Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο (Le Samurai) (1967) Ζαν Πιέρ Μελβίλ | αναλυτική παρουσίαση, trailer, η γνώμη των κριτικών

Ηθοποιοί: Αλέν Ντελόν, Νάταλι Ντελόν, Φρανσουά Περιέ
Ημερομηνία Εξόδου: 9 Αυγούστου 2018 (περιορισμένη προβολή, επανέκδοση)

Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου 2018 σε 11 Μαθήματα από 6 Οκτωβρίου 2018

CHRISTIAN ZIMMER: Κινηματογράφος και Πολιτική, εκδόσεις Εξάντας

Ετοιμάζονται: Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου για Αρχαρίους και Προχωρημένους, Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ, Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου, Σεμινάριο Σεναρίου, Σεμινάριο Δημιουργίας Ταινίας με Κινητό ή Τάμπλετ

«Περνάμε τον καιρό μας». Λες και το πρόβλημα για τον καιρό μας είναι πως θα τον «περάσουμε»| CHRISTIAN ZIMMER: Κινηματογράφος και Πολιτική

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΤΟ ΜΟΝΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ» – Φθινόπωρο 2018

  • πληροφορίες στα schoolofcinemagr@gmail.com, 2130 159 816, 6944143564]

o dolofonos me to aggeliko prosopo grrek poster.jpg

Le samouraï
(1967) on IMDb 8.1/10
ΣΥΝΟΨΗ
Περισσότερα
Ταυτότητα ταινίας
Φωτογραφίες
Τρέιλερ
Χώρα Παραγωγής: Γαλλία, Ιταλία

Γλώσσα: Γαλλικά

Έτος Παραγωγής: 1967

Εικόνα: Έγχρωμη

Διάρκεια: 105′

Εταιρείες Παραγωγής: Compagnie Industrielle et Commerciale Cinématographique (CICC), Fida Cinematografica, Filmel, TC Productions

Εταιρεία Διανομής: Seven Films / Rosebud .21 (επανέκδοση, Ελλάδα), S.N. Prodis, Fida Cinematografica, Artists International

o dolofonos me to aggeliko prosopo i gnomi ton kritikon

Κριτική

Ο Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο
Από Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο – 09/08/2018

Εθιστικά στιλιζαρισμένο φιλμ νουάρ με εκθαμβωτική ατμόσφαιρα, ένας μελαγχολικός ύμνος στους τραγικούς αντιήρωες και μια υποβλητική ερμηνεία από τον Αλέν Ντελόν στην καλύτερη ταινία του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ.

Μπορεί ο ελληνικός τίτλος αυτής της αριστουργηματικής επανέκδοσης να περιγράφει εύστοχα τον πρωταγωνιστή Αλέν Ντελόν, ο πρωτότυπος όμως («Le Samouraï») συμπυκνώνει την ουσία της καλύτερης ταινίας­ του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ. Ο Γάλλος auteur σπουδαίων φιλμ νουάρ («Bob le Flambeur», «Ο Κόκκινος Κύκλος») εμπνέεται από τους Ιάπωνες πληρωμένους πολεμιστές, οι οποίοι δεν εκτελούσαν απλώς το συμβόλαιό τους, αλλά ζούσαν με έντονη την αίσθηση του καθήκοντος κι έναν αυστηρό κώδικα τιμής. Την απόλυτη μοναξιά που συνοδεύει αυτόν τον τρόπο ζωής εκφράζει ο Ντελόν με την υποβλητική ερμηνεία και το καθηλωτικό βλέμμα του.

Ο Γάλλος σταρ είναι έναν εκτελεστής επί πληρωμή, τον οποίο προδίδουν οι εργοδότες του και καταστρώνει ένα σχέδιο εκδίκησης υπό αστυνομικό κλοιό. Ο απόμακρος αντιήρωας του Μελβίλ ολοκληρώνει κάθε του κίνηση με στυγερό επαγγελματισμό και αυτοπεποίθηση. Το εθιστικό στιλιζάρισμα και η ευφυώς αμφιταλαντευόμενη ατμόσφαιρα μεταξύ ονείρου και ρεαλισμού κορυφώνονται στη σοκαριστική τελική σεκάνς, όταν ο Ντελόν ολοκληρώνει με επιτυχία το μοναδικό ερμηνευτικό του ρεσιτάλ. Είναι η στιγμή που ένας ασυμβίβαστος κινηματογραφικός χαρακτήρας –με τη βοήθεια του αξεπέραστου Μελβίλ– μετατρέπεται σε διαχρονική ρομαντική φιγούρα του σινεμά.

Γαλλία, Ιταλία. 1967. Διάρκεια: 105΄. Διανομή: SEVEN FILMS.

https://www.athinorama.gr/

o dolofonos me to aggeliko prosopo 001.jpg

Ο Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο
Le Samurai
του Ζαν-Πιερ Μελβίλ
ΚΡΙΤΙΚΗ 03 AUG 2018
10 Στα 10

Γράφει ο
Τάσος Χατζηευφραιμίδης

Το αριστούργημα του Ζαν-Πιερ Μελβίλ, ογκόλιθος της αστυνομικής παράδοσης του γαλλικού σινεμά, με τον Αλέν Ντελόν στον εμβληματικό ρόλο του… Σαμουράι. Σε επανέκδοση με νέες ψηφιακές κόπιες, 50 χρόνια μετά την πρώτη του προβολή.

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μοναξιά από αυτή του σαμουράι, εκτός από εκείνη του τίγρη στην ζούγκλα. Ισως…»

Αυτό το απόσπασμα από το Βιβλίο του Μπουσίντο (επινόησης του Ζαν Πιερ Μελβίλ, αν κι αυτό ελάχιστη σημασία έχει) εμφανίζεται στη μεγάλη οθόνη, όσο σε ένα γκρίζο και απρόσωπο διαμέρισμα του Παρισιού αναδύεται μέσα από τις σκιές η αψεγάδιαστη μορφή του Αλέν Ντελόν. Από τα πρώτα κιόλας πλάνα, τον μινιμαλισμό του διαμερίσματος που μοιάζει περισσότερο με δωμάτιο φτηνού ξενοδοχείου, το αχνό φως που μπαίνει δειλά από τα δύο παράθυρα, τον καπνό του τσιγάρου που αναδύεται νωχελικά στο ταβάνι και κυρίως την αποπνικτική σιωπή που περισσότερο υπογραμμίζεται παρά σπάει από το μονότονο τιτίβισμα ενός φυλακισμένου πουλιού στο κέντρο του διαμερίσματος, καταλαβαίνεις ότι ο άγνωστος άνδρας με το αδιαπέραστο κι ανέκφραστο πρόσωπο βιώνει αυτή τη διπλή μοναξιά.

Με μια απόλυτη και χορευτική σχεδόν τελετουργία ο αινιγματικός πρωταγωνιστής φοράει την ατσαλάκωτη καμπαρντίνα του, κοιτάζεται στον καθρέφτη και ισιώνει το γείσο του καπέλου του. Καμία έκφραση και καμία σκέψη δεν αλλοιώνουν τα παγωμένα του χαρακτηριστικά. Εξέρχεται από το διαμέρισμα και με μεθοδικές κινήσεις κλέβει ένα τυχαίο αυτοκίνητο με τη βοήθεια μιας αρμαθιάς από κλειδιά που έχει στο εσωτερικό της τσέπης του παλτού του. Η σιγουριά και η μεθοδικότητα με την οποία εκτελεί τις κινήσεις δείχνουν ότι το έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν. Με το αλάθητο modus operandi του ο πρωταγωνιστής οδηγεί το κλεμμένο αυτοκίνητο σε ένα γκαράζ, όπου μέσα στη σιωπή ένας μηχανικός αλλάζει τις πινακίδες και με αντάλλαγμα ένα γενναίο χρηματικό ποσό που κανείς εκ των δύο δεν μπαίνει στον κόπο να μετρήσει (είναι παγίως συμφωνημένο άλλωστε) παραδίδει στον οδηγό ένα πιστόλι. Η πρώτη λέξη θα ακουστεί μόλις δέκα λεπτά μετά την έναρξη της ταινίας και θα είναι το όνομα του πρωταγωνιστή από τη γυναίκα που επισκέπτεται στην επόμενη φάση του σχεδίου του: Τζεφ. Μέχρι τότε όμως ο Ζαν Πιερ Μελβίλ έχει ήδη χτίσει το σύμπαν μέσα στο οποίο θα κινηθεί ο κεντρικός του ήρωας: ο Σαμουράι ή, όπως διαχρονικά παγιώθηκε στη χώρα μας, ο Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο.

Πενήντα χρόνια μετά την κυκλοφορία της και με την αμετάκλητη πλέον σφραγίδα ως ένα από τα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης, η ταινία του Μελβίλ είναι ίσως η πρώτη (ενδεχομένως και η μοναδική) στην ιστορία του κινηματογράφου που κατάφερε να παντρέψει και να ομογενοποιήσει σε ένα τόσο άρρηκτο και αρραγές σύνολο τρεις ολότελα διαφορετικές φιλοσοφίες και κοσμοθεωρίες: την ιαπωνική λιτότητα και πειθαρχία του κώδικα τιμής των θρυλικών πολεμιστών που έδωσαν στην ταινία τον τίτλο της, τον απονενοημένο ρομαντισμό του αμερικανικού ιδιώματος της γκανγκστερικής ταινίας και τον γαλλικό υπαρξισμό.

http://flix.gr/

o dolofonos me to aggeliko prosopo 002

Ο Ζαν-Πιερ Μελβίλ, με όπλο του έναν μνημειώδη Ντελόν, παρακολουθεί τη διαδρομή ενός μοναχικού επαγγελματία δολοφόνου προς την εκπλήρωση της προσωπικής αποστολής του.

Από τον Ηλία Δημόπουλο  [5/5]

Το χέρι μου στο Ευαγγέλιο – ή στις ταινίες του Μελβίλ, το ίδιο κάνει – είναι κάποιες ταινίες που τρέμεις να γράψεις γι’ αυτές. Τι να γράψεις, πώς να το πεις οικονομικά, πώς να τα πεις έντιμα απέναντί τους, που να σταθείς, τι ν΄αφήσεις έξω. Πώς να τα γράψεις καλά. «Ο Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο» είναι μια απ’ αυτές. Γι’ αυτό, αναγνώστη (και Μελβίλ όπου και να ‘σαι) επιείκεια.

Για τούτο αποφασίζω να αφήσω έξω τη τεράστια επίδρασή του στο σινεμά πάμπολλων σπουδαίων σκηνοθετών. Θα το βρεις αλλού. Θα αφήσω έξω και το γιατί ενώ το κοινό της εποχής του συνέρρευσε στις αίθουσες – όλες οι ταινίες του Μελβίλ, τότε, έβρισκαν μεγάλο κοινό – σήμερα θα σκοντάψεις στο πλήθος εκείνων που απλά βλέπουν άλλη μια από τις αιτιάσεις αγεφύρωτης απόστασης κοινού και κριτικής. Είναι μια άλλη κουβέντα αυτή, για άλλη περίσταση. Θα μείνω στο γιατί, για κάποιους εξ ημών, αυτή η ταινία ανήκει στις απάτητες κορυφές μιας, τελικά ολιγομελούς, οροσειράς έργων που τιμούν και οριοθετούν το σινεμά.

Από το, γραμμένο από τον ίδιο τον Μελβίλ, ρητό της ταινίας, ξέρεις ποια είναι η περιοχή της ιστορίας. «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μοναχικότητα από αυτήν ενός Σαμουράι. Εκτός από αυτήν μιας τίγρης στη ζούγκλα, ίσως.» Από το αρχικό πλάνο των τίτλων, ο ασκητισμός, η ανθρώπινη σιωπή, η απουσία ενός παρόντος ανθρώπου. Το ξέρεις απ’ τον καπνό του τσιγάρου. Και το μηχανικό τιτίβισμα ενός πουλιού σε κλουβί. Αντιδιαστολή και σύμβολο που θα διαπερνά, εξακολουθητικά, το φιλμ.

Ο Σαμουράι είναι μια απόλυτη, τελική, άσκηση πάνω στη μοναχικότητα. Είναι μια ταινία πλήρους σύμπνοιας μορφής και περιεχομένου. Όμως αυτό δεν περιγράφει επαρκώς ένα έργο που στην ουσιαστική απουσία διαλόγων του κατορθώνει να μεταφέρεται αργά-αργά, μελετημένα, σκόπιμα, τρομακτικά σκόπιμα προς κάτι απώτερο. Που είναι η σπονδή του Μελβίλ στο αγαπημένο του πεπρωμένο. Στην τελευταία του ταινία προτού αφεθεί, σαν Σαμουράι κι αυτός, σ’ ένα σύμπαν που χαρακτηρίζεται από την καταδικαστικά απ-άνθρωπη ροή των γεγονότων – που θα συμβαίνουν ερήμην σου είτε το θες, αντέχεις ή όχι – ο Μελβίλ αποθέτει σε μας την πιο αισιόδοξη ταινία που κάποιος σαν αυτόν θα μπορούσε να εκπονήσει.

Η αισιοδοξία του «Σαμουράι», λέξη ομολογουμένως παράξενη για μια ταινία τόσο εκπληκτικά σκυθρωπή, παγωμένη και απ-αίσια, έγκειται στο ότι για τελευταία φορά έχει στο κέντρο της έναν άνθρωπο που αποφασίζει το πεπρωμένο του. Κάθε προγραμματισμένη του κίνηση, κάθε ωρολογιακός χτύπος της καθημερινότητάς του, ολάκερη η ρυθμολογία μιας ύπαρξης εστιασμένης με το ρομποτικό μοιρογνωμόνιο πάνω στην κάθε επόμενη πράξη του, θα μεταφερθούν στην ολότητά τους επί μιας εντελώς άλλης βάσης. Ο δολοφόνος των άλλων θα πρέπει να γίνει ο δολοφόνος του εαυτού του.

Αυτό που για οποιαδήποτε άλλη ταινία θα αποκτούσε το ασήκωτο βάρος μιας επιτήδευσης, ενός πλουμίσματος προς άγραν συναισθημάτων μιας λογικής κινηματογραφικής συμπάθειας και εκμαίευσης τής, για πολλούς σκηνοθέτες, επιθυμητής ταύτισης, στον Σαμουράι του Μελβίλ, με άφθαρτο σεβασμό του χαρακτήρα της δημιουργίας του, θα παραμείνει συγκλονιστικά αταλάντευτο. Η τελεολογία, οι σκοποί ενός «ήρωα» όπως μας συστήνεται, θα πάρουν μια τρομερή, αν την αναλογιστείς, στροφή 180 μοιρών, προς τα μέσα, προς την ίδια του τη ζωή.

Στο φινάλε, με την ζωή εξελισσόμενη όπως πάντα, ένας άνθρωπος και οι πανταχού παρούσες επιλογές του, θα γυρίσουν προμελετημένα προς τον ίδιο. Δίχως την ελάχιστη τυμπανοκρουσία, το παραμικρό κυμάτισμα. Κάποιοι θα έχουν σκεφθεί πόσο τρομερό είναι να χάνεται μια ζωή κι όλο της το περιεχόμενο, έτσι απλά, από τη μια στιγμή στην άλλη, δίχως μια νεκρολογία, δίχως ένα τραγούδισμα συνανθρώπου. Ο Μελβίλ έφτιαξε μια ταινία ακριβώς γι’ αυτό. Για να αποθέσει σε μας τον θρήνο. Γιατί, μια φορά, αυτός ξεκαθάρισε τη θέση του – για τον ίδιο και τον ήρωά του: Το τραγούδι αυτό δεν υπάρχει.

Παρά μόνο στην αυστηρώς ιδιωτική επιλογή ολοκληρωτικής απόφασης του τρόπου και του χρόνου της προσωπικής του εξόδου.

http://www.cinemagazine.gr/

o dolofonos me to aggeliko prosopo 003

Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΓΓΕΛΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ (1967)
(LE SAMOURAÏ)
ΕΙΔΟΣ: Νουάρ Δράμα
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ζαν-Πιερ Μελβίλ
ΚΑΣΤ: Αλέν Ντελόν, Φρανσουά Περιέ, Ναταλί Ντελόν, Κατί Ροζιέ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 101′
ΔΙΑΝΟΜΗ: SEVEN FILMS

του Ηλία Φραγκούλη [4/5]

Πληρωμένος hitman συλλαμβάνεται από την αστυνομία και περνά από ανάκριση για να πιστοποιηθεί το άλλοθί του τη νύχτα του τελευταίου του συμβολαίου. Βγαίνοντας ξημερώματα από το Τμήμα, συνειδητοποιεί πως οι (άγνωστοι) εργοδότες του θέλουν να τον ξεπαστρέψουν.

«Είναι η τελευταία φορά που το κάνω αυτό», λέει ο άνθρωπος ο οποίος αλλάζει πάντοτε τις πινακίδες στα κλεμμένα αμάξια που του πηγαίνει ο Ζεφ Κοστελό, λίγο πριν του παραδώσει και το απαραίτητο περίστροφο για την προστασία του ή τις ανάγκες εκτέλεσης (#diplhs) ενός επόμενου συμβολαίου. Δεν χρειάζεται να «αποκωδικοποιήσουμε» την ατάκα, που ακούγεται στο τελευταίο μέρος του φιλμ. Από τα opening credits, παρατηρώντας το μουντό και μοναχικό διαμέρισμα αυτού του «Δολοφόνου με το Αγγελικό Πρόσωπο», αντιλαμβανόμαστε τον ελεγειακό τόνο της ταινίας, σαν μια διαθήκη του Ζαν-Πιερ Μελβίλ για το genre του φιλμ νουάρ που τόσο πολύ αγάπησε, εγκλιματίζοντας και (μερικώς) εκσυγχρονίζοντας την παράδοση των αμερικανικών γκανγκστερικών παραγωγών σε έναν ευρωπαϊκών προδιαγραφών, πιο… zen ρυθμό αφήγησης και cool τόνων.

Για τα πρώτα σχεδόν δέκα λεπτά του φιλμ δεν ακούγεται λέξη. Τα πρώτα πλάνα λες και έχουν τσακωθεί με την τετραχρωμία. Ο Κοστελό εξέρχεται του διαμερίσματος όπου αποσύρεται για να απομονωθεί από τον κόσμο (σαν γνήσιος ερημίτης, δίχως διαπροσωπικές σχέσεις), επιβεβαιώνει το άλλοθι με την κοπέλα που μάλλον τον αγαπά, μπαίνει σε ένα πολυσύχναστο παριζιάνικο nightclub χωρίς ενδοιασμούς για την ύποπτη εμφάνισή του (μια κλασική καμπαρντίνα κι ένα καπέλο που ελάχιστα κρύβει το πρόσωπό του), σκοτώνει τον ιδιοκτήτη του, φεύγει με ψυχραιμία από την κεντρική είσοδο του μαγαζιού, πετάει το όπλο του στο ποτάμι και μπαίνει στο καρέ ενός τραπεζιού χαρτοπαικτών, περιμένοντας το χτύπημα της πόρτας από τους αστυνομικούς.

Τα πάντα στο φιλμ ταιριάζουν με τη μεθοδολογία του ήρωα, το ανέκφραστα ψυχρό πρόσωπό του, κινήσεις που βασίζονται περισσότερο στο ένστικτο της στιγμής, στην ανατροπή του όποιου σχεδίου και την ταχύτητα πραγμάτωσης ενός επιτόπιου «plan b» με σκοπό την επιβίωση. Ο Κοστελό μοιάζει με ένα κυνηγημένο ζώο στη ζούγκλα, που γνωρίζει πολύ καλά το territory του και έχει το πάνω χέρι έναντι των «κυνηγών» του, όσους αστυνομικούς κι αν βάλουν στο κατόπι του. Η «δουλειά» έχει γίνει, όμως η αμοιβή συνοδεύεται από απόπειρα δολοφονίας και πλέον η εκδίκηση είναι η προτεραιότητά του.

Σχεδόν βασανιστικά αργό σε ρυθμούς, το «Le Samouraï» δεν κρύβει εξαρχής τον μοιρολατρικό χαρακτήρα του, εμπνέοντας μια αμέτρητη λίστα σκηνοθετών του σύγχρονου σινεμά παγκοσμίως, από τον Σκορσέζε και τον Ρεφν, μέχρι τον Καουρισμάκι και τον Τζάρμους ή και τους Ασιάτες Κιτάνο και Γου που σίγουρα βρήκαν στοιχεία ταύτισης με τη δική τους κουλτούρα (όχι μονάχα εξαιτίας του original τίτλου). Χωρίς να νοιάζεται για το πώς θα «κόψει» τα πλάνα του και δίχως το άγχος του μοντάζ, ο Μελβίλ μεγαλουργεί στη σεκάνς της παρακολούθησης από σταθμό σε σταθμό του metro, διδάσκοντας ένα αβίαστο flow αντι-κλιμάκωσης του σασπένς, άψογα ταιριαστό με την ερμηνεία του Αλέν Ντελόν, που σε ηλικία μόλις 32 ετών έχει πλήρη συναίσθηση του σκληρού (αν και γοητευτικού) παρουσιαστικού του και ναρκισσεύεται με θράσος μπροστά από τον φακό. Σαν να ήταν η τελευταία του φορά…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
Crime δράμα στην παράδοση της γαλλικής «μετεξέλιξης» του φιλμ νουάρ, προπομπός των σύγχρονων νεο-νουάρ, με πένθιμους τόνους που προκαταβάλλουν ήδη από τα opening credits για ένα δυσάρεστο φινάλε. Από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του Μελβίλ (όχι όμως και το σημαντικότερο) που άφησαν το στίγμα τους στο παγκόσμιο σινεμά, διατηρεί στο ακέραιο τη φήμη του, αν και ενδέχεται να φανεί υπερβολικά αργόσυρτο σε μερίδα κοινού που δεν έχει προηγούμενη επαφή με το είδος και την περίοδο.

http://freecinema.gr/

o dolofonos me to aggeliko prosopo 004

Ένας επαγγελματίας δολοφόνος εκτελεί τα συμβόλαιά του με απόλυτη ψυχρότητα, φροντίζοντας πάντα να έχει ακλόνητα άλλοθι, αλλά κάνει το μοιραίο λάθος μετά τη δολοφονία του ιδιοκτήτη ενός νυχτερινού κλαμπ, αφήνοντας πίσω του μάρτυρες.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 9.8.2018 [5/5]

Ακριβώς την ίδια εποχή που ο Σέρτζιο Λεόνε δοκίμαζε τη δική του συνταγή για το γουέστερν και όλος ο πλανήτης το βάφτισε σπαγγέτι, ένα συναρπαστικό, στιλιζαρισμένο υβρίδιο μαγκιόρικης περιπέτειας με τη μυθολογία της άγριας δύσης που ανανέωσε ένα κορεσμένο είδος, ο Ζαν Πιέρ Μελβίλ δεν χαμπάριασε από τα κελεύσματα του Νέου Κύματος (των συναδέλφων που ωστόσο τον εκτιμούσαν, σε αντίθεση με άλλους old farts του γαλλικού σινεμά), συνέχισε τον μοναχικό του δρόμο, παραλαμβάνοντας ένα άλλο πεθαμένο είδος, το γκανγκστερικό, και μπολιάζοντάς το με το ιαπωνικό πνεύμα. Ο Κοστέλο, ο χαρακτήρας που υποδύεται μοναδικά ο Αλέν Ντελόν, είναι ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο, που ποτέ δεν αφήνει ίχνη αλλά τώρα έρχεται αντιμέτωπος με το λάθος και την αδυναμία. Ο Σαμουράι του είναι κινηματογραφικά ρηξικέλευθος, του ταιριάζει απόλυτα, και βασίζεται στη μέθοδο, την προσωπική εκπαίδευση και τη διαδικασία. Πόσο μεγάλη διαφορά έχει ο Σαμουράι από τα κλασικά νουάρ του Χόλιγουντ, με τους ασήκωτους κακοποιούς που μιλάνε σαν πολυβόλα, περιβάλλονται από χαζά πρωτοπαλίκαρα, κοντράρουν καθαρά τον νόμο και βρίσκουν πανομοιότυπο θάνατο, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων. Με αυτό τον τρόπο, το αριστούργημα του Μελβίλ επηρεάζει δεκάδες ταινίες, κυρίως αμερικανικές, που στηρίζονται στο procedural στοιχείο, και το εντάσσουν στην πλοκή. Πόσο μεγάλη διαφορά έχει ο Σαμουράι από τα κλασικά νουάρ του Χόλιγουντ, με τους ασήκωτους κακοποιούς που μιλάνε σαν πολυβόλα, περιβάλλονται από χαζά πρωτοπαλίκαρα, κοντράρουν καθαρά τον νόμο και βρίσκουν πανομοιότυπο θάνατο, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων. Και πέρα από τις καινοτομίες και την κληρονομιά που αφήνει, ο Δολοφόνος είναι ένα τρομερό έργο, αξεπέραστο στο είδος, που μοιάζει με άλλα, όμως δεν έχει ακριβώς ταίρι – ο Μελβίλ θα υπογράψει ακόμη ένα σπουδαίο φιλμ δύο χρόνια αργότερα, τη Μεγάλη Στρατιά των Αφανών Ηρώων (L’ Armee des Ombres), πριν περάσει στην αθανασία.

Πηγή: http://www.lifo.gr

 

o dolofonos me to aggeliko prosopo 005

Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο  | του Γιάννη Ζουμπουλάκη
(Le samurai), του Ζαν-Πιερ Μελβίλ
Η γοητεία που μπορούν να προκαλέσουν στο κοινό κάποιες εφετινές επανεκδόσεις στα θερινά, είναι σκέτη ανακούφιση μπροστά στη μετριότητα των ταινιών Α’ προβολής και δικαιολογεί την επανέκδοση από την περασμένη Πέμπτη του αριστουργήματος του Μελβίλ που ήταν επίσης η πρώτη από τις συνολικά τρεις συνεργασίες του με τον Αλέν Ντελόν (μαζί με τον «Κόκκινο Κύκλο» και τον «Μπάτσο»). Αψογος ο τελευταίος σ’ έναν ρόλο που του ταιριάζει γάντι, υποδύεται τον αντιήρωα του τίτλου, έναν σιωπηλό, ψυχρό δολοφόνο με καπαρντίνα και καπέλο που ελίσσεται σαν αγρίμι υπό απειλή ανάμεσα στον υπόκοσμο και στην αστυνομία του Παρισιού και στον μάρτυρα που τον έχει αναγνωρίσει ενώ διεκπεραίωνε μια «δουλειά». Το παγερό βλέμμα του Ντελόν, η στυλάτη σκηνοθεσία του Μελβίλ, η ελκυστική φωτογραφία του Ανρί Ντεκέ, οι μεθυστικοί τζαζ ήχοι του Φρανσουά Ντε Ρουμπέ καταλήγουν σε ένα αξέχαστο σύνολο που κάθε κινηματογραφόφιλος θα πρέπει να το έχει υπόψη του, από παρακολούθηση σε μεγάλη οθόνη.
Βαθμολογία: [4,4/5]

http://www.tovima.gr/

Βασίλης Παπαστεργίου [4.5/5]
Άποψη: Ξεχάστε την ιστορία. Την έχουμε ξαναδεί με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, από τα φιλμ νουάρ του παλιού Χόλιγουντ, μέχρι τα γκανκστερικά του σωρού που γυρίζονται ασταμάτητα δεξιά και αριστερά. Αυτό που κάνει την ταινία αυτή του 1967 να ξεχωρίζει από όλες τις άλλες, είναι ο τρόπος, ο μοναδικός κινηματογραφικός ρυθμός που χρησιμοποιεί ο Ζαν Πιερ Μελβίλ για να κάνει ένα αριστούργημα, από μια κλισέ ιστορία που είναι τόσο παλιά όσο και ο κινηματογράφος.

Ο Σαμουράι, που στην Ελλάδα έμεινε γνωστός με τον κατασκευασμένο τίτλο «Ο Δολοφόνος Με Το Αγγελικό Πρόσωπο» είναι η καλύτερη ταινία ενός από τους καλύτερους Γάλλους σκηνοθέτες όλων των εποχών, (Le Doulos, Le Deuxième Souffle, L’armée Des Ombres, Le Cercle Rouge) Και είναι η καλύτερη ταινία του Αλέν Ντελόν, που ήταν και καλός ηθοποιός και όχι μόνο ένα αγγελικό πρόσωπο.

Ο Κοστέλο, είναι ένας άνθρωπος τόσο μοναχικός που τον λυπάσαι. Μένει μόνος του σε ένα εντελώς άδειο, γκρίζο δωμάτιο, με ένα κρεβάτι, μια καρέκλα, μια ντουλάπα και ένα σωρό πακέτα τσιγάρα. Έχει και ένα πουλάκι σε κλουβί, που ειλικρινά δεν ξέρεις εάν θέλησε να το έχει ή το βρήκε στο δωμάτιο. Όλη του η ύπαρξη δείχνει να μην έχει νόημα παρά μόνο όταν δουλεύει. Εκεί δίνει όλη του την ενέργεια χρησιμοποιεί όλη του την αυτοσυγκέντρωση και την αυτοπειθαρχία του. Έχει και μία κοπέλα, η οποία χρησιμεύει για να του παρέχει άλλοθι.

Αλλά, είπαμε. Η ιστορία δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει το πως μας την ξεδιπλώνει ο Μελβίλ. Στα δέκα λεπτά ακούγεται η πρώτη φράση, στα είκοσι πρωτομιλά ο Ντελόν. Δεν υπάρχουν εντάσεις, υπάρχει σιωπή, ένταση στο βλέμμα, παιχνίδια υπομονής και αναμονής. Και όμως, ενώ φαινομενικά δε συμβαίνουν και πολλά, συνειδητοποιείς ότι ο Μελβίλ, με τον μοναδικό του τρόπο έχει φτάσει «με το τίποτε» την ιστορία σε πολύπλοκα επίπεδα χρησιμοποιώντας μια αφηγηματική γραφή σχεδόν υπνωτική.

Ο Σαμουράι δεν είναι ούτε σινεφίλ ταινία, ούτε «αστυνομικό» ενώ δε λείπουν ούτε τα πιστολίδια, ούτε τα κυνηγητά. Είναι μια ταινία με μοναδικό ρυθμό, υποδειγματική χρήση του κινηματογραφικού κώδικα, και σίγουρα με διαφορά η καλύτερη κινηματογραφική επιλογή των τελευταίων εβδομάδων. Μόνο και μόνο για να ανακαλύψετε πόσο έχει σημαδέψει δεκάδες σπουδαίους σκηνοθέτες που την θεωρούν κορυφαία επιρροή (The Driver, The Killer, Ghost Dog) αξίζει την τιμήσετε με την επιλογή σας.

https://www.moveitmag.gr/

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο (Le Samurai) (1967) Ζαν Πιέρ Μελβίλ | αναλυτική παρουσίαση, trailer, η γνώμη των κριτικών

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: