Revenge (2017) Σκηνοθεσία: Κοραλί Φαρζάτ | αναλυτική παρουσίαση, trailer, η γνώμη των κριτικών

Γαλλία Θρίλερ Δράσης Περιπέτεια Odeon Γαλλικά Αγγλικά 2017 108′ Έγχρωμη 3 Μαΐου 2018 Κοραλί Φαρζάτ Ματίλντα Άννα Ίνγκριντ Λουτζ Κέβιν Τζάνσενς Βενσάν Κολόμπ Γκιγιόμ Μπουσέντ

Σκηνοθεσία: Κοραλί Φαρζάτ

Ηθοποιοί: Ματίλντα Άννα Ίνγκριντ Λουτζ, Κέβιν Τζάνσενς, Γκιγιόμ Μπουσέντ, Βενσάν Κολόμπ

Είδος: Δράσης, Θρίλερ, Περιπέτεια

Ημερομηνία Εξόδου: 3 Μαΐου 2018

Σεμινάριο Πρακτικής Κινηματογράφου: Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Κινηματογραφικής Υποκριτικής,Εικονοληψίας-
Διεύθυνσης Φωτογραφίας και Μοντάζ:Πρώτο Επίπεδο Αυτοτελές

Σεμινάριο Ιστορίας-Θεωρίας-Κριτικής Κινηματογράφου 2018

 

revenge 2017

ΣΥΝΟΨΗ

Τρεις πλούσιοι, παντρεμένοι άνδρες συναντιούνται για το ετήσιο, καθιερωμένο κυνήγι τους στην έρημο. Μόνο που αυτήν τη φορά, ο ένας θα φέρει μαζί και την ερωμένη του, μια σέξι «Λολίτα» που με το σεξαπίλ της θα προκαλέσει γρήγορα το ενδιαφέρον των άλλων δύο. Τα πράγματα θα βγουν εκτός ελέγχου όταν οι τρεις άνδρες εκμεταλλεύονται τη νεαρή κοπέλα και την εγκαταλείπουν στην κόλαση της ερήμου, θεωρώντας τη νεκρή. Διψασμένη για εκδίκηση, εκείνη θα επιστρέψει και θα μετατρέψει το κυνήγι στο πιο ανελέητο και αιματηρό ανθρωποκυνηγητό.

Revenge

(2017) on IMDb 6.4/10

Synopsis EN

Never take your mistress on an annual guys’ getaway, especially one devoted to hunting – a violent lesson for three wealthy married men.Never take your mistress on an annual guys’ getaway, especially one devoted to hunting – a violent lesson for three wealthy married men

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

Χώρα: Γαλλία

Γλώσσα: Γαλλικά, Αγγλικά

Διάρκεια: 108′

Σενάριο: Κοραλί Φαρζάτ

Παραγωγή: Μαρκ-Ετιέν Σβαρτς, Ζαν-Ιβ Ρομπέν, Μαρκ Στανιμίροβιτς

Φωτογραφία: Ρόμπρεχτ Χέιβαρτ

Μοντάζ: Κοραλί Φαρζάτ, Μπρούνο Σαφάρ, Ζερόμ Ελταμπέτ

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Πιερ Κεφελεάν

Μουσική: Rob

Διανομή:

Odeon (Ελλάδα)

Η ταινία που σόκαρε κοινό και κριτικούς στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου, όπως στη Μέκκα του ανεξάρτητου κινηματογράφου, Sundance, αλλά και σε αυτό του Τορόντο. Ένα indie διαμάντι γεμάτο συμβολισμούς, εκδίκηση και πολύ αίμα.

Ο Φοίνικας γεννιέται από τις στάχτες του

Η Τζεν (Ματίλντα Λουτζ) είναι μια νεαρή, ανέμελη και αφελής κοπέλα που υπόκειται στις επιθυμίες των ανδρών, που την αντιμετωπίζουν ως σεξουαλικό αντικείμενο που πρέπει να ικανοποιεί τις ορέξεις τους. Η συμμετοχή της στην ανδρική παρέα θα ξυπνήσει πρωτόγονα ένστικτα και θα αποβεί για όλους μοιραία. Κυρίως όμως για τους τρεις άνδρες που πίστεψαν ότι δεν θα είναι καθόλου δύσκολο να την εκμεταλλευτούν. Σύντομα η κατάσταση θα ξεφύγει από τα όρια με αποτέλεσμα η Τζεν να καταλήξει νεκρή. Η μήπως όχι;

«Ακόμα κι αν δεν πεθαίνει σωματικά, ο χαρακτήρας πεθαίνει συμβολικά», αναφέρει η σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίας, Κοραλί Φαρζάτ, για την ηρωίδα της. «Τραυματισμένη σε όλο το σώμα, αυτή η γλυκιά και ασήμαντη κούκλα θα αναγεννηθεί ως μια σκληρή και κτηνώδης γυναίκα που δεν συγχωρεί. Μια γυναίκα δυνατή που δεν χειραγωγείται και δεν κακοποιείται», προσθέτει η Φαρζάτ, θίγοντας ένα ζήτημα φλέγον, αυτό της γυναικείας κακοποίησης, που εδώ και καιρό βρίσκεται στο προσκήνιο.

Όπως ο Φοίνικας αναδύεται από τις στάχτες του, έτσι και η Τζεν, ξεφεύγοντας από τα όρια του ρεαλισμού, αναγεννιέται και από εύθραυστη «γατούλα» μεταμορφώνεται σε μια σκληρή γυναίκα που με ένα ημιαυτόματο όπλο και δολοφονικές προθέσεις παίρνει τον έλεγχο στα χέρια της. Είναι λες και η Τζεν επιστρέφει με μια υπερδύναμη που πηγάζει από τη συσσωρευμένη βία που έχει κατά καιρούς δεχτεί, με κάθε τρόπο, λόγω του φύλου της και της ομορφιάς της. «Σε ένα επίπεδο, η ταινία συμβολίζει την απομάκρυνση από ένα συγκεκριμένο μοτίβο γυναίκας που συχνά αναπαριστά ο κινηματογράφος, αυτό του σεξουαλικού αντικείμενου. Στην αρχή, η ταινία παίζει πολύ με αυτή την αναπαράσταση, την οποία και υπηρετεί στο έπακρο προκειμένου να γίνει ακόμα πιο έντονη η μεταστροφή στη συνέχεια. Η Τζεν γίνεται ο δυνατός χαρακτήρας της ταινίας, μια σούπερ ηρωίδα και η κινητήρια δύναμη όλης της δράσης», σημειώνει η Φαρζάτ.

Δεν αργεί η στιγμή που η Τζεν θα γεμίσει την έρημο με ποτάμια αίματος από τους τρεις άνδρες που πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να ξεφύγουν αλώβητοι από τα όσα έκαναν. Δεν αργεί η στιγμή που ο κυνηγός γίνεται το θήραμα.

Ένα pop-art μακελειό

Το «Revenge» είναι μια ιστορία βιασμού και κακοποίησης που καταλήγει σε ένα ακραίο λουτρό αίματος, πάντα με γνώμονα το στιλ και τον συμβολισμό. Για τον λόγο αυτό, η Φαρζάτ «έντυσε» την ταινία με κραυγαλέα φλούο χρώματα και indie ηλεκτρονική μουσική, δημιουργώντας ένα insta-cult φιλμ για γερά στομάχια. «Ο τρόπος με τον οποίο σκηνοθέτησα την ταινία έχει στόχο να υποβάλει τον θεατή σε ένα σκληρό, σαρκικό, αισθητηριακό, εχθρικό, βίαιο κόσμο. Για τον λόγο αυτό, δεν πάτησα στον ρεαλισμό και προτίμησα να φτιάξω ένα αγνό genre που προκαλεί συναισθήματα, έναν κόσμο που πολλαπλασιάζει τις αισθήσεις, μια ολοκληρωτική βύθιση σε ένα χάος μεταξύ φαντασμαγορίας και πραγματικότητας».

Το «Revenge» αποτελεί το ντεμπούτο της Κοραλί Φαρζάτ στη μεγάλη οθόνη. Πριν από αυτό, είχε ήδη ξεχωρίσει για το μικρού μήκους «The Telegram», που απέσπασε 13 συνολικά βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ, καθώς και για το επίσης μικρού μήκους φιλμ επιστημονικής φαντασίας «Reality+» που επίσης διακρίθηκε σε φεστιβάλ. Με το «Revenge», η Γαλλίδα σεναριογράφος και σκηνοθέτης μπαίνει με δυναμικά στο πάνθεον του extreme horror με προέλευση εκ Γαλλίας.

Οι επιρροές

Βλέποντας κανείς το «Revenge», σίγουρα θα διακρίνει πως οι επιρροές της Φαρζάτ προέρχονται από σινεφίλ ταινίες όπως «Το Φεγγάρι» (1979) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, το «Drive» (2011) του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν και, φυσικά, το «Κάτω από το Δέρμα» του Τζόναθαν Γκλέιζερ, ενώ και ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ είναι νοερά παρών. «Οι σκηνοθέτες που με επηρέασαν έφτιαξαν ένα πραγματικά σκληροπυρηνικό είδος ταινιών, εκεί όπου η βία και τα όνειρα συνυπάρχουν, εκεί που η δύναμη του συμβολισμού είναι εκρηκτική», αναφέρει η Φαρζάτ. «Μέχρι τώρα, αυτός ο τύπος κινηματογράφησης έχει γίνει σχεδόν αποκλειστικά από τους άνδρες. Το ‘’Revenge’’ είναι το όραμά μου για την είσοδο μιας γυναίκας σκηνοθέτιδας στο συγκεκριμένο είδος ταινιών», συμπληρώνει.

Η μουσική

Καθώς η ιστορία κινείται προς τα εμπρός, οι διάλογοι γίνονται όλο και πιο σπάνιοι μέχρι που εξαφανίζονται και αντικαθίστανται από ήχο, εικόνες και αισθήσεις. Σε αυτό το σημείο, η μουσική είναι κλειδί και έτσι, το επαναλαμβανόμενο, σχεδόν υπνωτιστικό soundtrack με τις δόσεις electro δίνει σιγά-σιγά τη θέση του σε πιο ξεκάθαρους και δυναμικούς ήχους, που θυμίζουν αυτούς του Τζον Κάρπεντερ και των Daft Punk.

revenge i gnomi ton kritikon

revenge 2017 001

Revenge

Από Χρήστο Μήτση – 03/05/2018  [1/5]

Τρεις άντρες συναντιούνται για ένα ολιγοήμερο κυνήγι στην έρημο. Ένας από αυτούς φέρνει μαζί και τη σέξι ερωμένη του, η οποία πέφτει θύμα βιασμού και σπρώχνεται από την άκρη ενός γκρεμού όταν τα πράγματα βγουν εκτός ελέγχου. Πολύ λογικά οι τρεις φίλοι τη θεωρούν νεκρή, σε μια στιλιζαρισμένη, σεναριακά εξωπραγματική και ιδεολογικά διφορούμενη ιστορία θηλυκής εκδίκησης, προορισμένη για cult μεταμεσονύχτιες προβολές.

Το θέμα της γυναικείας αντιμετώπισης από την αντρική εξουσία επανέρχεται όλο και συχνότερα στο σύγχρονο σινεμά και η πρώτη ταινία της Γαλλίδας Κοραλί Φαρζά­ έχει κάτι να προσθέσει στο επίκαιρο θέμα. Τι ακριβώς είναι αυτό όμως; Η Φαρζά επιλέγει να το πει μέσα από μια στιλιζαρισμένη στο έπακρον ιστορία θηλυκής εκδίκησης, φωτογραφημένη σαν glossy διαφημιστικό που ενισχύει την εικόνα της γυναίκας ως σεξουαλικού αντικειμένου και γραμμένη σαν μια αλληγορική φαντασία με ελάχιστα ψήγματα ρεαλισμού: τρεις άντρες συναντιούνται για ένα ολιγοήμερο κυνήγι στην έρημο. Ένας από αυτούς φέρνει μαζί και τη σέξι ερωμένη του, η οποία πέφτει θύμα βιασμού και σπρώχνεται από την άκρη ενός γκρεμού όταν τα πράγματα βγουν εκτός ελέγχου.

Πολύ λογικά οι τρεις φίλοι τη θεωρούν νεκρή, αλλά εκείνη όχι μόνο επιζεί από πτώση δεκάδων μέτρων πάνω σε έναν αιχμηρό κορμό δέντρου, αλλά αναγεννιέται κιόλας από τις στάχτες της (το «τατουάζ» του φοίνικα). Ακολουθεί μια βίαιη, βασανιστική κι αιματοβαμμένη τιμωρία, προβλέψιμη εξέλιξη ενός σεναριακά εξωπραγματικού και ιδεολογικά διφορούμενου revenge thriller, προορισμένου για cult μεταμεσονύχτιες προβολές.

Γαλλία. 2017. Διάρκεια: 108΄. Διανομή: ODEON.

http://www.athinorama.gr/

revenge 2017 002

REVENGE (2018)

ΕΙΔΟΣ: Θρίλερ Αγωνίας

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κοραλί Φαρζά

ΚΑΣΤ: Ματίλντα Λουτς, Κέβιν Γιάνσενς, Βενσάν Κολόμπ, Γκιγιόμ Μπουσέντ

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 108′

ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

του Ηλία Φραγκούλη [4/5]

Ξανθιά bimbo, γκόμενα παντρεμένου επιχειρηματία, πέφτει θύμα βιασμού από συνεργάτη του σε ερημική βίλα του πρώτου. Θα τους απειλήσει για να φροντίσουν να φύγει από εκεί άμεσα, αλλά πάνω στην όλη κόμπλα, σκοπίμως, ο εραστής της θα τη «στείλει» από γκρεμό. Μεγάλο λάθος!

Πολλά και ευχάριστα νέα μας φέρνει τούτη η ταινία. Αρχικά, η σχολή του γαλλικού σινεμά τρόμου ανακάμπτει. Μετά το περσινό «Raw» της Ζουλιά Ντικουρνό, ξανά από γυναίκα γίνεται το θαύμα! Το «Revenge» είναι ένα χάρμα οφθαλμών και… αιματοκυλίσματος, που σέβεται το παρελθόν τού genre των ταινιών εκδίκησης από τα 70s (και δη με θύματα γένους θηλυκού). Για να το εκφράσω επακριβώς, αυτό που θα παρακολουθήσεις να συμβαίνει εδώ είναι κάτι σαν υποθετική «παραγγελιά» στον… Τζόναθαν Γκλέιζερ, να γυρίσει στυλιζέ exploitation mash-up του «I Spit on Your Grave» (1978) με το «The Hills Have Eyes» (1977)! Οι fans / αναγνώστες που γνωρίζουν πως μεταξύ μας μιλάμε μια κοινή γλώσσα (φιλμική και αισθητικής) έπιασαν τις αναφορές και βάζουν με τον νου τους το αποτέλεσμα, ας προχωρήσουν σε μια… πρόωρη εκσπερμάτιση, πριν καν τρέξουν προς τη πλησιέστερη αίθουσα.

Μιλάμε για σκηνοθετικό ντεμπούτο γυναίκας που έχει διαβάσει καλά το μάθημά της. Σκηνικό ερήμου, από εκείνα στα οποία μόνο ένα σκληρό αρσενικό θα μπορούσε να επιζήσει ή να «δαμάσει». Ελικόπτερο προσγειώνεται και αφήνει σε βιλάρα την ξανθούλα bimbo Τζεν και τον (προφανώς) πλούσιο γόη Ρίτσαρντ. Νομίζουμε πως πρόκειται για κανονικό ζευγάρι, όμως όταν εκείνος καλεί τη σύζυγο στο τηλέφωνο και μαθαίνουμε πως έχει και παιδιά, αντιλαμβανόμαστε τη θέση τής Τζεν. Είναι το σεξουαλικό αντικείμενο, το κορόιδο που πάντοτε ελπίζει πως εκείνος θα πάρει το διαζύγιο και κατόπιν θα την «αποκαταστήσει». Προσωρινά, κάνει το κέφι του με τον κώλο της και περιμένει να έρθουν και δύο κολλητοί του από τη δουλειά, με τους οποίους μοιράζεται το hobby του κυνηγιού. Οι τύποι θα σκάσουν μύτη αναπάντεχα νωρίς, θα πάθουν σοκ βλέποντας… τις αναλογίες της Τζεν, θα ζηλέψουν την τύχη του Ρίτσαρντ. Η νύχτα θα τους φέρει στα όρια της… στύσης, ο οικοδεσπότης, όμως, θα «ευνουχίσει» κάθε ονείρωξη ομαδικού ερωτικού παιχνιδιού.

Την επόμενη μέρα, η Τζεν θα μείνει μόνη με τους δύο επισκέπτες / φίλους του εραστή της και ένας από αυτούς θα «ξεφύγει» ολοκληρωτικά. Θύμα βιασμού εκείνη, πλέον, θα μιλήσει απότομα στον Ρίτσαρντ, θα χρησιμοποιήσει την απειλή του εκβιασμού, ότι θα τα πει όλα στη γυναίκα του, για να εξασφαλίσει την ασφαλή φυγή της από τη βίλα. Ο Ρίτσαρντ θα σταματήσει να της συμπεριφέρεται φιλικά, θα τη χτυπήσει και η Τζεν θα τρομοκρατηθεί, όντας μόνη σε ένα σπίτι στη μέση του πουθενά, με τρεις άνδρες γύρω της που τη βλέπουν σαν το ευκολότερο «θήραμα» της ζωής τους. Θα το βάλει στα πόδια, θα τη φρενάρει ένας γκρεμός, ο Ρίτσαρντ θα τη βοηθήσει… να πέσει στο κενό και όλοι τους θα νομίσουν πως κείτεται νεκρή.

Φυσικά, εμείς γνωρίζουμε πως η βασική μας ηρωίδα έχει επιζήσει, είμαστε σίγουροι πως θα ξεκινήσει έναν σκληρό αγώνα εκδίκησης και οι γνώστες του genre όχι μόνο (θα) είναι σίγουροι πως το κορίτσι θα νικήσει, αλλά μπορούν να στοιχηματίζουν και τη σειρά με την οποία θα θανατωθούν οι τρεις άνδρες. Είπαμε, το «Revenge» είναι ένα exploitation θρίλερ (και όχι φιλμ τρόμου, ουσιαστικά) που σέβεται το παρελθόν του είδους και δεν λογαριάζει ούτε προβλέψιμα στερεότυπα ούτε και σεναριακές απιθανότητες. Βέβαια, το «ατύχημα» της Τζεν θα έπρεπε να την έχει στείλει στον «άλλο κόσμο» επιτόπου. Ακόμη και αν γλίτωνε απ’ αυτή την πτώση, όμως, θα έπρεπε να έχει πεθάνει από αιμορραγία (μιλάμε για πολύ αίμα!). Τίποτε από όλα αυτά, όμως, δεν ισχύει εδώ. Και καλά κάνει! Στο «Revenge» ήρθες για να δεις άγρια βία, gore θέαμα και, επίσης, επιδιώκοντας να δοκιμαστούν τα νεύρα σου από το σασπένς. Σε αυτό το τελευταίο, η Κοραλί Φαρζά παίρνει τα σημαντικότερα εύσημα, χειριζόμενη κάθε μέσο που έχει στη διάθεσή της για να προσφέρει εξαιρετικές στιγμές αγωνίας και έντασης. Από τα κάδρα της, το πώς και πού εστιάζει την κάμερά της σε αυτά, μέχρι και την ηχητική της μπάντα, η Φαρζά σε βάζει στην τσίτα για τους κινδύνους τους οποίους ενδέχεται να αντιμετωπίσει η Τζεν, πριν καν σκεφτείς ότι πρόκειται να πέσει θύμα βιασμού. Η ταινία είναι ένα απολαυστικό joyride pop εικονοποιίας, ένα μπάσταρδο «ξαδελφάκι» του «Spring Breakers» του Χάρμονι Κορίν από το 2013 (ειδικά σε παλέτα), που δεν σου το παίζει φεμινισμός και απόδοση δικαιοσύνης απέναντι στον αρσενικό κυνηγό (με ή χωρίς εισαγωγικά), δεν έχει τίποτα απολύτως να σου διδάξει σε ηθική, απλά… θέλει να χυθεί όσο περισσότερο αίμα γίνεται! Πολλαπλά τα μπράβο στη Φαρζά, λοιπόν.

Κατά κάποιον τρόπο, το «Revenge» μοιάζει με… «ντοκιμαντέρ» για την άγρια φύση! Στην αρχή σου σερβίρει τους κώδικες που εσύ έχεις μάθει να αναγνωρίζεις, τόσο κοινωνικά όσο και μέσα από το σινεμά: το τσουλάκι που «τα ήθελε», ο άνδρας ο άπιστος, ο «κυνηγός». Αυτούς τους «ρόλους» του αστικού κόσμου, του «πολιτισμένου» είδους μας, σε σχέση με την αιώνια κόντρα ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό. Κατόπιν, όμως, σου λέει πως όλα αυτά που κουβαλάς στο κεφάλι σου γύρω από τον πόλεμο των δύο φύλων, είναι πράγματα που… εκεί έξω, σε ένα περιβάλλον σχεδόν παρθένο (από το «μαγάρισμα» του ανθρώπου), μπορούν να ανατραπούν. Και επειδή συνειδησιακά, ως θεατές, επιλέγουμε το δίκαιο, η Τζεν είναι η ηρωίδα που αξίζει να κερδίσει. Να γίνει η «superhero» τούτης της ταινίας, να πάρει (σχεδόν κυριολεκτικά) το αίμα της πίσω. Δεν πρόκειται για ένα φεμινιστικό μήνυμα. Είναι το σημείο ταύτισης που μας κερδίζει εξαιτίας των κακουχιών που έχει υποστεί, των «κακών χαρακτηρισμών» που θα έχει εισπράξει από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής της με ένα αποκαλυπτικό bikini. Η Τζεν είναι γυναίκα. Αλλά είναι και νέα και όμορφη και σέξι και καπάτσα και χαίρεται τη ζωή όσο καλύτερα μπορεί, ακόμη και χάρη στα «εφόδιά» της. Ανήκεις σε μια μερίδα (μάλλον μειοψηφίας) που θέλει το κακό της (ή θα ήθελε να παριστάνει τον λεφτά εραστή ή τον βιαστή); Τη γάμησες (με την κακή έννοια)! Γιατί εδώ είμαστε με την Τζεν. Είμαστε με το φούξια σκουλαρίκι του αστεριού που χρωματίζει την ώχρα του τοπίου αυτής της αφιλόξενης γης. Είμαστε το σκισμένο σορτσάκι που λικνίζεται με ζωντάνια πάνω στο κορμί της. Είμαστε το επιπόλαιο tattoo που θα αποκτήσει όταν θα κλείσει την πληγή της. Είμαστε το στόχαστρο που θα αναζητήσει τα αρσενικά ζώα που την άφησαν να πεθάνει. Είμαστε η σκανδάλη που θα πατάγαμε στην ψύχρα. Και το «Revenge» είναι μια άξια… εκδίκηση ψυχαγωγίας σε μια εποχή εντελώς στείρα για την κινηματογραφική Τέχνη. Δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά. Γι’ αυτό και τη λάτρεψα. Διάβολε, τι έχει απομείνει για να παίρνουμε στα σοβαρά στο σινεμά;

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Απίθανες δόσεις σασπένς, στιλ κινηματογράφησης, ρυθμός, άπλετο αίμα, βία χωρίς αιδώ. Όχι μια ταινία τρόμου, αλλά κάπως έτσι θα σε κάνει να αισθάνεσαι στην παρακολούθησή της. Οι hardcore fans των exploitation και του grindhouse θεάματος σχολής 70s να πάνε τρέχοντας! Το διασκεδάζεις τίμια γι’ αυτό που είναι, όχι σαν δήθεν «ένοχη απόλαυση». Προειδοποίηση για τυχόν «ευαίσθητους» στο gore θεατές: υπάρχουν τουλάχιστον δύο σκηνές στις οποίες… θα ουρλιάζετε μέχρι να σας κλείσει ο λαιμός. Hell yeah!

http://freecinema.gr/

Revenge , 2017

Τατιάνα Καποδίστρια [3,5/5]

Η εκδίκηση που παίρνει από τρεις άντρες μια βιασθείσα μπίμπο σε βιλάρα στην έρημο μετατρέπεται σε ένα οργιαστικό, όλως καλλιτεχνικό, απίθανα σκηνοθετημένο και σκεπτόμενο λουτρό αίματος από την πρωτοεμφανιζόμενη Φαρζάτ.

Τι ήταν κι αυτό; Με τίποτα δεν περίμενα ότι ταινία της εβδομάδας θα ήταν μια αιματοβαμμένη ιστορία εκδίκησης, γραμμένη και σκηνοθετημένη από μια πρωτοεμφανιζόμενη στην μεγάλου μήκους Γαλλίδα. Αλλά αυτό που υπογράφει η Φαρζάτ είναι τόσο στιβαρό, καθηλωτικό και βαθιά καλλιτεχνικό που μετά βίας κρατήθηκα να μην της βάλω και 4/ 5. Ίσως το μόνο που με απέτρεψε είναι οι άφθονες σκηνές αηδιαστικής βίας, σωματικού πόνου και ποταμών αίματος που, αν και οργανικότατα ενταγμένες στο όραμα της Φαρζάτ και δεξιοτεχνικά φιλμαρισμένες, δεν απευθύνονται δυστυχώς στο ευρύ κοινό. Ένα ελικόπτερο προσγειώνεται έξω από μια α-πί-στευ-τη μοντέρνα βίλα στη μέση (μη κατονομαζόμενης) ερήμου. Επιβάτες, ο Ρισάρ (Τζάνσενς), μοντελικά ωραίος πλούσιος 40άρης που έχει νοικιάσει τη βίλα για το ετήσιο κυνήγι με δυο φίλους, και η Τζεν (η Ιταλίδα Λουτζ, εξαιρετική), μια εντελώς μπίμπο Αμερικανιδούλα που κάπου ψώνισε ο παντρεμένος Ρισάρ. Καταφθάνουν οι δυο φίλοι και συν-κυνηγοί: ο Σταν (Κολόμπ), ένας ολίγον μπουχεσάκος μάτσο εξυπνόβλακας, και ο Ντιμιτρί (Μπουσέντ), παχύσαρκος, ράθυμος δευτεραγωνιστής. Το βράδυ, που η παρέα χαλαρώνει στο ντιζαϊνάτο σαλόνι με την συγκλονιστική θέα, ο φακός του Ρόμπερτ Χέιβαρτ κολλάει στον υπέροχο κώλο, ή στα γκλοσαρισμένα χείλια της Τζεν με τρόπο σχεδόν ενοχλητικό. Υπάρχει λόγος: έτσι ακριβώς την βλέπουν οι τρεις άντρες. Και ιδίως ο γλοιώδης Σταν, που το επόμενο πρωί της την πέφτει απροκάλυπτα, μόλις ο Ρισάρ λείψει από το σπίτι (έχει πάει να φέρει τα είδη κυνηγιού). Εκείνη ανθίσταται πάντα μιμποειδώς. Την βιάζει ασάλιωτα.

Η σκηνή του βιασμού, σε αντίθεση με όσα υποσχόταν το προηγηθέν ηδονοβλεπτικό σεργιάνι στα κάλλη της Λουτζ, ξαφνιάζει ολότελα. Και σηματοδοτεί την τελετουργική ανατροπή του τόνου της ταινίας. Με εξαίρεση, δηλαδή, κάτι βιαστικά πλάνα με το μισό πρόσωπο, ή το χέρι της Τζεν ζουπηγμένα στο τζάμι καθώς ο Σταν την βιάζει όρθια στο παράθυρο, δεν βλέπουμε τίποτα από το έγκλημα. Αντιθέτως, η Φαρζάτ παρακολουθεί κατά πόδας τον χοντρονωθρό Ντιμιτρί που ανοίγει την πόρτα του δωματίου, βλέπει τι παίζει, προσπερνάει αδιάφορα την πρόταση του βιαστή να πάρει κι εκείνος μέρος στο πάρτι, δαγκώνει γκροπλάν μια (σιχαμένα φιλμαρισμένη) μπουκιά από την γεμιστή σοκολάτα του, δυναμώνει τον ήχο της τηλεόρασης καταπνίγοντας τα ουρλιαχτά της κοπέλας, και μετά βουτάει χαλαρά στην πισίνα… Η Φαρζάτ δεν παίζεται, παίζοντας ταυτόχρονα με το camp τρομοείδος, το σοβαρό θρίλερ, και τον υπόκωφο κοινωνικό σχολιασμό.

Πίσω στο δια ταύτα, ο επιστρέψας Ρισάρ μαθαίνει τι συνέβη, η κατασοκαρισμένη κοπέλα του ζητάει να την γυρίσει αμέσως πίσω στον πολιτισμό, αλλά οι τρεις ανδροσωβινιστές αποφασίζουν να ξεφορτωθούν μια και καλή το αιδοίο που απειλεί να τινάξει στον αέρα τις καλοστρωμένες ζωές τους. Έλα όμως, που εκεί που την νομίζουν νεκρή, εκείνη νεκρανασταίνεται, αυτοχειρουγείται πρόχειρα σε μια σπηλιά (υπό την επήρεια πεγιότ), και γυρίζει πίσω για να τους τιμωρήσει βίαια και ανεπανόρθωτα; Ο τίτλος του δυνατού φύλου αλλάζει χέρια μάρτυς μου, η εξίσου ηδονοβλεπτική σκηνή με τον ολόγυμνο Ρισάρ καθώς περπατάει δίπλα στην πισίνα. Από δω και πέρα, το «Revenge» γίνεται μια καθαρόαιμη ταινία εκδίκησης με φεμινιστικό πρόσημο, πάντα, όμως, διαποτισμένη από μια άκρως καλλιτεχνική ματιά, που περνάει είτε μέσα από την σκιά ενός κινούμενου οχήματος στην άμμο, είτε μέσα από την υποβλητική, τέρμα ηλεκτρονική μουσική του Rob. Με τέσσερις ηθοποιούς, συμπαγή διάρκεια, ένα συγκλονιστικό τοπίο/ σκηνικό, ελάχιστους διαλόγους, και μια ηρωίδα-διαμάντι, η Φαρζάτ μάς συστήνεται καπαρώνοντας χαλαρά μια θέση στους πιο υποσχόμενους νέους κινηματογραφιστές παγκοσμίως.

http://tospirto.net/

«Revenge»

Βαθμολογία: 3 ½ του Γιάννη Ζουμπουλάκη

Η εκδίκηση, λένε, είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, επομένως η Zεν (Ματίλντα Λουτζ), κεντρική ηρωίδα της ταινίας «Revenge» (Γαλλία, 2018), δεν πρόκειται να χάσει ούτε δευτερόλεπτο όταν «ξυπνώντας» από βέβαιο θάνατο, αποφασίζει να πάρει το αίμα της πίσω εκδικούμενη τους τρεις άνδρες που την έφεραν σε αυτή τη θέση. Μιλώντας με ρεαλιστικούς όρους βέβαια, η «θέση» στην οποία αναφερόμαστε δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο δυσάρεστη για την κοπέλα: έχει πέσει από γκρεμό και έχει καταλήξει σε ένα δέντρο του οποίου ένα τεράστιο κλαδί έχει διασχίσει το σώμα της.

Μιλώντας πάντα με ρεαλιστικούς όρους, ούτε το βλέφαρό της δεν είναι δυνατόν να σηκώσει, όμως εκείνη θα τα κάνει όλα. Οχι μόνο θα σηκωθεί από το δέντρο, όχι μόνο θα τρέξει με το κλαδί σφηνωμένο στο σώμα της, αλλά θα το καυτηριάσει με πυρακτωμένο αλουμίνιο και χωρίς αναισθητικό, για να πάρει αμέσως τα όπλα και να πιάσει δουλειά «καθαρίζοντας» τα τρία καθάρματα.

Είτε τη δέχεσαι είτε όχι αυτή την υπερρεαλιστική συνθήκη σεναρίου, η οποία βέβαια μυρίζει από μακριά «Kill Bill», το βέβαιο είναι ότι η ματιά της σκηνοθέτριας Κοραλί Φαρζά σε συνεπαίρνει, ακόμη και η γεμάτη έκσταση εμμονή της με το αίμα έχει μια εικαστική ομορφιά. Ισως επειδή η ταινία δεν ξεφεύγει ποτέ από την αισθητική του κόμικ που θέλει να ακολουθήσει, εξάλλου πολλά πράγματα που συμβαίνουν στον κόσμο των κόμικς παραμένουν ανεξήγητα.

Γκρο πλάνα που σε άλλες περιπτώσεις θα προκαλούσαν απώθηση – ένα γυαλί που βγαίνει αργά-αργά από τη σάρκα, μυρμήγκια που πιτσιλιούνται από αίμα, το εσωτερικό ενός στόματος που μασά τροφή -, εδώ αποκτούν μια ως και ελκυστική όψη. Γυρισμένο με μόλις πέντε ηθοποιούς σε μια έρημο, το «Revenge» είναι μια ταινία που πάνω απ’ όλα γουστάρεις να κοιτάζεις, χωρίς απαραιτήτως να θες και να εξηγήσεις.

http://www.tovima.gr/

*** Revenge του Νίνου Φενέκ Μικελίδη

Γαλλία, 2017. Σκηνοθεσία-σενάριο: Κοραλί Φαρζά. Ηθοποιοί: Ματίλντα Άνα Ίνγκριντ Λουτζ, Κέβιν Γιάνσενς, Βενσάν Κολόμπ, Γκιγιόμ Μπουσέντ. 108΄

Φεμινιστικό θρίλερ βιασμού και εκδίκησης, σκηνοθετημένο με μπόλικο σασπένς και ιδιαίτερα άγριες σκηνές, από την πρωτοεμφανιζόμενη Κοραλί Φαρζά. Τα ηνία του φεμινισμού κρατάει η νεαρή Ματίλντα Άνα Ίνγκριντ Λουτζ στο ρόλο της νεαρής, ιδιαίτερα σέξι, ηρωίδας Τζεν (η μόνη, πρέπει να πω, καλή ερμηνεία της ταινίας), ένα είδος θηλυκού Μαντ Μαξ, που αποφασίζει να συνοδεύσει για κυνήγι τον παντρεμένο πλούσιο επιχειρηματία φίλο της στο εντυπωσιακό εξοχικό του, κάπου στα έρημα, ατέλειωτα φαράγγια της Καλιφόρνια (οι σκηνές γυρίστηκαν στο Μαρόκο). Εκεί θα πέσει θύμα βιασμού από τον έναν από τους δυο πλούσιους συνεργάτες του συνοδού της, ο οποίος για να αποφύγει το σκάνδαλο και να της κλείσει το στόμα την σπρώχνει από ένα βράχο στο κενό, αφήνοντάς την, όπως πιστεύει νεκρή. Η Τζεν όμως θα γλιτώσει και θα ετοιμάσει τη δική της άγρια εκδίκηση.

Παρά το με αρκετές αδυναμίες σενάριο και τις μέτριες βασικά ερμηνείες, η Κοραλί Φαρτζά δείχνει να γνωρίζει πολύ καλά το είδος και να χρησιμοποιεί τους κανόνες του για να φτιάξει μια γεμάτη σασπένς, αιματοβαμμένη, φεμινιστική ταινία (σίγουρα θα ικανοποιήσει τους οπαδούς του @Me Too), με ωραίες, πρωτότυπες ιδέες και μαύρο χιούμορ, με σκηνές που εκμεταλλεύονται τους εξωτερικούς απέραντους χώρους της ερήμου του Μαρόκου, με ωραία χρώματα και ευρήματα, με εικαστικά συναρπαστικά πλάνα αναφέρω χαρακτηριστικά εκείνα όπου «παίζει» με τα πλάνα των ματιών, του στόματος, αλλά και άλλων μικρολεπτομερειών, για να δημιουργήσει την αλλόκοτη, απειλητική ατμόσφαιρα.

https://www.enetpress.gr/

Revenge

Νεαρή Αμερικανίδα πέφτει θύμα κακοποίησης από τρεις πλούσιους φίλους και εγκαταλείπεται ετοιμοθάνατη, δεν έχει πει όμως την τελευταία της λέξη. Το δυναμικό σκηνοθετικό ντεμπούτο της Κοραλί Φαρζάτ είναι ένα αγριεμένο φιλμ εκδίκησης που γεμίζει την οθόνη με άφθονο αίμα, στήνοντας παράλληλα πονηρές παγίδες στα έμφυλα στερεότυπα του είδους του exploitation.

Από τον Νεκτάριο Σάκκα [3/5]

Τρεις πλούσιοι Γάλλοι δίνουν το ετήσιο ραντεβού τους για κυνήγι στην έρημο. Μόνο που φέτος, ένας εξ αυτών, ο Ρίτσαρντ, αποφάσισε να φέρει μαζί του την Τζεν, την όμορφη Αμερικανίδα ερωμένη του. Σύντομα τα πράγματα ξεφεύγουν με την κοπέλα να εγκαταλείπεται στη μοίρα της, καθώς οι τρεις άνδρες τη θεωρούν νεκρή. Από εδώ και πέρα όμως, οι ρόλοι κυνηγού και θηράματος πρόκειται να αντιστραφούν θεαματικά.

Το δυναμικό σκηνοθετικό ντεμπούτο της Κοραλί Φαρζάτ είναι ένα αγριεμένο φιλμ εκδίκησης που γεμίζει την οθόνη με άφθονο αίμα, στήνοντας παράλληλα πονηρές παγίδες στα έμφυλα στερεότυπα του είδους. Στην πρώτη της μεγάλου μήκους απόπειρα η οποία χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό στα φεστιβάλ του Τορόντο και του Σάντανς, η 42χρονη Γαλλίδα παίρνει ένα κατεξοχήν θύμα του exploitation σινεμά, μία ελαφρόμυαλη ξανθιά με τη ελκυστική μορφή της Ματίλντα Λουτζ, για να τη μετατρέψει σε μια σκληροτράχηλη διώκτρια των αντρών που αφού τη βίασαν, έπειτα επιχείρησαν να της κλείσουν το στόμα με το θάνατό της.

Πυροδοτημένη από οργή και με μία σχεδόν μεταφυσική άρνηση να πεθάνει και άρα να παγιωθεί στο ρόλο του αναλώσιμου θηράματος, η νεαρή Τζέιν θρυμματίζει την ψευδαίσθηση ανωτερότητας των τριών καλοζωισμένων αντρών.

Εκεί που π.χ. η «Νύφη» του Ταραντίνο στα «Kill Bill» είναι μια επαγγελματίας φονική μηχανή, η Τζεν δεν προϊδεάζει για τίποτε ανάλογο. Η πρωταγωνίστρια του «Revenge» μας συστήνεται αρχικά ως μία συνηθισμένη Αμερικανίδα Λολίτα η οποία ακολουθεί χαρωπή τον πλούσιο παντρεμένο φίλο της σε ένα εξωτικό διήμερο στην έρημο, παρέα με τους δύο κολλητούς του. Η ουσία ωστόσο στην ταινία της Φαρζάτ εντοπίζεται στη συνολική διαχείριση τόσο της ηρωίδας σε σχέση με τους ανταγωνιστές της, όσο και σε επιμέρους στερεότυπα όπως την ανδρική υπεροχή στο πεδίο της βίας, τη χρήση του γυμνού κλπ. Πυροδοτημένη από οργή και με μία σχεδόν μεταφυσική άρνηση να πεθάνει και άρα να παγιωθεί στο ρόλο του αναλώσιμου θηράματος, η νεαρή Τζέιν θρυμματίζει την ψευδαίσθηση ανωτερότητας των τριών καλοζωισμένων αντρών, οι οποίοι προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανό μέσα τους το αρχέτυπο του κυνηγού μέσα στην ασφαλή, ετήσια ρουτίνα τους.

H Φαρζάτ ξεκινά εκθέτοντας επιδεικτικότατα τη γύμνια της πρωταγωνίστριάς της, κινούμενη πονηρά στη λογική της αντικειμενοποίησης του γυναικείου σώματος για την οποία τόσος λόγος έχει γίνει. Και έπειτα, βάζει καθέναν από τους άντρες της παρέας να συμμετέχουν με τον τρόπο τους στην κακοποίησή της. Είναι προφανές πως η συνέχεια αυτού του κραυγαλέας ανισότητας σχήματος δε θα μπορούσε παρά να εγκυμονεί τη θεαματική, ολική ανατροπή του. Κάτι που δεν αφορά μόνο τις θέσεις κυνηγού-θηράματος. Άλλωστε, το ίδιο το επί της οθόνης γυμνό ως τυποποιημένος τρόπος απεικόνισης των δύο φύλων γίνεται στα χέρια της 42χρονης σκηνοθέτιδας ένα μέσο ανατροπής και μαζί σημαινόμενο μιας κινηματογραφικής εκδίκησης γένους θηλυκού. Έτσι, ό,τι ξεκινά ως ένα χαρακτηριστικό αντρικό οφθαλμόλουτρο με τρόπαιο τα κάλλη της νεαρής πρωταγωνίστριας Ματίλντα Λουτζ, καταλήγει σε ένα αντίστροφο λουτρό, στο οποίο κείτεται γυμνό και αιμόφυρτο ένα αντρικό σώμα αυτή τη φορά.

Στο μεταξύ, το κοινό – και ίσως και η ίδια η Φαρζάτ – μπορεί να διασκεδάζει με τις όποιες επιτηδευμένες απιθανότητες του σεναρίου, από τον εξωφρενικό τρόπο που επιβιώνει η Τζεν μέχρι το πόσο γρήγορα μαθαίνει να χειρίζεται ένα όπλο. Όμως όλα αυτά τα παράδοξα καταλήγουν με κάποιο περίεργο τρόπο να δένουν μεταξύ τους, κυρίως επειδή η ίδια η ταινία στήνεται σε μια λογική που πριμοδοτεί την υπερβολή. Υπερβολική άλλωστε είναι όχι μόνο η επισήμανση των στερεοτύπων πριν οδηγηθούμε στην με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αντιστροφή τους, αλλά και το φως και ο κορεσμός των χρωμάτων στη φωτογραφία του Ρομπρέχτ Χεϊβαέρ, η οποία θυμίζει αρκετά το πρόσφατο και επίσης βίαιο «Let the Corpses Tan» των Ελέν Κατέ και Μπρούνο Φορτσάνι.

Ταυτόχρονα, ένας πιο πονηρός θεατής θα μπορούσε ίσως να διαβάσει στην εκδίκηση που κερνά η Αμερικανίδα ηρωίδα τους Γάλλους ανταγωνιστές της, ένα υπόγειο σχόλιο πάνω στη διαφορά νοοτροπίας που παρατηρείται ανάμεσα στους Ευρωπαίους (και δη τους Γάλλους) και στους Αμερικανούς, σε ό,τι αφορά την πρόσφατη συζήτηση περί σεξουαλικής παρενόχλησης και σχετικών σκανδάλων. Ως προς αυτό, ο παράγοντας της εθνικότητας γύρω από την παραδειγματική τιμωρία των τριών δραστών από το θύμα τους ενδέχεται να μην είναι κάτι τυχαίο, αλλά μια εσκεμμένη επιλογή συμβολικού βάρους, από τις ουκ ολίγες που μεταχειρίζεται η Φαρζάτ και οι οποίες κάνουν το «Revenge» κάτι παραπάνω από ένα χορταστικό και στυλάτο φιλμ εκδίκησης.

http://www.cinemagazine.gr/

Τρεις πλούσιοι παντρεμένοι άντρες συναντιούνται για το ετήσιο κυνήγι στην έρημο, μόνο που αυτήν τη φορά ο ένας θα φέρει μαζί και την ερωμένη του. Τα πράγματα θα βγουν εκτός ελέγχου όταν η νεαρή κοπέλα, την οποία οι τρεις άντρες νομίζουν για νεκρή, επιστρέφει από την κόλαση της ερήμου διψασμένη για εκδίκηση.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 3.5.2018 [3/5]

Η σέξι Ματίλντα Λουτζ παίζει δύο ρόλους στο Revenge. Ξεκινά ως Λολίτα, προκλητική, καυτή, μια Μέριλιν πιο αδύνατη κι εξίσου ζουμερή, ενζενί, φαινομενικά ανώδυνη και ηδονιστική συντροφιά για άνδρες, ερωμένη ενός από τους τρεις παντρεμένους που συναντιούνται, όπως κάθε χρόνο, για να κυνηγήσουν στην έρημο και να περάσουν όσο μπορούν καλύτερα στις αμαρτωλές διακοπές τους. Τα πράγματα δεν εξελίσσονται με αναμενόμενο τρόπο. Η Τζεν πέφτει θύμα των σαδιστικών διαθέσεων της παρέας και καταλήγει βιασμένη, εγκαταλειμμένη και ετοιμοθάνατη, σημαδεμένη με μια εμπειρία που θα μεταμορφώσει κατά 180 μοίρες τον χαρακτήρα της. Ή, μάλλον, θα βγάλει τον πραγματικό της εαυτό στην επιφάνεια. Διότι η δεύτερη Τζεν συνέρχεται και επιτίθεται. Με ελάχιστο ή καθόλου διάλογο, το Revenge περιέχει τόνους αίματος, συμβολικούς συσχετισμούς ανθρώπων με ζώα και πτηνά και άφθονη στενόχωρη ανατομία. Κάτω από τον καυτό ήλιο ενός αδιευκρίνιστου τόπου (που μοιάζει με τις ΗΠΑ, αλλά δεν το λέει, με τα γυρίσματα να έχουν πραγματοποιηθεί στην Ουαρζαζάτ και στον Άτλαντα στο Μαρόκο), η survivor ανταποδίδει στην πολλοστή και κυνηγάει εκείνη πλέον τους ασυνείδητους θύτες. Αμερικανική και βιβλική, η εκδίκηση έρχεται από γαλλικό χέρι και γυναικεία ματιά. Σκηνοθέτις είναι η Κοραλί Φαρζά που παρουσίασε σε παγκόσμια πρεμιέρα το Revenge στο τμήμα των μεταμεσονύχτιων προβολών του Φεστιβάλ του Τορόντο, στον ίδιο χώρο όπου ακριβώς έναν χρόνο νωρίτερα μια άλλη Γαλλίδα, και πάλι σε σκηνοθετικό ντεμπούτο, η Τζούλια Ντικουρνό, είχε προκαλέσει λιποθυμίες στους θεατές με το κανιβαλιστικό Raw. Ενώ η Ντικουρνό γέννησε άβολα συναισθήματα με θεματική ατμόσφαιρα, όπου ο ρυθμός της εν πολλοίς καθόριζε τις καταστάσεις, η Φαρζά βουτά ανενδοίαστα σε ένα συμπαγές υφολογικό σύμπαν, αντλώντας εικόνες από τη βίαιη δεξαμενή του καθαρού exploitation σε μια ταινία που διασταυρώνει τον ανοιχτό ορίζοντα κινδύνου των Mad Max με τις αποφασιστικές, αήττητες γυναίκες του Ρας Μέγιερ, χωρίς ίχνος σάτιρας ή λαθραίου χιούμορ. Η Φαρζά βουτά ανενδοίαστα σε ένα συμπαγές υφολογικό σύμπαν, αντλώντας εικόνες από τη βίαιη δεξαμενή του καθαρού exploitation σε μια ταινία που διασταυρώνει τον ανοιχτό ορίζοντα κινδύνου των Mad Max με τις αποφασιστικές, αήττητες γυναίκες του Ρας Μέγιερ. Με ελάχιστο ή καθόλου διάλογο, το Revenge περιέχει τόνους αίματος, συμβολικούς συσχετισμούς ανθρώπων με ζώα και πτηνά και άφθονη στενόχωρη ανατομία, με αποκορύφωμα μια σκηνή όπου ένας από τους «κυρίους» τρέχει ξυπόλυτος και τραυματισμένος σε χωματόδρομο, πατά με δύναμη ένα όρθιο, ευμέγεθες γυαλί και αναγκάζεται να το βγάλει, εννοείται χωρίς αναισθησία, γρυλίζοντας και ουρλιάζοντας. Το αυθόρμητο χειροκρότημα ή η άμεση δυσφορία εξαρτάται από το γούστο και τις αντοχές του θεατή. Ωστόσο, η Φαρζά δεν επιχειρεί το cool πορτρέτο μιας αδικημένης γυναίκας σαν να θέλει να χωρέσει την έννοια του αυτόκλητου τιμωρού με το νεο-φεμινιστικό βλέμμα σε οικεία, ανδροκρατούμενα μοτίβα, αλλά φτιάχνει ειλικρινές genre b-movie, όπως θα έκανε ο Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν, αν δεν κυριευόταν από τα υπερστυλιστικά του δαιμόνια. Και το κάνει καλά, χωρίς παρεκκλίσεις, με ευσυνείδητη υπερβολή, δίχως έλεος. Πηγή: www.lifo.gr

Αξίζει 3/5 Revenge Έλενα Χρηστοπούλου [3/5]

Της Κοραλί Φαργκά. Θρίλερ, 2017, Γαλλία, 108’.Με τους: Ματίλντα Λουτς, Κέβιν Γιανσέν

Μια κοπέλα περνά το Σαββατοκύριακο με τον πλούσιο εραστή της, αλλά όταν τη βιάζει ένας από τους φίλους του και μετά (όλοι μαζί) την αφήνουν να πεθάνει, μεταμορφώνεται σε Ούμα Θέρμαν και τους παίρνει στο κατόπι. Ένα κλασικό στόρι εκδίκησης, πολύ πάρα πολύ όμορφο, απίθανο τελείως φυσικά, με κάτι τρελά πλάνα (τύπου στάλα αίμα πέφτει πάνω σε μυρμήγκι και πάει να το πνίξει) που λατρεύουν το gore, και μια σούπερ (πρωτ)αγωνίστρια με αδιαπραγμάτευτη σεξουαλικότητα. Από γυναίκα σκηνοθέτιδα παρακαλώ.

https://www.protothema.gr/

Revenge (**1/2) του Κωνσταντίνου Καϊμάκη

Σκηνοθεσία: Κοραλί Φαρζάτ

Πρωταγωνιστούν: Ματίλντα Λουτζ, Κέβιν Τζάνσενς, Γκιγιόμ Μπουσέντ

Τρεις πλούσιοι, παντρεμένοι άνδρες πηγαίνουν για κυνήγι και ο ένας φέρνει μαζί και την ερωμένη του. Τα πράγματα θα ξεφύγουν εκτός ελέγχου, όταν οι τρεις άνδρες εκμεταλλεύονται την κοπέλα και την εγκαταλείπουν ημιθανή στην έρημο.

Ακραίας βίας στιλιζαρισμένο σπλάτερ με αρκετές σκηνές που δοκιμάζουν τις αντοχές του θεατή (μιλάμε για πολύ αίμα) καθώς και μια ανελέητη ιστορία εκδίκησης όπου οι θύτες και το θύμα τους αλλάζουν συνεχώς θέση. Σε όλη αυτή τη διαδρομή η αντρική «γουρουνιά» είναι αδιαμφισβήτητη και πεποίθηση της σκηνοθέτιδος, η οποία μοιράζει στους τρεις άντρες πρωταγωνιστές τα βασικά χαρακτηριστικά της αθλιότητάς τους: αδίστακτοι μεγαλοαστοί, γλοιώδεις εγωιστές και με κανένα σεβασμό στη ζωή. Όχι μόνο για εκείνη της άτυχης κοπέλας που θα βρει όλη την ψυχική δύναμη για να νικήσει ακόμη και τον θάνατο προκειμένου να πάρει την εκδίκησή της, αλλά και για τα πιο μικρά όντα. Δείτε για παράδειγμα τη χαρακτηριστική σκηνή με τον άντρα που κατουράει στην έρημο και με τα ούρα του πνίγει μια αράχνη που βρέθηκε στο πεδίο βολής του και θα καταλάβετε τι εννοούμε. Το φιλμ απευθύνεται καθαρά σε ένα πιο ψαγμένο, σινεφίλ και εξοικειωμένο με το σπλάτερ κοινό, κάτι που δικαιολογεί και τη μεγάλη του επιτυχία στο φεστιβάλ Σάντανς.

http://www.athensvoice.gr/

Revenge

της Κοραλί Φαρζά

ΚΡΙΤΙΚΗ 27 APR 2018 της Λήδας Γαλανού [2/5]

H ταινία της Κοραλί Φαρζά έρχεται με φόρα από το Φεστιβάλ του Τορόντο ως το απόλυτο female horror της χρονιάς, αλλά μπλέκει τα (εξαιρετικά καλλίγραμμα) μπούτια της.

Αν μια λέξη δεν ταιριάζει στο «Revenge», το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Γαλλίδας Κοραλί Φαρζά που έκανε το μεταμεσονύκτιο κοινό του Τορόντο να ουρλιάζει με ενθουσιασμό, είναι η… λεπτότητα. Αυτή εδώ είναι μια, στην πρόθεσή της τουλάχιστον, κραυγαλέα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σπλάτερ ταινία εκδίκησης που, ωστόσο, μπλέκεται στα μπούτια της, όσο καλλίγραμμα κι αν είναι αυτά.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια ανώνυμη έρημο, όπου καταφθάνει ο μάτσο, παντρεμένος Ρίτσαρντ με την Τζεν, την – σκέτο ζαχαρωτό – ερωμένη του, για να περάσουν λίγες μέρες σε μια απίθανη βίλα στη μέση του πουθενά. Το ταξίδι στην πραγματικότητα προορίζεται για γεμάτη αντρίλα κυνηγετική εκδρομή του Ρίτσαρντ και δυο φίλων του κι έτσι τ’ αγόρια, αφότου χρησιμοποιήσουν την Τζεν με κάθε πιθανό τρόπο, την ξεφορτώνονται πετώντας την από έναν γκρεμό, προς την οριστική… διακόρευση από ένα κλαδί δέντρου. Μόνο που η Τζεν δεν είναι νεκρή. Είναι ζωντανή, πυροδοτούμενη από μια ακραία επιθυμία επιβίωσης που την κάνει παντοδύναμη κι αποφασισμένη, ως αμαζόνα με ολοένα και λιγότερα ρούχα, να βρει τους θύτες της και να τους εκδικηθεί.

Εκτός από ένα αληθινό πανηγύρι για τον σκηνογράφο Πιερ Κεφελάν και τον φωτογράφο Ρόμπρεκτ Χέιβερτ, το «Revenge» είναι, στα χαρτιά, μια βίαιη και υπονομευτική ταινία girl power, όπου ο βιασμός βάφεται στο αίμα των ενόχων – τόσο πολύ αίμα που ο τίτλος «Red River» δεν θα ήταν άστοχος – κι όπου όλα τα προαπαιτούμενα καλύπτονται με επιμέλεια. Η Τζεν ξεκινά την πορεία της ως Λολίτα, με γλιφιτζούρι, αθώα μάτια, γεμάτα χείλη και τα σκουλαρίκια μας ’80s disco queen και μετατρέπεται, σταδιακά, σε φοίνικα που αναγεννάται από τις στάχτες του, σε Λάρα Κροφτ, σε Ράμπο, σε μια βίαιη δύναμη ταγμένη στην επιβίωση, έστω κι αν τα σφριγηλά της οπίσθια μένουν γαργαλιστικά ακάλυπτα στην πορεία.

Οι άνδρες της ιστορίας είναι όσο κενοί και αχρείοι χωρά μια ταινία, τρεις δειλοί κάφροι που, επίσης, η Φαρζά φροντίζει να γδύσει (τουλάχιστον τον έναν, ολοκληρωτικά) για την πλήρωση της φυλετικής ισορροπίας. Η σκηνοθέτης-σεναριογράφος είναι γυναίκα, η ηρωίδα ένα όμορφο κορίτσι, άρα το «Revenge» είναι ένα κλείσιμο ματιού στο νεο-φεμινιστικό κίνημα, μια ποπ παντιέρα γυναικείου κατηγορώ;

Οχι στ’ αλήθεια, επειδή, απλώς, η Φαρζά μπερδεύεται στις ίδιες της τις επιθυμίες και προσθέτει φωτογένεια, ή ακρότητα, σκηνές φτιαγμένες για γέλια, φρίκη, κραυγές ενθάρρυνσης και μπίρα, με τέτοια προχειρότητα που προδίδεται από τη σαχλαμάρα της. Το φιλμ της, ξεκάθαρα παιχνιδιάρικο και ακραία φωτογενές, δεν έχει στόχο ούτε θάρρος και καταλήγει απλώς, ξανά, σε μια διασκεδαστική απόδοση μιας συλλογής εφηβικών φαντασιώσεων. Το «Revenge» δεν είναι «Raw», σίγουρα δεν είναι «Haute Tension», είναι μια fun περιπέτεια που εκμεταλλεύεται το ιδεολογικό timing της, χωρίς να ξέρει πώς να το αξιοποιήσει.

http://flix.gr/

REVENGE MOVIE REVIEW

ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΑΜΜΟΣ

SHARE TWEET +1 SHARE SUBMIT

ΑΠΟ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ 03/05/2018

Τρεις πλούσιοι άνδρες, θα συναντηθούν όπως κάθε χρόνο για το καθιερωμένο τους κυνήγι στην έρημο. Οι ερωμένη του ενός απ’ τους τρεις, κολάζει και ιντριγκάρει τους άλλους δύο, οι οποίοι την κακομεταχειρίζονται, με την κατάληξη να γίνεται τραγική, όταν θα πετάξουν την κοπέλα σ’ έναν γκρεμό μέσα στην έρημο, θεωρώντας την νεκρή.

Η Coralie Fargeat, είναι μια νέα σκηνοθέτης μικρού μήκους δημιουργιών, ενώ εδώ παρουσιάζει την πρώτη μεγάλου δημιουργία της, Γαλλικής παραγωγής. Η νεαρή Fargeat, μάλλον είναι μεγάλη fan των exploitation revenge films και των b movies, καθώς γενικά φροντίζει να μπολιάσει την ταινία της, με κραχτές επιρροές, από υποείδη των grindhouse ταινιών με αντίστοιχη αισθητική και θεματολογία. Πρόκειται για ένα αιματοβαμμένο revenge thriller, με την πρωταγωνίστρια να γλιτώνει από βέβαιο θάνατο μετά από πτώση σε γκρεμό και εν συνεχεία να μετατρέπεται σε άγγελο τιμωρό των τριών πλουσίων ρεμαλιών που την καταδιώκουν.

Πρόκειται για ένα φρενήρες ανθρωποκυνηγητό μέσα στην έρημο, μέσα από αλλεπάλληλες συναντήσεις των προσώπων μεταξύ τους και με βάση το ανθρωποκυνηγητό την καταδίωξη και την επιβίωση της πρωταγωνίστριας, στα αφιλόξενα εδάφη της ερήμου. Η C.Fargeat, σίγουρα γνωρίζει καλά τα συγκεκριμένα είδη του σινεμά, επηρεάζεται (σκηνοθετικά),απ΄ τα γουέστερν του Sergio Leone, με κάποια χαρακτηριστικά γκρο πλαν στα μπαρουτοκαπνισμένα πρόσωπα να αποτελούν ξεκάθαρο tribute, όπως και απ’τo στυλ του Sam Peckinpah, με τη βία να κατακλύζει κάθε πλάνο, καθώς η Fargeat βάφει με αίμα την οθόνη, με το gore και το splatter να κυριαρχεί, κάνοντας πολλές φορές τον θεατή να νιώσει άβολα με το θέαμα.

Γενικώς, μπορούμε να πούμε ότι το οπτικό κομμάτι είναι σίγουρα στυλάτο και σε κρατάει, ενώ το φιλμ διαθέτει καλό και γρήγορο ρυθμό, με το σκονισμένο τοπίο της ερήμου να δίνει παραπάνω Point, με την ενδιαφέρουσα κινηματογράφιση αυτής της κίτρινης απόχρωσης στα φίλτρα, που μεταφέρει πραγματική αφυδάτωση στο θεατή. Ενώ η Fargeat κινηματογραφεί με ενδιαφέρον και groove, εκεί που το Revenge χάνει πολύ, είναι ένα με δύο κραχτά τραβηγμένα γεγονότα (όπως η εξωπραγματική επιβίωση της ηρωίδας), που κάνουν το όλο φιλμ τελείως αντιρεαλιστικό, εις βάρος του, καθώς υπάρχει μια διαρκής αίσθηση άρνησης να πιστέψουμε τα όσα βλέπουμε, κάτι που μας πετά έξω απ’ τα γεγονότα και που χαλάει την όλη ατμόσφαιρα και διάθεση.

Πρόκειται για μια λάθος σεναριακή επιλογή, απ’ τη μάλλον άπειρη (ταλαντούχα) Fargeat, που άθελά της σαμποτάρει την προσπάθειά της, ενώ κατά τα άλλα στηρίζεται ως κεντρική ιδέα στη μετατροπή του ανθρώπου σε ζώο κατά τη διάρκεια της επιβίωσης, στην αποκτήνωση των ενστίκτων, μέσα απ’ τα μάτια της κεντρικής ηρωίδας που αντιπροσωπεύει την δύναμη του γυναικείου φίλου (χωρίς ρατσιστικές διαθέσεις), ενώ με αισθητικές πινελιές-δάνεια απόTarantino, το cult film I Spit in your grave και άφθονη βία κι αίμα, το Revenge είναι μία φιλότιμη περιπέτεια εκδίκησης, με αξιόλογες ερμηνείες, με την πρωταγωνίστρια Matilda Lutz να τα δίνει όλα, αλλά και με υπερβολές που υποβιβάζουν αρκετά το σύνολο.

THE VERDICT

Ντεμπούτο για τη στυλάτη Γαλλίδα C.Fargeat, το εν λόγω βάναυσο ανθρωποκυνηγητό στην άγρια έρημο, με τόνους αίματος και βίας, διαθέτει όλο το μεράκι και τη fan διάθεση ενός νέου σκηνοθέτη, που στην προσπάθειά του να δείξει τις ικανότητές του, πέφτει σε ατοπήματα, όπως τις κραχτές υπερβολές που γκρεμίζουν την όποια αληθοφάνεια. Ωστόσο, η γεμάτη πάθος κινηματογράφιση και η ερμηνεία της badass Matilda Lutz, ισορροπεί το σύνολο.

6.5 /10

OKAY

Φιλόδοξο ντεμπούτο απ’ την πρωτοεμφανιζόμενη Γαλλίδα, που γεμίζει την οθόνη με τη σκόνη της ερήμου και το άφθονο αίμα των πρωταγωνιστών. Ταινία εκδίκησης, στα χνάρια των παλιών grindhouse, με ενδιαφέρουσα φρέσκια αισθητική άποψη που παραπέμπει και σε γουέστερν.

http://gr.ign.com/

Cinema • Α΄Προβολή με τον Τάσο Ντερτιλή

Revenge

Εκθαμβωτικά φωτογραφημένο exploitation φιλμ ανδρικής βίας και γυναικείας εκδίκησης για γερά στομάχια

Βαθμολογία: * *

Σκηνοθεσία: Coralie Fargeat

Υπόθεση: Ένα όμορφο ζευγάρι προσγειώνεται με ελικόπτερο σε μια χλιδάτη βίλλα καταμεσής της ερήμου. Σύντομα προκύπτει ότι πρόκειται για τον νέο και ωραίο και πλούσιο ιδιοκτήτη ο οποίος τυγχάνει απόλυτα παντρεμένος και έχει κουβαλήσει στην ερημιά την Τζεν, μια ξανθιά πολλά υποσχόμενη στάρλετ για τα περαιτέρω. Δυστυχώς οι δύο φίλοι του ιδιοκτήτη τους οποίους περιμένει για το ετήσιο, καθιερωμένο κυνήγι τους στην έρημο, καταφθάνουν πρόωρα πριν την αναχώρηση της μικρής Λολίτας. Η συνάντησή τους θα αποβεί μοιραία αφού το σεξ απίλ και η προκλητική συμπεριφορά της Τζεν θα προκαλέσουν γρήγορα το ενδιαφέρον των άλλων δύο, καταλήγοντας στο βιασμό της. Όταν η πανικόβλητη Τζεν απειλεί με μηνύσεις και καταγγελίες, τα πράγματα θα βγουν εκτός ελέγχου και οι τρεις άνδρες θσ την εγκαταλείπουν στην μέση της ερήμου, θεωρώντας τη νεκρή. Η Τζεν όμως ζει και διψασμένη για εκδίκηση, θα επιστρέψει και θα αντιστρέψει τους όρους του κυνηγιού…

Η απόλυτη κτηνωδία σε pop art περιτύλιγμα, αυτή η Εκδίκηση αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Γαλλίδας Κοραλί Φαρζά που επιχειρεί να συμβάλλει με αυτό στο νέο παγκόσμιο νεοπουριτανικό κίνημα #metoo. Η τουλάχιστον έτσι διατείνεται η ίδια: «Ακόμα κι αν δεν πεθαίνει σωματικά, ο χαρακτήρας πεθαίνει συμβολικά», αναφέρει η σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίας, Κοραλί Φαρζά, για την ηρωίδα της. «Τραυματισμένη σε όλο το σώμα, αυτή η γλυκιά και ασήμαντη κούκλα θα αναγεννηθεί ως μια σκληρή και κτηνώδης γυναίκα που δεν συγχωρεί. Μια γυναίκα δυνατή που δεν χειραγωγείται και δεν κακοποιείται», προσθέτει, θίγοντας ένα ζήτημα φλέγον, αυτό της γυναικείας κακοποίησης, που εδώ και καιρό βρίσκεται στο προσκήνιο…

Μας δουλεύετε μαντάμ έτσι δεν είναι; Πέρα από τις σεναριακές απιθανότητες που θέλουν κουβάδες από αίμα να χύνονται από ανθρώπινα σώματα και να ποτίζουν τα μονοπάτια της ερήμου, από πουθενά δεν προκύπτει κάποια μεταφεμινιστική αλληγορία ή έστω μια στάλα ακραίας σάτιρας. Και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για ηθική, καταγγελία της γυναικείας εκμετάλλευσης και τα τοιαύτα. Το μόνο που ενδιαφέρει τη νεόκοπη μαθήτρια του Κρέιβεν και του Κρόνενμπεργκ και αντιγραφέα κλασσικών cult μνημείων των 70s όπως το I Spit on your grave, είναι το πόσο αίμα θα κυλίσει στα αυλάκια, το πόσο ανδρικό γυμνό θα εμφανισθεί στην οθόνη και το πόσα εντόσθια θα ξεχυθούν από ανοιγμένες κοιλιές. Η ταινία της Φαρζά είναι ένα μεγαλοπρεπές σινεφίλ κακούργημα προορισμένο να εξάπτει τη γαλαρία στις μεταμεσονύχτιες προβολές ευπρεπών φεστιβάλ και να διχάζει τους σινεφίλ με τον αήθη χαρακτήρα του και την προκλητική ισοπέδωση ηθών και φύλων σε όφελος μιας τάχα μου αλληγορίας υπέρ των καταπιεζόμενων γυναικών. Το μόνο που καταπιέζει την πρώην γλυκιά μοντέλα και νυν εφιαλτική Λάμια είναι το δάχτυλό της στη σκανδάλη καθώς ετοιμάζεται να την τραβήξει.

Η ταινία ήδη γνωρίζει παγκόσμια κριτική αποθέωση αλλά δεν τσιμπάμε.

Διανομή: Odeon

http://www.grandmagazine.gr/

Κριτική του Βασίλη Παπαστεργίου

Σύνοψη: Η Τζεν μια όμορφη κοπέλα, πάει σε μια απομονωμένη βίλα με τον παντρεμένο φίλο της και τους δυο κολλητούς του που ήρθαν για να κυνηγήσουν. Όταν ένας από αυτούς θα την βιάσει ο φίλος της θα την πετάξει από έναν γκρεμό για να μη μιλήσει. Η Τζεν επιζεί και θα πάρει εκδίκηση.

Άποψη: Το Revenge είναι ένα exploitation που βαδίζει στα χνάρια των ταινιών του είδους που ήταν πολύ δημοφιλή τις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Ταινίες γυρισμένες στο πόδι, με ακραία θέματα, πολύ βία, πολύ αίμα, πολύ σεξ, πολύ πολύ από όλα. Στόχευαν στον ηδονοβλεψία που κρύβουμε όλοι μέσα μας και ικανοποιούσαν αυτό το ένστικτο: Νυμφομανείς Καλόγριες από την Κόλαση. Απόδραση από το Νησί των Κανιβάλων. Θα Φτύσω στους Τάφους σας. Και πάει λέγοντας.

Το Revenge είναι ένα απαράδεκτο κατασκεύασμα, και αυτό το γράφει ένας άνθρωπος που μεγάλωσε με exploitations, ακόμη γουστάρει τα B-movies και δεν είχε ποτέ του πρόβλημα με την ωμή βία στο πανί.

Η Λολίτα που γίνεται Λάρα Κροφτ, επιζεί από πτώση είκοσι μέτρων σε γκρεμό όπου καρφώνεται σε έναν κορμό δέντρου που διαπερνά το σώμα της. Σπάει το δέντρο που είναι σουβλισμένη ανάποδα, και ετοιμάζει την εκδίκηση. Οι τρεις συνένοχοι ψάχνουν το πτώμα, αλλά μάταια. Η Τζεν πνίγει τον έναν, ξεκοιλιάζει τον άλλο και τον τρίτο…αλλά ας μη σας χαλάσουμε το σασπένς. Στο μεσοδιάστημα βγάζει το παλούκι από την μέση της, καυτηριάζει τις πληγές της με πυρωμένο μέταλλο και αρπάζει τα όπλα των κακών που είναι τα μεγαλύτερα που έχω δει ποτέ μου μάλλον πήγαν για κυνήγι γκοτζίλα- και τρέχει ξυπόλυτη στην έρημο. Α! Όσο περνάει η ώρα, οι πληγές κλείνουν και από κατάξανθη γίνεται μαυρομάλλα.

Δεν υπάρχει λόγος να συζητήσουμε για σκηνοθεσία, ηθοποιίες ή αληθοφάνεια μόνο το αίμα που χύνεται από τέσσερα κορμιά σε όλη την ταινία, δε θα το έβγαζε ούτε φυσητήρας κρεμασμένος από γερανό Γιαπωνέζικου φαλαινοθηρικού.

Μάη μήνα, μάλλον κλείδωσε προσωπικά το #1 για την χειρότερη ταινία της χρονιάς. Το Revenge γυρίστηκε για ακριβώς τους ίδιους λόγους που γυρίζονταν αυτές οι ταινίες: Τα φράγκα. Και μπράβο του εάν τα καταφέρει. Κι όμως, ένα σωρό κουλτουριάρηδες έψαξαν να βρουν κρυφά μυνήματα και συμβολισμούς φεμινιστικούς και κοινωνικούς, ειδικά επειδή το γύρισε γυναίκα, η Κοραλί Φαρζέ για την οποία προβλέπουν και ένα λαμπρό μέλλον. Παιδιά, ένα σκουπίδι είναι και το φωνάζει. Απλά πράγματα. Άμα περπατάει σαν πάπια, κάνει κουάκ σαν πάπια, τότε, μάλλον είναι πάπια.

http://www.moveitmag.gr/

Revenge

ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΚΟΥΜΑΣ 3 Μαΐου 2018 [1,5/5]

H σκηνοθέτης Κοραλί Φαρζά, παρουσιάζει ένα θριλεράκι με ζωηρά χρώματα και εξωπραγματικά μπόλικους τενεκέδες αίμα. Πλούσιος παντρεμένος γόης προσκαλεί την ερωμένη του σε θέρετρο στη μέση της ερήμου, ενώ την ίδια στιγμή καταφτάνουν και δυο φίλοι του για να πάνε για κυνήγι. Ποτέ μην καλείς ταυτόχρονα τους φίλους και την ερωμένη σου, μας λέει η ταινία.

Ένας από τους φίλους του με την συμπαράσταση του γόη, βιάζει την κοπέλα, ενώ αυτή είναι σε υστερία τον απειλεί και ο γόης αποφασίζει να την δολοφονήσει πετώντας την από ένα γκρεμό. Η κοπέλα πέφτει στο κενό και καρφώνεται με φόρα σε ένα δέντρο, όπου μένει καρφωμένη όλο το βράδυ. Τελικά, θα καταφέρει να ξεπαγιδευτεί και θα τρέξει να σωθεί από τους τρεις φίλους κυνηγούς που την αναζητούν για να την αποτελειώσουν…

Ο διώκτης όμως μπορεί εύκολα να γίνει το θήραμα και οι ρόλοι θύτη και θύματος να αντιστραφούν.

Η ταινία Revenge παρά το θέμα της είναι ταινία με φεστιβαλική κατεύθυνση και πράγματι απέσπασε καλά σχόλια στις Κάννες. Με σχετικά καλή φωτογραφία, αργούς ρυθμούς και μερικά πλάνα που έχουν έναν ρετρό αισθησιασμό, έκανε κάποιους να αναφέρουν επιρροές από το σινεμά του Σον Μπέικερ, χωρίς φυσικά να έχει καμία σχέση το ένα με το άλλο, ούτε και το ύφος της ταινίας με αυτές του Μπέικερ (Tangerine, the Florida Project). Για εμένα ο gore αισθησιασμός σε όλο το μεγαλείο του φέτος ήρθε από το «Αφήστε τα Πτώματα να Μαυρίζουν στον Ήλιο», που είδαμε σε Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και Γαλλόφωνο Φεστιβάλ. Τούτο εδώ δεν μου «μίλησε» ιδιαίτερα, φάνηκε πολύ φτιαχτό, με κούρασε η μεγάλη του διάρκεια και η υπερβολή του που σε σημεία καταντά τραγελαφική.

Ως θεματολογία, η εκδίκηση γυναίκας που πέφτει θύμα βιασμού από άντρες δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Ίσως έχετε διαβάσει ένα αφιέρωμα που είχα γράψει παλαιότερα «Ο Βιασμός στο Σινεμά», όπου υπάρχει ολόκληρη κατηγορία ταινιών, τα λεγόμενα rape and revenge films (I Spite on Your Graves, Mrs .45, Eye for an Eye κτλ). Η διαφορά -κατά τη γνώμη μου- σε αυτά με αυτή την ταινία, είναι ότι εκείνα είχαν φεμινιστική προσέγγιση, ενώ εδώ η όλη αισθησιακή προσέγγιση του χαρακτήρα τόσο στην αρχή όσο στην εξέλιξη της είναι μάλλον προσβλητική για τις γυναίκες, ίσως και αντι-φεμινιστική. Πάνω σε αυτό, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση που η ταινία έχει σκηνοθετηθεί από γυναίκα! Τέλος, το κυνηγητό στην έρημο είναι λιγότερο ευρωπαϊκό και περισσότερο αμερικάνικο σύνηθες σενάριο, με μπόλικες ταινίες να ακολουθούν αυτή την ίδια βασική δομή, ιδίως σειρά θρίλερ με ψυχοπαθή οδηγό φορτηγού ή τζιπ που μια παρέα κλείνει ή κοροϊδεύει στο δρόμο και αυτός τους παίρνει στο κατόπι για να τους σκοτώσει.

Το άλλο στοιχείο που είναι εξωπραγματικό και προκαλεί μάλλον το γέλιο στην ταινία είναι οι ωμές σκηνές βίας, που έχουν μπει απλόχερα, αλλά χάνουν πλήρως σε ρεαλιστικότητα. Οι χαρακτήρες χύνουν καντάρια αίμα χωρίς να πεθάνουν, κυριολεκτικά αφήνουν αυλάκια από αίμα πίσω τους, με αποκορύφωμα φυσικά την τελική μάχη στο σπίτι όπου πιτσιλίσανε όλα τα δωμάτια, ενώ οι δυο πρωταγωνιστές τρέχουν, γλυστρούν και κυλιόνται στα αίματα, ενώ γυρνάνε ακατάπαυστα -επί δέκα λεπτά- γύρω γύρω από έναν στενό διάδρομο! Δεν είναι όμως το μόνο, καθώς η πρωταγωνίστρια ξεκινά ξανθιά και καταλήγει μελαχρινή από το πολύ αίμα! Το κερασάκι στην τούρτα στη μεταμόρφωση της από πρόστυχη αισθησιακή ερωμένη σε θηλυκό ράμπο, ολοκληρώνεται με την σούπερ cult σκηνή που για να κλείσει το διαμπερές τραύμα της το καυτηριάζει με ένα κουτάκι μπύρας και τελικά η πληγή μαγικά κλείνει και το λογότυπο του κουτιού (η ζωγραφιά δηλαδή) της αφήνει ένα κομψότατο τατουάζ με σήμα τον φοίνικα στην κοιλιά της.

Στο σύνολο της είναι μια ταινία που εστιάζει περισσότερο στο κομμάτι του οπτικού αισθησιασμού, αλλά χάνει παντελώς σε ρεαλισμό και συναίσθημα, απαραίτητα σε ταινία επιβίωσης. Η μεγάλη διάρκεια της πιθανόν να κουράσει ενώ παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό της, ενώ φαίνεται πως της λείπει η κωμική χροιά, που την έχουν τελικά αυτά που μας δείχνει.

Αντώνης Γκούμας

Θα μπορούσε να ζήσει εξίσου ευχάριστα στη Μέση Γη όσο στη Metropolis, από τα πιο ρεαλιστικά πλάνα στα πιο σουρεαλιστικά συννεφάκια. Μπαίνοντας στις αίθουσες παθιάζεται αμετανόητα κάθε φορά που σβήνουν τα φώτα. Στα Φεστιβάλ που καλύπτει αντί για τις πολυαναμενόμενες ταινίες προτιμά να ανακαλύπτει άγνωστα μικρά διαμαντάκια που ίσως να μην δούμε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες. Συνήθως καλοπροαίρετος, προσέξτε, όμως, όταν κραδαίνει το «τσεκούρι» του.

http://cinepivates.gr


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.