ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟ (1977) του Κρις Μαρκέρ στην ΕΡΤ .

le-fond-de-l_-air-est-rouge 001

ΕΡΤ 1 ΣΑΒΒΑΤΟ 19/05/2018

22:00 Κατάλληλο για όλους (Απαραίτητη η γονική συναίνεση)

ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟ

ΤΑΙΝΙΕΣ / Ντοκιμαντέρ

GRIN WITHOUT A CAT/ LE FOND DE L’ AIR EST ROUGE

Έτος παραγωγής: (1977)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΗ ΤΟΥ ‘68

LE FOND DE L_ AIR EST ROUGE

Τρίωρη επισκόπηση των γεγονότων του Μάη του 1968 και των επαναστατικών κινημάτων και εξεγέρσεων της περιόδου σε ολόκληρο τον κόσμο, μέσα από φωτογραφίες, επίσημα επίκαιρα, τηλεοπτικά, super 8, 16άρια, ραδιόφωνο, λαθραίες συνεντεύξεις και κρυφές κινηματογραφήσεις, σπάνια κινηματογραφικά αρχεία και ανέκδοτο υλικό από ταινιοθήκες.

Το 1968 ο Κρις Μαρκέρ ήταν ήδη 47 ετών. Θεωρούμενος ως η μεγαλύτερη φυσιογνωμία του αγωνιστικού κινηματογράφου στη Γαλλία, το 1977 επιχειρεί με την ταινία του «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο» έναν κριτικό απολογισμό για την άνοδο και την πτώση των επαναστατικών ουτοπιών των δεκαετιών του ’60 και του ’70.

Ο Κρις Μαρκέρ συνυφαίνει πρωτογενές υλικό από τον πόλεμο του Βιετνάμ και τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις στις ΗΠΑ, το Μάη του ’68 στο Παρίσι, τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, τον Σαλβαδόρ Αλιέντε και το πραξικόπημα στη Χιλή, αλλά και τον Τσε Γκεβάρα και τον Regis Debray στη Βολιβία, τον Σάχη του Ιράν, τον Φιντέλ Κάστρο. Συλλαμβάνοντας την ένταση και την αυθεντικότητα της εξέγερσης, τον πολιτικό και κοινωνικό αντίκτυπο σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και τις αντιφάσεις, καταφέρνει να πλησιάσει περισσότερο από κάθε άλλο κινηματογραφιστή στην ιστορική αλήθεια.

Η ταινία διαιρείται σε δύο μέρη: «Τα εύθραυστα χέρια» και τα «Κομμένα χέρια» (της επανάστασης) κι αποτελεί το πιο συγκλονιστικό πολιτικό ντοκουμέντο που έγινε πάνω σ’ αυτό το θέμα.

Στο πρώτο μέρος, μαζί με τα γεγονότα του Μάη στη Γαλλία, παρατίθενται και εικόνες από τον πόλεμο στο Βιετνάμ και τις αντιδράσεις που προκάλεσε, την επανάσταση στην Κούβα, αλλά και του Φιντέλ Κάστρο και του Τσε Γκεβάρα. Αλλά πέρα από τον αυθορμητισμό, την αυτοθυσία και την αγνότητα ιδεών και ανθρώπων, υπάρχουν και οι αντιφάσεις ενός κινήματος ασαφούς πολιτικά.

Στο δεύτερο μέρος, ο Μάης έχει τελειώσει, αλλά οι ρωγμές που επέφερε στο σύστημα εξακολουθούν να παράγουν αποτελέσματα. Το όνειρο όμως δεν ολοκληρώνεται. Το ελπιδοφόρο πείραμα του Σαλβαδόρ Αλιέντε στη Χιλή σβήνει κάτω από τις ερπύστριες. Στην Πράγα το όνειρο για έναν σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο κονιορτοποιείται και ο αυταρχισμός στην Ανατολική Ευρώπη ενδυναμώνεται. Εικόνες από την Κίνα και από άλλες χώρες ολοκληρώνουν την απώλεια του ονείρου.

Διάρκεια: 180′

Παραγωγή: Γαλλίας

Σκηνοθεσία: Κρις Μαρκέρ

le-fond-de-l_-air-est-rouge 002

ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟ

Ήταν μεγάλη χρονιά το 1968. Ήταν το αποκορύφωμα μιας δεκαετίας η οποία σιγόβραζε μέχρι που έφτασε η μεγάλη παγκόσμια έκρηξη, η οποία μπορεί να μην ανέτρεψε το σύστημα αλλά, οπωσδήποτε ο κόσμος έγινε διαφορετικός.

Ντοκιμαντέρ που πιάνει τον παλμό της εποχή «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο», αποτυπώνει όλο εκείνο το πάθος και την οργή, αλλά και το κέφι για γιορτή, μια γιορτή της αμφισβήτησης. Η λέξη αυτή, είναι η λέξη κλειδί, επάνω στην οποία βασίζεται και το αποτελούμενο από δύο μέρη- ντοκιμαντέρ του Κρις Μαρκέρ. Κι αυτό φαίνεται, αφού ο σκηνοθέτης δεν κάνει μια διδακτική ταινία, ούτε μια ταινία η οποία καθοδηγεί φλερτάρτοντας με τον προπαγανδιστικό κινηματογράφο. Αντίθετα, θέτει ερωτήματα και προσπαθεί να δώσει απαντήσεις μέσα από τα γεγονότα που οδήγησαν στο 1968 και σε εκείνα που το ακολούθησαν.

Ο Μαρκέρ κινηματογραφεί την επανάσταση και έτσι ονομάζει το πρώτο μέρος του ντοκιμαντέρ «Τα εύθραυστα χέρια» και το δεύτερο «Τα κομμένα χέρια», εννοώντας τα χέρια την επανάστασης.

Έχοντας στη διάθεσή του ένα [πολύ πλούσιο υλικό, το οποίο αποτελείται από φωτογραφίες, από κάμερες σούπερ 8 και 16 χιλιοστών, από εικόνες της τηλεόρασης, συνεντεύξεις, ηχητικά ντοκουμέντα, ακόμη και υλικό από κρυφές κάμερες, ο Κρις Μαρκέρ κάνει μια καταπληκτική ιστορική δουλειά. Όλα αυτά μονταρισμένα αλά Αϊζενστάιν, προσφέρουν ένα συναρπαστικό αποτέλεσμα, κι έτσι η ταινία «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο» να θεωρείται ως το πλέον εμβληματικό, και το πιο πλήρες εκείνης της εποχής.

Στο πρώτο μέρος, μαζί με τα γεγονότα του Μάη στη Γαλλία, παρατίθεται και εικόνες από το Βιετνάμ και τις αντιδράσεις που προκάλεσε ο πόλεμος αλλά και η κου6βανέζικη επανάσταση, ο Φιντέλ Κάστρο και ο Τσε Γκεβάρα. Ο κόσμος είναι ανάστατος, η εξέγερση έρχεται και ξεσπάει. Αλλά πέρα από τον αυθορμητισμό, την αυτοθυσία και την αγνότητα ιδεών και ανθρώπων, υπάρχουν και οι αντιφάσεις ενός κινήματος ασαφούς πολιτικά. Γι’ αυτό και ο Μαρκέρ μιλά για τα «Εύθραυστα χέρια», επειδή φαίνεται πως όλα αυτά θα αλλάξουν τη σκέψη των ανθρώπων αλλά, δυστυχώς, ο κόσμος δε θα αλλάξει.

Κι όταν περνά στο δεύτερο μέρος, ο Μάης έχει τελειώσει, αλλά η ρωγμές που έφερε στο σύστημα εξακολουθούν να παράγουν αποτελέσματα. Μόνο που μοιάζουν με τους σπασμούς ενός ετοιμοθάνατου. Αυτά είναι «τα κομμένα χέρια», το ελπιδοφόρο πείραμα του Αγιέντε στη Χιλή που έσβησε κάτω από τις ερπύστριες αλλά και την ενδυνάμωση του αυταρχισμού στην Ανατο0λική Ευρώπη, όπου κάποιες άλλες ερπύστριες, εκείνες του Κόκκινου Στρατού στην Πράγα, κονιορτοποίησαν το όνειρο για έναν σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Εικόνες από την Κίνα και από άλλες χώρες ολοκληρώνουν την απώλεια του ονείρου.

Όμως ο αγώνας δεν τελείωσε κι αυτό το ξέρει ο Κρις Μαρκέρ. Μπορεί να νοιώθει και να κινηματογραφεί μια χαμένη ευκαιρία, αλλά καταγγέλλοντας τους πολεμικούς εξοπλισμούς, στο φινάλε, είναι σα να μας λέει: «Ιδού, ο αγώνας συνεχίζεται».

Άλλωστε αν ξαναδιαβάσουμε τον τίτλο της ταινίας, «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο», μόνον αισιοδοξία μπορούμε να αντλήσουμε. Τι κι αν έχει σύννεφα επάνω στο κεφάλι μας. Στο βάθος το κόκκινο αχνοφέγγει κι έρχεται.

Η ταινία είναι το πιο σπουδαίο πολιτικό ντοκιμαντέρ που έχει γυριστεί για το Μάη, είναι μια ταινία που όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν πρόκειται να χάσει ούτε την ιστορική αλλά ούτε και την καλλιτεχνική αξία του.

ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΕΡΣΑΝΙΔΗΣ

(Κείμενο για την εκδήλωση του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς, με ταινίες του Μάη ’68 Δημοτική Αγορά Κυψέλης, Πέμπτη 29 Μαΐου 2008)

https://kersanidis.wordpress.com/

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019 || Νέο Τμήμα στις καθημερινές | Έναρξη Τέλος Φεβρουαρίου

Η Ευνοούμενη του Ευνοούμενου κ. Λάνθιμου || κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου [2/5]

Η ευνοούμενη του Γιώργου Λάνθιμου | Κριτική του Νίνου Φενέκ Μικελίδη | Πολύ Καλός Τεχνίτης χωρίς προσωπικό στυλ πραγματικού δημιουργού (2/5)

“Περί “Κυνόδοντα”, Oscar, κριτικής και αισθητικής κινηματογράφου, ηθικής, αισθητικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας” του Γιάννη Καραμπίτσου

Κούφιος κυνόδοντας; του Αδάμ Αδαμόπουλου

Arturo Ripstein: Το κάστρο της αγνότητας (1972), «Έξω είναι άσχημα»

Ο Arturo Ripstein μιλά με την Paz Alicia Garciadiego για το “Κάστρο της Αγνότητας” (1972)

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου, Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ και Ιστορίας Κινηματογράφου: Έναρξη

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019

Σεμινάριο Ιστορίας του Κινηματογράφου 2019 – 10 Μαθήματα

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2019

ROMA 2018 του Αλφόνσο Κουαρόν η καλύτερη ταινία του 2018 , από τις συγκλονιστικότερες του 21ου αιώνα | του Γιάννη Καραμπίτσου

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: