Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι (Estiu 1993 / Summer 1993) (2017) | Σκηνοθεσία: Κάρλα Σιμόν | αναλυτική παρουσίαση-trailer-η γνώμη των κριτικών

 (2017, 97′ ),  Έγχρωμη 

Σκηνοθεσία: Κάρλα Σιμόν

Ηθοποιοί: Λάγια Αρτίγκας, Πάουλα Ρόμπλες, Μπρούνα Κούζι, Νταβίντ Βερνταγκουέρ, Φερμί Ράιχατς, Μόντσε Σαντζ

Ημερομηνία Εξόδου: 21 Ιουνίου 2018

ena aksexasto kalokairi

ΣΥΝΟΨΗ

Η εξάχρονη Φρίντα κοιτάζει σιωπηλά τα τελευταία αντικείμενα που μπαίνουν σε κουτιά στο διαμέρισμα της μητέρας της που έχει πεθάνει. Αποχαιρετώντας την, οι φίλοι της ακολουθούν το αυτοκίνητο κουνώντας τα χέρια τους. Αν και η οικογένεια του αγαπημένου θείου της την υποδέχεται με ανοιχτή αγκαλιά, η Φρίντα χρειάζεται πολύ καιρό να συνηθίσει το νέο της σπίτι στην εξοχή, μακριά από τη Βαρκελώνη. Οι στιγμές παιδικού ενθουσιασμού και ξεγνοιασιάς, εναλλάσσονται με μοναχικές σκέψεις. Το βράδυ, η Φρίντα προσεύχεται για τη μητέρα της, που της λείπει τόσο πολύ, ενώ την ημέρα προσπαθεί να βρει τη θέση της σε αυτή τη νέα ζωή.

Estiu 1993

(2017) on IMDb 7.2/10

Synopsis EN

After her mother’s death, six-year-old Frida is sent to her uncle’s family to live with them in the countryside. But Frida finds it hard to forget her mother and adapt to her new life.

In the Summer of 1993, Frida, a six-year-old little girl, leaves Barcelona and her grandparents for the countryside. After her father, her mother has just died of a mysterious illness. Taken in by her uncle Esteve and aunt Marga, Frida discovers her new environment, an old stone farmhouse in a mountainous area close to a dense forest. Her new «parents» prove friendly. Another good point is that they have a three-year old daughter named Anna who can become a playmate. For another child less disturbed than miserable uprooted Frida, this would be the most idyllic of stays, in other words a permanent vacation. But Frida IS disturbed and if there are undeniably good times at her new «home», there is also the unexpressed pain which makes her both feel sad and behave badly. Will Frida overcome her troubles ? Only the end of Summer will tell.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

Χώρα Παραγωγής: Ισπανία

Γλώσσα: Καταλανικά (Ισπανικά)

Διάρκεια: 97′

Διανομή:

One From The Heart (Ελλάδα)

Oscilloscope

Pyramide Distribution

Φεστιβάλ – Διακρίσεις

Επίσημη Πρόταση της Ισπανίας για το Ξενόγλωσσο Όσκαρ

Υποψήφια για 8 Βραβεία Γκόγια

Βραβείο Καλύτερης Πρώτης Ταινίας Φεστιβάλ Βερολίνου

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Τμήμα Generation Φεστιβάλ Βερολίνου

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Φεστιβάλ Μάλαγα

Βραβείο Σκηνοθεσία & Κοινού Φεστιβάλ BAFICI

Η ταινία από την Ισπανία έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βερολίνου όπου απέσπασε δύο βραβεία, το Βραβείο Καλύτερης Πρώτης Ταινίας ανάμεσα σε όλες τις πρώτες ταινίες σε όλα τα προγράμματα του Φεστιβάλ Βερολίνου καθώς και το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Generation Kplus.

Ήταν η Επίσημη Πρόταση Ισπανίας για το Βραβείο Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας. Επιπλέον, κέρδισε και 3 ΒΡΑΒΕΙΑ GOYA από την Ισπανική Ακαδημία Κινηματογράφου, τα Βραβεία Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερης Πρωτοεμφανιζόμενης Γυναικείας Ερμηνείας και Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας Β’ Ρόλου για τον γοητευτικό Νταβίντ Βερνταγκουέρ (10.000 Χιλιόμετρα).

Επίσης, έχει κερδίσει το Βραβείο Καλύτερης Ισπανικής Ταινίας στο Φεστιβάλ της Μάλαγα καθώς και το Βραβείο Σκηνοθεσίας και το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Bafici της Αργεντινής.

Κατά τη διάρκεια του πρόσφατου Φεστιβάλ Καννών η ηθοποιός Σάλμα Χάγιεκ απένειμε στην Κάρλα Σιμόν και το Βραβείο ‘Women in Motion’ Young Talent Award που επιβραβεύει νέες γυναικείες φωνές στον χώρο του κινηματογράφο.

Το πολυβραβευμένο νεμπούτο της Κάρλα Σιμόν κυκλοφόρησε με επιτυχία στις ευρωπαϊκές αίθουσες, ενώ έκανε πρεμιέρα και στην Β. Αμερική.

Η Κάρλα Σιμόν αφηγείται σχεδόν αυτοβιογραφικά την προσωπική της ιστορία σε ένα σπάνιο σκηνοθετικό ντεμπούτο αφοπλιστικής ειλικρίνειας αφιερώνοντας την ταινία στη μητέρα της. Ο συνδυασμός των καλοκαιρινών χρωμάτων και του γνώριμου μεσογειακού τοπίου με τους σοβαρούς τόνους αυτού του δράματος ενηλικίωσης και της ανάγκης δημιουργίας μιας νέα οικογένειας, αποδεικνύεται ξεχωριστά συγκινητικός και ακαταμάχητα γοητευτικός χάρις στις εκπληκτικές αβίαστες ερμηνείες τόσο των μικρών όσο και των ενήλικων πρωταγωνιστών που καλούνται και αυτοί να αντιμετωπίσουν νέες ευθύνες και προκλήσεις. Το καλοκαιρινό φως διαλύει σχεδόν μαγικά τις σκιές του παρελθόντος σε μια μαγική πορεία προς μια νέα ζωή γεμάτη δυνατότητες. Το Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι μας συστήνει ένα νέο μεγάλο ταλέντο του ισπανικού σινεμά στο πρόσωπο της νεαρής Κάρλα Σιμόν σε μια από τις καλύτερες ταινίες που παρουσιάστηκαν στο περσινό Φεστιβάλ Βερολίνου.

ena aksexasto kalokairi i gnomi ton kritikon

Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι

Πολυβραβευμένη σε μερικά από τα πιο αξιοσέβαστα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου, μεταξύ των οποίων και το Βερολίνο, η πρώτη μεγάλου μήκους σκηνοθετική απόπειρα της ισπανικής καταγωγής Σιμόν είναι ένα αυτοβιογραφικό και συγκρατημένα συγκινητικό δράμα και μαζί ένα από τα ομορφότερα κινηματογραφικά ντεμπούτα που έχουμε δει τελευταία.

Από τον Λουκά Κατσίκα [3,5/5]

Κάτω από ένα σαγηνευτικό θερινό φως, στο μέσο ενός ξένοιαστου καλοκαιριού στην εξοχή, ένα εξάχρονο κοριτσάκι που μόλις έχασε τη μητέρα του καλείται να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα. Μακριά από τη γενέτειρά της στη Βαρκελώνη, στερημένη από πατρική και μητρική φροντίδα, η μικρή Φρίντα μετακομίζει στην επαρχία και γίνεται η απρόθυμη καινούργια προσθήκη στην τριμελή οικογένεια του συμπαθέστατου θείου της. Και ενώ ολόκληρη η ταινία της Σιμόν είναι λουσμένη στον ήλιο και πλημμυρισμένη παιδικές φωνές και χαμόγελα, η ανήλικη πρωταγωνίστρια προσπαθεί με τον δικό της τρόπο να βγει από τη σκιά της απώλειας, να διαχειριστεί συναισθήματα άγνωστα (και βάναυσα) για ένα παιδί και να ανακαλύψει ένα μέρος στο οποίο να ανήκει.

Η ταινία της Σιμόν νιώθει και συμπονά τόσο πολύ τους ήρωές της ώστε τους περιφρουρεί με αγάπη, σκύβοντας με φροντίδα και κατανόηση επάνω στις δοκιμασίες τους.

Η μικρή Φρίντα είναι στην ουσία η ίδια η σκηνοθέτις. Αντλώντας από προσωπικά της βιώματα, η Κάρλα Σιμόν καταλήγει να αφιερώσει την ταινία στη μητέρα της αφού προηγουμένως έχει προσπαθήσει να αντιμετωπίσει δραματουργικά, με τον πιο ψύχραιμο και λιγότερα βαρύγδουπο τρόπο, μια πληθώρα καταστάσεων που ξεκινούν από την ατέρμονη θλίψη και τη μοναξιά που επιφέρει ο χαμός ενός αγαπημένου προσώπου για να καλύψουν την πορεία του πένθους και της σταδιακής παραδοχής και συμφιλίωσης με την τραγωδία. Όλα αυτά φιλτράρονται στην ταινία μέσα από την ευαισθησία και το σαστισμένο βλέμμα ενός ορφανού κοριτσιού, το οποίο καλείται ξαφνικά να κουβαλήσει στους τρυφερούς ώμους του ανυπολόγιστα ενήλικα βάρη, να διαχειριστεί το βαθύ αποτύπωμα που αφήνει επάνω της η εμπειρία του θανάτου και να ανακαλύψει μέσα του τη δύναμη να συνεχίσει.

Μοναδικά ερμηνευμένη από την εκφραστική αποκάλυψη που ακούει στο όνομα Λάια Αρτίγκας αλλά και με ολόκληρο το επιτελείο των ηθοποιών να είναι τέλεια εναρμονισμένο με την τρυφερή προσέγγιση της σκηνοθέτιδος, η ταινία της Σιμόν δεν κάνει την παραμικρή παραχώρηση στο μελό και τον συγκινησιακό εκβιασμό. Αντιθέτως νιώθει και συμπονά τόσο πολύ τους ήρωές της ώστε τους περιφρουρεί με αγάπη, σκύβοντας με φροντίδα και κατανόηση επάνω στις δοκιμασίες τους.

Χαμηλόφωνο και καλόκαρδο, το «Αξέχαστο Καλοκαίρι» ανήκει ολοκληρωτικά στις μικρές λεπτομέρειες, δεν αισθάνεται υποχρεωμένο να σημειώνει εμφατικά όσα επιχειρεί να διηγηθεί και δεν προσφέρει καταπραϋντικά φινάλε. Ίσα- ίσα που, με μια εξαιρετική κατακλείδα, υπονοεί ότι στα δύσκολα κεφάλαια και τα δυσβάσταχτα δράματα της ζωής απαντήσεις ή δεδομένα δε μπορούν να υπάρξουν και κανένα από τα βολικά χάπι εντ στα οποία μας έχει συνηθίσει το σινεμά δεν είναι αρκετό.

http://www.cinemagazine.gr/

Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι

Summer 1993

της Κάρλα Σιμόν

ΚΡΙΤΙΚΗ Ρόμπυ Εκσιέλ [3,5/5]

Η νεόκοπη Κάρλα Σιμόν δραματοποιεί σημαδιακές στιγμές των παιδικών της χρόνων σε ένα «Καλοκαίρι» πράγματι αξέχαστο. Δύο βραβεία στην περυσινή Berlinale, τρία Goya από την Ισπανική Ακαδημία Κινηματογράφου.

Καθώς οι συγγενείς της τακτοποιούν τα πράγματα της 6χρονης Φρίντα αδειάζοντας το διαμέρισμα της αποθανούσας μητέρας της, εκείνη, έξω στον δρόμο, χαζεύει μαζί με άλλα παιδιά τα πυροτεχνήματα πάνω από τη γειτονιά. Προφανώς είναι η πρώτη φορά που αντικρίζει τόσα απαστράπτοντα φώτα στον ουρανό, αν κρίνουμε από την απορία και τον θαυμασμό που ζωγραφίζονται στο βλέμμα της.

Το ίδιο βλέμμα θα ακολουθήσει το ορφανεμένο πλέον κι από τους δυο γονείς κορίτσι σε όλη τη διάρκεια της παραμονής του στο σπίτι των θείων του στην καταλανική εξοχή και σε όλη τη διάρκεια του βιωματικών μνημών δράματος της νεοεμφανιζόμενης στη μεγάλου μήκους Κάρλα Σιμόν. Δύο νέοι κηδεμόνες, βόλτες στην ύπαιθρο με την τρίχρονη ξαδέλφη, αγροτική καθημερινότητα, η φύση ως απέραντος παιχνιδότοπος. Πράγματα ξένα στη μέχρι τότε αστική της ρουτίνα στην πολύβουη Βαρκελώνη.

Μέσα από τον αεικίνητο φακό της Σιμόν, τον κατά κανόνα πολύ κοντινό στη φιγούρα της Φρίντα και ερευνητικό και του παραμικρού μορφασμού της, τα πορτρέτα που θα σχηματιστούν είναι, μολαταύτα, πολλαπλά.

Η ξεγνοιασιά της καλοκαιρινής εξοχής, η επαφή με τη φύση και τα πλάσματά της, το πλατσούρισμα στα νερά και το παιχνίδι στο χώμα, η σκανδαλιά, η σανδαλιά και τα ματωμένα γόνατα συνιστούν από μόνα τους ένα «φωτογραφικό άλμπουμ» που ο καθένας μας κρύβει σε κάποιο ντουλάπι των παιδικών του μνημών και ξεθάβει κάθε που νοσταλγεί την ανεμελιά στην αγνότερη μορφή της.

Ταυτόχρονα, ένα άλλο άλμπουμ, σε πιο μουντά χρώματα, μορφοποιούν οι εικόνες των καπρίτσιων της Φρίντα. Η άρνηση να δένει μόνη τα κορδόνια των παπουτσιών της κι ας ξέρει πώς, μια δόση ζήλειας προς την ξαδέλφη που θα θέσει απανωτά τη ζωή της μικρής σε κίνδυνο, οι ιδιοτροπίες που δοκιμάζουν τις αντοχές της νέας της κηδεμόνα (την οποία θέλει πράγματι να αποκαλεί «μαμά»), τα ψέματα στους παππούδες και τις θείες που ενίοτε την επισκέπτονται, το πείσμα της να τους ακολουθήσει πίσω στη Βαρκελώνη. Μια συστοιχία εικόνων πικρή, όσο και απολύτως χρήσιμη σε κάθε παιδοψυχολόγο.

Ενα τρίτο βαθμιαία σχηματιζόμενο πορτρέτο, το ίδιο καίριο, είναι εκείνο των καινούργιων γονέων της Φρίντα. Παρότι ολόκληρο το φιλμ ξετυλίγεται υπό το πρίσμα της 6χρονης, το ενήλικο ανδρόγυνο έχει περίοπτη θέση στη δραματουργία. Σκιτσάρεται αδρά από τις κουβέντες που «αρπάζει» η Φρίντα, από τις απαντήσεις που παίρνει σε απορίες της, από την αγάπη και την ασφάλεια που μόνιμα νιώθει πως της δίνουν -απλά δεν ξέρει πώς να ανταποδώσει μέσα στον μπερδεμένο της ψυχισμό. Ξέρει όμως η ενήλικη πλέον «Φρίντα», δηλαδή η τριαντάρα σήμερα σκηνοθέτης. Η οποία, την ίδια στιγμή που εξερευνά τη σύγχυση του ανήλικου εαυτού της, κατανοεί βαθιά και ευγνωμονεί βαθύτερα τούτους τους «μεγάλους» που της στάθηκαν ό,τι πολυτιμότερο στη ζωή ο θείος/μπαμπάς ως σύμβολο της ζαβολιάς και του παιχνιδιού, η θεία/μαμά ως φιγούρα της αφοσίωσης και της υπευθυνότητας.

Αν στα παραπάνω προσθέσει κανείς και το προφίλ της καταλανικής κοινωνίας του ’90 που ξεπροβάλλει ανάμεσα στις (οικογενειακές) γραμμές, δια του προσώπου της θρήσκας, αντιδραστικής, «θρέψε κοράκια» γιαγιάς που αντιδιαστέλλεται επίμονα με το ελεύθερο πνεύμα της αγροτικής φαμίλιας, δεν μπορεί παρά να εκπλήσσεται με τα επίπεδα που κρύβει μια τόσο ανεπιτήδευτη στα χαρτιά ιστορία. Και με το πόσο σοφά τα δένει η δημιουργός της σε ένα φιλμ συμπαγές μέσα στην αυτοσχέδια όψη του, σπαραχτικό μέσα στην πλήρη αποχή του από συναισθηματικούς εκβιασμούς, και επίμονα αέρινο μέσα στην υπό μελέτη διαδικασία πένθους και προσαρμογής.

Και κάτι ακόμα – μια δική μας απορία: Πώς αλήθεια κατάφερε η Σιμόν να διευθύνει τόσο άψογα τα δύο παιδάκια στις σκηνές των μετά διαλόγου υπαίθριων παιχνιδιών τους; Πώς επιτυγχάνεται τέτοια ερμηνευτική φυσικότητα στη σκηνοθεσία όχι ενός (αυτό το έχουμε ξαναδεί πολλάκις), αλλά δύο παιδιών προσχολικής ηλικίας που διαδρούν επί ώρα συνομιλώντας; Προκειμένου για μυθοπλασία, μιλάμε για άθλο που αξίζει κινηματογραφικής ανθολόγησης.

http://flix.gr/

Έλενα Χρηστοπούλου

Πρώτο Θέμα [4/5] Ένα αξέχαστο καλοκαίρι (Summer 1993)

Της Κάρλα Σιμόν. Δραματική, 2017, Ισπανία, 107’. Με τους: Λάια Αρτίγας, Πάουλα Ρόμπλες

Βραβείο Καλύτερης Πρώτης Ταινίας και 3 βραβεία Goya, μεταξύ άλλων, για την εξαιρετική ταινία της Κάρλα Σιμόν: ένα εξάχρονο κορίτσι πάει να μείνει με την οικογένεια του θείου της στην εξοχή, όταν χάνει και τους δυο γονείς της. Εκεί πρέπει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και να διαχειριστεί συναισθήματα, τα οποία φυσικά την υπερβαίνουν. Η Καταλανή σκηνοθέτης δημιουργεί μια αυτοβιογραφική ταινία, αλλά επιτυγχάνει κάτι πολύ δύσκολο: ενώ το προσωπικό στοιχείο είναι σαφές, το «Ένα αξέχαστο καλοκαίρι» δεν ξεπροβάλλει ποτέ ως μια άσκηση ψυχανάλυσης της δημιουργού της. Αυτή προφανώς την έχει κάνει ήδη. Αντιθέτως, αξιοποιεί το βίωμα για να αναδείξει τις αισθήσεις, την παιδική οπτική, την καλοκαιρινή ραστώνη, το παιχνίδι, τη σύγχιση, την απόρριψη. Το μετατρέπει σε σινεμά, με λίγα λόγια. Ταυτόχρονα, δεν κρύβει τίποτα κάτω από τον ήλιο και τολμά (σπανιότατο και ολοένα πιο ταμπού, στο σινεμά και στη ζωή εξίσου) να σκάψει βαθιά στις σκοτεινές πλευρές της μικρής πρωταγωνίστριας, χωρίς επίκριση ή βαυκαλισμό. Δεν το περίμενα, αλλά η ιστορία της θα μου μείνει αξέχαστη.

https://www.protothema.gr/

ΕΝΑ ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ (2017)

της Κατερίνας Ανδρεάκου [3,5/5]

Μετά τον θάνατο της μητέρας της, η εξάχρονη Φρίντα πηγαίνει να ζήσει με την οικογένεια του θείου της. Ο ανέκφραστος θρήνος για την απώλειά της και η ξαφνική ριζική αλλαγή της καθημερινότητας, από τη Βαρκελώνη στην εξοχική Καταλονία, θα κάνουν τη μετάβασή της στις νέες συγκυρίες δύσκολη για όλους.

Το ημιαυτοβιογραφικό ντεμπούτο της 32χρονης Κάρλα Σιμόν έχει ήδη κερδίσει καρδιές, εντυπώσεις και πολλαπλά βραβεία σε κινηματογραφικά φεστιβάλ παγκοσμίως, αλλά και στα εγχώρια Goya (τα βραβεία της Ισπανικής Ακαδημίας), και η επιτυχία του δεν είναι τυχαία. Η συναισθηματική και ψυχολογική εξερεύνηση της απώλειας, της εσωστρεφούς καταπίεσης επίπονων συναισθημάτων και της ριζικής αλλαγής ζωής είναι, έτσι κι αλλιώς, δύσκολα θέματα, πολλώ μάλλον όταν η παθούσα είναι ένα μικρό κορίτσι που δεν γνωρίζει πώς να εξωτερικεύσει σωστά τον εσωτερικό, ψυχικό της αναβρασμό. Η Σιμόν, διοχετεύοντας εν μέρει τις δικές της εμπειρίες, περιγράφει και κινηματογραφεί με απέραντη ευαισθησία μα και ωμή ειλικρίνεια την ιστορία της μικρής Φρίντα και της καλόβολης οικογένειας του θείου της, που την αποδέχονται ως θετή τους κόρη, ενώ πίσω στη Βαρκελώνη η υπόλοιπη οικογένεια τσακώνεται για το ποιος αντιλαμβάνεται καλύτερα το μέλλον του κοριτσιού.

Το νεαρό ζευγάρι και η τρισχαριτωμένη τετράχρονη κόρη τους αγκαλιάζουν εξαρχής τη Φρίντα στο γραφικό τους σπίτι μέσα στην πλούσια καταλανική φύση, ωστόσο γρήγορα διαφαίνεται πως δεν είναι επαρκώς «οπλισμένοι» για τις ψυχικές μεταπτώσεις και τις εξάρσεις του ορφανού κοριτσιού, που τη μια στιγμή πασχίζει να γίνει και να φανεί η τέλεια κόρη, και την άλλη συμπεριφέρεται με πείσμα και υπερβολή, καθώς προσπαθεί να εγκλιματιστεί και να κατανοήσει τη δυναμική της νέας της οικογένειας και του ασυνήθιστου για εκείνην καινούργιου, εξοχικού περιβάλλοντος. Όταν ένα οικογενειακό μυστικό, που συνδέει τον θάνατο της μητέρας της με τη σωματική υγεία της Φρίντα βγαίνει παραέξω, την κάνει να αισθάνεται ακόμα μεγαλύτερος παρίας στη μικρή κοινότητα (εδώ αξίζει να σημειωθεί η χρονολογία που διαδραματίζεται η ταινία, το 1993) και η ευθύνη πλέον πέφτει εξολοκλήρου στο νεαρό ζευγάρι: να αποφασίσει καταρχάς αν θέλει να κρατήσει τη μικρή και κατόπιν τους τρόπους με τους οποίους θα την κάνουν να αντιμετωπίσει σωστά την απώλεια της μητέρας της και την αποδοχή της καινούργιας της ζωής.

Δεν υπάρχουν υπερβολές, μεγαλόστομα δραματικά κλισέ και επιτηδευμένο στυλιζάρισμα εδώ. Αυτή δεν είναι μια ταινία του ύφους δημιουργών όπως ο Λούκα Γκουαντανίνο. Η ευαίσθητη αφηγηματικότητα της Σιμόν, σε συνδυασμό με τη θεματική της και το φυσικό σκηνικό της καταλανικής εξοχής, προσφέρουν στιγμές βαθύτατου συναισθηματικού και οπτικού λυρισμού. Ταυτόχρονα, η πρωτοεμφανιζόμενη Καταλανή σκηνοθετεί άρτια τους πρωταγωνιστές της, ειδικότερα θριαμβεύοντας με την επιλογή της Λάια Αρτίγας για τον πολυεπίπεδο ρόλο της Φρίντα. Η μικρή ηθοποιός δίνει μια ειλικρινά ατρόμητη ερμηνεία που εκφράζει έξοχα τα διάφορα αντικρουόμενα ψυχολογικά στάδια τα οποία περνά η ηρωίδα της, από τον βουβό, ανομολόγητο πόνο, στο αρχικό έως και ευχάριστο «μούδιασμα» της μετακίνησής της, στην αποξένωση, τη ζήλεια και την αποδοχή της αγάπης από και προς τους νέους ανθρώπους που πλέον αποτελούν την οικογένειά της.

Δεν χρειάζεται να είσαι γονιός ή να έχεις παρόμοιες εμπειρίες για να συγκινηθείς από το προσωπικό δράμα της μικρής Φρίντα. Δεν χρειάζεται καν να είσαι ένας «αρτηριοσκληρωμένος» fan του art-house για να εκτιμήσεις τη διάφανη ειλικρίνεια και το συναισθηματικό εύρος που προσφέρει η Κάρλα Σιμόν. Πρόκειται για μια απατηλά «μικρή» ταινία, που όμως είναι γεμάτη με τις καλύτερες προθέσεις και μας χαρίζει έναν από τους πιο πολύπλοκους πρωταγωνιστικούς παιδικούς χαρακτήρες που έχουμε δει (τουλάχιστον πρόσφατα) στο σινεμά.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ξεχωρίστε αυτή τη μικρή, αλλά τόσο συναισθηματικά δυνατή ταινία από τον… κατιμά της σωρείας των φιλμ που κατακλύζουν τους κινηματογράφους και αυτό το καλοκαίρι, αγνοήστε τον παραπλανητικά (έως και απαράδεκτα) «ξέγνοιαστο» ελληνικό τίτλο και θα ανταμειφθείτε με ένα αυθεντικά τρυφερό, άκρως επιτυχημένο ψυχογράφημα ενός μικρού παιδιού στο σημαντικότερο σημείο κρίσης της νεαρής του ζωής.

http://freecinema.gr/

★★★☆☆ Λήδα Γαλανού

«Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι» της Κάρλα Σιμόν

(Estiu 1993, Ισπανία, 2017, 97′)

Σκηνοθεσία: Κάρλα Σιμόν

Ηθοποιοί: Λάια Αρτίγκας, Πάουλα Ρόμπλες, Μπρούνα Κούζι, Νταβίντ Βερντάγκερ

Ενα καλοκαίρι μπορεί να είναι αξέχαστο και για κάτι καλό ή για κάτι κακό, πολύ συχνά και για τα δύο μαζί. Από ένα τέτοιο, αξέχαστο καλοκαίρι της δικής της παιδικής ζωής εμπνέεται η Κάρλα Σιμόν για την πρώτη ταινία της και κάνει ένα φιλμ πανέμορφο και προσωπικό, που αγγίζει όλους όσοι αφεθούν στην ευαισθησία του.

Η ταινία της Καταλανής Σιμόν, πολυβραβευμένη στο Φεστιβάλ Βερολίνου και στα ισπανικά Γκόγια, συναντά την εξάχρονη, ορφανή από πατέρα, Φρίντα, το καλοκαίρι που έχει χάσει και τη μητέρα της και αφήνει τη Βαρκελώνη για να εγκατασταθεί σ’ έναν «νέο κόσμο», στην εξοχή, στην οικογένεια του θείου της, με παρέα τη μικρότερη ξαδέλφη της.

Γυρισμένη μέσα στη φύση, φωτεινή τις ημέρες και σκοτεινή τα βράδια, σαν τη διάθεση, η ταινία είναι ένα παιδικό ημερολόγιο για το πώς χτυπάει η ζωή όσους δεν ξέρουν ακόμα πώς ν’ αμυνθούν. Πώς η οικογένεια είναι ζήτημα και τύχης και επιλογής, πώς η απώλεια χρειάζεται υπομονή και φροντίδα. Μαζί, διακριτικά, το φιλμ κοιτάζει την Ισπανία των αρχών του 1990, στη σκοτεινή (ακόμα μία) περίοδο της χώρας, όπως αυτή αποτυπώνεται στους ενηλίκους και διαπερνά τα παιδιά.

Οπλισμένη με δυο αληθινά ακαταμάχητες μικρές πρωταγωνίστριες και μια αποφορτισμένη ειλικρίνεια, η Κάρλα Σιμόν καταφέρνει, στην πρώτη της ταινία, κάτι εξαιρετικά δύσκολο: να αποτυπώσει τη ζωή όπως είναι, με το βάρος και την ελαφρότητά της. Και μαζί να γλυκάνει και να συγκινήσει σαν δυνατή ανάμνηση του θεατή.

https://www.efsyn.gr/

*** Ένα αξέχαστο καλοκαίρι Κριτική του Νίνου Φενέκ Μικελίδη [3/5]

Summer 1993. Ισπανία, 2017. Σκηνοθεσία-σενάριο: Κάρλα Σιμόν. Ηθοποιοί: Λάια Αρτίγκας, Πάουλα Ρόμπλες, Μπρούνα Κούζι, Νταβίντ Βερτάγκουερ. 97΄

Μια ιδιαίτερα σημαντική, συχνά οδυνηρή (εκείνη της απώλειας και της προσπάθειας προσαρμογής στα νέα δεδομένα), περίοδο στη ζωή ενός 6χρονου κοριτσιού παρουσιάζει στην τρυφερή αυτή, δοσμένη με διορατικότητα αλλά και ατόφια συγκίνηση, ταινία της, η Ισπανίδα σκηνοθέτρια Κάρλα Σιμόν. Περίοδο, πρέπει να πω, που αντλεί πολλά στοιχεία από τη δική της παιδική ζωή, η οποία, έχοντας μείνει ορφανή σε παρόμοια ηλικία, προσπαθούσε να προσαρμοστεί στην οικογένεια των θετών γονιών της.

Την 6χρονη Φρίντα της ταινίας (μια εξαιρετική στο ρόλο Λάια Αρτίγκας) αναλαμβάνουν, με το θάνατο των γονιών της (απ’ ότι συμπεραίνουμε έχουν πεθάνει από AIDS), η θεία και ο θείος της, που τη μεταφέρουν στην κωμόπολη όπου ζουν. Εκεί, η Φρίντα θα γνωρίσει και την νέα αδερφή της, τη μικρότερη απ’ αυτήν κόρη του ζευγαριού, που δείχνει να την αποδέχεται με χαρά, χωρίς καθόλου να ζηλεύει, αν και, από τη δική της πλευρά, η Φρίντα δεν είναι πάντα το ίδιο φιλική.

Εκείνο που καταφέρνει η Κάρλα Σιμόν είναι να αναπλάσει με λεπτομέρεια και γνώση τον κόσμο γύρω από την Φρίντα όπως αυτή ακριβώς τον αισθάνεται, τον βλέπει και τον αντιμετωπίζει. Ένα κόσμο που συχνά οι μεγάλοι παραβλέπουν και που μπορεί να οδηγήσουν τα παιδιά σε σοβαρά ψυχολογικά και άλλα προβλήματα.

Με την κάμερα στο ύψος της Φρίντα (στο νου, αναπόφευκτα, έρχεται ο κινηματογράφος του Γιασουτζίρο Όζου), να παρακολουθεί και να καταγράφει, εκφράσεις, βλέμματα, σιωπές, αντιδράσεις, δισταγμούς , ψυχικά τραύματα αλλά και μικρές κακίες (που ξεκινούν από παρεξηγήσεις ή και δυσκολία κατανόησης), η σκηνοθέτρια μας δίνει αυτό ακριβώς που περνά ψυχολογικά το μικρό κοριτσάκι: τους φόβους, την ανασφάλεια, τον πόνο εξαιτίας της έλλειψης της μητέρας, και τελικά την αποδοχή της αλλαγής και της νέας οικογένειας, προσφέροντάς μας μια από τις πιο ωραίες, ταυτόχρονα συγκινητικές, διεισδύσεις πάνω στη ψυχολογία του παιδιού.

https://www.enetpress.gr/

Κριτική [3/5]

Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι

Από Χρήστο Μήτση – 21/06/2018

Σκοτεινή και ταυτόχρονα αισιόδοξη, πικρή όσο και ειλικρινής ιστορία ενηλικίωσης, η οποία αποτυπώνει χωρίς γλυκερούς συναισθηματισμούς όλες τις πτυχές του εύθραυστου παιδικού ψυχισμού.

Εντυπωσιακό σκηνοθετικό ­ντεμπούτο με πλήθος ακαδημαϊκών (3 Γκόγια) και φεστιβαλικών (σε Βερολίνο, Λονδίνο, Κωνσταντινούπολη, Μάλαγα) βραβείων, το «Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι» αφορά μια τυπική ιστορία ενηλικίωσης: μετά το θάνατο της μητέρας της, η εξάχρονη Φρίντα πηγαίνει να περάσει το καλοκαίρι στην αγροικία του θείου της, σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον που σε εκείνη μοιάζει ξένο κι εχθρικό. Η Κάρλα Σιμόν ακολουθεί μια προβλέψιμη στην πλοκή της διαδρομή για να αφηγηθεί τη σκοτεινή και ταυτόχρονα αισιόδοξη, πικρή όσο και τρυφερότατη ιστορία της, αποφεύγοντας στη σεναριακή πορεία κάθε γλυκερό συναισθηματισμό, εύκολη σύμπτωση ή διδακτικό μήνυμα που θα τη βοηθούσε να «ξεκλειδώσει» μια περίπλοκη παιδική ψυχή.

Αντίθετα στέκεται με τόλμη και ειλικρίνεια απέναντι στα αντιφατικά συναισθήματα της Φρίντα, συμμεριζόμενη τις απορίες της πάνω στην απώλεια, στον έρωτα, στον θεό και στον κόσμο των ενηλίκων. Με τολμηρή αυτοβιογραφική διά­θεση, (ξανα)ρίχνεται μαζί με την ηρωίδα της (την οποία ενσαρκώνει μια εννιάχρονη Λάγια Αρτίγκας για πολλά Όσκαρ) στην περιπέτεια του καλοκαιριού του 1993 και της ανακάλυψης των μυστικών του εύθραυστου παιδικού ψυχισμού.

Ισπανία. 2017. Διάρκεια: 97΄. Διανομή: ONE FROM THE HEART.

http://www.athinorama.gr/

Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι , 2017

21 Ιουνίου 2018 Τατιάνα Καποδίστρια [3,5/5]

Το πρώτο δύσκολο καλοκαίρι μιας 6χρονης που μένει ορφανή και μετακομίζει στους θείους της στην εξοχή, στο ποιητικά νατουραλιστικό, εξαιρετικά δομημένο και υπέροχα παιγμένο αυτοβιογραφικό ντεμπούτο της Σιμόν.

Όχι σπάνια, το σινεμά, και δη τα «σοβαρά» δράματα, στέκουν λιγωμένα μπρος στην παροιμιώδη «αθωότητα», ή την αυταπόδεικτη ζουζουνογλυκύτητα των παιδιών. Η πρωτοεμφανιζόμενη στην μεγάλου μήκους μυθοπλασία καταλανή σκηνοθέτιδα, ωστόσο, δεν ενδίδει ρούπι σε εκβιαστικούς συναισθηματισμούς, ή γλυκερές κοινοτοπίες. Κι ας αφηγείται, εν πολλοίς, τη δική της προσωπική ιστορία από τα δύσκολα παιδικά της χρόνια… Το καλοκαίρι του 1993, η 6χρονη Φρίντα (απίθανη, φοβερή η Αρτίγας) χάνει την μητέρα τηςˑ από AIDS, καίτοι το πρωτοεμφανιζόμενο τότε σύνδρομο-στίγμα δεν ονοματίζεται ποτέ ως απάντηση στις ερωτήσεις της μικρής προς τον περίγυρό της. Στο ξεκίνημα της ταινίας, ο εν λόγω περίγυρος σχεδόν δεν καταγράφεται καν από την βερίστικα κινούμενη κάμερα του διευθυντή φωτογραφίας, Σαντιάγο Ράσαχ. Η Φρίντα κυριαρχεί στα πλάνα, η κάμερα πολύ συχνά όπως και σε όλη την σφιχτή διάρκεια της ταινίαςφιλμάρει από το ύψος του βλέμματός της, τα πάντα επιτείνουν την αίσθηση σαστίσματος και απώλειας που βιώνει η μικρή, καθώς συγγενείς την «πακετάρουν» για να πάει να ζήσει μαζί με τον αδελφό της μητέρας της, Εστέβε (Βερδάγερ), την γυναίκα του, Μάργα (Κουσί), και την σχεδόν 4χρονη ξαδέλφη της, Άνα (Ρόμπλες, επίσης χάρμα ιδέσθαι). Η σκάντζα της αστικά πολύχρωμης Βαρκελώνης, όπου ζει η Φρίντα, με το νυσταλέο χωριό, όπου ζουν ο θείος, η θεία και η ξαδελφούλα, είναι βέβαια το κερασάκι στην ήδη μπουρδουκλωμένη ψυχολογία της μικρής.

Μέσα στο ειδυλλιακό, μεσογειακό καλοκαιρινό σκηνικό, και με την τζαζ να ντύνει (ίσως, λίγο υπερβολικά) την συχνά δύστοκη καθημερινότητα της αιφνίδια διευρυμένης οικογένειας, η Σιμόν κρατάει δεξιοτεχνική ουδετερότητα απέναντι στις δυο πλευρές του δράματος: η μεν ορφάνια της μικρής δεν αγιοποιείται δίνοντας συγχωροχάρτι στα πείσματα ή στις χοντράδες που κάνει στην καινούρια «αδελφή» της (την παρατάει στο δάσος, ξερωγώ, και η Άνα σπάει το χέρι της…), ενώ συγχρόνως οι θείοι-γονείς είναι επίσης θύματα της υπόθεσης. Αλλά το μέγα επίτευγμα του φιλμ είναι ο συναρπαστικά αληθινός τόνος της (λιτής) αφήγησης. Και εδώ, προφανώς, κομβικό ρόλο παίζουν οι ερμηνείες των τεσσάρων πρωταγωνιστών. Θαυμάσιοι, όλο χυμούς, οι γονείς Κουσί και Βερδάγερ. Αλλά είναι οι καθόλου ζουζουνογλυκούλικες σκηνές μεταξύ των δυο κοριτσιών που αναβλύζουν γάργαρη φυσικότητα και είναι όλα τα λεφτά.

http://tospirto.net/

Ένα αξέχαστο καλοκαίρι Estiu 1993

Μετά τον θάνατο της μητέρας της, η εξάχρονη Φρίντα πηγαίνει στην οικογένεια του θείου της στην εξοχή, όμως δυσκολεύεται να προσαρμοστεί.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 21.6.2018 [3/5]

Κάτω από το παστοράλ Αξέχαστο Καλοκαίρι του 1993 της 6χρονης Φρίντα (ταινία με μικρούς κυρίως πρωταγωνιστές, αν και σαφώς για ενήλικες θεατές, που διακρίθηκε στο τμήμα Generation KPlus του Φεστιβάλ Βερολίνου) κρύβεται η βουβή τραγωδία ενός κοριτσιού που έχασε τη μητέρα του από AIDS και καλείται, χωρίς φυσικά να ερωτηθεί, να ενταχθεί στην οικογένεια του θείου της με την καλότροπη σύζυγό του και τη χαριτωμένη, μικρή τους κόρη. Η πρώτη σκηνή δείχνει τη Φρίντα να παίζει με άλλα παιδιά αυτό το παιχνίδι που αν κουνηθείς, πεθαίνεις, στα ψέματα, αλλά ο ψυχικός της κόσμος, σε αντίθεση με τη θερινή νωχέλεια της εξοχής και τον καταδεκτικό χειρισμό της νέας της οικογένειας, δεν απέχει πολύ από το τεράστιο γιατί που γεννά ο ξαφνικός θάνατος. Η σκηνοθέτις Κάρλα Σιμόν συλλαμβάνει τη θλίψη στις τυχαίες, καθημερινές κινήσεις της μικρής ηρωίδας σε ένα δράμα ατμόσφαιρας, με εξαιρετικά ευαίσθητη την τελευταία σκηνή της παιδικής, υπαρξιακής αμηχανίας.

Πηγή: www.lifo.gr

Ένα αξέχαστο καλοκαίρι (***) Κωνσταντίνος Καϊμάκης

Σκηνοθεσία: Κάρλα Σιμόν

Πρωταγωνιστούν: Λάια Αρτίγκας, Πάουλα Ρόμπλες, Μπρούνα Κούζι, Νταβίντ Βερντάγκερ

Η εξάχρονη Φρίντα μετακομίζει στην οικογένεια του θείου της μετά από τον θάνατο της μητέρας της. Στο νέο της σπίτι που βρίσκεται στην εξοχή, μακριά από την πολύβουη Βαρκελώνη, οι στιγμές παιχνιδιού και ενθουσιασμού εναλλάσσονται με μοναχικές σκέψεις και βασανιστικά βράδια για τη μικρή Φρίντα…

Ένα ημιαυτοβιογραφικό φιλμ το ντεμπούτο της Κάρλα Σιμόν κέρδισε 3 Βραβεία Γκόγια μεταξύ των οποίων εκείνο της καλύτερης σκηνοθεσίας, ενώ το φιλμ αποτέλεσε την πρόταση της χώρας για το ξενόγλωσσο όσκαρπου μετατρέπεται σε μια εξαίσια μελέτη πάνω στα τραύματα της παιδικής ηλικίας. Παρά τον έντονο συναισθηματισμό της (ένα θαυμάσιο κράμα ρεαλισμού και ποιητικότητας) η ταινία δεν γίνεται ποτέ μελό και αρθρώνει ουσιαστικό λόγο για την έννοια της οικογένειας, το τραύμα της απώλειας, την ενηλικίωση και κυρίως την ανάγκη των παιδιών για ασφάλεια, έχοντας ως μεγάλο ατού την αποφασιστική και ώριμη ερμηνεία της μικρής Λάια Αρτίγκας που υποδύεται τη Φρίντα.

http://www.athensvoice.gr/

Ένα αξέχαστο καλοκαίρι [ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑΝΝΗ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ]

Η απώλεια είναι εν μέρει το θέμα και στην ισπανική ταινία «Ενα αξέχαστο καλοκαίρι» («Estiu 1993», Ισπανία, 2017) της Κάρλα Σιμόν, μόνο που εδώ αυτός που έχει μείνει πίσω είναι η Φρίντα (Λάια Αρτίγας), ένα κοριτσάκι που μόλις έχασε τη μητέρα του και στέλνεται στην επαρχία για να ζήσει με ένα συγγενικό ζευγάρι. Εκεί βλέπουμε τη Φρίντα να εξοικειώνεται σιγά- σιγά με το περιβάλλον, να γνωρίζει ανθρώπους, να παίζει με άλλα παιδιά, θα κάνει συντροφιά στα ζώα. Αυτό το σκληρό καλοκαίρι, το πρώτο χωρίς τη μητέρα του κοριτσιού, θα είναι το πρώτο από τα λιθάρια που θα συνθέσουν το μονοπάτι του μέλλοντός του.

Η ζωή της Φρίντα στην επαρχία δίνει εφόδια στη σκηνοθέτρια για να φτιάξει ένα ευαίσθητο, λυρικό φιλμ που είναι μάλιστα παρμένο από προσωπικές εμπειρίες της. Πολλά πράγματα δεν εξηγούνται εύκολα στον θεατή, όμως αυτό δεν έχει τελικά και τόση σημασία. Η αίσθηση για τα όσα πιθανόν συμβαίνουν στην ψυχούλα της μικρής είναι πιο σημαντικά από την ίδια την ιστορία· αυτά είναι η ιστορία. Το «Αξέχαστο καλοκαίρι» άρεσε στην πρώτη προβολή του στο Φεστιβάλ Βερολίνου και μετά τον μικρό του θρίαμβο στα βραβεία Γκόγια της ισπανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου ήταν η επίσημη πρόταση της Ισπανίας για το εφετινό Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.

Βαθμολογία: 2 ½

http://www.tovima.gr/

Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι (Summer 1993)

ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΚΟΥΜΑΣ ΙΟΥΝΙΟΣ 21, 2018 [3/5]

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Κάρλα Σιμόν, που απέσπασε αρκετά βραβεία σε φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων και το Καλύτερης Πρώτης Ταινίας του Φεστιβάλ Βερολίνου και επίσημη πρόταση της Ισπανίας για το Όσκαρ ξενόγλωσσου, προσωπικά το παρακολούθησα και το ξεχώρισα στο τελευταίο BFI Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου, όπου συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα. Στο οποίο φεστιβάλ εντελώς συμπτωματικά είδα επίσης μια άλλη ταινία που ξεκινά να προβάλλεται την ίδια εβδομάδα, την Κρυφή Συνταγή (the Cakemaker). Το καλοκαίρι είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής της ταινίας και αυτό προσπαθεί περισσότερο από όλα να αποτυπώσει στα πλάνα της η Σιμόν, ενώ στον ίσκιο του εξελίσσεται το δράμα ενός μικρού κοριτσιού που μόλις έχασε και τη μητέρα της και την «πακετάρουν» από τη Βαρκελώνη να την πάνε να μείνει στο αγρόκτημα των θείων της.

Αργός ρυθμός, νατουραλισμός, καλοκαιρινά μεσημέρια και εξοχή, επικρατούν της εσωτερικής θλίψης και του πόνου του μικρού κοριτσιού για το χαμό των γονιών του. Άραγε δεν υπάρχει ο πόνος ή η συνειδητοποίηση ή μήπως συνυπάρχει αλλά είναι διαφορετικός ο τρόπος εστίασης; Για να το δούμε αυτό μέσα στην ταινία οφείλουμε να πάμε ακόμα πιο πίσω και να αναρωτηθούμε. Τι είναι άραγε μια ανάμνηση, είναι ένα τεράστιο σύνολο καταστάσεων, αλληλουχίας διαλόγων και γεγονότων; Συνήθως μια ανάμνηση είναι βαθιά κρυμμένα πράγματα, που πρέπει να σκάψει κανείς στους λαβυρίνθους του μυαλού του για να τα βρει, που καταφέρνουν όμως όλα να συμπεριληφθούν μέσα σε ένα γενικό συναίσθημα, άλλοτε και ένα μοναχά απλό συστατικό: μια εικόνα, ένα χρώμα, μια οσμή, ένας ήχος. Αν κάνετε το πείραμα, να σκεφτείτε δικά σας παιδικά καλοκαίρια, ακριβώς αυτά θα βρείτε, ένα συναίσθημα, όπως ξεγνοιασιά ή δίψα για παιχνίδι, ανακάλυψη και περιπέτεια, ένας ήχος όπως των τζιτζικιών ή των γρύλων τη νύχτα, μια δυνατή εικόνα, όπως ένα παλιό εξοχικό, μια αυλή ή ένα χωράφι που παίζατε, ή ένα πρόσωπο, όπως της γιαγιάς ή ενός παιδικού φίλου. Σε αυτά τα χνάρια κινείται και αυτή η ταινία, που παίρνει το χρόνο της και αφήνει το θεατή να ανατρέξει στις δικές του αναμνήσεις για να αντιληφθεί τις αναμνήσεις του μικρού κοριτσιού, ίσως όχι ακριβώς όπως υποτίθεται πως έγιναν, αλλά όπως τις αντιλήφθηκε το παιδί και αποθηκεύτηκαν στις αναμνήσεις του.

Μια ταινία περισσότερο, λοιπόν, μέσα από τα μάτια του παιδιού και αφήνουν τη συνειδητοποίηση (που είναι ένα μικρό μέρος…) της αποδοχής της νέας κατάστασης. Αυτή η αποδοχή έχει να κάνει και με το νεαρό ζευγάρι, τη μικρή κορούλα που ήδη είχαν, αλλά και τους παππούδες. Διότι το παιδί μετά το ισχυρό σοκ που υπέστη είναι λογικό και απόλυτα φυσιολογικό, βάσει της ψυχολογίας, να «κλωτσήσει», να γίνει δύστροπο ή να έχει ξεσπάσματα. Η συνειδητοποίηση είναι επομένως ένα μόνο μέρος της αποδοχής. Το άλλο μέρος έρχεται και από τους άλλους, δηλαδή πως θα αποδεχτεί μια οικογένεια που έχει ήδη ένα παιδί άλλο ένα και να το αγκαλιάσει σαν δικό τους, αλλά και να ξεχωρίζει ή να μην ξεχωρίζει το δικό τους από αυτό. Το άλλο παιδί θα έχει να αποδεχτεί ότι θα μοιράζεται τους γονείς του και πολλά άλλα πράγματα που θεωρούσε ως τότε πιθανότατα αποκλειστικά δικά του και να μη νοιώσει παραμελημένο ή ανταγωνιστικό με το άλλο παιδί. Όμοια και οι παππούδες στο δικό τους Γολγοθά.

Με το καλοκαίρι κύριο πρωταγωνιστή, όπως και τα πλάνα και τα σημεία που εστιάζει η κάμερα της Σιμόν, αλλά και την ζεστή απαλή φωτογραφία του Σαντιάγκο Ρακάχ να προσπαθεί να αποδώσει τις δικές του χρωματικές παλέτες των 90s, όπως βγαίνουν μέσα από τα άλμπουμ των οικογενειακών φωτογραφιών, το κοριτσάκι περνά σε δεύτερο ρόλο ή καλύτερα εξίσου πρωταγωνιστικό αλλά σε μόνιμη σύγκρουση με το καλοκαίρι. Η Λάια Αρτίγας είναι εξαιρετική στο ρόλο της μικρής Φρίντα, ένα αγρίμι γεμάτο νεύρο, έντονα ξεσπάσματα, μια αδικαιολόγητη ένταση, που δεν μπορεί ούτε η ίδια να αντιληφθεί πλήρως πως εκφράζεται. Ας κρατήσουμε αυτό το όνομα, πιθανώς να ξεδιπλώσει μια λαμπρή καριέρα μεγαλώνοντας. Δίπλα της, το ζεύγος σε απόγνωση, ο Νταβίντ Βερνταγκουέρ (100 Μέτρα, 10.000km Η Απόσταση Μεταξύ μας) ως θείος Εστέβε και η Μπρούνα Κουζί ως η θεία Μάργκα, κρατάνε δυνάμεις για την τελευταία σκηνή του μακρόσυρτου πλάνου με την οποία επιλέγει να κλείσει η ταινία.

Προσπαθώντας η σκηνοθέτης να είναι η ίδια στο προσκήνιο αφήνει κάπως στην άκρη το σενάριο, που είναι έτσι κι αλλιώς ολίγον χλιαρό σε πλοκή και ανάπτυξη (που -λανθασμένα- έχει επικρατήσει να χαρακτηρίζει την ταινία από πολλούς «φεστιβαλική» ή «σινεφίλ», χωρίς αυτό φυσικά να είναι ούτε απαγορευτικό, ούτε περιοριστικό). Πετυχαίνει όμως να έχει ως κεντρικό πρωταγωνιστή του την καλοκαιρινή αύρα και την παιδικότητα.

http://cinepivates.gr/

«Ένα αξέχαστο καλοκαίρι»: ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΚΗΣ ΚΑΠΡΑΝΟΣ

Το 1996 ο Ζακ Ντουαγιόν παρουσίασε τη «Μικρή Πονέτ» με πρωταγωνίστρια την τετράχρονη Βικτουάρ Τιβισόλ που, ως μικρούλα Πονέτ, χάνει τη μητέρα της σε ένα αυτοκινητικό δυστύχημα (βρισκόταν και η ίδια στο αμάξι τη στιγμή του ατυχήματος – όμως επιβιώνει). Χωρίς να αντιλαμβάνεται πλήρως τι έχει συμβεί, αποτραβιέται από τους γύρω της αναμένοντάς τη να γυρίσει. Η απουσία γίνεται αβάσταχτη: το κοριτσάκι δεν σταματά να την περιμένει, να της μιλάει, να την αναζητεί, δίχως να μπορεί να συλλάβει την έννοια του θανάτου. Η Τιβισόλ, ως μικρό παιδί, δεν ήξερε τίποτα από «υποκριτική» – δεν ήταν καν σε θέση να διαβάσει το σενάριο. Παρ’ όλα αυτά έφυγε από την τότε διοργάνωση του Φεστιβάλ Βενετίας με το βραβείο γυναικείας ερμηνείας. Σάλος τότε από το ακροατήριο που μιλούσε για «σκάνδαλο». «Μπορεί ένα παιδί να καταλαβαίνει οτιδήποτε περί θανάτου και υποκριτικής;» ρωτούσαν. Η τρυφερή ταινία της Κάρλα Σιμόν έρχεται να απαντήσει και στα δύο αυτά ερωτήματα και αφορά την ιστορία της εξάχρονης Φρίντα, που το 1993 χάνει τους γονείς της (ήταν τα χρόνια που θέριζε το AIDS) και φεύγει για να μεγαλώσει στην οικογένεια του θείου της, που περιλαμβάνει ένα άλλο, τρίχρονο κοριτσάκι, την Αννα, στο οποίο και βγάζει όλη την καταπιεσμένη θλίψη της. Γιατί η μικρή Φρίντα δεν ξέρει πώς να εξωτερικεύσει τον πόνο που την κατατρώει, και φυσικά οι επιπτώσεις στη «νέα» οικογένειά της είναι άμεσες. Οι ερμηνείες των δυο παιδιών όμως εκπληκτικές: Η Σιμόν δείχνει να τις έχει πλησιάσει με μεγάλη προσοχή και φροντίδα, και έτσι το πορτρέτο αυτής της θρυμματισμένης αθωότητας εντυπωσιάζει στην ακρίβεια και στον ρεαλισμό του. Ενας λόγος είναι πως η ίδια η Σιμόν είχε βιώσει αυτήν ακριβώς την τραγωδία στην ίδια ηλικία.

Η σκηνοθέτιδα έχει δηλώσει (ακόμα και στον γράφοντα) πως ξεκίνησε μεν από μια αυτοβιογραφική αφετηρία, τα περισσότερα όμως στοιχεία που αφορούν το σενάριο είναι αυστηρώς μυθοπλαστικά. Και πάλι όμως, αντιλαμβάνεσαι πλήρως ότι τα παιδιά αυτά δεν θα μπορούσαν να κινηθούν στο κάδρο και να μας κοιτάξουν με βλέμματα τόσο αληθινά, τόσο διαπεραστικά, αν ο άνθρωπος που τα έβλεπε από την άλλη πλευρά της κάμερας δεν ήξερε ακριβώς τι να αναζητήσει σε αυτά. Και φυσικά, σε μια συνθήκη σαν κι αυτή, δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί» (ένα μικρό σεναριακό θαύμα τούτη η προκύπτουσα ισορροπία): στην πιο αγωνιώδη στιγμή του φιλμ δεν αισθάνεσαι ποτέ πως καλείσαι να πάρεις κάποια θέση. Οχι ότι δεν υπάρχουν αδυναμίες εδώ (κάποιες συγκρούσεις έρχονται πιο «βολικά», δραματικώς μιλώντας, απ’ ό,τι θα έπρεπε σε μια τέτοια ταινία), αλλά το «Ενα αξέχαστο καλοκαίρι» παραμένει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σκηνοθετικά ντεμπούτα που είδαμε τελευταία. 
Βαθμοί: 7/10  http://www.tanea.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: