1993 του Ζυλιέν Γκοσλέν στο Μέγαρο Μουσικής: Διακοπή της Παράστασης (video)

Η παράσταση είχε αρχίσει με συγκλονιστικό και ριζοσπαστικό τρόπο στο γνώριμο ύφος του νεαρού δημιουργού είμαστε προς το τέλος του πρώτου μέρους κατά τη διάρκεια του οποίου ακούγαμε κυρίως τους ηθοποιούς ενώ η έντονη μουσική όπως στις άλλες παραστάσεις του που είδαμε στην Ελλάδα αλλά και τα οπτικά εφέ δημιουργούν μια άβολη κατάσταση για τον ανήξερο θεατή. Κάποιοι φεύγουν , οι δίπλα μου δεν βάζουν γλώσσα μέσα τους, μια απαράδεκτη κατάσταση που δεν μου επέτρεπε να απολαύσω την παράσταση. Και τότε άρχισε να βρέχει στο Μέγαρο σαν συνέχεια της ατμόσφαιρας Αποκάλυψης που είχε η παράσταση. [Γ.Κ.]

1993 001

Ζυλιέν Γκοσλέν

Γεννημένος το 1987, πρωτοεμφανίστηκε στα θεατρικά πράγματα το 2013, μόλις στα 26 του χρόνια, όταν παρουσίασε στο Φεστιβάλ της Αβινιόν­ το πρωτόλειό του «Τα στοιχειώδη σωματίδια», μια σχεδόν πεντάωρη παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα του Μισέλ Ουελμπέκ. Εκεί απέδειξε πως, παρά το νεαρό της ηλικίας του, μπορεί να χειριστεί με άνεση τη μεγάλη φόρμα και τα πολυεπίπεδα δραματικά σύμπαντα. Η παράσταση προκάλεσε ντελίριο και τον καθιέρωσε ως έναν από τους πλέον υποσχόμενους νέους σκηνοθέτες. Πρόκειται για έναν καλλιτέχνη που αναζητάει την πρόκληση σε έργα που φαίνονται αδύνατο να παρασταθούν, γεγονός που διασφαλίζει εγρήγορση και μακροχρόνια δέσμευση τόσο γι’ αυτόν όσο και για τα άλλα μέλη της κολεκτίβας με το παράδοξο όνομα Si vous pouviez lécher mon coeur (Αν μπορούσες να γλείψεις την καρδιά μου), που δημιούργησε το 2009 με έξι συμφοιτητές του από τη δραματική της Λιλ École du Nord.   

|| To Σάββατο 9.6.2018 στις 16.00 θα πραγματοποιηθεί το τελευταίο μάθημα του χειμερινού κύκλου Ιστορίας, Θεωρίας και Κριτικής Κινηματογράφου στο Σχολείο του Σινεμά (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια) με είσοδο ελεύθερη. Πληροφορίες: 2130 159 816, 6944143564, schoolofcinemagr@gmail.com ||

Είναι λάτρης του αφηγηματικού θεάτρου, γι’ αυτό επιλέγει συνήθως λογοτεχνικά έργα, και τρομερός εικονοπλάστης, χρησιμοποιώντας στο έπακρον τα σύγχρονα μέσα (βίντεο, προβολές κ.λπ.) για να εκφράσει την πολυσυλλεκτική εποχή μας. Η συναισθηματική και πνευματική εμπλοκή των θεατών, που μπορεί να τους φέρει σε άβολη ή δυσάρεστη θέση, βρίσκεται επίσης σταθερά στις επιδιώξεις του. Οι επιλογές του φανερώνουν κατά βάση οντολογικές και κοινωνικές ανησυχίες και πραγματεύονται με τον τρόπο τους σύγχρονες μυθολογίες, όπως φανερώνουν οι δύο σημαντικότερες δουλειές του, τα «Στοιχειώδη σωματίδια», που συνθέτουν ένα εντυπωσιακό πανόραμα του δυτικού πολιτισμού από τον Μάη του ’68 κι έπειτα, και το «2066», η εντεκάωρης διάρκειας παράσταση που έκανε επίσης πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Αβινιόν το 2016, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χιλιανού πεζογράφου Ρομπέρτο Μπολάνιο, από το οποίο αναδύονται μια κουρασμένη Ευρώπη του μέλλοντος και μια διεφθαρμένη Αμερική.

Στην Αθήνα έχουμε δει και τις δύο αυτές δουλειές και ήδη ο Γάλλος σκηνοθέτης έχει αποκτήσει φανατικούς θαυμαστές. Φέτος έρχεται με το «1993», μυθιστόρημα και πάλι, που γράφτηκε ειδικά γι’ αυτόν από τον ανερχόμενο συμπατριώτη του Ορελιάν Μπελανζέ. Το «1993» χαρακτηρίστηκε από τον Τύπο ως μια «ποιητική και πολιτική αφήγηση που επιστρέφει στον κόσμο είδωλα από τα κομμάτια ενός σπασμένου καθρέφτη», και χρησιμοποιεί ως δραματουργικό εύρημα δύο… ευρωπαϊκά τούνελ που θεωρήθηκαν τεχνολογικά επιτεύγματα, αλλά πλέον έχουν μετατραπεί σε οδυνηρά σύμβολα της προσφυγικής κρίσης και του κλονισμού του μύθου της ενωμένης Ευρώπης.

http://www.athinorama.gr

1993

«1993»: Η επιστροφή του Ζυλιέν Γκοσλέν στο Φεστιβάλ Αθηνών Μετά τα «Στοιχειώδη Σωματίδια» και το «2666», ο ιδιοφυής Γάλλος σκηνοθέτης επιστρέφει στο Φεστιβάλ Αθηνών με ένα έργο για το παρόν της Ευρώπης και τη γενιά του «τέλους της Ιστορίας»

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ 30.5.2018

Ο Γκοσλέν θέτει ζητήματα που αφορούν τη νέα μυθολογία μιας ενωμένης Ευρώπης που μοιάζει πιο απορρυθμισμένη και, κυρίως, πιο αποπροσανατολισμένη από ποτέ. Το 1989 πέφτει το «τείχος του μίσους», όπως έχει μείνει στην Iστορία το τείχος που χώριζε το Aνατολικό από το Δυτικό Βερολίνο. Πέφτει η αυλαία για μια ολόκληρη εποχή και η Ευρώπη κάνει επανεκκίνηση, συγχρόνως όμως μετατρέπεται σε μια αρένα όπου θα εξελιχθεί ένας ακόμα μαραθώνιος επιβίωσης και επιβολής λαών, ιδεολογιών, θρησκειών. Το 1992 ο Φράνσις Φουκουγιάμα εκδίδει το εμβληματικό του βιβλίο Το τέλος της Ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος. Το 1993 ολοκληρώνονται οι εργασίες της σήραγγας της Μάγχης που συνδέει την ηπειρωτική Ευρώπη με τη Μεγάλη Βρετανία. Και το 2017 ο τριαντάχρονος Γάλλος σκηνοθέτης του θεάτρου Ζυλιέν Γκοσλέν, με τη συνδρομή του επίσης Γάλλου συγγραφέα Ωρελιάν Μπελανζέ, στήνει την παράσταση 1993. Έχοντας προηγουμένως διερευνήσει τη διηπειρωτική διαδρομή του «κακού» μέσα από το 2666 του Μπολάνιο και τα σύγχρονα ήθη και το μέλλον του Δυτικού ανθρώπου μέσα από τα Στοιχειώδη Σωματίδια του Ουελμπέκ μέσα από δύο εντυπωσιακές πολυμεσικές παραστάσεις που είδαμε και στην Αθήνα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, με το 1993, το οποίο έρχεται στο Μέγαρο Μουσικής, μιλάει για το παρόν της Ευρώπης και την υλιστική γενιά του «τέλους της Ιστορίας». Μέσα από τους καπνούς αναδύονται οι βλέψεις, οι ηθικές αξίες, οι στόχοι μιας ολόκληρης γενιάς. Μια γενιά αδιάφορη για τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα, τακτοποιημένη σε μια απύθμενης κενότητας αυταπάτη ευδαιμονίας, όπου την έχει οδηγήσει ο φιλελευθερισμός, και εθισμένη στη διεγερτική βιομηχανία ήχων που απέχει παρασάγγας από τη δημιουργία της μουσικής. Σε μια Ευρώπη όπου δύο σήραγγες, εκείνη του CERN στα γαλλοελβετικά σύνορα, όπου ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικών Ερευνών έχει εγκαταστήσει τον LHC, έναν τεραστίων διαστάσεων επιταχυντή σωματιδίων, και εκείνη που συνδέει υποθαλάσσια τη Βρετανία με τη Γαλλία, δίοδος για τη μεταφορά ανθρώπων και αγαθών, συμβολίζουν το μεγάλο ευρωπαϊκό όραμα, τα πάντα βρίσκονται στον αέρα. Δίπλα στο τούνελ που ενώνει τη Γηραιά Αλβιώνα με τη γερασμένη Ευρώπη βρίσκεται το απέραντο στρατόπεδο προσφύγων του Καλαί, που δημιουργήθηκε όταν στα μέσα της δεκαετίας του ’90 Κούρδοι και Κοσοβάροι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στις παροπλισμένες αποθήκες των εργασιών της σήραγγας, με αποτέλεσμα να αναδυθεί η περίφημη «Ζούγκλα του Καλαί». Μια παρέα νέων διαφορετικών εθνικοτήτων χορεύει σε ξέφρενους ρυθμούς που συνοδεύονται από εκκωφαντικούς μουσικούς ήχους, φλερτάρουν και παίρνουν ναρκωτικά. Μέσα από τους καπνούς αναδύονται οι βλέψεις, οι ηθικές αξίες, οι στόχοι μιας ολόκληρης γενιάς. Ο Γκοσλέν θέτει ζητήματα που αφορούν αυτήν ακριβώς τη νέα μυθολογία μιας ενωμένης Ευρώπης που μοιάζει πιο απορρυθμισμένη και, κυρίως, πιο αποπροσανατολισμένη από ποτέ. Σκηνή χωρισμένη στα δύο, καπνοί και βιντεοπροβολές, στο πρώτο μέρος αθρόες φωνές που εξαπολύουν τον ποιητικό λόγο του Μπελανζέ σαν οργισμένη καταγγελία για τα θέματα που ταλανίζουν την εποχή μας. Στο δεύτερο μέρος, σε έναν τόπο που ονομάζεται Eurodance, σε ένα πάρτι του ευρωπαϊκού προγράμματος συνάντησης φοιτητών Erasmus, μια παρέα νέων διαφορετικών εθνικοτήτων χορεύει σε ξέφρενους ρυθμούς που συνοδεύονται από εκκωφαντικούς μουσικούς ήχους, φλερτάρουν και παίρνουν ναρκωτικά. Μέσα από τους καπνούς αναδύονται οι βλέψεις, οι ηθικές αξίες, οι στόχοι μιας ολόκληρης γενιάς. Μια γενιά αδιάφορη για τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα, τακτοποιημένη σε μια απύθμενης κενότητας αυταπάτη ευδαιμονίας, όπου την έχει οδηγήσει ο φιλελευθερισμός, και εθισμένη στη διεγερτική βιομηχανία ήχων που απέχει παρασάγγας από τη δημιουργία της μουσικής. Μια μηδενιστική γενιά σε παράκρουση, εν αναμονή της μεγάλης τραγωδίας, ενός μέλλοντος ακόμα πιο σκοτεινού και παράλογου. Η Ευρώπη των νέων που, άθελά της ή μη, πολεμάει τον ίδιο της τον εαυτό, αποστρέφοντας το βλέμμα από την κάθε αντίδραση και αντίσταση στην κατρακύλα και αντιπαλεύοντας το πνεύμα, τη δημιουργικότητα, τη ζωή. Το μετα-αποκαλυπτικό τοπίο μιας κατακερματισμένης ηπείρου. Με φόντο τις μεγάλες αντιφάσεις της Ευρώπης όπως τις ζούμε σήμερα, μιας εποχής σε αποσύνθεση και σε παραλυσία, όπου ο φασισμός κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος, οι δώδεκα ηθοποιοί της Ομάδας 43 και του École du TNS του Εθνικού Θεάτρου του Στρασβούργου ενσαρκώνουν το τέρας της νεωτερικότητας και δίνουν πνοή στους εφιάλτες της σύγχρονης ευρωπαϊκής διανόησης, μέρος της οποίας αποτελούν και οι Γκοσλέν και Μπελανζέ που υπογράφουν την παράσταση 1993. Info: 7-8 Ιουνίου Julien Gosselin – 1993, του Aurélien Bellanger Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 21:00, με ελληνικούς υπέρτιτλους Πηγή: www.lifo.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: