Συζήτηση με τον Αντρέι Ταρκοφσκι για τον «Στάλκερ»

Μέση σ’ ένα Απαγορευμένο δάσος -στη Ζώνη- υπάρχει μια κάμαρη που πραγματοποιεί όλες τις Επιθυμίες… Βλέποντας τον Στάλκερ στις Κάννες -δυστυχώς μόνο μία φορά- κατά την διάρκεια των συχνών διακοπών του ηλεκτρι­κού σκεφτόμουν αυτούς τους στίχους: «Κοντά στο γιασεμί υπάρχει μια πέτρα κάτω από αυτήν την πέτρα υπάρχει ένας κρυμμένος θησαυρός…»

Ανοιχτό (Δωρεάν) Μάθημα-Παρουσίαση το Σάββατο 22.6.2019 στις 16.00 | Σεμιναρίων: 1. Σκηνοθεσίας και με Κινητό ή Τάμπλετ, 2. «Κάντο όπως ο Μπέργκμαν»: Ιστορίας και Κριτικής Κινηματογράφου-Κινηματογραφικής Υποκριτικής & Σκηνοθεσίας 3. Μοντάζ Adobe Premiere ή Avid

Αυτά είναι τα πρώτα λόγια ενός ποιήματος του πατέρα μου Αρσένι, Η άσπρη μέρα. Στην αρχή το σενάριο του Καθρέφτη όφειλε να πάρει τον τίτλο η άσπρη μέρα και πράγματι ονομάστηκε έτσι. Αλλά μια επιγραφή, είναι λέξεις, δε διαλέγεται με τρόπο λογικό, αλλά με τρόπο λίγο τυχαίο, είναι ένα καπρίτσιο και μπορούμε γι’ αυτό το λόγο να χρησιμοποιήσουμε οτιδήποτε, οποιαδήποτε φράση, οποιονδήποτε στίχο, αρκεί να είναι όμορφα.

Η «κάμαρα των επιθυμιών» είναι ένα εύρημα του Στάλκερ; Βρίσκεται ήδη μέσα στο μυθιστόρημα των Αδελφών Στρουγγάτσκι που ενέπνευσε την ταινία σας; Τι Αντιπρο­σωπεύει για σας αυτή η κάμαρα;

Στην πρωτότυπη αφήγηση των αδελφών Στρουγγάτσκι, που είναι πολύ διαφορετική από το σενάριο, υπήρχε ήδη ένας τόπος όπου πραγματοποιούνταν οι επι­θυμίες. Εκείνοι όμως τον είχαν παραστήσει με τη μορφή μιας χρυσής σφαίρας, δεν ξέρουμε γιατί.

Μόνο που στο έργο των αδελφών Στρουγγάτσκι οι επιθυμίες εκπληρώνονταν πράγματι εκεί, ενώ στο σενά­ριο, αυτό μένει ένα αίνιγμα. Δεν ξέρουμε αν αυτό είναι αλήθεια η δεν είναι παρά μόνον η φαντασία του Στάλκερ, και για μένα, δημιουργό του φιλμ, κάνει το ίδιο. Μου φαίνεται πως είναι καλά αν αυτό βγαίνει από τη φαντασία του και πως δεν επηρεάζει καθόλου την ιδέα. Αυτό που ενδιαφέρει είναι το ότι οι δυό ταξιδιώτες δεν μπαίνουν μέσα στην κάμαρα.

– Και γιατί δεν μπαίνουν;

Ο Στάλκερ, πρωτ’ απ’ όλα, δεν μπαίνει γιατί δεν πρέπει να μπει, δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει. Είναι αντίθετο στις πεποιθήσεις του. Άλλωστε, αν όλα είναι της φαντασίας του, δεν μπαίνει γιατί ξέρει ότι οι επιθυμίες δεν πραγματοποιούνται εκεί. Γι’ αυτόν, το σπουδαίο είναι να πιστέψουν οι δυό άλλοι πως η κάμαρα μπορεί να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες και να μπουν. Ακόμα και αν τίποτε απολύτως δεν πραγματοποιείται εκεί μέσα. Ο Στάλκερ έχει ανάγκη να βρει ανθρώπους που πιστεύουν σε κάποιο πράγμα, μέσα σ’ έναν κόσμο όπου κανείς δεν πιστεύει πιά σε τίποτα. Τώρα, γιατί ο συγγραφέας δεν μπαίνει εκεί; Αυτό δεν το ξέρουμε, ούτε κι αυτός ο ίδιος το ξέρει. Ούτε που πάει, ούτε τι ψάχνει. Ξέρουμε ότι αυτός ο συγγραφέας είναι χωρίς αμφιβολία ένας ταλαντούχος άνθρωπος, αλλά ήδη φθαρμένος, και ο όποιος γράφει τώρα ο,τι απαιτούν από αυτόν να γράψει, ο,τι περιμένουν από αυτόν οι κριτικοί, οι εκδότες, το κοινό. Στην πραγματικότητα, είναι ένας συγγραφέας της μόδας.

Και δε θέλει πια να συνεχίσει έτσι. Κατ’ αρχήν νομίζει, προφανώς, ότι αν μπει σ ’ αυτή την κάμαρα, ίσως θα γράψει καλύτερα, θα ξαναγίνει ο εαυτός του και θα απελευθερωθεί από το εσωτερικό βάρος που σέρνει.

Αλλά στη συνέχεια, οι σκέψεις του αλλάζουν και λέει: αν μεταμορφωθώ, αν γίνω ευφυής, γιατί θα συνέχιζα να γράφω αφού ο,τι γράψω θα είναι εξ ορισμού ευφυές;

Το νόημα της γραφής είναι να ξεχωρίσεις τον εαυτό σου, να δείξεις στους άλλους αυτό που μπορεί κανείς να κάνει, το καλύτερο που μπορεί να κάνει, αλλά αν, από πριν, ο άνθρωπος είναι ευφυής, τότε γιατί να γράψει, τι μένει να αποδείξει; Η δημιουργία είναι η εκδήλωση της θέλησης.

Αν ο δημιουργός είναι εκ των προτέρων ευφυής, η δημιουργία χάνει κάθε σημασία. Ύστερα, σκέφτεται την ιστορία του «Σκαντζόχοιρου», που ήταν ο κύριος του Στάλκερ και που κρεμάστηκε. Και συμπεραίνει ότι μέσα σ’ αυτή την κάμαρα, δεν είναι τόσο οι επιθυμίες που πραγματοποιούνται —όσο ένα εσωτερικό υπολανθάνον όραμα μέσα στην ψυχή των ατόμων. Η μάλλον, είναι οι αληθινές επιθυμίες, αυτές που αντιστοιχούν σ’ αυτόν τον εσωτερικό κόσμο. Αν, για παράδειγμα, ποθώ τον πλούτο, ίσως δεν είναι ο πλούτος που θα αποκτήσω, αλλά κάποιο πράγμα περισσότερο σύμφωνο με την υπόστασή μου, με την αλήθεια του πνεύματός μου, για παράδειγμα η φτώχεια, που είναι πιο κοντά σ’ αυτό που πραγματικά ζητά η ψυχή μου. Είναι οι κρυφές επιθυμίες. Και ο συγγραφέας φοβάται να μπει στην κάμαρα, γιατί έχει αρκετά κακή γνώμη για τον εαυτό του.

Όσον αφορά το σοφό, αυτός δε θέλει καθόλου να μπει εκεί από την αρχή. Μεταφέρει άλλωστε μια βόμβα για να τα ανατινάξει όλα. Γιατί, κατά τη γνώμη του, είναι ένα μέρος όπου μπορούν να έρθουν άνθρωποι που οι επιθυμίες τους θα είναι απειλή για τη ζωή πάνω στη γη. Αλλά αρνείται το σχέδιό του. Γιατί δεν είναι λογικό να φοβάται ότι έρχονται στην κάμαρα άνθρωποι σπρωγμένοι από μια επιθυμία υπερβολικής εξουσίας. Επίσης γιατί αυτό που θέλουν γενικά οι άνθρωποι είναι πράγματα υπερβολικά πρωτόγονα: λεφτά, κύρος, γυναίκες… Να γιατί δεν καταστρέφει την κάμαρα. Αλλά η άλλη αιτία είναι ότι ο Στάλκερ τον πείθει να μην το κάνει λέγοντάς του ότι πρέπει να διαφυλάξουν έναν τόπο σαν αυτόν εδώ. Όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να έρχονται, να ελπίζουν, οι άνθρωποι που θέλουν κάτι, που έχουν ανάγκη από ένα ιδανικό.

Στο τέλος, ο Στάλκερ θλίβεται από τη μαλθακότητα των ανδρών που δεν μπήκαν στην κάμαρα, διερωτάται για την στάση τους.

Προφανώς, δεν μπήκαν εκεί γιατί είναι φοβιτσιάρηδες. Πρωτ’ απ’ όλα, ο συγγραφέας φοβάται, έχει έντονη συναίσθηση της ασημαντότητάς του, αλλά συγχρόνως λέει στον εαυτό του: γιατί να μπω, αφού σίγουρα δε συμβαίνει τίποτα σ’ αυτό το μέρος και τίποτα δεν πραγματοποιείται;

Από τη μια μεριά οι επιθυμίες δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν εκεί μέσα και δε θα πραγματοποιηθούν.

Και, από την άλλη μεριά, κυρίως, φοβάται να μπει. Είναι μια στάση πολύ αντιφατική, προληπτική. Αυτός είναι ο λόγος που ο Στάλκερ είναι τόσο αποκαρδιωμένος. Γιατί κανείς δεν πιστεύει πραγματικά στην ύπαρξη της κάμαρας.

Γιατί ο συγγραφέας τελικά την αμφισβητεί. Λέει: «πιθανώς δεν υπάρχει καθόλου» και ρωτά τον καθηγητή: «ποιος σας είπε ότι αυτή η κάμαρα υπάρχει;». Ο σοφός δείχνει τον Στάλκερ. Αυτός εδώ φαίνεται λοιπόν σαν ο μόνος μάρτυρας, ο μόνος που να μπορεί να εγγυηθεί ότι η κάμαρα των επιθυμιών υπάρχει, ο μόνος που να πιστεύει. Όλες οι πληροφορίες γι’ αυτό το θέμα έρχονται απ’ αυτόν, έτσι ώστε μπορεί κανείς να πιστεύει ότι όλα είναι αποκυήματα της φαντασίας του.

Για αυτόν, το χειρότερο δεν είναι ότι φοβήθηκαν, αλλά ότι δεν πίστεψαν. Ότι δεν υπήρχε πιά τόπος για την πίστη.

Για τι είδους πίστη πρόκειται;

Η πίστη είναι η πίστη. Χωρίς αυτήν ο άνθρωπος στερείται κάθε πνευματικής ρίζας, είναι σαν τυφλός. Δώσαμε διάφορα περιεχόμενα στην πίστη, σε διάφορες εποχές. Αλλά αυτό που ενδιαφέρει τον Στάλκερ, σ’ αυτή την περίοδο της αποσύνθεσης της πίστης, είναι να ανάψει μια σπίθα, μια πεποίθηση στην καρδιά των ανθρώπων.

Η προσέγγιση στη Ζώνη είναι απαγορευμένη από τις αρχές. Αυτό άραγε είναι συμβολικό, σημαίνει ότι η εξουσία δε θέλει να πραγματοποιήσει ο άνθρωπος τις βαθειές του επιθυμίες;

Μου είναι δύσκολο να πω γιατί η προσέγγιση είναι απαγορευμένη. Ίσως για μια αιτία, ίσως για κάποιαν άλλη. Αλλά, πράγματι, είναι πολύ επικίνδυνο ν’ αφήσεις τους ανθρώπους να μπουν μέσα στη Ζώνη, γιατί μπορούν να έρχονται εκεί με επικίνδυνες για την κοινωνία επιθυμίες. Είναι, πιθανώς, μια κίνηση αυτοάμυνας. Είναι φυσιολογικό, εξ’ άλλου: κάθε κοινωνία προσπαθεί να διαφυλάξει τη σταθερότητά της.

Τα μονοπάτια που οδηγούν στην κάμαρα αλλάζουν διαρκώς και δεν ξέρει κανείς ποιο να διαλέξει. Ο κίνδυνος έρχεται από παντού.

Η ασφάλεια του ταξιδιού εξαρτάται από τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, από τις εσωτερικές του διαθέσεις, όπως το λέει ο Στάλκερ σ’ έναν από τους μονολόγους του. Αν οι ταξιδιώτες έρχονται με ειλικρινείς επιθυμίες, δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν.

Αν όχι, όλα αλλάζουν και ο τόπος γίνεται επικίνδυνος. Ξαφνικά μπορούν να εμφανιστούν κάποια εμπόδια, κάποιες αλλαγές…

Το κομμάτι υφάσματος που τύλιγε τη βίδα που ο Στάλκερ πέταξε για να ανοίξει γι’ αυτόν τον ίδιο το μονοπάτι, είναι πολύ όμορφο οπτικά.

Αυτό δεν έχει μια ιδιαίτερη σημασία. Πως να αποφασίσει αν το μονοπάτι είναι επικίνδυνο ή όχι; Κανείς δεν ξέρει τι υπάρχει μπροστά. Αλλά μπορεί κανείς να το πετάξει, μακριά.

Σε μια στιγμή, ο ένας από τους δύο απομακρύνεται από τους άλλους, κατόπιν ξανασμίγει Ανεξήγητα μ ’ αυτούς στο ίδιο σημείο, όπως μέσα σ ’ ένα όνειρο.

Ο επιστήμονας απομακρύνεται γιατί ψάχνει το σακίδιό του. Γιατί ξαναβρίσκονται στο ίδιο σημείο; Πρώτα απ’ όλα, μπορούσαν να χαθούν. Είναι μια πρώτη εξήγηση. Στη συνέχεια, αν η Ζώνη έχει τις δυνατότητες που της αποδίδει ο Στάλκερ, μπορεί να υπάρχουν εκατομμύρια εξηγήσεις γι’ αυτό το φαινόμενο. Τελικά είναι πιθανό να τους οδηγεί από τέτοιες στροφές επίτηδες, για να δημιουργήσει αυτή την ατμόσφαιρα μαγείας. Στο τέλος δεν μπορεί κανείς να ξέρει αν η κάμαρα υπάρχει η όχι.

Και το τηλέφωνο που χτυπά μέσα στο εγκαταλειμμένο σπίτι; Είναι πολύ όμορφο, αλλά πως μπορεί να συμβεί;

Στο κάτω-κάτω της γραφής είναι πολύ πιθανό να υπάρχει εκεί ένα παλιό τηλέφωνο, που δεν καταστράφηκε και που κάποιος το χρησιμοποιεί. Γιατί θα ήταν απίθανο;

Ο Στάλκερ έχει κάτι από έναν προφήτη. Είναι ένα είδος Χριστού…

Ναι, έναν προφήτη που πιστεύει ότι η ανθρωπότητα πρόκειται να χαθεί από έλλειψη πνευματικής ζωής. Στην πραγματικότητα, αυτή η ιστορία είναι η κρίση ενός από τους τελευταίους ιδεολόγους.

Γιατί το φιλμ ονομάζεται Στάλκερ και όχι «η κάμαρα των επιθυμιών η απλά «Ζώνη»;

Η «κάμαρα των επιθυμιών» είναι πολύ κοινό. Και έπειτα ελπίζω ότι το φιλμ είναι ρεαλιστικό, όχι φανταστικό η μυθοπλαστικό. Η «Ζώνη», έχει μια έννοια πολύ ειδική, πολύ τεχνολογική. Ενώ Στάλκερ είναι απλά το όνομα του ανθρώπου την ιστορία του όποιου διηγούμαστε.

Είναι η ιστορία του που μετράει.

Πως βλέπετε το τέλος της ταινίας σας;

Ξανάρχονται πίσω. Η γυναίκα του Στάλκερ βλέπει πως είναι εντελώς κατεστραμμένος, γιατί κανείς δεν τον πιστεύει, γιατί κανείς δεν πιστεύει στην ιστορία του.

Και το κοριτσάκι;

Η γυναίκα του του λέει τότε: «Θέλεις να έρθω μαζί σου;» Αυτός απαντά: «Κανείς πιά δε θα έρθει μαζί μου, γιατί κανείς πιά δεν επιθυμεί τίποτε, δεν έχει κάτι να επιθυμήσει». Αυτή επιμένει: «Θέλεις να έρθω μαζί σου; γιατί εγώ έχω κάτι να ζητήσω.» Αυτός απαντά: « Όχι, γιατί ίσως υποχωρήσεις κι εσύ». Όλα αυτά είναι ακατανόητα. Αρνείται να την οδηγήσει για λόγους που δεν καταλαβαίνουμε. Ίσως γιατί ο συγγραφέας τον έπεισε ότι δε θα κατάφερνε τίποτα και ότι αυτό το μέρος είναι νοσηρό, άχρηστο. ‘Η μάλλον γιατί είναι πεισμένος και αυτός ο ίδιος. Να γιατί δεν πρέπει να οδηγήσει τη γυναίκα του. Αλλά πρέπει να οδηγήσει τους άλλους για να τους μεταδώσει το μικρόβιο του ιδεαλισμού. Όσο, για το κοριτσάκι, δεν ξέρω… Η ελπίδα, απλά. Τα παιδιά είναι πάντα η ελπίδα. Ίσως γιατί αυτά είναι το μέλλον. ’ Εν πάση περιπτώσει η ζωή αποφάσισε έτσι.

Οι μυστηριώδεις δυνάμεις του μικρού κοριτσιού;

Κατά κάποιο συμβολικό τρόπο, αναπαριστούν προφανώς προοπτικές, νέες δυνάμεις, που ακόμα μας είναι άγνωστες στον πνευματικό τομέα, αλλά επίσης στο χειροπιαστό κόσμο. Άλλωστε μπορεί να σημαίνουν και άλλο πράγμα. Πάντα οι άνθρωποι περίμεναν το τέλος του κόσμου, πιθανόν γιατί η ζωή τους δεν τους ικανοποιούσε. Παρ’ ολ’ αυτά, η ζωή συνεχίζεται. Είναι αλήθεια ότι άλλοτε δεν υπήρχε η ατομική βόμβα. Τώρα, αυτή δίνει μια αποκαλυπτική διάσταση.

– Με ποιόν θα κάνει ο Στάλκερ το επόμενο ταξίδι:

Είχα τήν ιδέα να κάνω μιά άλλη ταινία, τής όποιας τα πρόσωπα θα ήταν η γυναίκα, η μικρή, ο συγγραφέας και ο Στάλκερ. Και εκεί, προφανώς, όπως του αφαιρούν την πίστη, γίνεται φασίστας.. Και επίσης, αφού κανείς δε θέλει να πάει μαζί του, οδηγεί τους ανθρώπους με τη βία.

Ποιά είναι η αντίδρασή σας όταν κάποιος σας λέει ότι ο Στάλκερ είναι μια ταινία απελπισμένη;

Δεν ξέρω, δε νομίζω. Σκέφτομαι ότι ένα έργο τέχνης δεν μπορεί να βασιστεί σε τέτοιου είδους συναισθήματα, ότι οφείλει να έχει μια σημασία πνευματική, θετική, να μεταφέρει την ελπίδα και την πίστη. Δεν νομίζω ότι η ταινία μου είναι απελπισμένη, αλλιώς δεν είναι έργο τέχνης. Ακόμα κι αν υπάρχουν στιγμές απελπισίας, συναισθήματα απελπισίας, κυριαρχεί πάνω σ’ αυτά. Είναι ένα είδος κάθαρσης. Είναι μια τραγωδία και η τραγωδία δεν είναι απελπισμένη. Είναι μια ιστορία καταστροφής, που αφήνει όμως στο θεατή μια αίσθηση ελπίδας, εξ αιτίας ακριβώς αυτής της κάθαρσης που περιέγραψε ο Αριστοτέλης. Η τραγωδία εξαγνίζει τον άνθρωπο. .

— Η ταινία σας έχει κάτι από έναν πλατωνικό διάλογο όπου συμβαδίζουν ποίηση καί φιλοσοφία.

Ναι, έχει κανείς αυτή την αίσθηση της αναλογίας, γιατί πράγματι δεν είναι ένα ταξίδι, αλλά ένα είδος διάλογου, όπου τά πρόσωπα ανακαλύπτουν τους εαυτούς τους. Έχω τη γνώμη ότι οι αληθινοί φιλόσοφοι είναι πάντα ποιητές καί αντίστροφα. Είχα ανάγκη από εικόνες, από σύμβολα πολύ συγκινητικά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στερούνται διανοητικής σημασίας. Κάθε εικόνα, όσο συγκινητική και να είναι —και οφείλει να είναι— έχει ένα περιεχόμενο διανοητικό πολύ συγκεκριμένο, πολύ σημαντικό. Να γιατί δεν μπορώ νά ξεχωρίσω το ένα από το άλλο.

Γιατί διαλέξατε για πρόσωπα ένα συγγραφέα και έναν επιστήμονα; .

Πρώτ’ από όλα ο επιστήμονας. Υπάρχει ένας πολύ απλός λόγος: ποιος μπορεί να πάει να βάλει μια βόμβα; Αυτό το έργο είναι πιο εύκολο σ’ έναν επιστήμονα από τεχνική άποψη: έχει στη διάθεσή του ένα εργαστήριο, τα απαραίτητα μέσα. Αυτό πάει να πει ότι δεν ήταν απαραίτητο να είναι επιστήμονας, μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε, αλλά θα ήταν πιο δύσκολο να οργανώσει την υπόθεση της βόμβας.

Και ο συγγραφέας;

Α, είναι για μένα μια πολύ σπουδαία προσωπικότητα. Φυσικά, μπορούσε επίσης να είναι κάποιος άλλος. Ένας ζωγράφος, ένας μουσικός, ένας ποιητής, οποιοσδήποτε, αρκεί να είχε κάποια πνευματική δραστηριότητα. Λοιπόν, γιατί όχι ένας συγγραφέας.

Καθεμιά από αυτές τις τρεις προσωπικότητες σας αντιπροσωπεύει λίγο. Είναι ένα τρίτο του Ταρκόφσκι κατά κάποιον τρόπο, έτσι δεν είναι;

Ναι, αλλά αυτός που μ’ αρέσει περισσότερο είναι ο Στάλκερ. Είναι το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μου, αυτό επίσης που είναι το λιγότερο πραγματικό. Όσο για το συγγραφέα, αισθάνομαι πολύ κοντά σ’ αυτόν. Είναι μια προσωπικότητα αντιφατική, αλλά, νομίζω, ικανή να βρει μια πνευματική διέξοδο για να ξεπεράσει το πρόβλημά της. Ο Επιστήμονας, δεν ξέρω. Είναι μια πολύ

περιορισμένη προσωπικότητα, δε θα ήθελα πολύ να με αντιπροσωπεύει. Αν και, παρά τα πρόδηλα όριά του, δέχεται να αλλάξει γνώμη, έχει αρκετά ανοιχτό μυαλό, ικανό να κατανοήσει.

Σ’ αύτήν την ταινία, όπως και στον Καθρέφτη, το νερό παίζει μεγάλο ρόλο. Βλέπουμε πολλές σκηνές κάτω από το νερό, με καταπληκτικά χρώματα. Σε τι ανταποκρίνεται αυτό, τι σας έκανε να διαλέξετε αυτά τα χρώματα;

Δεν ξέρω. Και επίσης, νομίζω ότι αν αρχίσω να συζητώ γι’ αυτά δε θα τελειώσουμε ποτέ. Όπως και νάχει όταν κάναμε το γύρισμα πλησιάσαμε αυτά τα προβλήματα σαν ζωγράφοι.

Τα ερείπια, η τα σκουριασμένα Αντικείμενα που φωτογραφίζετε κάτω από το νερό, τα βρήκατε εκεί η τα μεταφέρατε;

‘Ορισμένα βρίσκονταν ήδη εκεί, άλλα μεταφέρθηκαν.

Πως βλέπετε τη Ζώνη; Σαν ένα φανταστικό τόπος.

– Δεν ξέρω. Κατά κάποιον τρόπο είναι το προϊόν της φαντασίας του Στάλκερ. Σκεφτήκαμε ως εξής: τον τόπο αυτόν, τον δημιούργησε ο Στάλκερ, για να ξεναγεί τους άλλους, για να τους πείθει πως η δημιουργία του είναι πραγματική: όπως τα αντικείμενα μέσα στο νερό, η φωτιά που άναψε και που ως εκείνη τη στιγμή έκαιγε αθέατη για τους άλλους. Δέχομαι απόλυτα την ιδέα ότι αυτός ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον Στάλκερ για να δημιουργήσει με τη σειρά του μια πίστη, την πίστη μέσα στην πραγματικότητά της. Πρόκειται για μια υπόθεση που διακατείχε όλους μας καθώς δημιουργούσαμε αυτόν τον κόσμο. Είχαμε μάλιστα κατά νου το σχέδιο μιας τελικής παραλλαγής όπου θα λέγαμε στο θεατή πως όλα τα εφηύρε ο Στάλκερ και πως είναι απελπισμένος γιατί κανείς δεν τον πιστεύει. Σκεφτείτε έναν άνθρωπο, εμένα αν ήμουν πλούσιος, που θα δημιουργούσε έναν κόσμο από κάθε λογής εξαρτήματα, ένα σπίτι, ας πούμε, και θα οδηγούσε εκεί τους φίλους του, με σκοπό να δημιουργήσει κάποια εντύπωση. Προσωπικά, δε θα αποκάλυπτα ποτέ ότι γνωρίζω αυτόν τον τόπο από παλιά, ότι τον δημιούργησα. Θα ήταν μια εμπειρία, ένα συγκλονιστικό συναίσθημα. Πρόκειται για τη βάση της δημιουργίας σ’ ο,τι θα μπορούσαμε ν’ αποκαλέσουμε «επάγγελμα του Στάλκερ».

– Σε κάποια, στιγμή, υπάρχει μια φράση που λέει πως οι διανοούμενοι θέλουν να αμείβονται για την παραμικρή κίνηση της ψυχής τους.

– Ναι, είναι ο Στάλκερ που το λέει, κάπου στο τέλος. Η αλήθεια είναι πως μέσα στο σύγχρονο κόσμο, οι άνθρωποι θέλουν να αμείβονται για όλα. Όχι αναγκαστικά με χρήματα. Αλλά, τι τα θέλετε, το άτομο που συμπεριφέρεται μ’ έναν ηθικό τρόπο θέλει ν’ αναγνωρίζεται αυτή η ηθική συμπεριφορά. Νομίζω πως τέτοιος είναι ο προσανατολισμός του σύγχρονου ανθρώπου, αποτέλεσμα της απώλειας της πνευματικής ζωής.

– Θέλετε να μας μιλήσετε για την επόμενη ταινία σας που θα τιτλοφορείται Ταξίδι στην Ιταλία;

– Άρχισα μόλις να δουλεύω. Φοβάμαι να μιλήσω, γιατί, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα για να πω. Είναι πολύ νωρίς ακόμη.

  • (Η συζήτηση έγινε στη Ρώμη τον Ιούλιο του ’80. Αναδημοσιεύεται από το περιοδικό Posilif Νο 247, Οκτώβριος 1981 μετάφραση: Αλεξάνδρα Μαρσεναί.)  ΟΘΟΝΗ Τεύχος 7.

«Κάντο όπως ο Μπέργκμαν»: Εντατικό Θερινό Σεμινάριο Ιστορίας και Κριτικής  Κινηματογράφου, Κινηματογραφικής Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας || σε τιμή προσφοράς μόνο για το  καλοκαίρι!!

Εντατικό Θερινό Σεμινάριο Εκμάθησης Μοντάζ (Adobe Premiere) και Σκηνοθεσίας || σε τιμή προσφοράς μόνο για το καλοκαίρι!!

Εντατικό Θερινό Σεμινάριο Εκμάθησης Μοντάζ (Avid)  σε τιμή προσφοράς μόνο για το  καλοκαίρι!

Εντατικό Θερινό Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου και Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους με κινητό, τάμπλετ, dslr, mirrorless ή GOPRO κάμερες ||| σε τιμή προσφοράς μόνο για το καλοκαίρι!

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: