Ο Πρόεδρος (2017) του Σαντιάγκο Μίτρε | αναλυτική παρουσίαση, trailer, η γνώμη των κριτικών

Η ταινία Ο Πρόεδρος, του Σαντιάγκο Μίτρε, κυκλοφορεί στις 5 Ιουλίου από την Weird Wave.

o proedros 2017 poster

Ο πρόεδρος της Αργεντινής βρίσκεται εγκλωβισμένος ανάμεσα στην πολιτική και την προσωπική του ζωή κατά τη διάρκεια μιας συνόδου κορυφής σε ένα απομακρυσμένο ξενοδοχείο στην καρδιά των Άνδεων όπου και θα οριστικοποιηθούν περιφερειακές στρατηγικές, γεωπολιτικές συμμαχίες και το φλέγον ζήτημα της διαχείρισης του πετρελαίου της Λατινικής Αμερικής. Ο πρόεδρος έχει να πάρει μια τρομακτική απόφαση: θα προστατέψει την εξουσία του ή θα σταθεί στην οικογένειά του και θα υπερασπιστεί τις αξίες του;

Από τους παραγωγούς του «Ιστορίες για Αγρίους», ένα πολιτικό θρίλερ αγωνίας για έναν άντρα αντιμέτωπο με τους προσωπικούς του δαίμονες. «Ο Πρόεδρος», με πρωταγωνιστή τον Ρικάρντο Νταρίν και σε σκηνοθεσία του βραβευμένου στις Κάννες Σαντιάγκο Μίτρε, πατάει πάνω στο πολιτικό σινεμά των ΄70s και συνομιλεί με το μακιαβελικό «House of Cards».

Σημείωμα του Σκηνοθέτη

Ο ρόλος του προέδρου της Αργεντινής γράφτηκε ειδικά για τον Ρικάρντο Νταρίν. Ξεκίνησα να γράφω το σενάριο αφού μιλήσαμε και είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα μου. Ο Ρικάρντο είναι ένας εξαιρετικός και πολύ γενναιόδωρος ηθοποιός και η συνεισφορά του σόλη τη διαδικασία της παραγωγής ήταν σημαντική από την πρώτη στιγμή που του είπα τι σκεφτόμουν να κάνω μέχρι και την ολοκλήρωση του μοντάζ. Επίσης, έχει κάτι το εμβληματικό πάνω του. Για τους Αργεντίνους, είναι η ενσάρκωση του ιδανικού προέδρου.

Για τους ρόλους των άλλων προέδρων που παίρνουν μέρος στη σύνοδο διάλεξα ηθοποιούς που είναι διάσημοι στη χώρα τους περισσότερο για καλλιτεχνικούς παρά για εμπορικούς λόγους. Έπρεπε να είναι «φτασμένοι» ηθοποιοί ώστε να γίνονται εύκολα πιστευτοί στο ρόλο τους. Επέλεξα τον Κρίστιαν Σλέιτερ για τον ρόλο του Αμερικανού συμβούλου επειδή μου άρεσε πάρα πολύ η ερμηνεία του στην τηλεοπτική σειρά «Mr. Robot». Ήθελα κάποιον που να δείχνει φιλικός αλλά και μακιαβελικός ταυτόχρονα. Κάποιον που να ταιριάζει στο αρχέτυπο του Βορειοαμερικάνου: ξανθός, ευπαρουσίαστος, ευχάριστος.

Για μένα, ήταν απαραίτητο να κάνουμε γυρίσματα εκεί που πραγματικά συμβαίνουν όλα. Δεν ήταν εύκολο να μας δώσουν την άδεια αλλά τελικά τα καταφέραμε: κάναμε γύρισμα στο γραφείο της Casa Rosada, της επίσημης κατοικίας του προέδρου της Αργεντινής, αλλά και στο προεδρικό αεροπλάνο. Η ταινία ξεκινάει αρκετά ρεαλιστικά: μπαίνουμε στην προεδρική κατοικία όπου γνωρίζουμε τον Πρόεδρο και την ομάδα του, τους ακολουθούμε στο Σαντιάγκο της Χιλής και γνωρίζουμε του υπόλοιπους προέδρους που θα λάβουν μέρος στη σύνοδο κορυφής. Η ατμόσφαιρα αλλάζει όταν εμφανίζεται η κόρη του προέδρου. Η ψυχολογική της κατάσταση επηρεάζει την ταινία κι έτσι η ατμόσφαιρα γίνεται πιο παράξενη. Όταν, πλέον, επιστρέφουμε στις πολιτικές διαπραγματεύσεις, το μεταφυσικό μπλέκεται με την πραγματικότητα.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Σαντιάγκο Μίτρε

Σενάριο: Σαντιάγκο Μίτρε και Μαριάνο Λινάς

Με τους: Ρικάρντο Νταρίν, Κρίστιαν Σλέιτερ, Έρικα Ρίβας, Ντολόρες Φόνζι

o proedros 2017 i gnomi ton kritikon

Του Νίνου Φένεκ Μικελίδη

*** ½ – Ο πρόεδρος

La Cordillera/The Summit/The President. Αργεντινή/Γαλλία/Ισπανία, 2017. Σκηνοθεσία: Σαντιάγο Μίτρε. Σενάριο: Σαντιάγο Μίτρε, Μαριάνο Λίνας. Ηθοποιοί: Βάλτερ Αντράδε, Ρικάρντο Νταρίν, Ντολόρες Φόνζι, Κρίστιαν Σλέιτερ. 114΄

Ένα ατμοσφαιρικό, πολιτικό θρίλερ, μετά τη βραβευμένη στην Εβδομάδα της Κριτικής των Κανών ταινία του «Paulina» (2015), μας προσφέρει ο Αργεντινός σκηνοθέτης Σαντιάγο Μίτρε. Ένα θρίλερ (πρωτοπαίχτηκε στο «Ένα κάποιο βλέμμα» των περσινών Κανών) που κινείται με δεξιοτεχνία και ευρηματικότητα ανάμεσα στον Χίτσκοκ και τον Κιούμπρικ, με φόντο τη σύνοδο κορυφής των Λατινοαμερικανών ηγετών, που μαζεύονται στη Χιλη, σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο στην κορυφή των Άνδεων, για να συνάψουν συμφωνία για την ίδρυση ενός λατινοαμερικανικού οργανισμού πετρελαίου.

Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Ερνάν Μπλάνκο (ένας εξαιρετικός Ρικάρντο Νταρίν), ο πολιτικά άφθαρτος πρόεδρος της Αργεντινής, που, εκτός από τις διάφορες πιέσεις, τόσο από ορισμένους άλλους Λατινοαμερικανούς ηγέτες, όσο και από τον εκπρόσωπο των ΗΠΑ (ένας πολύ καλός Κρίστιαν Σλέιτερ), που με διάφορους τρόπους προσπαθεί να βάλει τη χώρα του, από το πίσω μέρος, στη συνθήκη (η σκηνή της συνάντησής του με τον Αργεντινό Πρόεδρο είναι από τις καλύτερες και πιο διφορούμενες της ταινίας), ο Αργεντινός πρόεδρος έχει να αντιμετωπίσει ένα επικείμενο σκάνδαλο με τη ψυχολογικά προβληματική κόρη του, Μαρίνα, την οποία, την τελευταία στιγμή, αναγκάζει να έρθει μαζί του στο ξενοδοχείο στις Άνδεις.

Ο Μίτρε καταφέρνει να ισορροπήσει τέλεια το προσωπικό πρόβλημα του Προέδρου με τα γενικότερα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της Αργεντινής, συνδυάζοντας συχνά το φανταστικό (μέσα από τις σκηνές της ύπνωσης της Μαρίνας) με το ρεαλιστικό (τη διεξαγωγή της συνόδου), φέρνοντας στο προσκήνιο το θέμα της πολιτικής εξουσίας και των διάφορων, γεωπολιτικών παιχνιδιών που παίζονται γύρω απαυτήν.

Παιχνίδια που ο Μίτρε παρουσιάζει συχνά με μια δόση ειρωνείας, σκάβοντας σχεδόν αδιάκριτα πίσω από τα φαινόμενα για να μας παρουσιάσει τη σκληρή πραγματικότητα μιας χωρίς ηθική ή οποιαδήποτε άλλα όρια εξουσίας εξουσία που όλοι γνωρίζουμε από δεκάδες άλλους ηγέτες όπου μόνο τα οικονομικά και άλλα συμφέροντα παίζουν ρόλο και η οποία καθορίζει δυστυχώς τις τύχες εκατομμυρίων ανά την υδρόγειο, απληροφόρητων συνήθως, πολιτών. Με τον Μίτρε να χρησιμοποιεί τις συναντήσεις, τις κρυφές και φανερές συζητήσεις, τα κρυφά βλέμματα, τα υπονοούημενα, τις σιωπές, αλλά και τους χώρους, το τεράστιο ξενοδοχείο στη μέση ενός κάτασπρου, παγωμένου τοπίου (η έξοχη φωτογραφία είναι του Χαβιέ Χούλια) για να δημιουργήσει τα διάφορα επίπεδα του συναρπαστικού αυτού πολιτικού του θρίλερ.

https://www.enetpress.gr/

Ο Πρόεδρος La Cordillera

Ο Πρόεδρος της Αργεντινής συμμετέχει σε ένα συνέδριο μαζί με άλλους ηγέτες και από κει θα προσπαθήσει να λύσει ένα προσωπικό του θέμα που επηρεάζει τη δική του αλλά και τη δημόσια ζωή.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 5.7.2018 [3,5/5]

Όταν ο Πρόεδρος της Αργεντινής (φανταστικό πρόσωπο, αλλά με τον Ρικάρντο Νταρίν βλοσυρό και νεφελώδη στον κεντρικό ρόλο, αυτόματα προμηνύονται πολλά ερωτήματα και δύσκολες απαντήσεις) ετοιμάζεται να συμμετάσχει σε μια κρίσιμη σύνοδο κορυφής, σε μια συζήτηση για οικονομική συμμαχία των χωρών της Νότιας Αμερικής για την προάσπιση των συμφερόντων τους για πρώτη φορά με τη δημιουργία ενός λατινογενούς ΟΠΕΚ, το ενδιαφέρον στρέφεται στο πολιτικό παρασκήνιο και εύλογα ένα ανάλογο θρίλερ καλείται να το υποστηρίξει. Όντως, οι μηχανισμοί της διαπλοκής και της ίντριγκας ενεργοποιούνται από το σενάριο του σκηνοθέτη Σαντιάγκο Μίτρε και του Μαριάνο Λινάς, αλλά ο Μίτρε, δημιουργός του Student και της Paulina, ταινιών με επίκεντρο διαφορετικές εκφάνσεις της πολιτικής πάλης, φιλοδοξεί να κάνει κάτι πολύ πιο σύνθετο, χωρίς να απομακρύνεται εντελώς από τον στόχο του. Στο σχετικά πρόσφατο The Childhood of a leader του Μπρέιντι Κόρμπετ ο τερατώδης μονάρχης «συνελήφθη» πνευματικά στους κόλπους μιας αυταρχικής οικογένειας αριστοκρατών, αμέσως μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το δράμα εκτυλίσσεται στο βλέμμα αναμονής και στρατηγικής του Μπλάνκο, στο πώς θα ζυγιάσει την προσωπική έκπληξη με την οικογενειακή αστάθεια αλλά και την πολιτική ευθύνη σε μια σειρά αποφάσεων που θα κρίνουν, ίσως, τη θέση του στην Ιστορία. Ο Πρόεδρος βαδίζει σε αντίθετους δρόμους, όχι μόνο γιατί δεν υιοθετεί την αφαιρετική προσέγγιση του Κόρμπετ αλλά διότι παραλαμβάνει τον ηγέτη in media res, ψημένο σε μια βρόμικη αρένα και ταμπουρωμένο σε μια φροντισμένη κάψουλα απάθειας, και κυρίως τον φιλοτεχνεί ως έναν συνηθισμένο, λαϊκό εργάτη, λευκό, όπως το επώνυμό του (Ερνάν Μπλάνκο), μειλίχιο και γοητευτικό, με έναν «κεντροαριστερούλη», ισορροπιστικό τρόπο που δείχνει να έχει ενώσει αντίρροπες δυνάμεις και να έχει αποκτήσει την εξουσία ως outsider, αόρατος σχεδόν, αλλά θριαμβευτής στην κρίσιμη στιγμή, πραγματικός μασέρ της αλήθειας. Εκτός από την πρόκληση μιας καλής συμφωνίας με τους υπόλοιπους ηγέτες και της προσεχτικής συμπεριφοράς απέναντι στον κυριότερο αντίπαλό του σε μέγεθος και γόητρο, τον δεσποτικό, ακαταμάχητο στη ρητορεία και στη θεωρία, αλαζονικό Πρόεδρο της Βραζιλίας, ο Μπλάνκο έχει να αντιμετωπίσει έναν κλυδωνισμό στην οικογένειά του: η κόρη του, μητέρα δύο παιδιών, έχει χωρίσει άσχημα από τον σύζυγό της και ένα σκάνδαλο στον Τύπο ελλοχεύει, απειλώντας να αποσπάσει την προσοχή από τη Σύνοδο στη Χιλή. Ο Μπλάνκο ζητά, ή μάλλον επιτάσσει ευγενικά, τη μετάκληση της κόρης του στη Χιλή για να την έχει κοντά του και να την προστατεύσει από τους δημοσιογράφους και τον κακό εαυτό της. Εκείνη δέχεται, μεταβαίνει στο ορεινό σημείο όπου ζυμώνεται η επικείμενη συμφωνία (σε μια χιονισμένη οροσειρά, cordillera στα ισπανικά, εξού και ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας), αλλά σύντομα παθαίνει νευρικό κλονισμό, αρνείται να μιλήσει και ένας ψυχίατρος ξεκλειδώνει αναμνήσεις από ένα παρελθόν που σοκάρει τον πατέρα. Την ευρύτερη έννοια της πολιτικής θέλει να πραγματευτεί ο Μίτρε και το πετυχαίνει μέσα από το ώριμο πορτρέτο του Ρικάρντο Νταρίν Η κόρη του φέρεται να ανακαλεί περιστατικά που δεν έχουν συμβεί πολύ πριν γεννηθεί, και κατά κάποιον τρόπο εκθέτουν καταστάσεις δυσάρεστες, επιβαρυντικές ως και τραγικές. Την ίδια στιγμή, μια υπολογίσιμη δημοσιογράφος τού παίρνει μια συνέντευξη, όπως και από τους ομολόγους του, και οι απαντήσεις του αντανακλούν τον απόηχο της προεκλογικής του συλλογιστικής του σοφά οικοδομημένου πορτρέτου ενός ευθυτενούς άνδρα που μιλάει με γερούς συμβολισμούς και συγκινητικές απλουστεύσεις, καλά κρυμμένες κάτω από έναν μανδύα ανθρωπιάς και τιμιότητας. Το δράμα εκτυλίσσεται στο βλέμμα αναμονής και στρατηγικής του Μπλάνκο, στο πώς θα ζυγιάσει την προσωπική έκπληξη με την οικογενειακή αστάθεια αλλά και την πολιτική ευθύνη σε μια σειρά αποφάσεων που θα κρίνουν, ίσως, τη θέση του στην Ιστορία. Με συμβούλους, σωματοφύλακες και βοηθούς να τον περιτριγυρίζουν, θα έχει μια συνάντηση-κλειδί με έναν Αμερικανό αξιωματούχο άνευ χαρτοφυλακίου, εντεταλμένο να διαπραγματευτεί πρόσωπο με πρόσωπο μαζί του, εκτός συνόδου κορυφής, και εκεί συγκλίνουν οι υποψίες πως ο άνδρας με τον διπλό ρόλο του πατέρα και του Προέδρου έχει μια ελαστική συνείδηση που του επιτρέπει να ελιχθεί με κινήσεις αιλουροειδούς ανάμεσα στον κυνισμό της συναλλαγής και την πατριωτική ματαιοδοξία. Την ευρύτερη έννοια της πολιτικής θέλει να πραγματευτεί ο Μίτρε και το πετυχαίνει μέσα από το ώριμο πορτρέτο του Ρικάρντο Νταρίν, ο οποίος αιφνιδιάζει συνεχώς τους φίλους και τους αντιπάλους του με οικονομία λόγου και κινήσεων σε ένα εκφραστικό και σεναριακό σκάκι. Έχει την ικανότητα να μετατρέψει το χυδαίο απόσταγμα της ρεαλιστικής εφαρμογής της πολιτικής σε ένα μοναχικό δράμα, καταδεικνύοντας πως πίσω από έναν συμβιβαστικό ηγέτη μακράς διάρκειας κρύβεται νομοτελειακά ένας αδίστακτος αριβίστας. Πηγή: www.lifo.gr

Ο Πρόεδρος

The Summit

του Σαντιάγκο Μίτρε

ΚΡΙΤΙΚΗ 2.7.2018 Γιώργος Κρασσακόπουλος

3/5

Από τους παραγωγούς του «Ιστορίες για Αγρίους», ένα πολιτικό θρίλερ αγωνίας για έναν άντρα αντιμέτωπο με τους προσωπικούς του δαίμονες. Με πρωταγωνιστή τον Ρικάρντο Νταρίν και σε σκηνοθεσία του βραβευμένου στις Κάννες Σαντιάγκο Μίτρε.

«Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από έναν πολιτικό δίχως φιλοδοξία», λέει κάποια στιγμή στην ταινία ο πρόσφατα εκλεγμένος πρόεδρος της Αργεντινής τον οποίο υποδύεται απολαυστικά ο Ρικάρντο Νταρίν στο φιλμ. Το ίδιο ισχύει και για έναν σκηνοθέτη και βλέποντας το «La Cordillera», δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Σαντιάγο Μίτρε δεν υπολείπεται φιλοδοξίας.

Η Τρίτη μεγάλου μήκους του μετά τον «Φοιτητή» και το «Paulina» είναι ένα πολιτικό θρίλερ που θέλει να κοιτάξει τον τρόπο που κινούνται τα γρανάζια μιας πολιτικής μηχανής, όσο και την προσωπικότητα ενός πολιτικού που βρίσκεται σε μια προσωπική αλλά κι «επαγγελματική» κρίση.

Ο Ερνάν Μπλάνκο είναι ένας πολιτικός που έφτασε απροσδόκητα στο μεγαλύτερο αξίωμα της χώρας του, πατώντας πάνω στο προφίλ ενός «απλού ανθρώπου», ενός άντρα σχεδόν δίχως ιδιότητες κι όταν τον συναντάμε για πρώτη φορά, στο προεδρικό αεροπλάνο, καθοδόν προς μια σύνοδο κορυφής μεταξύ των αρχηγών των κρατών της Νότιας Αμερικής, βρίσκεται ήδη στο πιο κρίσιμο σημείο της μέχρι τώρα πολιτικής και προσωπικής διαδρομής του.

Ο πρώην σύζυγος της κόρης του πρόκειται να τον κατηγορήσει για κακοδιαχείριση χρημάτων την περίοδο που ήταν μέλος της τοπικής κυβέρνησης και τα μέσα ενημέρωσης της χώρας του αναρωτιούνται έντονα αν αυτός ο «απλός άνθρωπος» είναι κάτι περισσότερο από αυτό, αν είναι ένας ικανός πολιτικός με κάποιου είδους όραμα.

Ο Σαντιάγο Μίτρε θα τον φέρει σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο σε μια βουνοκορφή του Περού κι εκεί με βραδυφλεγή, μα συναρπαστικό τρόπο θα αποδομήσει σταδιακά την εικόνα του μέσα από τις πράξεις του τόσο στην πολιτική αρένα όσο και στην οικογενειακή και προσωπική, αφού η κόρη του, η οποία είναι ένα ψυχολογικό ερείπιο θα βρεθεί κι αυτή εκεί για να απομακρυνθεί από το επικείμενο σκάνδαλο.

Αυτή θα είναι άλλωστε ο καταλύτης για για κοιτάξουμε πίσω από το προσωπείο του ήρωα κι ακόμη κι αν η παρουσία της εκεί δυναμιτίζει κάπως το οικοδόμημα του φιλμ μέσα από μια ιστορία που ξετυλίγεται σε διαφορετικό ύφος και φέρνει έναν αέρα φανταστικού στην ιστορία. Σε αυτό βοηθά ίσως και το μέρος που είναι τοποθετημένο το φιλμ σε ένα ξενοδοχείο στην κορυφή ενός χιονισμένου πουθενά, φέρνοντας στο μυαλό το Overlook Hotel στην «Λάμψη» του Κιούμπρικ.

Με τα πόδια του στο αμερικανικό πολιτικό σινεμά της δεκαετίας του 70 και το κεφάλι του σε μια περιοχή που μοιάζει να βρίσκεται πιο κοντά σε αυτή του «House of Cards» με μια γερή δόση μεταφυσικού, το «La Cordilliera» έχει αιχμή και χιούμορ, περίσσια ατμόσφαιρα κι αγωνία. Κι αν δεν λέει κάτι αληθινά καινούριο ή συνταρακτικό για τους ανθρώπους ή τους πολιτικούς, το κάνει με απόλυτα ελκυστικό κι ενδιαφέροντα τρόπο.

http://flix.gr

5/7/18

Ο Πρόεδρος (La Cordillera) – Review / Κριτική

Όταν η φιλοδοξία δεν έχει όρια

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969) [3/5]

Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, σωστά;

Αυτή είναι η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο 38χρονος Αργεντίνος Santiago Mitre. Τον γνωρίσαμε μέσω του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου είδαμε τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του «Ο φοιτητής: Η ιστορία μιας εξεγερμένης γενιάς» (El estudiante, 2011) η οποία παίχτηκε στο εμπορικό κύκλωμα το 2013. Τον περασμένο Σεπτέμβρη είδαμε σε εμπορική διανομή στη χώρα μας και την προηγούμενη ταινία του, το Paulina (παραγωγής 2015), με πρωταγωνίστρια τη σύντροφό του, την πανέμορφη Dolores Fonzi, που και σε τούτη την ταινία έχει βασικό ρόλο (υποδύεται την κόρη του Προέδρου). Το έχει η… μοίρα του, πάντως, του Mitre, να βλέπουμε τις ταινίες του με μιιιιιικρή καθυστέρηση: η τελευταία του ταινία, λοιπόν, έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο περσινό (κι όχι στο περασμένο) φεστιβάλ των Καννών, όπου συμμετείχε στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα».

Όπως δήλωσε ο σκηνοθέτης, ο πρωταγωνιστικός ρόλος του Προέδρου γράφτηκε ειδικά για τον Ricardo Darín. Πίσω από την παραγωγή της ταινίας βρίσκονται οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για το Ιστορίες για αγρίους (Relatos salvajes, 2014). Γυρίσματα για την ταινία Ο Πρόεδρος (La Cordillera) έγιναν τόσο στο γραφείο της Casa Rosada, της επίσημης κατοικίας του προέδρου της Αργεντινής, αλλά και στο προεδρικό αεροπλάνο.

Η υπόθεση: Ο Ερνάν Μπλάνκο δεν έχει πολύ καιρό που κέρδισε την εξουσία στην Αργεντινή. Ο λαός τον ψήφισε και τον ανέδειξε Πρόεδρο, καθώς τον θεώρησε ως έναν από αυτούς. Ο Μπλάνκο (δηλαδή λευκός, δηλαδή καθαρός) ανέβηκε γρήγορα τα σκαλιά της εξουσίας και πλέον βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη πρόκληση της σύντομης πολιτικής του καριέρας. Ενώ στην Αργεντινή τον κατηγορούν ότι είναι ο εξαφανισμένος Πρόεδρος καλείται να πάρει μέρος σε μια σύνοδο κορυφής στη Χιλή. Στόχος τη συνόδου είναι να δημιουργήσουν τα κράτη της Λατινικής Αμερικής έναν οργανισμό τύπου ΟΠΕΚ, που θα χειρίζεται σε κρατικό επίπεδο αλλά και από κοινού, τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου της περιοχής.

Ο Ερνάν υποστηρίζει τον στρατηγικό σύμμαχο της Αργεντινής, τη Βραζιλία, και δεν θέλει επ’ ουδενί να μπουν «στο κόλπο» οι «σατανάδες» των ΗΠΑ. Καθώς όμως καλείται να αντιμετωπίσει μια κρίση στην οικογενειακή του ζωή, που έχει να κάνει με τον πρώην σύζυγο της εύθραυστη κόρης του, ο οποίος απειλεί πως θα βγάλει τα άπλυτα του Μπλάνκο στη φόρα, οι συμμαχίες θα αλλάξουν, και οι εξαγορές κάτω από το τραπέζι δίνουν και παίρνουν…

Η άποψή μας: Στιβαρό πολιτικό θρίλερ είναι τούτο εδώ. Και πολύ ενδιαφέρουσα ταινία. Βεβαίως, δεν έχει δράση The American Way, αλλά διαθέτει ένταση, σασπένς και λέει και δύο, τρεις αλήθειες για το πως παίζεται η πολιτική τη σήμερον ημέρα και μάλλον έτσι παιζόταν όλες τις ημέρες από απαρχής του κόσμου! Οι εκάστοτε ισχυροί πάντοτε επιδιώκουν να ελέγχουν τα πράγματα – κι όταν δεν μπορούν να τα καταφέρουν με ευθύ τρόπο, δεν κωλώνουν να προχωρήσουν στον άλλον, τον πλάγιο τρόπο. Και υπάρχει πιο προφανής τρόπος από την εξαγορά; Money makes the world go round, και ακόμα και οι πιο άσπιλοι (φαινομενικά) πολιτικοί, έχουν την… τιμή τους για να ενδώσουν και να υποκύψουν, πολλές φορές μάλιστα δίνοντας την εντύπωση ότι αγωνίζονται και ότι κινούνται από πατριωτικά και εθνικά κίνητρα.

Δεν ξέρω αν αυτό που θα πω εδώ είναι λαϊκίστικο ή χοντράδα, αλλά κάπως έτσι φαντάζομαι και τις συνελεύσεις του Eurogroup. Βλέποντας την ταινία πέρσι στο φεστιβάλ των Καννών (σημείωση: από τότε έχει μπει πολύ νερό στο αυλάκι είναι η αλήθεια…) φανταζόμουν τον Αλέξη Τσίπρα να συμμετέχει στις απανωτές «κρίσιμες» συνόδους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Να καλείται να παλέψει για τη χώρα του, ενδεχομένως με αγνά κίνητρα αρχικά, αλλά τελικά να ενδίδει, έστω και με… έρπη! Η αποδόμηση του αγνού και άσπιλου πολιτικού, που κέρδισε την εξουσία ως «ένας από εμάς» γίνεται πολύ έξυπνα στην ταινία: χωρίς υστερίες, χωρίς κραυγές, χωρίς in your face καταγγελτικό τόνο, διδακτικώ τω τρόπω.

Ο Mitre δείχνει σιγά σιγά την πραγματική εικόνα πίσω από τη δημόσια εικόνα. Και ευθέως το λέει ξεκάθαρα (δεν αφήνει δηλαδή καμία αμφιβολία για το αντίθετο) πως ο κύριος Μπλάνκο έχει πολλά… βρώμικα ρούχα στην ντουλάπα του. Ακόμα και το «εμπόδιο» του γαμπρού του μάλλον το ξεπερνάει με έναν τρυφερό και συνηθισμένο σ’ αυτές τις περιπτώσεις τρόπο! Ακόμα και τη σχέση του με την κόρη του την διαχειρίζεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να τη βγάλει… τρελή, φροντίζοντας να αλλάξει τις μνήμες της, μνήμες που τον φέρνουν σε δύσκολη θέση. Καλό κουμάσι ο δικός μας.

Το πολύ ενδιαφέρον πέρα από τα ωραία που μας λέει ο Mitre, είναι πως διαθέτει ένα εξαιρετικό καστ. Όποτε βλέπετε σε ταινία να πρωταγωνιστεί ο Ricardo Darín, να είστε σίγουροι ότι είναι καλή ταινία. Ο άνθρωπος είναι εγγύηση και είναι για άλλη μια φορά εξαιρετικός εδώ ως ο φιλόδοξος και εντέλει κυνικός πρόεδρος της Αργεντινής. Η Elena Anaya υποδύεται μια δημοσιογράφο, ο θεούλης Alfredo Castro (που επίσης αποτελεί εγγύηση η παρουσία του σε μια ταινία) υποδύεται έναν Χιλιανό ψυχολόγο ψυχίατρο, που καλείται να κουράρει την κόρη του Μπλάνκο, η επίσης θεάρα Paulina García υποδύεται την Πρόεδρο της Χιλής, την οικοδέσποινα της συνόδου δηλαδή (για την Fonzi τα λέμε στην εισαγωγή) και ο Christian Slater δίνει ρέστα ως ο Γιάνκης που έρχεται στη σύνοδο κρυφίως για να κάνει μια πρόταση στον Μπλάνκο του στιλ «I’m gonna make him an offer he can’t refuse» αλά «Νονός».

Σαφώς μια ταινία που ξεφεύγει από τον σωρό και αξίζει της προσοχής σας. Ρε τι γίνεται στην οροσειρά των Άνδεων, στην Κορντιγιέρα…

http://www.moviesltd.gr/

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ (2017)

(LA CORDILLERA)

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Σαντιάγκο Μίτρε

ΔΙΑΝΟΜΗ: WEIRD WAVE

της Βικτωρίας Μιχαήλ [3/5]

Ο νέος ηγέτης της Αργεντινής πρωτοδοκιμάζεται εκτός συνόρων σε σύνοδο (κυριολεκτικά) κορυφής επιχειρούμενου ΟΠΕΚ της Νοτίου Αμερικής. Κοντά σε όλους όσοι κι όλα όσα απαιτούν την προσοχή και τους ελιγμούς του, κάτι από το παρελθόν του αναβλύζει δυσοίωνα. Si o no?

«Μπορούμε να μιλήσουμε ειλικρινά;» – «Σε πολιτική συνάντηση; Μπορούμε να προσπαθήσουμε» Σαν να επικαλείται αλληγορικά σαυτήν ακριβώς τη στιχομυθία την επιείκειά μας για κάτι το οποίο θεματικά μετεξελίσσει, στην υπερκλίμακα και στο πεδίο των εθνικών και ιβηροαμερικανικών συμφερόντων πια, το ευφυώς αιχμηρό ντεμπούτο του, «Ο Φοιτητής», ο Σαντιάγκο Μίτρε, έχοντας πλέον ανέλθει στα κινηματογραφικά ανώτατα αξιώματα της πατρίδας του. Μικρή χρεία. Η ταινία είναι εξίσου λαοπλάνα (με την καλή έννοια), το look της παραγωγής όσο ποτέ «λαδωμένο», carajo, ακόμα κι ο Χίτσκοκ νοερά προσκαλείται να μετάσχει στον συνδυασμό. Κι αν αυτός δεν σαρώνει στην επικράτεια των δύο ωρών, τα ποσοστά του εξασφαλίζουν σαφώς την πρώτη θέση στο συντριπτικά ανάξιο ισπανόφωνο ψηφοδέλτιο του εγχώριου θέρους.

Καταρχήν, διαγράψτε το «Paulina». Από αισθητικής άποψης περισσότερο, δηλαδή, αφού η Ντολόρες Φόνσι (το στη ζωή έτερον ήμισυ του δημιουργού) στέκεται κι εδώ το μοιραίο, αμφιλεγόμενο πρόσωπο που θέλοντας και μη θα φέρει στην επιφάνεια και θα βάλει φωνή για malas του μπαμπά, του περίγυρου, της χώρας, της ηπείρου, της ίδιας της φύσης τού όποιου homo politicus. Γιατί είναι το σαράκι της «καρέκλας», το δούναι και λαβείν στο μπλοφατζίδικο γεωστρατηγικό παιχνίδι, η διπλωματική σφαγή με το βαμβάκι, το «όλα, ακόμα κι η ψυχή σου για πούλημα» που, στο πιο υψηλό επίπεδο, τρέφουν, μαζί με τον κονδυλοφόρο των Μίτρε και Γινάς, αρχικά όχι τόσο πρόδηλα τον νέο ήρωά τους. Νεόφυτο outsider της κάλπης με μόνο τοπική αυτοδιοικητική εμπειρία, απειλούμενος μεκβιασμό απτον εν διαστάσει σύζυγο της συναισθηματικά (και διανοητικά;) κλονισμένης κόρης του, θεωρούμενος ευεπηρέαστο μικρό ψάρι απτην κλίκα των γειτόνων ομολόγων του κι έτερων καλοθελητών, μεγραβάτα ή χωρίς, άσπιλο (ή μήπως όχι;) άγραφο χαρτί ο Ερνάν Μπλάνκο. Ποία η θέσις του;

Εμπνεόμενοι από και παραλλάσσοντας πανούργα την πραγματικότητα (ο πρώην Καμίνης του Μπουένος Άιρες και νυν πρώτος πολίτης Μαουρίσιο Μάκρι εδώ τέως Δήμαρχος απτις πάμπας, η rubia μεγάλη κυρία της Χιλής Μισέλ Μπατσελέ εδώ μαυρομάλλα οικοδεσπότης, ο αντικαταστάτης τής καθαιρεθείσας Ντίλμα Ρούσεφ Βραζιλιάνος Μισέλ Τέμερ από ενεργούμενο της αστερόεσσας πολέμιός της!) για ναυποβάλουν τα διαπιστευτήριά τους με κάτι κοντά σε μια ανατριχιαστικά γνώριμη στους διεθνολόγους φαντασία, οι Μίτρε και Γινάς εκκινούν μπουκάροντας από την αληθινή Κάσα Ροσάδα (το Μέγαρο Μαξίμου των gauchos) για να αρχίσουν, κινούμενοι τοίχο-τοίχο, να μοιράζουν διαλογικές πισώπλατες μαχαιριές στις εκτιθέμενες εκφάνσεις τής όποιας διακυβέρνησης-στα-σπάργανα, πόσω μάλλον μιας μεταμπανανίας υπόλογης στο ΔΝΤ. Οι Τράγκες των ερτζιανών, οι α λα Φλαμπουράρης μυστικοσύμβουλοι, το αποτέλεσμα ομαδικής προσπάθειας spin, το πρωτόκολλο κι οι διαδρομισμοί μιας latino G8, οι δελφίνοι ΥΠΕΞ, οι κρίσιμες διακρατικές ισορροπίες, το «χαρτί» των υδρογονανθράκων, ο «ξένος» παράγοντας (σε μία και μόνη όλα-τα-λεφτά σεκάνς με τον Κρίστιαν Σλέιτερ ως απεσταλμένο του State Department, που στήνει την παρτίδα για το άσος-στο-μανίκι φλος ρουαγιάλ του φινάλε), όλα, υπέρ ή κατά του, δουλεύουν για τον Μπλάνκο. Αλλά είναι υπηρέτης του ανεξάρτητου οικονομικού μέλλοντος του πενόμενου λαού του έστω ως τσιράκι των Cariocas ή με το αζημίωτο λακές των Γιάνκηδων, με λερωμένη απτη διαφθορά την παλιά φωλιά του στην επαρχία, κάτι εγκληματικά ακόμα χειρότερο που το ίδιο του το σπλάχνο μοιάζει να γνωρίζει παραληρηματικά ανεξήγητα και να επισείει στη χειρότερη δυνατή συγκυρία; Και γιατί δεν μπορούμε να το διακρίνουμε ξεκάθαρα;

Ετούτη η διφορούμενη, σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού τού ανδρός, που επί ώρα δεν ξέρουμε ακόμη αν μπορεί να ξεγλιστρήσει απτις κακοτοπιές τού άρχειν αλλά ξεγλιστράει από τα «κουτάκια» μας, είναι η μία επιτυχία της «συνάντησης». Οι Μίτρε και Γινάς δεν αποφεύγουν τις καρφωμένες λάμες στα δικά τους νώτα. Το μετα-ειδησεογραφικό ιλουστρασιόν (είπαμε, κάνουν υπερ-ρεαλισμό στα δώματα της εξουσίας, όχι απευθείας μετάδοση απεκεί) με έλεγχο κι αποστάσεις ασφαλείας του κάδρου καιιδιαιτέρα το πολυτελές design μεταφέρει κομψά το «House of Cards» στις χιονισμένες Άνδεις, όμως ο όσο ποτέ άλλοτε υψηλός προϋπολογισμός για το δίδυμο δεν μπορεί να ανασχέσει, ακόμη κι αν (για να μην πω ειδικά από τη στιγμή που) υποστηρίζει ένα minimum υπόγειας διάθεσης σάτιρας, την κυμαινόμενη σε επιτυχία πιστότητα με την οποία υφοποιείται σε λεπτομέρειες το κλίμα του μικρόκοσμου που αναπαριστά. Δραματουργικά, η πρόκλησή τους, να κάνουν μυθοπλαστικό κόμμα με μέλη τις ποικίλες προκλήσεις τού el presidente, είναι ακόμη μεγαλύτερη. Το σκετσάκι της συνέντευξης με την Ισπανίδα δημοσιογράφο, και η Ελένα Ανάγια στον ρόλο, μένουν αρχετυπικά οριακά στην απέξω (και ελέω της απόληξής του); No problemo, η «Νύχτα Αγωνίας» γίνεται ο καταλύτης όλων των υπόλοιπων διεργασιών.

Με οπτική πρώιμη ίντριγκα τη μέσα κι έξω θέα ενός τζαμένιου τοίχου τού θερέτρου θρύψαλα από μια εκσφενδονισμένη στη λευκή πλαγιά καρέκλα, η διαχείριση της επί προσωπικού κρίσης από τον Μπλάνκο του νευρικού επεισοδίου της θυγατέρας του και της κρίσης ενότητας των καταστάσεων του σιριαλικών δυνατοτήτων σεναρίου από τους Μίτρε και Γινάς περνάει μέσα από μια κατατονική αλαλία, έναν Chileno ψυχίατρο, μια ύπνωση, μια ανάσυρση μνήμης που δεν μπορεί (;) να ευσταθεί και που θα ενσπείρει μέσα μας τον σπόρο της αμφιβολίας για το σε ποιον βαθμό ο Μπλάνκο φέρει μέσα του τον σπόρο τού κακού και πώς αυτό τοατού τον καθιστά, ιδίως τη δεδομένη στιγμή, τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση. Αυτή την άσκηση στη χειραγώγηση του spellbound θεατή δια του λόγου και της εικόνας, με την υφέρπουσα ένταση, τα συναρπαστικά ανοιχτά «issues» και την έκβαση της τραμπάλας επιχειρημάτ(ικ)ων στρατοπέδων του μαύρου χρυσού, που βουλώνει ανοιχτά στόματα (#diplhs), στηρίζουν, βεβαίως, διαρκώς η ορχηστρική παρτιτούρα του Αλμπέρτο Ιγλέσιας και μια εντεκάδα Μεικτής καρατεριστών της Sudamerica, με επικεφαλής τον señor που έχει προ πολλού καταστεί ο Τζορτζ Κλούνεϊ απεκεί: έχουμε καταντήσει να μη βασανίζουμε, ακόμα ακόμα να μη βλέπουμε την ερμηνεία του αλλά να δεχόμαστε a priori το κύρος του του image του, βασικά, παρότι κι αυτό πιστοποιεί κάποιου είδους ταλέντο. Ας είναι, αφού ο καλός ο καπετάνιος (ο Μίτρε, όχι ο Νταρίν) στη φουρτούνα φαίνεται. Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν. Για τον español θώκο, έτσι; Όχι με την άλλη έννοια

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Οι συνάδελφοι του ρεπορτάζ του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ κ.ο.κ. θα κατεβάσουν τα μολύβια τους και θα χαζεύουν μαζί με το fan club του Φρανκ Άντεργουντ (μόνο Κλερ από δω και πέρα), του σκηνοθέτου (λέμε τώρα), του Νταρίν και του «όλε!» (αυτά υπάρχουν κι εν πολλοίς ταυτίζονται). Ορκισμένοι του Hitch, σας αφορά επίσης ανυπερθέτως. Αν δεν το χεις με το φλου, στο μυστήριο ειδικά, μπορεί να αισθανθείς ότι δεν βγαίνουν τα κουκιά. Θα εξέλθει Καμ(μ)ένος όποιος δεν τρέφει το παραμικρό ενδιαφέρον για το chic «Δυτικής Πτέρυγας».

http://freecinema.gr/

«Ο πρόεδρος» ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑΝΝΗ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ Βαθμολογία: [3/5]

Θα χρειαστεί να περάσει αρκετή ώρα μέχρι να καταλάβουμε ποιο είναι το μυστικό στα μάτια του Ρικάρντο Νταρίν, πρωταγωνιστή στον ρόλο του προέδρου της Αργεντινής Ερνάν Μπλάνκο στην τελευταία ταινία του Σαντιάγκο Μίτρε «Ο πρόεδρος». Ο 61χρονος αργεντινός ηθοποιός, πολύτιμος και τόσο εκφραστικός όποιον ρόλο και αν κρατά, είναι η ψυχή και το σώμα της ταινίας που εκτυλίσσεται στις Ανδεις, μέσα σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο, εκεί όπου λαμβάνει χώρα η σύνοδος κορυφής των αρχηγών κρατών της Λατινικής Αμερικής με κεντρικό θέμα την πετρελαϊκή ένωση του Νότου και την ενεργειακή αυτονομία των κρατών. Η κατάσταση είναι οριακή και ενώ ο ήπιος, ευγενής πρόεδρος δέχεται τα πυρά του Τύπου της χώρας του, ένα σκάνδαλο σχετικό με την προσωπική ζωή του δείχνει έτοιμο να ξεσπάσει.

Με το μυαλό του επηρεασμένο από πολιτικές ταινίες του Χόλιγουντ περασμένων εποχών – όπως η «Θύελλα στην Ουάσιγκτον» του Οτο Πρέμινγκερ, για παράδειγμα – αλλά μέσα σε μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που θυμίζει περισσότερο ταινία του Ρόμαν Πολάνσκι, ο Μίτρε έφτιαξε ένα πολυεπίπεδο, σύνθετο έργο που, παρότι κινείται σε ρεαλιστικές βάσεις, νιώθεις ότι περιβάλλεται από έναν μεταφυσικό αέρα που γοητεύει. Εστω και αν το σκέλος που αφορά τα προσωπικά του κεντρικού ήρωα είναι σαφώς πιο αδύναμο από εκείνο που αφορά την πολιτική του δραστηριότητα. Πολύ καλός σε ρόλο-πέρασμα ο Κρίστιαν Σλέιτερ, υποδύεται τον «κακό Αμερικανό» του οποίου η πρόταση προς τον πρόεδρο βγάζει στην επιφάνεια το αληθινό πρόσωπο του τελευταίου.

http://www.tovima.gr/

Κριτική

Ο Πρόεδρος

Από Χρήστο Μήτση – 05/07/2018 [3/5]

Βραδύκαυστο και ατμοσφαιρικό δραματικό θρίλερ πάνω στη διαχείριση της εξουσίας, το οποίο συνδέει τολμηρά πολιτική και ψυχανάλυση, από τον βραβευμένο σκηνοθέτη της «Paulina».

Είτε γράφοντας σενάρια για τον συμπατριώτη του Πάμπλο Τραπέρο («Leonera», «Το Αρπακτικό», «Λευκός Ελέφαντας») είτε σκηνοθετώντας τα ο ίδιος («Ο Φοιτητής», «Paulina»), ο Σαντιάγο Μίτρε προσπαθεί πάντα να συνδέσει το προσωπικό δράμα ενός αμφιταλαντευόμενου χαρακτήρα με το κοινωνικό περιβάλλον του, δηλαδή τη σύγχρονη αργεντίνικη πραγματικότητα. Στις δικές του ταινίες, μάλιστα, τα ερωτήματα πάνω στη διαχείριση της εξουσίας επανέρχονται επίμονα, θέτοντας στους πρωταγωνιστές αναπάντητα ηθικά διλήμματα.

Όπως λοιπόν ο ανώτατος δικαστικός Φερνάντο της «Paulina» πρέπει να αποφασίσει αν θα χρησιμοποιήσει την πολιτική του δύναμη για να προστατεύσει διά της πλαγίας οδού την κακοποιημένη κόρη του, έτσι και ο πολιτικά άφθαρτος πρόεδρος της Αργεντινής Ερνάν Μπλάνκο οφείλει να σκεφτεί καλά πόσο «καθαρά» θα κινηθεί στη συνάντηση κορυφής των ηγετών της Λατινικής Αμερικής, η οποία διεξάγεται σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο των χιλιανών Άνδεων. Η χώρα του στέκεται στο πλάι της Βραζιλίας, η οποία ηγείται της ίδρυσης ενός Οργανισμού Πετρελαίου της Νότιας Αμερικής που δεν θα ελέγχεται από τις ΗΠΑ, οι κινήσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα, όμως, είναι εξαιρετικά πολύπλοκες κι εντελώς απρόβλεπτες. Την ίδια στιγμή, ένα σκάνδαλο συνδεδεμένο με τον εν διαστάσει σύζυγο της ψυχολογικά ασταθούς κόρης του Μαρίνα απειλεί τον Μπλάνκο, ο οποίος αναγκάζει την τελευταία να έρθει άμεσα στο ξενοδοχείο του.

Αν και χρησιμοποιεί το κλασικό σεναριακό τέχνασμα της ταυτόχρονης «επαγγελματικής» και οικογενειακής κρίσης για να στριμώξει τον ήρωά του στα σκοινιά, ο Μίτρε υιοθετεί έναν αφηγηματικό ρεαλισμό χωρίς έντονες δραματικές εξάρσεις. Εσωτερικοί και εξωτερικοί χώροι (διάδρομοι, δωμάτια, σκάλες, αλλά και οι γεμάτοι απότομες στροφές δρόμοι στο βουνό) σκηνοθετούνται με τρόπο που εντείνει την αίσθηση του λαβυρίνθου, ενώ το σασπένς για την έκβαση των διαπραγματεύσεων ανεβαίνει αργά και με σαδιστική τελετουργική σταθερότητα. Χάρη στη στιβαρή και λακωνική ερμηνεία του Ρικάρντο Νταρίν οι σκέψεις του Μπλάνκο παραμένουν μέχρι τέλους ένα πραγματικό μυστήριο, αλλά χωρίς την ενδιαφέρουσα τροπή που παίρνει η παράλληλη ιστορία της Μαρίνα ίσως όλα αυτά να έφταναν ως μια ειλικρινή, μα κοινότοπη και μάλλον νωθρή κριτική των διαπλεκόμενων δομών και της αμοραλιστικής γοητείας της εξουσίας. Η εν μέσω της συνάντησης κατάρρευση της τραυματισμένης ψυχολογικά νεαρής, η οποία έχει μεγαλώσει στη σκιά μιας επιβλητικής πατρικής φιγούρας, θα εμπλέξει έναν ψυχαναλυτή και, μέσω ύπνωσης, θα φέρει στην επιφάνεια μερικές αλλόκοτες παιδικές αναμνήσεις. Είναι αληθινές; Είναι επινοημένες; Χωρίς απλοποιητικές εξηγήσεις, με πολλά υπονοούμενα και με μια διακριτική αλλαγή της όλης ατμόσφαιρας της ταινίας, η οποία μπαίνει στα χωράφια του θρίλερ, ο Μίτρε ολοκληρώνει το υπνωτιστικά γοητευτικό δράμα του αντιπαραθέτοντας υποσυνείδητες επιθυμίες και πολιτική πραγματικότητα, ψυχαναλυτικά παιχνίδια κυριαρχίας και στυγνά οικονομικά συμφέροντα. Αμφιβάλλει κανείς για το τελικό αποτέλεσμα;

Αργεντινή, Γαλλία, Ισπανία. 2017. Διάρκεια: 108΄. Διανομή: WEIRD WAVE.

http://www.athinorama.gr/

Ο Πρόεδρος , 2017 Τατιάνα Καποδίστρια [2,5/5]

Το αρτίστικα αινιγματικό πορτρέτο του (επινοημένου) Αργεντινού προέδρου σε μια στιλάτη (μα κάπως απροσπέλαστη) μίξη πολιτικής ίντριγκας και οικογενειακών προβλημάτων με ωραίες ερμηνείες και φόντο τις υποβλητικές χιονισμένες Άνδεις.

Στον απόηχο της εκλογής του, ως «ένας από σας», ο χαμηλότονος νέος πρόεδρος της Αργεντινής, Ερνάν Μπλάνκο (Νταρίν, εξαιρετικός πάντα), επιβιβάζεται στο προεδρικό αεροσκάφος με κατεύθυνση την Χιλή, όπου η εκεί πρόεδρος (Γκαρσία) έχει συγκαλέσει υψηλότατου επιπέδου διάσκεψη με τους ταγούς των λατινοαμερικανικών χωρών (από Παναμά και κάτω). Θέμα της συνάντησης η οποία φιλοξενείται σε μονήρες ξενοδοχείο κάπου στις χιονισμένες Άνδεις, εξού και το cordillera του πρωτότυπου τίτλου–, ο υπό σύσταση οργανισμός πετρελαιοπαραγωγών χωρών της Νότιας Αμερικής στα πρότυπα του OPEC. Με εμπνευσμένους οδηγούς την στιλπνή φωτογραφία του Χαβιέρ Χούλια, και την υποβλητική ηλεκτρομουσική του Αλμπέρτο Ιγκλέσιας, παρακολουθούμε ατμοσφαιρικές σκηνές από την διάσκεψηˑ κυρίως όμως, από παρασκηνιακές συναντήσεις του Μπλάνκο με τους ομολόγους του από το Μεξικό (Κάτσο) ή την Βραζιλία (Φράνκο). Ξεχωριστή θέση ανάμεσά τους, καθώς κλιμακώνεται η αγωνία για την σύνθεση του οργανισμού, έχει η σεκάνς της συνάντησης του Μπλάνκο με εξ απορρήτων ειδικό απεσταλμένο (Σλέιτερ, ωραία ερμηνεία-σίφουνας) του αμερικανού προέδρου διότι, σιγά που δε θα έβαζε το δαχτυλάκι της η υπερδύναμη

Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, το ηθελημένα «γενικόλογο» και αινιγματικό σενάριο φωτίζει περίπου ισόποσα α) μια «προσωπική» συνέντευξη-ποταμό που δίνεισε δόσεις ο πρόεδρος Νταρίν σε Ισπανίδα δημοσιογράφο (Ανάγια), και β) μια υποπλοκή με την Μαρίνα (Φόνζι, εντυπωσιακή η μούσα του σκηνοθέτη), την εμφανώς κλονισμένη κόρη του Μπλάνκο. Η αποκάλυψη ότι ο πρώην σύζυγος της Μαρίνας προτίθεται να δημοσιοποιήσει ενοχοποιητικές λοβιτούρες του παρελθόντος που αμαυρώνουν την εικόνα του αδέκαστου προέδρου περιπλέκει τα πράματαΠού να δείτε μετά, που ο ανησυχών πατέρας-πρόεδρος φέρνει εσπευσμένα στο ξενοδοχείο των Άνδεων την καταρρεύσασα κόρη, μετά της φέρνει έναν υπνωτιστή, ε, και τότε βγαίνουν στην επιφάνεια φλασμπάκ με πυρκαγιά ή/ και φόνο που ενδεχομένως είχε διαπράξει ο Μπλάνκο, όταν η Μαρίνα ήταν παιδίΑλλά μπορεί και να τα φαντάζεται όλα αυτά, ξέρετε. Ο Μίτρε διατηρεί σε όλη τη διάρκεια της ταινίας έναν διφορούμενα και αξεδιάλυτα αινιγματικό τόνο. Πράμα που, βέβαια, επιτείνει την αίσθηση της «σκοτεινής πολιτικής» σε αυτό το σινεφιλικό πορτρέτο ενός (θαυμάσια ερμηνευμένου) «Προέδρου».

http://tospirto.net/

Κριτική: Ο Πρόεδρος – The Summit (La Cordillera) (2017) Γιώργος Νυκταράκης [2,5/5]

Ο πρόεδρος της Αργεντινής Hernan Blanco (Ricardo Darin, Ο Πιλότος) καλείται να ταξιδέψει στη Χιλή όπου διοργανώνεται μια Σύνοδος Κορυφής μεταξύ των χωρών της Λατινικής Αμερικής.

Εκεί θα βρεθεί αντιμέτωπος όχι μόνο με επικίνδυνα πολιτικά παιχνίδια, αλλά και έναν εκβιασμό, ένα οικογενειακό δράμα, και το πάντα απειλητικό παρελθόν του.

Όλα αυτά τα θέματα, μαζί με τον πρωταγωνιστή καλείται να τα διαχειριστεί και ο σκηνοθέτης Santiago Mitre (οι ισπανόφιλοι πιθανότατα τον γνωρίζουν από το Paulina πριν λίγα χρόνια).

Έτσι αρχικά μας τοποθετεί στη σύγχρονη πολιτική σκηνή της Λατινικής Αμερικής και των χωρών οι οποίες και στο παρελθόν αλλά και στο παρόν, έχουν και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές.

Στη συνέχεια περνά σε πιο προσωπικά κομμάτια εστιάζοντας στον χαρακτήρα του προέδρου, βάζοντάς μας και σε πιο σκοτεινά μονοπάτια παρουσιάζοντας τις οικογενειακές του σχέσεις κυρίως μέσα από την παρουσία της κόρης του (Dolores Fonzi, Τρούμαν).

Και τελικά ξαναεπιστρέφει στην επίσημη αλλά και ανεπίσημη πολιτική σκηνή όπου δεν θα μπορούσε να λείπει και η παρέμβαση των ΗΠΑ, εδώ δια αντιπροσώπου, με τον ρόλο να αναλαμβάνει ο Αμερικανός Christian Slater (Nymphomaniac).

Όλα αυτά όμως μαζεμένα δείχνουν να μην έχουν κάποιο συγκεκριμένο προσανατολισμό, μπερδεύοντας ως προς το πού θέλει να κινηθεί ο δημιουργός.

Θέλει να κάνει ένα πολιτικό δράμα;

Μια προσωπογραφία του Προέδρου;

Ένα ψυχολογικό θρίλερ;

Τελικά λίγο απόλα και τίποτα πολύ συγκεκριμένο, με το σενάριο να εναλλάσσεται ανάμεσα στις διαφορετικές δομές χωρίς να δίνει κάποια ξεκάθαρη κατεύθυνση και χωρίς να ανεβάζει την ένταση της παρακολούθησης.

Ευτυχώς για το τελικό αποτέλεσμα η παρουσία του Ricardo Darin (τον οποίο πλέον συναντάμε σταθερά στα θερινά σινεμά) καταφέρνει να διατηρήσει την προσοχή μας.

Αν και δεν εντυπωσιάζει (η τελευταία πολύ καλή ερμηνεία του παραμένει στο Truman), εύκολα πείθει στον πρωταγωνιστικό ρόλο δίνοντας έναν ανθρώπινο, ευάλωτο, αλλά και διαβασμένο και ελπιδοφόρο πολιτικό.

Στον σύγχρονο πολιτικό κόσμο όμως, είναι αυτό ένα πολιτικό μοντέλο προς επιβίωση;

http://www.filmboy.gr/

Ο Πρόεδρος La Cordillera

Ο νέος Αργεντινός Πρόεδρος ετοιμάζεται να λάβει μέρος σε μια κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής που φιλοδοξεί να αλλάξει τον ενεργειακό χάρτη και το μέλλον των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Πειστικός ο Ρικάρντο Νταρίν στο ρόλο ενός πολιτικού υπό πίεση, ωστόσο η τρίτη ταινία του φιλόδοξου Σαντιάγκο Μίτρε («Paulina») αντιμετωπίζει με μια άνιση και μάλλον απλοϊκή προσέγγιση τις γκρίζες ζώνες της διεθνούς πολιτικής σκακιέρας.

Από τον Νεκτάριο Σάκκα [2,5/5]

Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής προωθούν έναν στρατηγικής σημασίας ενεργειακό συνασπισμό, ο οποίος θα μπει στο τραπέζι της προσεχούς Συνόδου των ηγετών τους που θα φιλοξενηθεί στις Χιλιανές Άνδεις. Ο νέος Αργεντινός πρόεδρος Ερνάν Μπλάνκο (Ρικάρντο Νταρίν) οδεύει προς τη Σύνοδο θέλοντας να εδραιώσει τη θέση του απέναντι στον «ισχυρό» Βραζιλιάνο ομόλογό του, την ώρα που παρασκηνιακά πολιτικά παιχνίδια, ο αποσταθεροποιητικός αμερικανικός παράγοντας και ένα σκάνδαλο που τον απειλεί προσωπικά, θέτουν υπό αίρεση όχι μόνο την πολιτική του καριέρα, αλλά και το ίδιο το φιλόδοξο διακρατικό εγχείρημα.

Δε χρειαζόταν να φτάσουμε στην τρίτη ταινία του Σαντιάγκο Μίτρε για να διαπιστώσουμε τη βαθύτατα πολιτική διάσταση που διέπει το σινεμά του 37χρονου Αργεντίνου σκηνοθέτη. Αρκεί να θυμηθούμε το αντονιονικής υφής σκηνοθετικό ντεμπούτο («El Εstudiante»), αλλά και την τολμηρή περίπτωση της «Paulina» με την οποία κέρδισε το βραβείο της Εβδομάδας Κριτικής το 2015. Εδώ ωστόσο, όλα μοιάζουν για τον Μίτρε πιο ξεκάθαρα και κυρίως πιο μεγάλα σε κλίμακα. Έτσι, στήνει ένα σύγχρονο πολιτικό θρίλερ στα πρότυπα των αμερικανικών που έκανε λ.χ. ο Πάκουλα στα 70s («The Parallax View», «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου»), στο οποίο πρωταγωνιστούν γνωστά ονόματα του ισπανόφωνου σινεμά (πέραν του Νταρίν, η Παουλίνα Γκαρσία της «Γκλόρια» στο ρόλο της Χιλιανής Προέδρου και η Έλενα Ανάγια του «Δέρματος που Κατοικώ» που υποδύεται την Ισπανίδα δημοσιογράφο) καθώς και ο Κρίστιαν Σλέιτερ, στο ρόλο του Αμερικανού απεσταλμένου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Ο Μίτρε στήνει ένα υποσχόμενο μεν σύμπαν, το οποίο καταλήγει να φλερτάρει με το προφανές και την κοινοτοπία.

Αν μη τι άλλο, η φιλοδοξία του εγχειρήματος είναι εμφανής. Κι έχει έξτρα ενδιαφέρον που η θεματική του παλέτα αποτυπώνεται πλήρως μέσα από τους τίτλους με το οποίο το φιλμ αυτό συστήνεται στο κοινό. Το ισπανικό «La Cordillera» παραπέμπει στην οροσειρά των Άνδεων, τόπο διεξαγωγής της Συνόδου, συνδέοντας έτσι έναν κοινό γεωγραφικό παρονομαστή των χωρών της Λατινικής Αμερικής με τα ενδεχόμενα κοινά τους συμφέροντα.

Ο αγγλικός τίτλος «The Summit» από την άλλη λειτουργεί περισσότερο ως ένα κυριολεκτικό πλαίσιο, επισημαίνοντας το δραματουργικό άξονα πάνω στον οποίο χτίζεται η πλοκή. Αντίθετα, ο εναλλακτικός τίτλος «El Presidente», από τον οποίο προέρχεται και ο επίσημος ελληνικός, δίνει έμφαση στον πρωταγωνιστή, ο οποίος αποτελεί και τον βασικό παίκτη σε ένα πολιτικό παιχνίδι υψηλών διακυβευμάτων.

Υπό αυτό το έμμεσο πρίσμα, η ταινία υπογραμμίζει από τη μία το ιστορικό αποτύπωμα των χωρών της Λατινικής Αμερικής με όρους σύγχρονης πολιτικής συγκυρίας, επιδιώκοντας να καταδείξει από την άλλη πως η προσωπική ζωή ενός πολιτικού δεν είναι ποτέ διαχωρισμένη από τη διαδρομή του στα κοινά. Τουλάχιστον λοιπόν σε ό,τι αφορά το εύρος του, το φιλμ του Μίτρε κινείται καταρχήν σε αρκετά ενδιαφέροντες άξονες. Εκεί που τα χαλάει ωστόσο είναι στην εκτέλεση. Ιδίως στο γεγονός ότι εμμένει στο εντελώς ξένο σε ύφος και ρυθμό προσωπικό δράμα του Αργεντινού προέδρου και της κόρης του (Ντολόρες Φόζι) προκειμένου να αποδώσει μια παραπάνω πολυπλοκότητα στον χαρακτήρα του, συν το ότι χαρακτηρίζει μια μονοδιάστατη στερεοτυπία στο πώς σκιαγραφεί τους υπόλοιπους πολιτικούς. Με τον τρόπο αυτό, ο Μίτρε καταλήγει να στήνει ένα υποσχόμενο μεν σύμπαν, το οποίο καταλήγει να φλερτάρει με το προφανές και την κοινοτοπία.

Ο πάντα αξιοπρόσεκτος Ρικάρντο Νταρίν, πάντως, οφείλουμε να πούμε πως κουμπώνει ιδανικά στο ρόλο ενός πολιτικού που ξέχωρα από τον ιδεαλισμό και τις προθέσεις, καλείται να ζυγίσει πολιτικό κόστος, δεδομένα και άλλους αστάθμητους παράγοντες πριν κινηθεί σε μια πιο ρεαλιστική – ή κυνική αν προτιμάτε – πορεία. Θα μπορούσαμε επίσης να πούμε πως η διαδρομή του χαρακτήρα του δεν απέχει σημαντικά από εκείνη του Κλούνι στο «Αι Ειδοί του Μαρτίου». Με εκείνον για όχημα, η ταινία μοιάζει να οδηγείται στην άποψη ότι κάθε υποσχόμενος πολιτικός διαθέτει το δικό του μαλακό υπογάστριο, το οποίο τον καθιστά ευάλωτο και δυνάμει χειραγωγίσιμο. Κι όσο κι αν συμφωνεί κάποιος με αυτή την άποψη, το ζήτημα είναι πως το «The Summit» μοιάζει να προσδίδει σε αυτή διαστάσεις δοξασίας.

Κοντολογίς, ξέχωρα από τον ρεαλισμό στην ατμόσφαιρα και τις αναγωγές σε μία πραγματικότητα που φαντάζει ενδεχομένως αναγνωρίσιμη (τουλάχιστον στον σχετικά εξοικειωμένο θεατή με τα διεθνή πολιτικά πράγματα), το νέο φιλμ του φιλόδοξου Αργεντίνου σκηνοθέτη αντιμετωπίζει με μια άνιση και πρώτου επιπέδου προσέγγιση αφενός το διεθνές πολιτικό παιχνίδι και αφετέρου την ενεργειακή σκακιέρα, ιδίως στη λατινική γωνιά του παγκόσμιου χωριού.

http://www.cinemagazine.gr/

Ο πρόεδρος (The Summit) (**1/2) ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΪΜΑΚΗ

Σκηνοθεσία: Σαντιάγκο Μίτρε

Ο Πρόεδρος της Αργεντινής βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα στην πολιτική και την προσωπική του ζωή κατά τη διάρκεια μιας συνόδου κορυφής των ηγετών της Λατινικής Αμερικής με θέμα τον έλεγχο των γεωτρήσεων και της διαχείρισης του πετρελαίου στην ήπειρό τους.

Αρκετά ενδιαφέρον πολιτικό θρίλερ από τους παραγωγούς του αργεντίνικου «Ιστορίες για Αγρίους» με τον εξαίρετο Ρικάρντο Νταρίν να δίνει ψυχολογικό βάθος και ρεαλιστική υπόσταση στον χαρακτήρα του, ο οποίος σημαδεύει ολοκληρωτικά το φιλμ. Όμως εκτός του αμφιλεγόμενου κεντρικού ήρωα και κάποιων σημείων που έχουν σημασία (οι διάλογοι μεταξύ των πολιτικών της ταινίας είναι ο ορισμός του να λένε πολλά και διάφορα χωρίς όμως να αποσαφηνίζεται τίποτα) ο «Πρόεδρος» αστοχεί στην επιστράτευση του μεταφυσικού στοιχείου το επεισόδιο του υπνωτισμούαλλά και μιας ηθικοπλαστικής χροιάς, όπως φαίνεται στη σεκάνς της συνέντευξης με την έμπειρη δημοσιογράφο. Αντίθετα, η ταινία κερδίζει πόντους όταν στο σκηνικό μπαίνουν οι «γκρίνγκος» και ο αφοπλιστικά κυνικός Σλέιτερ, που μιλά ως εκπρόσωπος του αμερικανού προέδρου, δικαιώνοντας εν μέρει τον καταγγελτικό χαρακτήρα του σεναρίου.

http://www.athensvoice.gr/

O Πρόεδρος (La Cordillera / the Summit)

ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΚΟΥΜΑΣ 5.7.2018 [2/5]

Ένα ιδιόμορφο πολιτικό θρίλερ, που μπλέκει σύγχρονα δεδομένα με μυθοπλαστικά στοιχεία και μια σταγόνα μεταφυσικού μυστηρίου. Ο πρόεδρος της Αργεντινής ετοιμάζεται να ταξιδεύσει για την πιο σημαντική συνάντηση των τελευταίων ετών. Τίθεται υπό συζήτηση η ενδεχόμενη οικονομική ένωση των λατινοαμερικάνικων χωρών υπό την αρχηγία της Βραζιλίας για την εκμετάλλευση του πλούσιου σε πετρέλαιο υπεδάφους. Την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ μέσω Μεξικού πιέζουν για να μπουν κι αυτές δυναμικά στο παιχνίδι. Ο Αργεντίνος ξεκινά αποκαρδιωμένος, χωρίς να έχει την πλήρη στήριξη του κοινοβουλίου του, δεχόμενος πυρά από αντιπολίτευση αλλά και τον ίδιο τον γαμπρό του που τον εκβιάζει, για να πάει σε μια συνάντηση κορυφής χωρίς να εκφράζει μια υπολογίσιμη δύναμη για τις εξελίξεις, νιώθοντας τον λόγο και την επιρροή του να μην έχουν βαρύτητα, ακολουθώντας τους άλλους σαν ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Παράλληλα με το πολιτικό δράμα, ο πρόεδρος ζει και το προσωπικό του δράμα, με την άρρωστη ψυχικά κόρη του, που μετά το χωρισμό της είναι στην ευθύνη του, να είναι ασταθής με έντονες κρίσεις.

Μπερδεμένο σενάριο και μπερδεμένη εκτέλεση, σε μια ταινία που αλλάζει δραστικά ύφος στη διάρκεια της. Ξεκινάμε από στεγνή αποτύπωση των πολιτικών δρώμενων και συναντήσεων, σε μια σχεδόν «ειδησιογραφική» προσέγγιση δελτίου ειδήσεων, για να κάνουμε δυο μεγάλες παύσεις για να δούμε τη σχέση πατέρα και κόρης. Έτσι ενώ οι συναντήσεις και οι διαβουλεύσεις «βράζουν» ο πολιτικός τα παρατάει όλα και στέκεται στην κόρη του που πέφτει σε κατατονία. Καλεί εξειδικευμένο ιατρό και προχωρούν σε ύπνωση, όπου η κοπέλα αρχίζει να μιλά για περίεργα πράγματα και καταστάσεις που δεν θα μπορούσε να γνωρίζει ή που κατά τον πολιτικό είχαν συμβεί πολύ πριν γεννηθεί. Ξεδιπλώνεται λοιπόν ένα δεύτερο μυστήριο γύρω από όσα λέει η κοπέλα και όσα θεωρεί ο πολιτικός ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Όλο αυτό θα γίνει ένα αλλόκοτο μείγμα μέσα του που θα επηρεάσει ριζικά τον τελικό του πολιτικό χειρισμό στη συνάντηση για την πετρελαϊκή ένωση.

Το κακό είναι ότι όλο αυτό γίνεται ένα αλλόκοτο μείγμα και στο μυαλό του θεατή καθώς η υπόθεση δεν έχει ξεκάθαρη προσέγγιση. Για τους πολύπαθους Αργεντίνους, την πληγωμένη εθνική υπερηφάνεια από την έντονη οικονομική κρίση και πτώχευση που πέρασαν παλαιότερα και ως ένα βαθμό βιώνουν ακόμα, η ταινία μπορεί να κρύβει συμβολισμούς και κλεισίματα ματιού. Για το υπόλοιπο κινηματογραφικό κοινό η κινηματογραφική δομή και γλώσσα της ταινίας όμως είναι σχεδόν ακαταλαβίστικη. Αυτό γίνεται ξεκάθαρο όταν περνάμε στο όραμα, όνειρο του αλόγου, που η γλώσσα γίνεται περισσότερο κινηματογραφική, χωρίς να δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα της ταινίας βοηθά όμως να νιώσουμε το συναισθηματικό κόσμο της.

Κύριο ζήτημα της ταινίας αδιαμφισβήτητα είναι η μνήμη. Η συλλογική μνήμη, η μνήμη του λαού αλλά και η μνήμη του πολιτικού και της κόρης του. Άραγε αν λέμε ένα ψέμα τόσο συχνά ώστε να τείνουμε να το πιστέψουμε, γίνεται από ένα σημείο και μετά η εκδοχή του αναπόσπαστο μέρος της μνήμης μας; Ένα αδιαχώρητο κουβάρι και κάπως έτσι μάλλον θα μείνει στη μνήμη μας και αυτή η ταινία.

Η σκηνοθεσία του Σαντιάγκο Μίτρε (μας είχε χαρίσει πριν δυο χρόνια την εξαιρετική Paulina / La Patota) ποντάρει και κεντράρει στον Ρικάρντο Νταρίν που έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του προέδρου, αφού όπως δήλωσε κι ο ίδιος ο ρόλος γράφτηκε ειδικά για αυτόν. Η παραγωγή ακολουθεί τα υψηλά στάνταρ που έχουν οι περισσότερες αργεντίνικες ταινίες τα τελευταία χρόνια. Τον Νταρίν πλαισιώνουν γνωστοί ηθοποιοί, με κερασάκι την μικρή εμφάνιση του Κρίστιαν Σλέιτερ ως ο αμερικάνος διαπραγματευτής. Το αποτέλεσμα όμως με τα κενά στην πλοκή μοιάζει κάπως λειψό και ατελείωτο.

http://cinepivates.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: