O Βασίλης Ραφαηλίδης  για τον Jean-Pierre Melville | Ο Ζαν-Πιέρ Μελβίλ λέει…

Ο Ζαν-Πιέρ Μελβίλ, σκηνοθέτης, λέει

Αφιέρωμα στον Κέρκ Ντάγκλας με ελεύθερη είσοδο στο Σχολείο του Σινεμά το Σάββατο 8.2.2020 : Σταυροί στο Μέτωπο, Ο ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ, Lust for Life

Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο (Le Samurai) (1967) Ζαν Πιέρ Μελβίλ | αναλυτική παρουσίαση, trailer, η γνώμη των κριτικών

Jean-Pierre Melville

Από τον ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ

O Ζαν Πιερ Μελβιλ (1917-1973) είναι ο πρώτος Γάλλος «δημιουργός» του σινεμά. Διακρίθηκε στα φιλμ με κλέφτες κι αστυνόμους. Δημιούργησε στιλ: «Μελβιλικό είναι, ένας άντρας ντυμένος στα μαύρα να ταΐζει τρεις γάτες σ’ ένα διαμέρισμα με ψυχρά χρώματα». Έπαιξε το συγγραφέα στο «Με κομμένη την ανάσα», έζησε μόνος∙ πήρε τ’ όνομα του από τον μέγιστο αμερικανό συγγραφέα Χέρμαν Μέλβιλ∙γύρισε δεκατέσσερις ταινίες. Καλύτερες: «Η σιωπή της θάλασσας» (1949), «Leon Morin, prêtre» (1961), «Η δεύτερη πνοή» (1966), «Ο Σαμουράι» (1967), «Ο κόκκινος κύκλος» (1970). Έδωσε συνεντεύξεις στον Rui Nogueira που κυκλοφόρησαν γαλλικά και αγγλικά (Secker and Waburg c1971, ISBN 43609929 9). Σήμερα μεταφράζω τα καλύτερα κομμάτια…  

Για την Προδοσία

Γιατί νομίζεις πως διάλεξα τη μοναξιά; (γέλια). Το πάρε-δώσε με άντρες είναι επικίνδυνη ιστορία. Ο μόνος τρόπος που βρήκα να μην προδοθώ είναι να ζω μονάχος. Ξέρεις εσύ άντρες να ζουν και να δουλεύουν μαζί, σαν δύο καλοί φίλοι, και μετά από λίγα χρόνια να είναι ακόμα αγαπημένοι; Εγώ, όχι! Η φιλία είναι πράγμα ιερό σ’ αυτούς που τον πιστεύουν– όπως η ύπαρξη του Θεού. Μόλις όμως πάρεις χαμπάρι ότι «τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά» ανοίγει ο δρόμος για κάθε είδους προδοσία. Πιστεύω πως η προδοσία είναι ένα από τα βασικά κίνητρα στις πράξεις των αντρών –πολύ δε περισσότερο στον έρωτα. Λένε στην «Κάρμεν» πως ο έρωτας είναι που δίνει νόημα στη ζωή. Δεν είναι αλήθεια, η προδοσία δίνει…   Ο Σαμουράι, με τον Αλέν Ντελόν… «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μοναξιά από εκείνη του Σαμουράι∙ εκτός, ίσως από τη μοναξιά του τίγρη μέσα στη ζούγκλα».   

Για τη Συνήθεια

Δεν πιστεύω στη φιλία –στην αντρική φιλία των παρανόμων, ούτε και σ’ οποιαδήποτε άλλη. Είναι από τα πράγματα που δεν πιστεύω πια… Πιο πολύ από φιλία, υπάρχουν κοινά ενδιαφέροντα,  κι ίσως ακόμα μια καθημερινή συνήθεια… να βλέπεσαι με τον άλλον κάθε απόγευμα στις πέντε, για το καθημερινό χαρτάκι.  

Για τα Γηρατειά

Όταν είσαι νέος, νομίζεις πως οι άντρες είναι ενδιαφέρον είδος. Εγώ δεν έχω πλέον ψευδαισθήσεις. Τι είναι φιλία; Είναι το να τηλεφωνείς μέσα στη νύχτα σ’ ένα φίλο για να του πεις «Φίλε έμπλεξα! Πάρε τ’ όπλο σου, κι έλα αμέσως» και να παίρνεις την απάντηση «Έγινε! μείνε εκεί που είσαι κι έρχομαι». Ποιός το κάνει αυτό; Για ποιόν;  Μέχρι να φτάσεις τα τριάντα τρία, νομίζεις πως θα ‘σαι πάντα είκοσι χρονών. Μετά, μια μέρα, κοιτάς τα μούτρα σου στον καθρέφτη και βλέπεις πως τα χρόνια πέρασαν… Η αίσθηση ότι γερνάς είναι τραγική. Γιατί καταλαβαίνεις, ξαφνικά πως είσαι μόνος. Τα γηρατειά είναι η αποθέωση της μοναξιάς.. Γι’ αυτό, ένα πράγμα ζητάω μόνο: να μ’ αφήσουν στην ησυχία μου.   

Για την Καλοσύνη

Αποκηρύσσω το μανιχαϊσμό. Δεν πιστεύω πως έχει ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα –τουλάχιστον την πραγματικότητα των ανθρώπων που μαζεύτηκαν στις πόλεις. Ίσως ανάμεσα στους ανθρώπους που ζουν κοντά στη φύση, υπάρχουν ακόμα μερικοί που είναι πραγματικά καλοί. Αλλά δεν πιστεύω πως οι έγκλειστοι της πόλης –άνθρωποι που χαλάστηκαν μέσα στις πόλεις- είναι ακόμα ικανοί για καλοσύνη.   

Για τα Κόμματα

Δεν μου αρέσει ν’ ακολουθώ το πλήθος, κι όπως και να το πάρεις, το να λες ότι κάποιος είναι βαμμένος δεξιός ή αριστερός είναι γελοίο… Δεν νομίζω πως γίνεται κάτι τέτοιο… Άμα το πάρουμε φιλοσοφικά, η στάση ζωής μου είναι αναρχική έως τα άκρα. Είμαι εξτρέμ, ατομικιστής, και για να σου πω την αλήθεια δε γουστάρω να’ μαι δεξιός ούτε αριστερός. Αλλά βασικά, ζω σαν άνθρωπος του δίκαιου… Εν πάση περιπτώσει, παρ’ όλο που καμιά φορά δηλώνω δεξιός, δεν γίνεται και να το δηλώνω πάντα, γιατί το ξέρω καλά πως δεν είναι η δεξιά αυτή που θα γνοιαστεί για τη μιζέρια μερικών από τα μέλη του ανθρώπινου γένους που κρυώνουν, πεινάνε, υποφέρουν, σκλαβώνονται ή καταπιέζονται.    

Για την Τραγωδία

Δεν έχω ουδεμία σχέση με το στιλ του κοινωνικού δράματος του Λουκίνο Βισκόντι. Η τραγωδία δεν τα πάει πάντα καλά, με τα βραδινά ενδύματα και τις δαντελένιες τραχηλιές: έχει κατέβει στον κόσμο. Τραγωδία είναι η συνάφεια με το θάνατο, αν ζεις στον υπόκοσμο ή σε κάποια ειδική στιγμή –σαν το πόλεμο.  

Για τα Μηνύματα

Πιστεύω ότι οι προσωπικές γνώμες δεν έχουν να κάνουν με τα κινηματογραφικά προβλήματα… Το τι νομίζω για την πίστη, τη μη ύπαρξη του Θεού, το σοσιαλισμό, και πάει λέγοντας, είναι δική μου υπόθεση, και δεν γουστάρω να τ’ανακατεύω στις ταινίες μου, γιατί δεν νομίζω πως είναι δική μου δουλειά να αμολάω μηνύματα- πολιτικά, μεταφυσικά και βάλε… Μπορεί να ‘ναι δουλειά άλλων σκηνοθετών να απαντούν στα μεγάλα ερωτήματα! Προσωπικά, μόλο που δεν με νοιάζει να τα θίγω, δεν έχω καμιά όρεξη να τα ψιλολογώ.   Η Εμανουέλ Ριβά ερωτεύεται τον κληρικό Ζαν Πολ Μπελμοντό στο Leon Morin, prêtre  

Για τη Θρησκεία

Η πίστη είναι κάτι που μου διαφεύγει,γιατί δεν μπορώ να «πιάσω» κάτι που δεν υπάρχει… Ο Θεός υπάρχει στο μυαλό των μικρών και των μεγάλων παιδιών. Παρ’ όλα αυτά, ξέρω κάτι έξυπνους ανθρώπους που πιστεύουν στο Θεό –έτσι, δεν το παρατραβάω, δεν λέω πως όσοι πιστεύουν είναι ανισόρροποι. Το όλον πράγμα, είναι περίεργο! Μου είναι τελείως άσχετο. Για μένα, η πίστη –είτε στο Θεό, είτε στον Μαρξ, είναι υπόθεση του παρελθόντος. 

Για τα Έγχρωμα φιλμ

Τ΄όνειρο μου είναι να γυρίσω ένα έγχρωμο φιλμ σε ασπρόμαυρο, όπου θα υπάρχει μια πολύ μικρή λεπτομέρεια να μας θυμίζει πως στ’ αλήθεια βλέπουμε μια έγχρωμη ταινία.   Για τη Μοναξιά «Ο Σαμουράι» είναι η ανάλυση ενός σχιζοφρενούς από έναν παρανοϊκό –γιατί όλοι οι δημιουργοί παρανοϊκοί είναι.  

Για τις Δυσκολίες

Γερνώντας έχω γίνει πολύ δύσκολος, και με τις δύο έννοιες: δυσκολεύομαι να ευχαριστηθώ γιατί είμαι πολύ απαιτητικός, και δυσκολεύομαι με τους ανθρώπους γιατί δεν τους πάει να με δεχτούνε, έτσι όπως είμαι: με τέτοιο χαρακτήρα, τέτοια ελαττώματα, κι αυτή την μανία της τελειοθηρίας που χτυπάει τους συνειδητοποιημένους σκηνοθέτες όταν γερνούν.  

Για τα Εφέ

Ο σκηνοθέτης μοιάζει με το μάστορα ενός θεάτρου σκιών: δουλεύει στο σκοτάδι. Δημιουργεί μέσα από τα εφέ. Ξέρω πολύ καλά εγώ, πόση κατεργαριά χρειάζεται για να φτιαχτούν τα εφέ, αν και ο θεατής ποτέ δεν πρέπει να καταλαβαίνει πώς κατασκευάζεται το κάθετι. Πρέπει να μένει σαγηνευμένος, ένας φυλακισμένος, σε  κατάσταση υποβολής.   

Για το Σκηνοθέτη

Ο σκηνοθέτης πρέπει να ‘ναι άνθρωπος πάντα ανοιχτός, πάντα τρωτός! Η παρατηρητικότητα του να είναι η μεγαλύτερη δυνατή, καθώς κι η διεισδυτικότητα του! Πρέπει να ‘χει εξαιρετικά οξυμένη οπτική και ακουστική αντίληψη∙ και Μνήμη. Γιατί εκείνο που στις ταινίες μου οι άνθρωποι παίρνουν για Φαντασία, στην πραγματικότητα είναι Μνήμη∙ πράγματα που πήρε το μάτι μου στους δρόμους ή στις παρέες –παραλλαγμένα, φυσικά, γιατί τρέμω μη δείξω ιστορίες που έζησα στ’ αλήθεια. Ένας σκηνοθέτης πρέπει να είναι μάρτυρας των Καιρών του.. Ο ιδανικός δημιουργός, για μένα, είναι ο άνθρωπος που δημιουργεί ένα υποδειγματικό σε ενότητα έργο, το οποίο μπορείς να φέρεις σαν παράδειγμα, εξηγώντας το εύκολα, με καμιά διακοσαριά λέξεις… Πρέπει να είναι ελεύθερος, θαραλλέος, αδιάλλακτος –και υγιής. Αυτό -τρομάρα μας!- είναι η πρώτη εντολή: ο σκηνοθέτης πρέπει να είναι σε τέλεια φυσική κατάσταση, γιατί μοιάζει με τους βαρκάρηδες του Βόλγα: πρέπει να παρασύρει ένα ολόκληρο πλήρωμα στο ρεύμα του. Έτσι σαν έρθει η ώρα του, και γίνει ένας κουρασμένος γέρος κύριος, καλύτερα να παρατήσει την κάμερα του και να κλαδέψει τις τριανταφυλλιές του. Υπάρχουν τριανταφυλλιές στον κήπο μου, αλλά…

Πηγή: www.lifo.gr

jean-pierre-melville.jpg

Ο Μελβίλ /Jean-Pierre Melville, που μαζί με τον Μπρεσόν και τον Αστρίκ αποτελούν την ιερή τριάδα των προαγγέλων της Νουβέλ Βάγκ είναι ίσως η πιο γραφική προσωπικότητα της ιστορίας του κινηματογράφου. Γεννημένος το 1917, άρχισε να γυρίζει ταινίες σε ηλικία έξη ετών. Όταν μεγάλωσε και παράτησε τα παιχνίδια, σπούδασε, ασχολήθηκε με το λαθρεμπόριο, τον υπόκοσμο και στον πόλεμο πολέμησε γενναία. Το 1945 ίδρυσε δική του κινηματογραφική εταιρεία και την επόμενη χρονιά γυρίζει το πρώτο του ντοκυμανταίρ, 24 ώρες απ’ τη ζωή ενός κλόουν. Το 1948 γυρίζει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, τη Σιωπή της θάλασσας και υποχρεώνει σοβαρούς και σοβαροφανείς κριτικούς να υποκλιθούν μπροστά σ’ αυτόν τον ανεκδιήγητο ιδιοφυή τυχοδιώκτη. Το 1949 ο τρομερός πατέρας της Νουβέλ Βάγκ γυρίζει τα Τρομερά παιδιά, το 1952 το Όταν διαβάσεις αυτό το γράμμα, το 1955 το Μπόμπ, ο εμπρηστής, το 1958 το Δυο άνθρωποι στο Μανχάταν, το 1961 το Παπά Λεόν Μορέν, το 1962 τον Χαφιέ και τον Πρωτότοκο των Φερσώ, το 1965 την Δεύτερη Πνοή, το 1969 τον Σαμουράι. Από επιτυχία σε επιτυχία και από έκπληξη σε έκπληξη δημιουργεί έναν μύθο γύρω απ’ το όνομα του που κάνει, ότι μπορεί για να τον τροφοδοτεί. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι είναι ο πρώτος που γύρισε ταινία που κόστιζε όσο ένα πλάνο μιας αμερικάνικης (και έχει δίκιο) ότι είναι ο πρώτος καλλιτέχνης παραγωγός (μοναδική εξαίρεση ο Μελιές και οι πιονιέροι), ο πρώτος που ανακάλυψε την αισθητική αξία των αποχρώσεων του γκρίζου (λέει ψέματα), ο πρώτος που κατέβασε την κάμερα στο δρόμο και τα καταγώγια (υπερβάλλει ελαφρώς), ο πρώτος που ανακάλυψε το άσχετο με την εικόνα σπηκάζ (έχει δίκιο). Και οι άθλοι συνεχίζονται: ανακάλυψε, κοντά στ’ άλλα και δύο ανθρώπους, τον μεγάλο φωτογράφο Ντεκαέ και τον Μπελμοντό. Ωστόσο, όπως λέει πάλι ο ίδιος, δεν κατάφερε προς τον παρόν να γυρίσει καμιά μεγάλη ταινία (παραδόξως, κι εδώ υπερβάλλει) και αυτό το αποδίδει στο ότι δεν έμαθε ακόμα καλά μουσική για να γράφει ο ίδιος την επένδυση των ταινιών του !!! Θεία αφέλεια των απλοϊκών και των ιδιοφυών. (Ο Μελβίλ τάχει και τα δύο). Όπως ακριβώς και οι ήρωες του που το ένα πόδι τόχουν κρεμασμένο πάνω απ’ το λάκκο του ρομαντικού και τ’ άλλο γερά στεριωμένο στη γη, και οι οποίοι όταν είναι ρομαντικοί κινούνται σε ρεαλιστικό ντεκόρ όπως ο Χαφιές κι όταν είναι ρεαλιστικοί σε ρομαντικό. Η “φιλοσοφία” του: Το ψέμα αποτελεί τον λόγο υπάρξεως του ανθρώπου, το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται τύποι που όταν δεν μπορούν να αλληλοσπαραχθούν για τα καλά ξεσχίζονται ευγενικά, λέγοντας αλυσιδωτά ψέμματα.

(…) Ο απ’ τον Αύγουστο του 1973 πρόωρα μακαρίτης (στα πενηνταέξι του χρόνια) Ζάν-Πιέρ Μελβίλ/ Jean-Pierre Melville, ο παππούς της νουβέλ βάγκ, από το 1947 που πρωτοεμφανίστηκε σαν σκηνοθέτης με τη Σιωπή της θάλασσας/ Le Silence de la mer του Βερκόρ μέχρι το κύκνειο άσμα του (1972) Ένας μπασκίνας (έτσι περίπου θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε απ’ τη γαλλική αργκό την ηχοποίητη λέξη fllic, πρώτο μέρος του «φλίκ –φλάκ» που δείχνει τον ήχο που κάνει το σκαμπίλι ή το γκλόπ, και όχι Ο αστυνόμος όπως θέλει ο Έλληνας εισαγωγέας για λόγους ευνόητους) ήταν ένα πρόβλημα και ένα αίνιγμα. Πρόβλημα γιατί δύσκολα απορρίπτει κανείς έναν κινηματογραφιστή που κουβαλούσε ολόκληρο το σινεμά στο μικρό του τσεπάκι και αίνιγμα διότι ήταν αδύνατον να βρεις στέρεες λαβές στο έργο του: Τα πάντα έχουν ταυτόχρονα δύο και τρεις όψεις, τα πάντα είναι αόριστα και διφορούμενα, τα πάντα κινούνται στην ομίχλη της μεταφυσικής και του ιδεαλισμού. Ο κόσμος του Μελβίλ είναι ένας κόσμος σκιών και φαντασμάτων. 
Ο ίδιος δήλωσε κάποτε: «Είμαι δεξιός γιατί είναι ατομιστής μέχρι το κόκαλο. Όμως ξέρω πως μόνο οι κομμουνιστές μπορούν να μας σώσουν». Έκφραση καίρια του ιδιόμορφου μανιχαϊσμού του, της σύγχυσης αλλά και της ειλικρίνειας του. 
Για τον Μελβίλ δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί». Υπάρχουν μόνο κατάγυμνοι, άνθρωποι, «πέραν του καλού και του κακού» που διασχίζουν τις ταινίες του χωρίς να υποστούν την παραμικρή ηθική ή ψυχολογική διαφοροποίηση στη διάρκεια των τεκταινομένων. Το μόνο που καταφέρνουν να προκαλέσουν είναι μια διαταραχή της ισορροπίας του γύρω κόσμου, που ωστόσο αποκαθίσταται με το θάνατο τους: Το απαθές Σύμπαν αδιαφορεί για τα μικρόβια που το μολύνουν πάντα πρόσκαιρα και πότε ανεπανόρθωτα.
le-deuxieme-souffle.jpg
Έτσι, ο Μελβίλ, χωρίς να το καταλάβει καλά καλά, καταργεί τον ψυχολογισμό -κατάργηση που θα γίνει μόνιμο αίτημα του μοντέρνου σινεμά. Όμως, στη θέση του δεν βάζει καμιά ιδέα, καμιά προσωπική άποψη: Τα πάντα για τον Μελβίλ είναι ένας συμπαγής, απροσπέλαστος και μυστηριώδης όγκος. 
Σίγουρα ο Μελβίλ έχει μια θέση δίπλα στον Μπέκετ- κι ας είναι πριμιτίφ. Ο φίλος του ο Γκοντάρ πρέπει να το γνώριζε καλά όταν στο Με κομμένη την ανάσα (όπου κρατάει το μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο ενός συγγραφέα) τον βάζει ν’ απαντάει στην ερώτηση «ποία είναι η μεγαλύτερη φιλοδοξία σας»: Να γίνω αθάνατος κι ύστερα να πεθάνω! Η αξία του Μελβίλ βρίσκεται σ’ αυτήν ακριβώς την πλήρη και παράλογη συνεχή αντιστροφή, όπου δεν υπάρχει δεξιό και αριστερό, πάνω και κάτω, μέσα και έξω. Δηλαδή, χάος απόλυτο. Ο Μελβίλ το περιγράφει με σπάνια χαοτική «ακρίβεια» και γι’ αυτό ακριβώς αδυνατεί να το ερμηνεύσει. Είναι, οπωσδήποτε, ένας άνθρωπος του καιρού μας, που η μόνη τάξη που γνωρίζει είναι η αισθητική: Αρπάζεται απ’ τη φόρμα όπως ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του. (Επιτέλους, η φόρμα είναι ο μόνος τρόπος να επιβάλει κανείς, ολομόναχος, τάξη στο άτακτο Σύμπαν).
(…) Μια σημείωση: Σε πείσμα της μεταφυσικής και του ιδεαλισμού του, αγαπούμε τούτον τον μεγάλο κινηματογραφιστή. Γιατί υπήρξε μάστορας αφοσιωμένος στη δουλειά του μέχρι θανάτου (πέθανε γράφοντας το σενάριο της 14ης ταινίας του) και διότι ας διατελούσε «εν πλήρει συγχύσει αθώος». Κι ακόμα γιατί ήταν ένας άνθρωπος σπαραχτικά τίμιος και ειλικρινής, που δεν δίστασε να πει σε μια απ’ τις συχνές εκρήξεις του παθολογικού του εγωισμού. «Ο γαλλικός κινηματογράφος είμαι εγώ»! Θα έλεγε αλήθεια αν δεν ξεχνούσε (σκόπιμα) να βάλει ένα «και» ανάμεσα στο «είμαι» και στο «εγώ».

(αποσπάσματα από μια κριτική για την ταινία Un flic , που δημοσιεύθηκε στην Βήμα, 14-1-75 και ένα πρόγραμμα του κινηματογράφου STUDIO, 1969)
.

Φιλμογραφία 
Le Silence de la mer 1949         
Les Enfants terribles 1950             
Quand tu liras cette lettre 1953 
Bob le flambeur 1956        
Deux hommes dans Manhattan 1959    
Léon Morin, prêtre 1961    
Le Doulos 1962 
L’Aîné des Ferchaux 1963
Le Deuxième Souffle 1966         
Le Samouraï 1967 
L’ Armée des ombres 1969 
Le Cercle rouge 1970
Un flic 1972

http://www.cinephilia.gr

Αφιέρωμα στον Κέρκ Ντάγκλας με ελεύθερη είσοδο στο Σχολείο του Σινεμά το Σάββατο 8.2.2020 : Σταυροί στο Μέτωπο, Ο ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ, Lust for Life

Το Σαββατοκύριακο στο Σχολείο του Σινεμά θα πραγματοποιηθούν όλα ανοιχτά (δωρεάν):
1. Σάββατο 8.2.2020 16.00-18.00 Μάθημα δωρεάν και Παρουσίαση ΣΕΜΙΝΑΡΙΟY ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
2. Κυριακή 9.2.2020 στις 12.00 Μάθημα πρώτο ανοιχτό για όσους δεν έχουν αποφασίσει του ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ-ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
3. Κυριακή 9.2.2020 στις 19.00 Μάθημα πρώτο ανοιχτό για όσους δεν έχουν αποφασίσει του ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Σεμινάρια Κινηματογράφου 2020 του Σχολείου του Σινεμά

(ΣΑΒΒΑΤΟ 8.2.2020 1. Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ, 16.00 ||| Ανοιχτό-Δωρεάν Μάθημα-Παρουσίαση || Θα γίνει ενημέρωση για το τι θα περιλαμβάνει ο Νέος Κύκλος Μαθημάτων και θα πραγματοποιηθεί εισαγωγικό μάθημα με θέμα τι είναι το ντοκιμαντέρ, ποια η διαφορά του από τις ταινίες μυθοπλασίας , μέσα από την προβολή αποσπασμάτων χαρακτηριστικών ταινιών θα προσεγγίσουμε τους βασικούς σταθμούς της ιστορίας του ντοκιμαντέρ και θα παρακολουθήσουμε μια Σύνοψη της μεθόδου δουλειάς πως από την Ιδέα και την Έρευνα καταλήγουμε στην Ταινία Μικρού Μήκους Ντοκιμαντέρ διάρκειας 15 λεπτών 2. Προβολή των Ταινιών 18.00, 20.00 & 22.00 Σταυροί στο Μέτωπο (1957) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, Lust for Life (1956) του Βινσέντε Μινέλι, Ο ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ (1969) του Ηλία Καζάν, με ελεύθερη είσοδο και Συζήτηση.

ΚΥΡΙΑΚΗ 9.2.2020 ||| 1. Σκηνοθεσία-Δημιουργία Ταινίας Μικρού Μήκους, 12.00 2. Ιστορία & Κριτική Κινηματογράφου, 19.00)

Τα Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου-Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους ξεκινάει την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2020 στις 12.00 στο πρώτο κανονικό, ανοιχτό (δωρεάν) μάθημα για όσους ακόμα δεν έχουν αποφασίσει, στο Σχολείο του Σινεμά (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια).

Την Κυριακή 9.2.2020 στις 19.00 θα πραγματοποιηθεί ανοιχτό (για όσους δεν έχουν ακόμα αποφασίσει) κανονικό μάθημα διάρκειας 3 ώρες που σηματοδοτεί την Έναρξη του Σεμιναρίου Ιστορίας & Κριτικής Κινηματογράφου. Θα συμπεριληφθεί αφιέρωμα στις καλύτερες ταινίες που συμμετείχε ο Κέρκ Ντάγκλας.

Ο Νέος κύκλος θα περιλαμβάνει στον άξονα Ιστορία Κινηματογράφου όλα τα κινηματογραφικά ρεύματα περιεκτικά, τους σημαντικότερους δημιουργούς του σινεμά, ενδιαφέρουσες θεματολογίες, Βιβλία που έγιναν Ταινίες, Πολιτικός Κινηματογράφος, Φεμινισμός και Κινηματογράφος κ.α. Στα 11 μαθήματα περιλαμβάνονται για το Ελληνικό Σινεμά, για το Animation και για τον Πειραματικό Πρωτοποριακό Κινηματογράφο. Δηλαδή Όλη η Ιστορία του Σινεμά, ένας Χάρτης και Οδηγός της.

Στον άξονα Κριτική Κινηματογράφου θα διδαχτεί μια μέθοδος κριτικής προσέγγισης των ταινιών και θα αναλυθούν και μελετηθούν, θα γραφούν κριτικές από τους συμμετέχοντες για σημερινές και παλιότερες ταινίες. Θα καταπιαστούμε ενδεικτικά με τον Τζόκερ, ο Ιρλανδός και το Κάποτε στο Χόλιγουντ αλλά και με ταινίες όπως τα Άγρια Αγόρια ή εκείνες του Γκουσμάν.

η ύλη των 11 Μαθημάτων περιλαμβάνει:

À bout de souffle

Όλα τα κινηματογραφικά ρεύματα, τα κινήματα και τις πιο σημαντικές σχολές (σε 2 μαθήματα), τους πιο σημαντικούς δημιουργούς του σινεμά (1 μάθημα), μια σύνοψη της ιστορίας του ελληνικού κινηματογράφου (1 μάθημα), του animation (1 μάθημα), του ντοκιμαντέρ (1 μάθημα) και του πρωτοποριακού ή πειραματικού κινηματογράφου (1 μάθημα), επιλεγμένες σημαντικές θεματολογίες όπως Βιβλία που έγιναν Ταινίες, Πολιτικός Κινηματογράφος, Φεμινισμός και Κινηματογράφος (1 Μάθημα), το Κομμάτι Κριτική μιας ταινίας όπου θα αναζητήσουμε μια Μέθοδο Κριτικής Προσέγγισης μιας Ταινίας βασισμένη στον Μπόρντγουελ και άλλους θεωρητικούς (1 Μάθημα) και 2 Μαθήματα αφιερωμένα σε Σύγχρονους Σκηνοθέτες Καουρισμάκι- Νταρντέν- Κέν Λόουτς και Ταραντίνο- Τρίερ- Αλμοδόβαρ- Σκορτσέζε- Κόπολα-Γούντι Άλεν και άλλοι συγχρονότεροι – Σύγχρονος Παγκόσμιος Χολιγουντιανοποιημένος Αφηγηματικός Κινηματογράφος και οι Εναλλακτικές του.

Στο Κομμάτι Κριτική μιας Ταινίας θα αναζητήσουμε μια Μέθοδο Κριτικής Προσέγγισης μιας Ταινίας βασισμένη στον Μπόρντγουελ και άλλους θεωρητικούς και εστιασμένη σε εκτός από κλασικές ταινίες όπως το Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ και με Κομμένη την Ανάσα, το Οργισμένο Είδωλο, σε σύγχρονες όπως ο Ιρλανδός, Τζόκερ, Κάποτε στο Χόλιγουντ, αλλά και Pulp Fiction, Μαλχόλανταν Ντράιβ, Ντόγκβιλ, ο Νεκρός, ο Γυμνός κλπ.

Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου 2020

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου-Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους 2020 

Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2020

Συμπληρώστε τη δήλωση ενδιαφέροντος:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: