

Εμφάνιση: Γκριζοκαφέ τρίχωμα με μπούκλες, τσαχπίνα, με σμαραγδένια μάτια

Φύλο: Θηλυκή

Περιοχή: Καρακόι

Απασχόληση: Σύζυγος, μητέρα, ερωμένη

Η Bengü, μια γκρίζα τάμπυ που βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής και αγάπης πολλών αρσενικών. (Σημ.: Στην κατηγορία Τάμπυ ανήκει μια γάτα που το χρώμα της γούνας της σχηματίζει γραμμές, ρίγες, πιτσιλιές ή στριφογυριστά σχέδια.) Η Bengü ζει σε μια βιομηχανική περιοχή γεμάτη εργαστήρια και τεχνίτες, που περιβάλλεται από μέταλλα, αλυσίδες και σχοινιά. Κι όσο κρύο και σκληρό είναι το περιβάλλον που ζει, τόσο απαλή και γλυκιά είναι εκείνη. Έχει κερδίσει τις καρδιές όλων των εργαζομένων στη γειτονιά, τρελαίνεται για χάδια και χουρχουρίζει μεγαλόφωνα όπου κι αν βρεθεί. Όπως πολύ σωστά δήλωσε ένας απ τους ανθρώπους που την γνωρίζουν καλά, είναι πια τόσο μεγάλο κομμάτι της ζωής τους, που την θεωρούν μέλος της οικογένειάς τους.

Aslan Parcasi – Ο κυνηγός

Εμφάνιση: Ασπρόμαυρος, μακρύτριχος, με κιτρινοπράσινα μάτια, ενίοτε λεκιασμένος όταν βγαίνει από την αποχέτευση

Φύλο: Αρσενικός

Απασχόληση: Κυνηγός, ειδήμων στα ψάρια.

Περιοχή: Καντήλι

Χαρακτηριστικά: Κυνηγάει ποντίκια, τρώει ψάρια, αγαπά τα σημεία της πόλης που έχουν ωραία θέα, κοιμάται όλη μέρα και κυνηγάει το βράδυ.

Κατά μήκος της ακτής του Βοσπόρου υπάρχει ένα φημισμένο εστιατόριο ψαρικών που έχει έναν φύλακα, τον Aslan Parcasi που τον φωνάζουν Μικρό Λιοντάρι. Είναι ένας ασπρόμαυρος μακρύτριχος γάτος που έχει ως αποστολή να κυνηγά τα ποντίκια και τους αρουραίους, κερδίζοντας την ευγνωμοσύνη εκείνων που θαυμάζουν τα κατορθώματα του. Μπορεί να μην καταφέρνει κάθε φορά να πιάσει το θήραμά του, αλλά η παρουσία του και μόνο κρατά τους αρουραίους μακριά.

Psikopat – Η ψυχοπαθής

Εμφάνιση: Ασπρόμαυρη, κοντότριχη, με πράσινα μάτια και διαπεραστικό βλέμμα, περπατάει με ύφος και είναι αντιδραστική

Φύλο: Θηλυκή

Απασχόληση: Ζηλιάρα νοικοκυρά, η ψυχοπαθής της γειτονιάς

Περιοχή: Σαματύα

Χαρακτηριστικά: Δεν διστάζει όταν πρόκειται για καβγά, επιθετική γενικώς, δεν «μασάει» και δεν «σηκώνει» πολλά-πολλά.

Eίναι «σκληρό καρύδι». Zει σε ένα από τα παλαιότερα μέρη της πόλης και συχνά εμφανίζεται σε μια τσαγερί πίσω από μια παλιά εκκλησία. Έχει κερδίσει το σεβασμό των πωλητών της γειτονιάς, των ψαράδων, ακόμη και των αδέσποτων σκύλων. Δεν φοβάται κανέναν, έχει το πάνω χέρι στη σχέση της, κρατά τους αντιπάλους έξω από την περιοχή της και κάνει κάθε μάγκα να την σέβεται. Είναι η «ψυχάκιας» της γειτονιάς.

Duman – Ο τζέντλεμαν

Εμφάνιση: Γκριζόασπρος με πράσινα μάτια, έχει προεξέχον στομαχάκι αλλά και αριστοκρατική κοψιά

Φύλο: Αρσενικός

Απασχόληση: Τζέντλεμαν και γνώστης

Περιοχή: Νισάντασι

Χαρακτηριστικά: Χτυπά διακριτικά το τζάμι όταν πεινάει, όμως ποτέ δεν παρακαλάει ούτε μπαίνει μέσα, απαιτεί γκουρμέ γεύσεις όμως ενίοτε βουτάει και σε σκουπιδοτενεκέδες.

Ο Ντουμάν ζει σε μια από τις πιο καλαίσθητες γειτονιές της Κωνσταντινούπολης και κατά κάποιον τρόπο έχει κάνει μια δική του συμφωνία με τους ιδιοκτήτες ενός πολύ φανταχτερού delicatessen. Ποτέ δεν εισβάλλει στο κατάστημα, αλλά περιμένει υπομονετικά έξω, παρακολουθώντας πότε οι σερβιτόροι θα πάρουν παραγγελία για κάποιο πιάτο, το οποίο συχνά περιλαμβάνει καπνιστά κρέατα και γκουρμέ τυριά. Χαρακτηριστικά ακουμπάει το πατουσάκι του στο παράθυρο κι αυτό είναι κάτι που κι οι πιο σοβαροί πελάτες πλέον έχουν συνηθίσει. Παρόλο που οι ιδιοκτήτες του εστιατορίου τον υπέβαλλαν σε διατροφή και απέκτησε πιο κομψό σουλούπι, εκείνος δεν διστάζει να βουτάει ακόμη μέσα στους κάδους, αποδεικνύοντας πως όσο κομψή κι αν γίνει μια γάτα, παραμένει μια γάτα της γειτονιάς.

Deniz – Ο υπέρ-κοινωνικός

Εμφάνιση: Γκριζόασπρος τιγρέ-τάμπυ, με πράσινα μάτια, γεμάτος ενέργεια, μπρίο και νιάτα.

Φύλο: Αρσενικός

Απασχόληση: Μασκότ, μπελάς

Περιοχή: Βιολογική αγορά Φερικόϊ

Χαρακτηριστικά : Νέος και νεανίζων, κοιμάται στους πάγκους της αγοράς, όπου ταλαιπωρεί εξίσου γάτες και πελάτες.

Ο Ντενίζ από μικρό γατάκι ξεχώριζε. Ήταν στην αρχή διστακτικός με τους ανθρώπους. Τώρα πια είναι η μασκότ της τοπικής βιολογικής αγοράς και απολαμβάνει με τις ώρες τα χάδια των πωλητών και των πελατών της. Συνήθως σκαρφαλώνει και χουζουρεύει επάνω στις τέντες, κοντράρει άλλες γάτες, παίζει πίσω από τους πάγκους ή κοιμάται ανάμεσα στα κουτιά του τσαγιού.

Sari – Η καταφερτζού

Εμφάνιση: Κιτρινόλευκη τιγρέ-τάμπυ, με κίτρινα μάτια, ευέλικτη και μικρόσωμη

Φύλο: Θηλυκή

Περιοχή: Πύργος του Γαλατά

Χαρακτηριστικά: Δεν της καίγεται καρφί, κλέβει, ζητιανεύει, παρακαλάει, επιμένει.

Η Σάρι είναι μια κίτρινη τάμπυ που ζει στον Πύργο του Γαλατά, σε ένα από τα παλαιότερα και πιο γνωστά αξιοθέατα της Πόλης. Έχει σαφή αποστολή: Νερό-Φαΐ-Επιβίωση.

Κλέβει, ζητιανεύει και βρίσκει έναν τρόπο να πάρει αυτό που χρειάζεται. Παρόλο που την διώχνουν από τα καφέ και τα εστιατόρια της πλατείας, εκείνη έχει τους συμμάχους της. Όπως μια ιδιοκτήτρια ενός εμπορικού καταστήματος, που θαυμάζει τον επίμονο χαρακτήρα της Σάρι, και – μιας και η Σάρι έγινε μητέρα- της δίνει φαγητό για να πάει στα γατάκια της. Η Σαρι συχνά περνά πολύ χρόνο στο κατάστημα, παρακολουθώντας τους πελάτες που δοκιμάζουν ρούχα, όμως τώρα που έχει γατάκια, δεν ξεχνά την αποστολή της και σπεύδει να εξασφαλίσει τα αναγκαία για εκείνα και τον εαυτό της.

Gamsiz – Ο «παίχτης»

Εμφάνιση: Ασπρόμαυρος, κοντότριχος, πρασινομάτης, γεματούλης και γλύκας

Φύλο: Αρσενικό.

Απασχόληση: Κλασικός άνδρας της γειτονιάς, φούρναρης, εραστής

Περιοχή: Σιχανγκίρ

Χαρακτηριστικά: Έχει κοφτερά νύχια, όταν περπατά γέρνει ελαφρώς στο πλάι, είναι αφεντικό στο δρόμου του.

Μην ξεγελιέστε από το μικρό προσωπάκι και το αθώο ύφος του. Είναι ένας τετραπέρατος γάτος που γνωρίζει όλους τους ανθρώπους της γειτονιάς καθώς και τί είδους τρόφιμα μπορεί ν’ αρπάξει απ’ τον καθένα τους. Είναι δυνατός και ικανότατος και διαπρέπει στην αναρρίχηση και τις μάχες. Μπορεί να σκαρφαλώσει κάθε δέντρο, να φτάσει κάθε μπαλκόνι, να κατατροπώσει κάθε αντίπαλο και να γοητεύσει κάθε άνθρωπο. Βέβαια βοηθά και το γεγονός ότι ζει στο Cihangir, τη αυθεντική γειτονιά των καλλιτεχνών, που είναι πλέον ένας παράδεισος για τις γάτες. Οι «δικοί του άνθρωποι» είναι πολλοί, αλλά απολαμβάνει ειδική μεταχείριση από έναν αρτοποιό και μια ηθοποιό, οι οποίοι τον αγαπούν εξίσου, αλλά για διαφορετικούς λόγους ο καθένας.

Ceyda Torun (Σκηνοθέτις / Παραγωγός)

Γεννημένη στην Κωνσταντινούπολη, η Ceyda πέρασε υπέροχα παιδικά χρόνια ανάμεσα στις γάτες του δρόμου, ενώ η μητέρα της ανησυχούσε ότι θα κολλήσει λύσσα και η αδελφή της ότι θα έφερνε σπίτι ψύλλους. Η οικογένειά της έφυγε από την Τουρκία όταν εκείνη ήταν έντεκα χρονών. Η Ceyda έζησε στο Αμμάν της Ιορδανίας και κατέληξε στη Νέα Υόρκη όπου πήγε στο Γυμνάσιο, όπου ποτέ δεν συνάντησε μια γάτα στο δρόμο. Η Ceyda σπούδασε Ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη ως βοηθός του σκηνοθέτη Reha Erdem και στη συνέχεια στο Λονδίνο, όπου συνεργάστηκε με τον παραγωγό Chris Auty. Επέστρεψε στις Η.Π.Α. και μαζί με τον κινηματογραφιστή Charlie Wuppermann ίδρυσαν την Termite Films. Εξακολουθεί να νοσταλγεί τις γάτες που της κρατούσαν συντροφιά κι ενθουσιάζεται κάθε φορά που βλέπει μια γάτα στους δρόμους του Λος Άντζελες.

Charlie Wuppermann (Κινηματογραφιστής / Παραγωγός)

Ο Τσάρλι ποτέ δεν φανταζόταν ότι μια μέρα θα βρεθεί να κινηματογραφεί καταγής στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης, στο ίδιο οπτικό επίπεδο με τις γάτες, τα παπούτσια των περαστικών και τις ρόδες των αυτοκινήτων . Όμως μετά την ίδρυση της Termite Films με την παραγωγό και συνεργάτιδά του Ceyda Torun, κατέστη σαφές ότι έπρεπε να κάνουν μια ταινία για τις γάτες της Κωνσταντινούπολης. Πριν από αυτή την περιπέτεια, ο Charlie αποφοίτησε από το London Film School με μεταπτυχιακό τίτλο στη διεύθυνση φωτογραφίας, και στη συνέχεια άρχισε γυρίζει μουσικά βίντεο, διαφημίσεις και ντοκιμαντέρ στην πατρίδα του (Γερμανία) και σε όλη την Ευρώπη. Το 2009, μετακόμισε μόνιμα στο Λος Άντζελες και από τότε έκανε τις αφηγηματικές ταινίες μεγάλου μήκους «BHOPAL:A PRAYER FOR THE RAIN», «BLOOD MOON» και «A COUNTRY CALLED HOME». Πραγματικά όμως απόλαυσε κάθε λεπτό του γυρίσματος της ταινίας ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ και ανυπομονεί να ξαναπάει στην Κωνσταντινούπολη.

Mo Stoebe (Μοντάζ)

Ο Αυστριακός Μο (Μ-ιά-ο) Stoebe έχει έδρα το Λος Άντζελες, ασχολείται με το μοντάζ, το κινούμενο σχέδιο και φτιάχνει ταινίες. Είναι κάτοχος ΜΑ στο Communication Design του Royal College of Art του Λονδίνου. Ξεκίνησε την καριέρα του στα κινούμενα γραφικά και το μοντάζ στο εμπορικό post-production, και συνεργάστηκε για το σεκάνς ταινιών όπως το BLACK HAWK DOWN του Ridley Scott καθώς και για το μονταζ σε περισσότερα από 100 photofilms -με το βραβευμένο παγκοσμίου φήμης φωτορεπόρτερ Gideon Mendel- για την UNICEF, το UNAIDS , και το Actionaid. Ο Mo επιμελήθηκε τα credits για ταινίες και ντοκιμαντέρ όπως το βραβευμένο OUT IN INDIA, το STATE OF CONTROL, το ONE MINUTE TO BURN και το ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ.

Kira Fontana (Συνθέτις / Μουσικός)

Η Κira ανέκαθεν θαύμαζε το ανεξάρτητο πνεύμα των αιλουροειδών και λάτρεψε το κόνσεπτ της ταινίας ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ. Καθώς είχε μεγάλη περιέργεια να μάθει περισσότερα για τις χιλιάδες γάτες που κυκλοφορούν στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης, αλλά και τους ξεχωριστούς δεσμούς που δημιουργούν με τους ανθρώπους, η Kira ενθουσιάστηκε όταν η σκηνοθέτις Ceyda Torun της πρότεινε να γράψει τη μουσική που θα βοηθούσε να ζωντανέψει αυτή η μαγική ιστορία. Η Kira προσπάθησε να δημιουργήσει έναν αιθέριο κόσμο με ήχους που αντικατοπτρίζουν το ρόλο που παίζουν οι γάτες, τόσο ως καθρέφτες στους βασικούς ανθρώπινους χαρακτήρες, αλλά και ως παρατηρητές της συνεχώς μεταβαλλόμενης φύσης της πόλης. Η Kira είναι κάτοχος BM στη Σύνθεση από το Eastman School of Music και ΜΜ του Yale School of Music. Οι κύριοι μέντορές της ήταν ο Steve Reich, ο John Adams και ο David Lang. Ζει στο Λος Άντζελες, όπου συνθέτει μουσική και τραγούδια.

Κριτική

Οι Γάτες της Κωνσταντινούπολης

Από Χρήστο Μήτση – 09/11/2017 [3,5/5]

Ένα πρωτότυπο εθνογραφικό ντοκιμαντέρ με αφηγηματικές ιδέες, έμμεσο κοινωνικό σχολιασμό και αμίμητους… πρωταγωνιστές.

Aκόμη και όσοι επισκέπτες της δεν έχουν μαγευτεί από την ιδιαίτερη γοητεία της Κωνσταντινούπολης, εντελώς διαφορετική από τα ορθολογικά βορειοευρωπαϊκά στερεότυπα, παραδέχονται πως αυτή η χαοτική μεγαλούπολη διαθέτει προσωπικότητα, χαρακτήρα και ιστορική συνείδηση. Η σπουδασμένη στις ΗΠΑ Τουρκάλα Τσεϊντά Τορούν επιχειρεί να σκετσάρει ένα διαφορετικό απ’ όσα έχουμε δει μέχρι τώρακινηματογραφικό πορτρέτο της γενέτειράς της, προσεγγίζοντας την καθημερινότητα της πάλαι ποτέ βυζαντινής πρωτεύουσας μέσα από ένα… απροσδόκητο σήμα κατατεθέν της. Αναπόσπαστο κομμάτι της εικόνας της (και της ψυχής της), οι αμέτρητες γάτες της πόλης έχουν ισάριθμες ενδιαφέρουσες ιστορίες να αφηγηθούν, και η Τορούν είναι εκεί για να τις ακούσει.

Ιστορίες επιβίωσης, αρμονικής συμβίωσης, έρωτα, φιλίας και σκληρής αντιπαράθεσης, όπως και ιστορίες που αφορούν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στους τετράποδους «συγκατοίκους» τους, τη φύση και τους άλλους ανθρώπους. Η πρώτη επιτυχημένη κίνηση της Τορούν είναι η εξαιρετική επιλογή… πρωταγωνιστών. Πρόκειται για επτά γάτες οι οποίες αναδεικνύονται σε επτά μοναδικούς χαρακτήρες με πεδίο δράσης επτά διαφορετικές συνοικίες. Άλλος τζέντλεμαν και άλλος γεννημένος κυνηγός, η καταφερτζού Σάρι και η ερωτική Μπενγκού, με τους δρόμους του Καρακόι, τα μαγαζιά του Γαλατά και τα μπαλκόνια του Νισάντασι να τους προσφέρουν ένα συναρπαστικό, ελάχιστα φολκλορικό ντεκόρ για τις απολαυστικές περιπέτειές τους.

Με εύρυθμο μοντάζ, κινητικότατη κάμερα και πολυδιάστατο σχολιασμό (εξομολογητικός, περιγραφικός, συγκινητικός…) όλων εκείνων που τις φροντίζουν ή απλώς τις παρατηρούν, οι γάτες και οι ιστορίες τους δίνουν στην τουρκική κοινωνία τη δυνατότητα να αποκαλύψει έμμεσα, μα τόσο γλαφυρά και τόσο πρωτότυπα, πολλές από τις μισοκρυμμένες λεπτομέρειές της, συνθέτοντας έτσι μια πολύβουη, αντιφατική και διαρκώς μεταβαλλόμενη ανθρώπινη τοιχογραφία.

Τουρκία, ΗΠΑ. 2016. Διάρκεια: 79΄. Διανομή: FILMTRADE.

http://www.athinorama.gr/

Επτά διαφορετικοί γατο-χαρακτήρες περιπλανιούνται στα σοκάκια, τις αγορές, το λιμάνι και τις ταράτσες της Κωνσταντινούπολης. Μέσα από τις ιστορίες τις δικές τους αλλά και των ανθρώπων που έρχονται σε επαφή μαζί τους η ταινία σκιαγραφεί ένα κοντινό, γεμάτο ζεστασιά πορτρέτο της Πόλης.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 9.11.2017 [3/5]

Ανάμεσα σε ντοκιμαντέρ και μυθοπλασία, οι Γάτες της Κωνσταντινούπολης είναι ένα πρωτότυπο, συγκινητικό, αστείο και ενίοτε συναρπαστικό χρονικό της ψυχής των αδέσποτων αιλουροειδών της Πόλης, που παρακολουθεί επτά διαφορετικούς γατο-τύπους στην καθημερινή περιήγησή τους στους δρόμους, στις αυλές και στις ταράτσες, να ελίσσονται και να επαιτούν, να δανείζουν τον χρόνο τους στους ανθρώπους, χωρίς όμως να παραδίνονται ποτέ σε αυτούς, Ειδικά στα κοντινά πλάνα που κάνει η σκηνοθέτις στις γοητευτικές πρωταγωνίστριες ακόμη και ο πιο άσχετος κατανοεί πως αυτά τα τόσο οικεία πλάσματα διαθέτουν μια απόκοσμη μοναξιά, σαν εξωγήινες ντίβες που προσγειώθηκαν κατά λάθος στα μέρη μας και προσαρμόστηκαν έξοχα για να επιζήσουν με χάρη και στυλ. Οι αφηγητές, που δεν είναι ακριβώς ιδιοκτήτες, επισημαίνουν τη γήινη και την πνευματική έκφανση της ψυχοσύνθεσής τους και το πορτρέτο ολοκληρώνεται με τρομερές λήψεις (ειδικές μικροκάμερες κάλυψαν τις βόλτες τους σε λημέρια δύσκολα, πολλές φορές), αν και με κάποιους πλατειασμούς στη σύντομη ανάπτυξή του. Πηγή: www.lifo.gr

Οι Γάτες της Κωνσταντινούπολης

Kedi

της Τσεϊντά Τορούν

ΚΡΙΤΙΚΗ 28 OCT 2017

[3/5] Θανάσης Πατσαβός

To ντοκιμαντέρ-έκπληξη της χρονιάς είναι ένα τρυφερό πορτρέτο της Κωνσταντινούπολης μέσα από τις γάτες που αποτελούν σήμα κατατεθέν της και τους ανθρώπους που πέφτουν θύματα της γοητείας τους.

«Οι σκύλοι πιστεύουν ότι ο άνθρωπος είναι Θεός, αλλά οι γάτες όχι. Οι γάτες έχουν επίγνωση της ύπαρξης του Θεού. Δεν είναι αχάριστες, απλά ξέρουν καλύτερα», λέει ένας από τους δίποδους αφηγητές στο ντοκιμαντέρ της Τσεϊντά Τορούν που στάθηκε μια από τις μεγαλύτερες (ευχάριστες) εκπλήξεις της χρονιάς στο αμερικανικό box office – και όχι μόνο. Κι αυτή, όπως και πολλές άλλες θεωρίες και απόψεις που ακούγονται στην ταινία, και που πασχίζουν να ερμηνεύσουν ή να περιγράψουν τη συμπεριφορά των αινιγματικών και κυκλοθυμικών αιλουροειδών, λέει εν τέλει πολλά περισσότερα για το ανθρώπινο είδος παρά για τις ίδιες τις γάτες.

Γιατί αν και φαινομενικά «Οι Γάτες της Κωνσταντινούπολης» είναι μια ταινία για τα χιλιάδες αξιολάτρευτα τετράποδα που αποτελούν σήμα κατατεθέν της τουρκικής μεγαλούπολης κι έχουν κάνει σπίτι τους τα σοκάκια, τις αγορές και το λιμάνι της εδώ και χιλιάδες χρόνια, το ντεμπούτο της νεαρής Τουρκάλας σκηνοθέτιδας μοιάζει να τις χρησιμοποιεί σαν ένα ακαταμάχητο εύρημα για να αποκαλύψει περισσότερα για την ανθρώπινη φύση και την ψυχοσύνθεση των συμπατριωτών της μέσα από τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις γάτες που συντροφεύουν την καθημερινότητά τους.

Με το μάτι ενός έμπειρου casting director, η Τορούν επιλέγει επτά γάτες ως πρωταγωνίστριες της ταινίας της και τις ακολουθεί επίμονα μα διακριτικά, καθώς επιδίδονται σε αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα: να κοιμούνται και να κυνηγούν, να τσακώνονται και να φλερτάρουν, να απαιτούν χάδια ή μεζέδες και να ξελογιάζουν αθώους περαστικούς, ή απλά να δείχνουν υπέροχες σημαδεύοντας ταυτόχρονα με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό τη ζωή εκείνων που επιλέγουν να τιμήσουν με την προσοχή τους.

Κι αν τους χαρίζει ονόματα και ανθρώπινα χαρακτηριστικά που θα ταίριαζαν σε ήρωες ταινίας μυθοπλασίας (ο απατεώνας, η ψυχοπαθής, η ναζιάρα, ο τζέντλεμαν), η Τορούν δεν πέφτει στην κλασική παγίδα του ανθρωπομορφισμού που ελλοχεύει σε κάθε ταινία με ήρωες ζώα ντοκιμαντέρ ή μη. Αυτό το αφήνει στους ανθρώπινους πρωταγωνιστές της, που μοιάζουν να φιλτράρουν μέσα από τις σχέσεις που αναπτύσσουν με τους χνουδωτούς συντρόφους τους τις δικές τους ενδόμυχες ανάγκες και επιθυμίες.

Αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, ότι οι απανταχού γατόφιλοι δεν θα εκτιμήσουν την ταινία. Αντιθέτως, το φιλμ αποτελεί τη φαντασίωση κάθε θαυμαστή της γατίσιας γοητείας, γεμάτο από σκέρτσο και νάζι, ακροβατικά και θράσος, αλλά και υπέροχα κινηματογραφημένες σκηνές που υιοθετούν με ευκινησία και απροσδόκητη οικειότητα το πεδίο δράσης των τετράποδων πρωταγωνιστών.

Κάπως έτσι, η Τορούν καταφέρνει να σκιαγραφήσει ένα τρυφερό και ανορθόδοξο πορτρέτο της γενέτειράς της, μακριά από τις συνήθεις καρτποσταλικές εικόνες, με ξεναγό της τον τελευταίο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην άγρια φύση και τον πολιτισμό μας.

http://flix.gr

Οι Γάτες της Κωνσταντινούπολης

Αγαπάτε τις γάτες; Δεν έχει καμία σημασία! Εφτά εντελώς διαφορετικές γάτες και οι άνθρωποι που έρχονται σε επαφή μαζί τους, σκιαγραφούν ένα πολύ διαφορετικό πορτρέτο της Πόλης. Επίσημη συμμετοχή 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας.

Από τον Θοδωρή Καραμανώλη [3/5]

Ανέλπιστη καλλιτεχνική κι εισπρακτική επιτυχία, το ντοκιμαντέρ «Οι Γάτες της Κωνσταντινούπολης» της Σέιντα Τορούν παρουσιάζει συνεντεύξεις κατοίκων της Κωνσταντινούπολης, οι ζωές των οποίων άλλαξαν χάρη στα αγαπημένα τετράποδα.

Αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής της ταινίας είναι οι γάτες της που απασχολούν την οθόνη σε μακρόσυρτα μοντάζ ικανά να σε καταστήσουν αλλεργικό. Πότε υιοθετώντας την οπτική των τετράποδων που περπατούν στο δρόμο και πότε ανεβάζοντας την κάμερα ψηλά στον ουρανό, η πρωτοεμφανιζόμενη Σέιντα Τορούν πετυχαίνει ένα high end ραβασάκι για την πόλη που γεννήθηκε.

Το ενδιαφέρον για όσους δεν συγκινούνται από εναέρια πλάνα και «ροζ μυτούλες», οδηγούν εννέα βαθιά ανθρώπινες ιστορίες. Κάποιες θυμίζουν εξομολογήσεις και άλλες αφηγούνται μικρά αστικά θαύματα – για τα οποία επενέβη φυσικά μια γάτα. Τα παραπάνω στοιχεία συνθέτουν ένα φιλμικό αξιοπερίεργο που δικαιώθηκε στις αίθουσες με τον πιο εμφατικό τρόπο (λέγε με και κάποια εκατομμύρια δολάρια). Αφήστε λοιπόν τις αναστολές σας και γουργουρίστε στους νωχελικούς ρυθμούς της πιο ενοχικά απολαυστικής ταινίας για τα αγαπημένα τετράποδα. Μιάου!

http://cinemagazine.gr/

ΑΚΗΣ ΚΑΠΡΑΝΟΣ Βαθμοί: 7/10

«Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης»: Είναι στημένη σε αστικό περιβάλλον, κι όμως είναι μια ταινία για τη φύση. H υπέροχη ταινία της Σαΐντα Τορούν παρακολουθεί την Κωνσταντινούπολη μέσα από τα μάτια των τετράποδων ηρώων της. Εκατοντάδες χιλιάδες γάτες περιφέρονται ελεύθερα στην Πόλη εδώ και αιώνες αποτελώντας ένα σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας για τις κοινότητές της. Χωρίς ιδιοκτήτες, ζουν ανάμεσα σε δύο κόσμους, ούτε ακριβώς άγρια ούτε ακριβώς εξημερωμένα, και η Τορούν παρακολουθεί επτά απ’ αυτές στις περιπλανήσεις τους στα σοκάκια, στις αγορές, στο λιμάνι, στις ταράτσες και στον Βόσπορο. Αλλά το «Kedi» δεν είναι μόνο μια ταινία γι’ αυτές, αλλά και για την αλληλεπίδρασή τους με τους κατοίκους της Πόλης. Οπως λέει πολύ χαρακτηριστικά ένας εξ αυτών, «σε αντίθεση με τους σκύλους, οι γάτες γνωρίζουν πολύ καλά πως εμείς δεν είμαστε θεοί – μόνο ενδιάμεσοι». Και αυτό σας το γράφει κάποιος που προτιμά την παρέα των σκύλων! Εξυπνα η Τορούν επιλέγει να κρατήσει την κάμερά της μόλις λίγα εκατοστά από το έδαφος. Είναι μια σκηνοθετική τακτική ολοφάνερη σε φιλμ σπουδαίων σκηνοθετών (θυμηθείτε την κάμερα στο «E.T.» του Στίβεν Σπίλμπεργκ: είναι πάντα στο ύψος ενός παιδιού) που εδώ αναδεικνύει όλη εκείνη την περιπετειώδη διάσταση τού να είσαι… γάτα στην Πόλη ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιεί τις συνεντεύξεις των κατοίκων (που ποτέ δεν κατονομάζονται) τόσο έντεχνα που στο φινάλε έχεις ένα τέλειο αντίδοτο στον κυνισμό των σημερινών blockbuster. Διόλου τυχαία λοιπόν η διεθνής επιτυχία του φιλμ, ούτε και οι πάμπολλες βραβεύσεις που μαζεύει στα διεθνή φεστιβάλ ανά τον κόσμο.

http://www.tanea.gr/

Συντάκτης: Λήδα Γαλανού [3/5]

Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης ★★★☆☆

(Kedi, Τουρκία, ΗΠΑ, 2016, 79′)

Σκηνοθεσία: Τσεϊντά Τορούν

Επτά ηρωίδες, με επτά ζωές η καθεμιά, σε μια πόλη γεμάτη ζωή, ανθρώπους και δυνατότητες για περιπέτεια. Οι «Γάτες» της Κωνσταντινούπολης και γάτοι, για να είμαστε ακριβείςείναι, το δίχως άλλο, οι ιδανικοί οδηγοί για ν’ ανακαλύψουμε την πολύβουη πόλη, στο θαυμάσιο και βραβευμένο ντοκιμαντέρ της Τσεϊντά Τορούν, που αγγίζει πολλά περισσότερα από το απαλό τρίχωμα των ευέλικτων και συναρπαστικών τετράποδων.

Οι γάτες της ταινίας έχουν ονόματα, προσωπικότητες, μερικά πολύ διασκεδαστικά κοντινά κι ένα σημαντικό ρόλο στην κοινωνική ζωή της πόλης. Οι ντόπιοι τις φροντίζουν, τις ταΐζουν και τις περιποιούνται, γιατί τις θεωρούν απαραίτητες υπάρξεις για την πνευματική τους υγεία. Κι εκείνες ανταποκρίνονται με τον χαρακτηριστικά μπλαζέ τρόπο τους, προσφέροντας στην κάμερα στιγμές κωμικές, ή τρυφερές ή, συχνά, σχεδόν μεταφυσικές.

Φυσικά η ταινία παρασύρεται κάθε τόσο στη γατολατρία της, απολαμβάνοντας το αντικείμενό της για μεγαλύτερη διάρκεια απ’ όση θα χρειαζόταν ένα σφιχτό ντοκιμαντέρ, όμως ο τρόπος με τον οποίο οι γάτες γίνονται το όχημα για ν’ αποτυπωθούν και τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και τα μελετημένα πλάνα όπου, πίσω από τα νωχελικά αιλουροειδή, ξετυλίγεται η δράση μιας ιδιόμορφης, πολυπολιτισμικής μεγαλούπολης, κρατούν το ενδιαφέρον και το χαμόγελο για τους θεατές, ανεξαρτήτως επιπέδου ζωοφιλίας.

https://www.efsyn.gr/

ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ (2017)

(KEDI)

ΕΙΔΟΣ: Ντοκιμαντέρ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζεϊντά Τορούν

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 79′

ΔΙΑΝΟΜΗ: FILMTRADE

του Παναγιώτη Παναγόπουλου [3,5/5]

Η σχέση των κατοίκων της Πόλης με τις γάτες της: μια σχέση στενή, με υπόβαθρο αιώνων, μέσα από τις ιστορίες των αγαπητών τετραπόδων και των ανθρώπων που… εκείνα επέλεξαν να «υιοθετήσουν».

Δεν χρειάζεται να έχεις χαζέψει πολύ στο facebook ή στο Instagram για να διαπιστώσεις τη δύναμη της γάτας. Χιλιάδες βιντεάκια και gif με γάτες και γατάκια αποτελούν πάντοτε ένα σίγουρο hit. Γιατί; Γιατί οι γάτες είναι ακαταμάχητες, απρόβλεπτες και δεν σε κάνουν ποτέ να βαριέσαι. «Οι Γάτες της Κωνσταντινούπολης» αναδεικνύουν αυτή τη γοητεία σε ένα ρεαλιστικό περιβάλλον, στο οποίο αυτά τα τετράποδα ζουν και κυριαρχούν εδώ και αιώνες. Όποιος έχει ταξιδέψει έστω και μια φορά στην Κωνσταντινούπολη, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει ότι σ’ αυτή την πόλη οι γάτες κάνουν κουμάντο.

Ζουν και κινούνται (ή συχνότερα κοιμούνται) παντού, ξαπλώνουν, παίζουν, λιάζονται σε δρόμους, πεζοδρόμια, περβάζια, σκάλες, καρέκλες καφενείων, στα ακριβότερα μαγαζιά του Νισάντασι ή στα μικρομάγαζα του Καπαλί Τσαρσί. Και παντού υπάρχουν άνθρωποι πρόθυμοι να τις χαϊδέψουν, να τις πάρουν στην αγκαλιά τους, να τις φροντίσουν. Σχεδόν σε κάθε γωνία της Πόλης, υπάρχουν δοχεία με νερό και ξηρά τροφή, ενώ κάθε τόσο θα συναντήσεις ανθρώπους, εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους, που θα βγάλουν από την τσάντα ή την τσέπη τους ένα φακελάκι με τροφή σε ζελέ, από αυτά που κάνουν ουρές να σηκώνονται ψηλά και να τρεμοπαίζουν με χαρά.

Ο κόσμος στην Κωνσταντινούπολη λατρεύει τις γάτες με έναν αξιοθαύμαστο τρόπο. Δεν τις βλέπει σαν χαριτωμένα κατοικίδια. Τις θαυμάζει και τις αγαπά και βλέπει σ’ αυτές μια φιλοσοφία ζωής που σέβεται. Η Τζεϊντά Τορούν (που έχει μεγαλώσει στην Κωνσταντινούπολη) ξεχώρισε μερικές ιστορίες γάτων και ανθρώπων της Πόλης και παρουσιάζει επτά τετράποδους πρωταγωνιστές και τη σχέση με εκείνους που ζουν κοντά τους. Όλοι τους με διαφορετικούς χαρακτήρες και προσωπικότητα. Η Σάρι, μητέρα κυνηγός, που μαζεύει συνέχεια φαγητό για τα μικρά της, ο Ντουμάν ο «αριστοκράτης», που κρατά αποστάσεις και δεν ζητιανεύει, η χαδιάρα Μπενγκού, που αγριεύει όταν πειράξει κανείς τα γατάκια της, ο Ασλάν που ξεπαστρεύει ποντίκια, ο Γκαμσίζ που μπαίνει όπου γουστάρει, η ζηλιάρα Ψυχοπαθής, που δεν αφήνει τον γάτο της να ξενοκοιτάξει, και ο κοινωνικός Ντενίζ: είναι οι γάτες που δίνουν μια πολύ ευαίσθητη εικόνα αυτών των υπέροχων πλασμάτων.

«Οι Γάτες της Κωνσταντινούπολης» δεν παρακολουθούν απλώς χαριτωμένα γατάκια. Σ’ αυτή την περίπτωση, θα ήταν ένα μεγάλου μήκους βιντεάκι του YouTube (το οποίο, συμπτωματικά, βρίσκεται πίσω από την παραγωγή). Η ταινία ασχολείται με την πόλη όπου τα γατιά ζουν, μια πόλη που τα υποδέχτηκε σαν ένα μεγάλο λιμάνι όπου έδεναν πλοία απ’ όλον τον κόσμο, με αποτέλεσμα γάτες που κατέβαιναν από αυτά να έχουν αφήσει γενιές από ασυνήθιστες ράτσες. Αλλά και μια πόλη που ανοικοδομείται με εξωφρενικούς ρυθμούς, με αποτέλεσμα να χάνονται ολόκληρες γειτονιές και στέκια κρυψώνες στα οποία τα γατιά ζούσαν για δεκαετίες. Το φιλμ παρακολουθεί και τους ανθρώπους που φροντίζουν τις γάτες, και ο καθένας έχει τον δικό του λόγο. Άλλος γιατί τον βοήθησαν να ξεπεράσει μια νευρική κρίση. Άλλος γιατί μια γάτα κάποτε του έδειξε ένα πορτοφόλι με ακριβώς τα χρήματα που χρειαζόταν ενώ είχε καταστραφεί. Άλλος απλά επειδή ένα πλάσμα που τρίβεται με ευγνωμοσύνη πάνω του, του δίνει απερίγραπτη χαρά. Όλοι τους, όμως, αγαπούν και σέβονται τις γάτες για τη σοφία και τον χαρακτήρα τους. Γιατί οι γάτες ξέρουν καλύτερα.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Έχεις γατιά; Τα αγαπάς και τους κάνεις «ψιψιψι» στο δρόμο; Με τις «Γάτες της Κωνσταντινούπολης» θα λιώσεις. Θα θαυμάσεις τους ανθρώπους που φέρονται με σεβασμό σε αυτά τα αξιολάτρευτα πλάσματα και δεν μπορεί να μην σκεφτείς όσους εδώ βλέπουν γατάκι και το μόνο που σκέφτονται να κάνουν είναι να πουν «ξουτ». Εννοείται ότι αν ανήκεις στην τελευταία κατηγορία ζώων, η ταινία δεν έχει να σου προσφέρει τίποτα.

http://freecinema.gr/

Γάτες της Κωνσταντινούπολης Γιάννης Ζουμπουλάκης Βαθμολογία: 3 / 5

Με μια λέξη αξιολάτρευτο είναι το ντοκιμαντέρ «Γάτες της Κωνσταντινούπολης» («Kedi», Τουρκία, ΗΠΑ, 2016) της Κέιντα Τορούν, ένας ύμνος για τα πανέξυπνα τετράποδα που χωρίς αυτά η Πόλη (όπως ακούμε στην ταινία) θα έχανε ένα κομμάτι από την ψυχή της. Η Τοκούρ εστιάζει στις ιστορίες επτά γατών από διαφορετικές γειτονιές της Πόλης και με πολλή αγάπη αναλύει τον χαρακτήρα της καθεμιάς.

Ανάμεσά τους η Μπεντζού (Ερωμένη), μια παθιασμένη ζηλιάρα, έτοιμη να επιτεθεί αν κάποιος χαϊδέψει άλλη γάτα, αλλά και η Ψυχοπαθής που δεν θέλει να την αγαπούν γλυκανάλατα αλλά έντονα και δεν φεύγει ακόμα κι αν την διώχνουν. Θα βρούμε και τον Γκαμσίζ (Παίκτης) που παρότι έχει τραβήξει πολλά στη ζωή του εξακολουθεί να είναι ανέμελος και ευχάριστος – αν τον αγαπήσεις γίνεται ακόμη πιο επίμονος.

Από την ταινία απουσιάζουν τελείως οι δυσάρεστες εικόνες, ενώ κάποιες ιστορίες γατών – όπως εκείνη του ναυτικού με το πορτοφόλι – μπορούν να σε αφήσουν άφωνο. «Οταν μια γάτα χαϊδεύεται και τρίβεται στα πόδια σου, είναι σαν να σου χαμογελάει η ίδια η ζωή» ακούμε στην ταινία και αυτό ακριβώς είναι το πνεύμα της.

http://www.tovima.gr/

Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης (Kedi) (***) Κωνσταντίνος Καϊμάκης

Σκηνοθεσία: Τσεϊντά Τορούν

Σενάριο: Τσεϊντά Τορούν

Μουσική: Κίρα Φοντάνα

Μέσα από επτά διαφορετικές γάτες που σουλατσάρουν στα σοκάκια και τις αγορές της Κωνσταντινούπολης παρακολουθούμε ένα μοναδικό πορτρέτο της τουρκικής πρωτεύουσας.

Απολαυστικό ντοκιμαντέρ με θρυλική σταδιοδρομία στα διάφορα διεθνή φεστιβάλ για διαφορετικούς λόγους. Οι φιλόζωοι και δη οι γατόφιλοιθα «τρελαθούν» με την έξυπνη σκηνοθετική άποψη πάνω στη ζωή των γατών (πολλές φορές η κάμερα τρυπώνει στα στέκια τους με τη δική τους ανοχή αλλά και ευελιξία των τετράποδων πρωταγωνιστών), αλλά η ταινία αυτή είναι πολλά παραπάνω. Κυρίως ένα από τα πιο εύστοχα, εμπεριστατωμένα και τεκμηριωμένα φιλμ πάνω στην ιστορία, την πολιτική και την καθημερινότητα της τουρκικής μεγαλούπολης. Θεσπέσια και τα σχόλια των ανθρώπων που φροντίζουν αυτές τις αδέσποτες γάτες: προσέξτε την ανάλυση που κάνει ο τούρκος έμπορος στην «ψυχοπαθή της γειτονιάς» η οποία τον δικαιώνει απόλυτα on camera όταν ορμάει με λύσσα να «φάει» την ερωτική αντίζηλο της!

http://www.athensvoice.gr/

Παιχνιδιάρες και αξιολάτρευτες ή απόμακρες και ψυχρές; Γιάννης Αποστολίδης [7/10]

Τα αμφιλεγόμενα τετράποδα γίνονται πρωταγωνιστές στη μεγάλη οθόνη, μας αποκαλύπτουν την γοητευτική φύση τους και παραδίδουν αφοπλιστικά μαθήματα αγάπης.

Η Τουρκάλα σκηνοθέτρια Τσεϊντά Τορούν ντεμπουτάρει με ένα πρωτότυπο ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στις γάτες, πλημμυρίζει τη μεγάλη οθόνη με ομορφιά, τσαχπινιά και ζεστά συναισθήματα, ενώ βρίσκει την ευκαιρία να μας ξεναγήσει στη σύγχρονη Κωνσταντινούπολη.

Οδηγός μας επτά διαφορετικές γάτες που ζουν ανάμεσα στις εκατοντάδες χιλιάδες άλλες γάτες που περιφέρονται ελεύθερα στη πόλη.

Η Τορούν παρουσιάζει ξεχωριστά την καθεμία σκιαγραφώντας την συναρπαστική προσωπικότητα αυτού του τόσο ανεξάρτητου ζώου, ενώ παράλληλα αφηγείται τις ιστορίες των ανθρώπων που ζουν μαζί τους.

Έτσι τρυπώνει με την κάμερα στα σοκάκια, τις αγορές, τα μαγαζιά και τα σπίτια ξεδιπλώνοντας ένα πανέμορφο οδοιπορικό στις γειτονιές της πόλης όπου ακολουθεί τα χαριτωμένα τετράποδα καταγράφοντας διασκεδαστικά τις αξιολάτρευτες ροζ μυτούλες και τα παιχνιδιάρικα γουργουρίσματα τους.

Η Τορούν δεν στέκεται μόνο στην γοητεία και τις αρετές του ζώου αλλά πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα και στοχάζεται αισθαντικά πάνω στην ιδιαίτερη και πολύτιμη σχέση τους με τον άνθρωπο, δίνοντας κοινωνικές ή ακόμα και φιλοσοφικές προεκτάσεις.

Οι άνθρωποι που ζουν με τις γάτες, εξιστορούν τα κατορθώματα τους και εξηγούν τη σημασία αυτής της τόσο ιδιαίτερης σχέσης μέσα από περιστατικά που θυμίζουν άλλοτε μικρά θαύματα κι άλλοτε ρεαλιστικές σκηνές από τη καθημερινότητα που δεν είναι πάντα ρόδινη.

Ένας καταστηματάρχης βρίσκει καταφύγιο στη γάτα του όπου όπως λέει αποφορά όλη την αρνητική ενέργεια, μία γυναίκα θεραπεύει τα ψυχικά της τραύματα φροντίζοντας γάτες την ίδια στιγμή που ένας άντρας θυμάται μια απίθανη σύμπτωση όπου χάριν μιας γάτας σώθηκε από μία οικονομική καταστροφή.

Με μαγευτικά πανοραμικά πλάνα της πόλης, υπέροχες λήψεις του Βοσπόρου κι ένα ταξιδιάρικο σάουντρακ, οι «Γάτες της Κωνσταντινούπολης» μας διασκεδάζουν με τα καμώματα τους, γεμίζουν με τρυφερά συναισθήματα τις καρδιές μας και μας υπενθυμίζουν τις απλές αλλά μεγάλες αξίες της ζωής.

http://www.filmboy.gr/

** 1/2 Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης Νίνος Φενέκ Μικελίδης

Kedi. Τουρκία/ΗΠΑ, 2016. Ντοκιμαντέρ. Σκηνοθεσία: Τσέιντα Τόρουν. Φωτογραφία: Άλπ Κορφάλι, Τσάρλι Γούπερμαν. Μοντάζ: Μο Στέπε. 79 λεπτά.

Με τις αλανιάρες γάτες της Κωνσταντινούπολης καταπιάνεται στο όμορφο αυτο, βραβευμένο ντοκιμαντερ της, η Τσέιντα Τόρουν. Εκει που σε πολλές άλλες χώρες και πόλεις (τις περισσότερες θα έλεγα) οι γάτες του δρόμου αντιμετωπίζονται με αδιαφορία, αν όχι εχθρικά, στην Κωνσταντινούπολη, μας λέει, η Τόρουν, οι γάτες εχουν βρει ένα ξεχωριστό, ζεστό καταφύγιο.

Το ντοκιμαντέρ της καταπιάνεται με μερικές από αυτές τις γάτες και τα πρόσωπα που τις φροντίζουν, εφτά γάτες με τα παρατσούκλια: η ερωμένη, ο κυνηγός, η ψυχοπαθής, ο τζέντλεμαν, ο υπέρ-κοινωνικός, η καταφερτζού και ο παίχτης. Γάτες που εχουν γίνει φίλοι με την πόλη, που εχουν ζήσει σε αυτήν εδω και χιλιαδες χρόνια, εχουν περάσει μέσα από αυτοκρατορίες και κοινωνικοπολιτικές αλλαγές, για να δεθούν στενά με την ιστορία και το πεπρωμένο της. Και που η ταινία της Τόρουν καταγράφει με αγάπη και τρυφερότητα.

https://www.enetpress.gr/

Τατιάνα Καποδίστρια [3,5/5]

Με τον φακό προσαρμοσμένο πολύ συχνά στο ύψος τους, ακολουθούμε επτά αδέσποτες γάτες της Κωνσταντινούπολης στη ζωή τους και στην καθημερινή επαφή τους με τους δίποδους κατοίκους της Πόλης.

Αν ανήκετε, όπως του λόγου μου, στους αδιαπραγμάτευτους πιστούς της θεάς γάτας, θα δείτε ούτως ή άλλως το υπέροχο ντοκιμαντέρ της (εγκατεστημένης στις ΗΠΑ) Τουρκάλας Τορούν, με θέμα τον πολυάριθμο γατοπληθυσμό της Κωνσταντινούπολης. Αλλά την ταινία άλλοι πρέπει να την δουν. Και δεν εννοώ οι κοντόφθαλμοι αρνητές της γάτας, κάτι κυνολάτρες, ξερωγώ, που εξυμνούν την αφοσίωση του σκύλου στον άνθρωπο επικρίνοντας (και κρυφοζηλεύοντας) την νωχελική, θεσπέσια ανεξαρτησία-εκμετάλλευση της ανεπίδεκτης εκπαίδευσης γάτας. Όχι, την ταινία που γυριζόταν επί δυο μήνες στην πολύβουη Ιστανμπούλ χρησιμοποιώντας πειραματικές τεχνικές κινηματογράφησηςπρέπει να την δουν κάτι… απολιτίκ, που λένε πως δεν καταλαβαίνουν γιατί τόση λατρεία με τις γάτες, και πού έγκειται, τέλος πάντων, η πολυτραγουδισμένη χάρη τους; Ε, με οδηγό την κάμερα του Τσάρλι Βούπερμαν (υπέροχη δουλειά στο φιλμάρισμα από θέση γάτας), με διακριτικό συνοδό την ωραία μουσική της Κίρα Φοντάνα, και μέσα από πολύ καλή σκηνοθετική ενορχήστρωση, που συνδυάζει το στοχαστικό με το αλήτικο, θα αναθεωρήσουν. Αδιόρατα, έστω. Όσο πατάει η γάτα.

Πρωταγωνιστές του φιλμ και άτυποι ξεναγοί μας σε αυτή την συναρπαστική και πρωτότυπη βόλτα στην Πόληείναι επτά αδέσποτες γάτες της τουρκικής μητρόπολης: Μπένγκου, η ερωμένη. Ασλάν Παρκάσι, ο κυνηγός. Ψυκοπάτ, η ψυχοπαθής (κλασικά). Ντουμάν, ο τζέντλεμαν. Ντενίζ ο υπέρ-κοινωνικός. Σάρι, η καταφερτζού. Γκαμσίζ, ο «παίχτης». Γατίσιες περιπλανήσεις, γατίσιες ηλιοθεραπείες, γεύματα, επικίνδυνες αποστολές και ραχάτια, μέχρι και γατοκαυγά σε άπαιχτη λήψη θα δείτε φάτσα κάρτα, καθώς ξετυλίγονται οι ξεχωριστές ιστορίες των επτά γάτων αλλά και πολλαπλάσιων ανθρώπων. Διότι μια από τις σημαντικότερες συνιστώσες του ντοκιμαντέρ είναι η σχέση δίποδων και γάτων που κατοικούν στην Ιστανμπούλ. Τα δε περισσότερα απ’ όσα λένε οι γατόφιλοι φίλοι Τούρκοι στην κάμερα της Τορούν είναι περιβόλι. Θα κλείσω με ένα θυμόσοφο που λέει ένας τους: «Οι σκύλοι νομίζουν ότι ο άνθρωπος είναι Θεός οι γάτες, όχι. Δεν είναι αγνώμονες οι γάτες. Απλά ξέρουν καλύτερα».

http://tospirto.net/

ΚΡΙΤΙΚΗ Πάρις Μνηματίδης

Η ταινία που εντυπωσιάζει όπου κι αν προβάλλεται, ακολουθεί 7 διαφορετικούς …γατο-χαρακτήρες στις περιπλανήσεις τους στα σοκάκια, τις αγορές, το λιμάνι, τις ταράτσες, στην Κωνσταντινούπολη και τον Βόσπορο. Μέσα από τις ιστορίες αυτών των εντελώς διαφορετικών 7 γατο-προσωπικοτήτων αλλά και των διαφορετικών ανθρώπων που έρχονται σε επαφή μαζί τους- Οι Γατες της Κωνσταντινούπολης σκιαγραφούν ένα κοντινό, γεμάτο ζεστασιά πορτραίτο της Πόλης.

Άνθρωπος και σκύλος έχουν μια σαφώς οριοθετημένη σχέση εξουσιαστή κι εξουσιαζόμενου και όση αγάπη και τρυφερότητα να υπάρχει και σε αυτήν την αλληλεπίδραση, το μοτίβο του πρώτου να διατάζει με το δεύτερο να υπακούει είναι αυτό που επικρατεί και καθιστά αυτό το δέσιμο κάπως μονόπλευρα επικερδές για το ένα εκ των μερών. Όσον αφορά τον άνθρωπο και τη γάτα τώρα, πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική περίσταση, καθώς εξακολουθεί να υπάρχει μια εξάρτηση της δεύτερης οντότητας από την πρώτη, ωστόσο παρατηρείται και μια συμπεριφορά που δεν ακολουθεί την ίδια προβλέψιμη πορεία με αυτή του σκύλου, μια αυτονομία που μπορεί να μεταφραστεί και ως δυστροπία από αυτούς που περιμένουν έναν πιο συμβατικό κώδικα επικοινωνίας με το κατοικίδιό τους. Το “Kedi” είναι μια μελέτη και ταυτόχρονα ένας φόρος τιμής σε αυτήν την αιώνια συνύπαρξη, που το φόντο της Κωνσταντινούπολης λειτουργεί καταλυτικά για να αποτυπώσει τον τρόπο ζωής μέσα στο άστυ τόσο των ανθρώπων όσο και των μικρών αιλουροειδών, λειτουργεί όμως και σε ένα δεύτερο επίπεδο φέρνοντας στην επιφάνεια τις δυσκολίες της σύγχρονης Τουρκίας, ασκώντας έμμεση αλλά και ξεκάθαρη κριτική στο καθεστώς Erdoğan. Όσο όμως κι αν προσδίδει ένα επιπρόσθετο βάθος αυτή η επιπλέον διάσταση, στο πρώτο πλάνο βρίσκονται ξεκάθαρα οι γεμάτες προσωπικότητα και ζωηράδα γάτες που προκαλούν την αμέριστη συμπάθεια και κεντρίζουν το ενδιαφέρον με τους διαφορετικούς χαρακτήρες τους και την εξυπνάδα τους.

Η δουλειά που έχει γίνει στην κινηματογράφηση είναι αξιοθαύμαστη, τόσο όταν η κάμερα ακολουθεί τα ζώα στις διαδρομές τους σε όχι και τόσο τουριστικά και φωτογενή στενά της Πόλης ή κοντοστέκεται για να αφουγκραστεί τις αφηγήσεις των ανδρών και γυναικών που περιστρέφονται γύρω από τα αξιολάτρευτα ζωντανά όσο και όταν αυτή απογειώνεται επάνω σε ένα drone για να απαθανατίσει σε εναέριες λήψεις την ομορφιά της θρυλικής μεγαλούπολης. Όσοι περιμένουν ωστόσο ένα λεπτομερές οδοιπορικό στα αξιοθέατά της και τις κρυμμένες γωνίες της που αξίζει να ανακαλυφθούν ενδέχεται να απογοητευθούν. Ο φακός είναι αφοσιωμένος στην καθημερινότητα των γατιών που αποτελούν πάντοτε μια απολαυστική παρουσία, και όσο και αν οι ιδιοκτήτες ή απλά οι παρατηρητές των ζώων αυτών έχουν να προσθέσουν στο μείγμα μια ενδιαφέρουσα ιστορία που εμπλουτίζει το υπόβαθρο των διασταυρωμένων διαδρομών τους, την παράσταση κλέβουν αναμενόμενα τα συμπαθέστατα τετράποδα των οποίων οι κινήσεις μονάχα λένε πολλά περισσότερα από οποιαδήποτε περιγραφή. Η δε τρυφερότητα κι ευαισθησία που εμπεριέχεται στην απεικόνιση αυτής της τόσο απλής δραστηριότητας, του χαϊδέματος της γάτας και της ανταπόκρισής της με έναν απαλό ήχο ή την αλλαγή της έκφρασης του προσώπου της συνοψίζει υπέροχα την ουσία πίσω από την ανθρώπινη ανάγκη για την κατοχή του συγκεκριμένου κατοικιδίου.

Αυτό που κάνει το φιλμ να κυλάει σαν νερό και καθιστά τη θέαση εξαιρετικά ευχάριστη, αλλά ταυτόχρονα εμποδίζει την επίτευξη μιας πραγματικά σπουδαίας δημιουργίας με μεγαλύτερες φιλοδοξίες (για παράδειγμα θα μπορούσε να ακολουθηθεί ο δρόμος μιας μελέτης του διαχρονικά χτισμένου δεσμού μεταξύ γατών και ανθρώπων) είναι το πόσο ανάλαφρη αποτελεί, ακόμη κι όταν στο κάδρο μπαίνουν θέματα όπως η ψυχική υγεία ή μέχρι κι ο θάνατος. Όπως για σχεδόν όλα τα αφεντικά είναι κάτι το υπέροχα θεραπευτικό κι επωφελές αυτή η ξεχωριστή συντροφιά με τα ζώα τους, έτσι και η παρακολούθηση του έργου έχει μια επίδραση εξαιρετικά χαλαρωτική και σχεδόν καθαρτική: η χαρά που περιβάλλει τα άτομα που έχουν στη φροντίδα τους τα ζωντανά και οι χειρονομίες με τις οποίες εκείνα το ανταποδίδουν είναι ένα τόσο αυθεντικό συναίσθημα που μεταδίδεται με ευκολία στο θεατή. Εν ολίγοις, δεν είναι μια εμπειρία φτιαγμένη για να κάνει κάποιο σοφότερο, είναι σχεδόν εγγυημένο όμως πως θα του αφήσει μια αίσθηση ζεστασιάς που διαρκεί. Άκρως ψυχαγωγικό, με μια δική του ταυτότητα και τρυφερό με έναν ξεχωριστό τρόπο, έχοντας και μια προσέγγιση που μπορεί να συνεπάρει ακόμη και το μη ζωόφιλο κοινό, το “Kedi” είναι σκέτη απόλαυση, καταφέρνοντας να κάνει το συνηθισμένο θέαμα μιας γαλής σε αστικό περιβάλλον συναρπαστικό.

http://cinefreaks.gr/

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης [3/5]

Για τις εκατοντάδες χιλιάδες αδέσποτες γάτες, της 7ης μεγαλύτερης πόλης του κόσμου , της Κωνσταντινούπολης, οι οποίες αποτελούν ατραξιόν και παγκόσμιο φαινόμενο , είναι αφιερωμένο το ντοκιμαντέρ της Τουρκάλας Σέιντα Τορούν, το οποίο απέσπασε-δικαίως- την προσοχή της κινηματογραφικής βιομηχανίας .

Μονόχρωμες, πολύχρωμες, ενίοτε τσαχπίνες, ενίοτε γυροβόλες και τεμπέλες… πασάδες, με κοιλιά να γουργουρίζει, ψάχνοντας χάδια και συντροφιά, οι γάτες και η γλώσσα του σώματος τους, συναντάει την κινηματογραφική γλώσσα, ενώ στο έργο, δεν γεμίζουν τις ιστορίες των ανθρώπων της πόλης, αλλά καθίστανται οι πρωταγωνίστριες, της καθημερινότητας τους.

Η Τορούν επιλέγει να ακολουθήσει μερικές από τις -αγνώστου κυριότητος- αρσενικές και θηλυκές γάτες, πλαισιώνοντας τα μαγευτικά πανοραμικά πλάνα από το Βόσπορο και τις συνοικίες, με διηγήσεις των φιλόζωων ανδρών και γυναικών,που τις φροντίζουν, συνοδεία σε κάθε μία ιστορία, διαφορετικής μουσικής υπόκρουσης από τουρκικούς λαϊκούς ήχους, μέχρι σύγχρονη τζαζ.

Μακριά από ακαδημαϊκού τύπου αναλύσεις, ούτε όμως και έντονους συναισθηματισμούς, το ντοκιμαντέρ κατευθύνεται από την επιθυμία, να αναδειχθεί η αλληλεπίδραση της σχέσης ανθρώπου- ζώου και αυτό η σκηνοθέτις το καταγράφει μοναδικά. Βλέπουμε ανδρικές φιγούρες που δεν θα μας πήγαινε ποτέ ο νους, να προσφέρουν ανιδιοτελώς, μαθαίνουμε για την χρησιμότητα τους, επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν οι γάτες ρίχνονταν μέσα στα εμπορικά πλοία για να φάνε τα ποντίκια, μέχρι την αποκάλυψη ενός άντρα, ο οποίος φροντίζει δεκάδες γατιά, να παραδεχθεί -μπροστά στην κάμερα-, πως η φροντίδα των αδέσποτων, λειτούργησε ευεργετικά, αποκρούοντας τη θλίψη και τον πόνο που κουβάλαγε μέσα του.

Από το ντοκιμαντέρ απουσιάζει αρκετά, η “παιχνιδιάρικη οπτική”, η οποία θα αποφόρτιζε τις αλλεπάλληλες αφηγήσεις και την μονοτονία-που σε κάποια σημεία είναι εμφανής-υπάρχουν βεβαίως στιγμές, όπου αυτή η ανάλαφρη διάθεση επιτυγχάνεται. Καλύτερη οικογενειακή ταινία στο Φεστιβάλ Sidewalk.

http://screeneye.gr/

Οι Γάτες της Κωνσταντινούπολης (Kedi)

ΓΙΩΤΑ ΤΣΙΟΡΒΑ [4/5]

H Bengu, ο Alsan Parcasi, η Psikopat, ο Duman, o Deniz, η Sari, o Gamsiz και οι φίλοι τους αναλαμβάνουν ρόλο ξεναγού και μας γνωρίζουν την πόλη τους, την Κωνσταντινούπολη.

Γατόφιλοι όλου του κόσμου ενωθείτε. Ήρθε ένα ντοκιμαντέρ να σας μυήσει στον κόσμο των αγαπημένων τετράποδων ενώ ταυτόχρονα θα σας ταξιδέψει στους δρόμους και στα μαγαζιά μιας ιστορικής πόλης.

Το ντοκιμαντέρ της Ceyda Torun έχει διττό ρόλο, με απώτερο σκοπό να κάνει τον θεατή κοινωνό της αγάπης του ανθρώπου για τις γάτες τελικά καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ταξιδιωτικό οδηγό διαφορετικό από τους άλλους. Χωρισμένο σε δύο οπτικές γωνίες, από την μια τα εναέρια πλάνα της Κωνσταντινούπολης και από την άλλη τα πλάνα στο επίπεδο των ματιών των γατιών, η σάρωση της Κωνσταντινούπολης είναι πλήρης. Μικρές και μεγάλες γάτες περιφέρονται στους δρόμους και άνθρωποι όλων των ηλικιών σταματούν για να τους χαρίσουν ένα χάδι. Και εκεί ξεκινάει η σύνδεση ενός ζώου με τον πολιτισμό μιας πόλης. Καθώς «τα αδέσποτα δείχνουν τον πολιτισμό μας».

Οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα στις γάτες εξηγούν τους διαφορετικούς- λόγους για τους οποίους θαυμάζουν και αγαπούν τα εξημερωμένα αιλουροειδή. Άλλος τις θεωρεί γούρι, άλλος θαυμάζει την γυναίκεια φινέτσα της γάτας και την απελευθέρωση της γυναικείας φύσης που θεωρεί ότι συμβολίζουν, άλλος πιστεύει ότι ο ίδιος είναι ο μεσολαβητής του θεού για την φροντίδα αυτών των πλασμάτων, άλλος απλά τις αγαπάει.

Οι ήρωες όμως της ταινίας δεν είναι οι άνθρωποι αλλά οι γάτες. Κάθε μια αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο και με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της γεμίζει τα πλάνα που περιγράφουν την ζωή της. Ο ανθρωπομορφισμός είναι πολύ δύσκολο να αποφευχθεί, κυρίως από την στιγμή που το Kedi δεν είναι ένα εκπαιδευτικό ντοκιμαντέρ αλλά μια ρομαντική απεικόνιση ενός αγαπημένου ζώου σε μια αγαπημένη πόλη. Η συμμετοχή των ανθρώπων δεν περιορίζεται στα ζωοφιλικά τους αισθήματα, αλλά μέσα από τις δηλώσεις τους είναι εμφανή πολιτισμικά και θρησκευτικά πιστεύω. Όταν ένας από τους γατόφιλους έθαβε γατιά στον κήπο του και σημάδευε τους τάφους με σταυρούς, σύμβολο που γνώρισε από ταινίες, τιμωρήθηκε από τον μουσουλμάνο πατέρα του. Ένας άλλος ξεκίνησε να φροντίζει γάτες όταν σε μια δύσκολη οικονομική στιγμή μια γάτα του έδειξε ένα χαμένο πορτοφόλι που είχε μέσα όσα λεφτά ακριβώς χρειαζόταν. Και άλλες πολλές ιστορίες, με την κάθε μια να είναι ξεχωριστή κυρίως για την αλήθεια που κρύβει. Οι περισσότεροι απο τους αφηγητές δεν ξεχνούν και τον θεό στις αφηγήσεις τους καθώς «ο Θεός μας δείχνει την αγάπη του μέσα από αυτά τα πλάσματα».

Οι πιο αυστηροί θα διακρίνουν αντιθέσεις που δεν θα τους βρουν σύμφωνους, όπως όταν ο εκλεπτυσμένος γάτος που τρώει ειδικό gourmet γεύμα κάθε μέρα, χτυπώντας με το πατουσάκι του στο τζάμι του μαγαζιού που τον ταΐζει, θα σταθεί δίπλα δίπλα μ’ ένα παιδί που ζητιανεύει για να φάει. Η΄ όταν σ’ ένα από τα τελευταία πλάνα της ταινίας στο μισό είναι μια γάτα κλεισμένη πίσω από ένα παράθυρο σ’ ένα διαμέρισμα και στο άλλο μισό είναι μια γάτα ελεύθερη. Ενώ η αγάπη για τα ζώα είναι σαφής και αδιαμφησβήτητη στο ύφος του ντοκιμαντέρ, η πεποίθηση που υποστηρίζει ότι οι γάτες καλύτερα να ζουν στον δρόμο απ’ ότι σε σπίτι, γιατί έτσι χάνουν την γατίσια φύση τους, θα ενοχλήσει όσους ζουν με αυτά τα ζώα κάτω από την ίδια στέγη. Κάθε σύννεφο όμως θα εξατμιστεί με το επόμενο πλάνο και την επόμενη μουσούδα.

Το Kedi είναι η ταινία που θα γεμίσει την μεγάλη οθόνη πατούσες και νιαουριτά σε μια overdose γλυκύτητα, που θα ευχαριστήσει κάθε cat person, αλλά ταυτόχρονα θα ξεψαχνίσει την πόλη που αυτές οι ψυχές έχουν διαλέξει για σπίτι τους.

Γιώτα Τσιορβά

Θυμάται τον εαυτό της να κλαίει επειδή η μαμά της δεν ήθελε να την πάει να δει το «Μπάμπι το Ελαφάκι»… Σκασίλα της για το ελαφάκι, σινεμά ήθελε να πάει… και ακόμα αυτό θέλει… να πηγαίνει σινεμά… να βλέπει ταινίες… με αδυναμία στα κινούμενα σχέδια (όσα χρόνια και αν περάσουν!) και μεγάλη της αμαρτία οι ταινίες με μεταφυσικούς πρωταγωνιστές (βαμπίρ, λυκανθρώπους, ζόμπι κτλ.). Παρ’όλα αυτά θα δει τα πάντα. Και σημαντική σημείωση: δεν έχει κοιμηθεί ποτέ σε ταινία, όσο κουρασμένη και αν είναι, όσο βαρετή και να είναι η ταινία. Αρκεί να είναι σινεμά… χόμπι, ανάγκη, εξάρτηση, έρωτας…

http://cinepivates.gr/

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: