Η παρείσφρηση (BlacKkKlansman) (2018) Σκηνοθεσία: Σπάικ Λι | αναλυτική παρουσίαση, trailer, η γνώμη των κριτικών

 

Σκηνοθεσία: Σπάικ Λι
Ηθοποιοί: Τζον Ντέιβιντ Ουάσιγκτον, Άνταμ Ντράιβερ, Τόφερ Γκρέις, Λόρα Χάριερ, Κόρεϊ Χόκινς, Ράιαν Έγκολντ, Άλεκ Μπάλντουιν, Χάρι Μπελαφόντε

Ημερομηνία Εξόδου: 27 Σεπτεμβρίου 2018

i pareisfrisi i gnomi ton kritikon
Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου (Ι), Φθινόπωρο 2018- Εισαγωγή στην Τέχνη του Κινηματογράφου
Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ Φθινόπωρο 2018
Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου 2018 σε 11 Μαθήματα από 6 Οκτωβρίου 2018
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ «ΤΟ ΜΟΝΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ» – Φθινόπωρο 2018

Σεμινάριο Συγγραφής Σεναρίου – Οκτώβριος 2018

i pareisfrisi poster

ΣΥΝΟΨΗ
Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 70, σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής αναταραχής στην Αμερική, καθώς η μάχη για τα κοινωνικά δικαιώματα και οι φυλετικές διακρίσεις κορυφώνονται. Ο Ρον Στάλγουόρθ (Τζον Ντέιβιντ Γουόσινγκτον) γίνεται ο πρώτος Αφροαμερικάνος ντετέκτιβ στο αστυνομικό τμήμα του Κολοράντο Σπρινγκς, όμως η άφιξή του αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό και εχθρικότητα από τους λευκούς συναδέλφους του. Η φήμη του νεόκοπου ντετέκτιβ στους αστυνομικούς κύκλους ήταν καλή, χάρη στην πετυχημένη παρακολούθησή του στις συναντήσεις της οργάνωσης των Μαύρων Πανθήρων. Απτόητος ο Σταλγουόρθ, δεν έμεινε εκεί και αποφασίζει να κάνει τη διαφορά για το καλό της κοινότητάς του. Με πολύ θάρρος λοιπόν αναλαμβάνει μια δύσκολη αποστολή που ακόμα και σήμερα φαντάζει αδιανόητη: να παρεισφρήσει στην ρατσιστική οργάνωση της Κου Κλουξ Κλαν.

Παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως λευκό ρατσιστή και εξτρεμιστή, ο Σταλγουόρθ επικοινωνεί τηλεφωνικά με την λευκή οργάνωση και σύντομα κερδίζει τον σεβασμό της. Μάλιστα, καταφέρνει να συνάψει σχέση φιλίας με τον αρχηγό της, τον Ντέιβιντ Ντιουκ (Τόφερ Γκρέις), ο οποίος μένει έκπληκτος από την αφοσίωση του νέου φανατικού μέλους. Η παράδοξη αυτή αστυνομική έρευνα, περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, όταν ο συνάδελφος του Σταλγουόρθ, ο Φλιπ Ζίμερμαν (Άνταμ Ντράιβερ), υποδύεται διά ζώσης τον Σταλγουόρθ στις συναντήσεις του με την ρατσιστική οργάνωση, ώστε να αποσπάσει περισσότερες πληροφορίες γύρω από την επικείμηενη δολοφονική ενέργεια που σχεδιάζουν. Ο Σταλγουόρθ και ο Ζίμερμαν με αυτό τον τρόπο θα συνεργαστούν σαν αστυνομικό ντουέτο, με σκοπό να καταστρέψουν εκ των έσω την οργάνωση της Κου Κλουξ Κλαν, η οποία έχει άμεσο στόχο να διασπείρει την βίαιη ρητορική της στο ευρύ αμερικάνικο ακροατήριο.

BlacKkKlansman
(2018) on IMDb 7.8/10
Synopsis EN

Nearly 30 years ago, the fiery filmmaker lost out on the festival’s biggest award, for ‘Do the Right Thing’ (and no, he hasn’t forgiven jury president Wim Wenders). Now he’s back with another button-pushing look at race relations – with Jordan Peele on board as a producer – that’s made more urgent by Charlottesville and the president, whom he calls a man «on the wrong side of history.»

Based on a memoir by Ron Stallworth, BlacKkKlansman centers on an African-American cop who infiltrated the Ku Klux Klan in the 1970s, duped Grand Wizard David Duke and even became the head of a local chapter in Colorado. John David Washington, son of Lee’s three-time collaborator Denzel Washington, stars as Stallworth, and Adam Driver plays his partner on the police force. The Focus Features film promises to be the hottest button on the Croisette because of the renewed visibility of the Klan in the wake of last summer’s Charlottesville Unite the Right rally that left one counter-protester, 32-year-old paralegal Heather Heyer, dead. (The film will be released Aug. 10, the one-year anniversary of the Charlottesville mayhem.) And given that it could also speak to the rise of the far right throughout Europe, the film boosts the prospects of Lee finally capturing the Palme d’Or – an honor that he still feels was unfairly denied him for «Do the Right Thing» nearly 30 years ago.

Ron Stallworth, an African-American police officer from Colorado, successfully managed to infiltrate the local Ku Klux Klan and became the head of the local chapter.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Χώρα Παραγωγής: ΗΠΑ
Γλώσσα: Αγγλικά
Διάρκεια: 128′

Σενάριο: Τσάρλι Γάτστελ, Ντέιβιντ Ραμπίνοβιτς, Κέβιν Γουίλμοτ, Σπάικ Λι
Διανομή:

UIP (Ελλάδα)

Η απίστευτη αληθινή ιστορία ενός Αμερικανού ήρωα υπό την εμπνευσμένη ματιά του πάντα επίκαιρου και οργισμένου δημιουργού, Σπάικ Λι («Κάνε Το Σωστό», «Η 25η Ώρα» κτλ)

Η παραγωγή της ταινίας «Παρείσφρηση» ανήκει στην ομάδα που κέρδισε το Όσκαρ® για την ταινία «Τρέξε!» (Get Out) και στον Τζόρνταν Πιλ. Η ταινία εξετάζει με άκρως τολμηρό και ψυχαγωγικό τρόπο τη βίαιη δυναμική του ρατσισμού στην Αμερικάνικη επαρχία του 1970 και μας επισημαίνει με στυλ, ότι ελάχιστα έχουν αλλάξει, καθώς το φυλετικό μίσος στην σημερινή ταραχώδη πολιτική κατάσταση, είναι το ίδιο. Με απίστευτη εξυπνάδα και σκηνοθετική βιρτουοζιτέ, ο Σπάικ Λι συνδέει την Αμερικάνικη ποπ κουλτούρα μέσω των ταινίων Όσα Παίρνει Ο Άνεμος (1939) και Γέννηση ενός Έθνους (1915) του Γκρίφιθ, με τα περσινά αποτρόπαια γεγονότα στο Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια και την πολιτική αντιμετώπιση της ρεπουμπλικάνικης ηγεσίας του Ντόναλτ Τραμπ.

Μέσα σε μια καριέρα τριών δεκαετιών, ο υποψήφιος για Όσκαρ Σπάικ Λι, έχει αφήσει το στίγμα του στο σύγχρονο Αμερικάνικο σινεμά. Το 1989 είχε βάλει φωτιά στο φεστιβάλ Κανών με το «Do The Right Thing». Η μουσική των Public Enemy και η πύρινη οργή σε εκείνο το φιλμ είχε συστήσει στο κοινό έναν πολιτικοποιημένο σκηνοθέτη που ήρθε για να μείνει. Το 2018, ο Σπάικ Λι επέστρεψε στις Κάννες με την «Παρείσφρηση» και αυτήν τη φορά απέσπασε το μεγάλο βραβείο της επιτροπής, ανοίγοντας το δρόμο για τα επερχόμενα βραβεία Όσκαρ.

Για το φετινό του κινηματογραφικό χτύπημα, ο Σπάικ Λι επιστρατεύει τον γιο του Ντένζελ Ουόσινγκτον με τον οποίο έχουν διαπρέψει στο παρελθόν με ταινίες όπως το «Malcom X» (1992) και Inside Man (2004) μεταξύ άλλων. Ο νεαρός Τζον Ντέιβιντ Γουόσινγκτον βαδίζει άξια στα χνάρια του πατέρα του και μας χαρίζει μια συγκρατημένη όσο και ηλεκτρισμένη ερμηνεία. Στο πλευρό του Ουόσινγκτον βρίσκεται ο ολοένα ανερχόμενος Άνταμ Ντράιβερ, φρέσκος από τον ρόλο του στο Star Wars. Ο Άνταμ Ντράιβερ που έγινε γνωστός από το τηλεοπτικό φαινόμενο «Girls», καταφέρνει και είναι περιζήτητος ανέμεσα σε καταξιωμένους σκηνοθέτες όπως ο Μάρτιν Σκορσέζε (Silence), ο Τζιμ Τζάρμους (Paterson), Τζεφ Νίκολς (Midnight Special), Νόα Μπάουμπαχ (Frances Ha) και αδερφοί Κοέν (Inside Llewyn Davis). Ξεχωριστό ρόλο στο φιλμ έχει ο θρυλικός μουσικός και ακτιβιστής, Χάρι Μπελαφόντε, στον οποίο ο Σπάικ Λι χαρίζει την πιο συγκινητική σκηνή της ταινίας.

Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο παραγωγός, Άνταμ Πιλ: «Αισθανόμαστε ότι έχουμε χάσει την επαφή με το ποιοί είναι τελικά οι καλοί και οι κακοί σε αυτή τη χώρα. Ο ναζισμός, η λευκή υπεροχή, η Κου Κλουξ Κλαν, αυτοί είναι οι κακοί. Είναι ομάδες μίσους. Φαίνεται ότι βρισκόμαστε σε ένα σημείο όπου ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών θεωρεί ότι υπάρχουν καλοί άνθρωποι και από τις δύο πλευρές παίρνοντας ίσες αποστάσεις. Αυτή η ταινία, δεν έγινε μόνο για να ψυχαγωγήσει τα πλήθη, αλλά φτιάχτηκε για να προσφέρει μια κινηματογραφική εμπειρία που θα μας βοηθήσει να επαναπροσδιορίσουμε την ηθική μας πυξίδα όταν πρόκειται για το ρατσισμό και την Λευκή Υπεροχή».

Για να κάνει ακόμα πιο έντονες τις προθέσεις της, η ταινία με τον προκλητικό λογοπαίγνιο των τριών «Κ» στον ξένο τίτλο (BlacKkKlansman) άνοιξε στις Αμερικάνικες αίθουσες στις 10 Αυγούστου, ακριβώς ένα χρόνο μετά την βίαιη ρατσιστική πορεία στο Σάρλοτσβιλ. Στην Ελλάδα, έρχεται στις 27 Σεπτεμβρίου 2018.

Η Παρείσφρηση
BlacKkKlansman
του Σπάικ Λι
ΚΡΙΤΙΚΗ 14 SEP
8 Στα 10  ΚΡΙΤΙΚΗ ΛΗΔΑ ΓΑΛΑΝΟΥ

Με μια πολιτική κωμωδία τοποθετημένη στα ’70ς, ο Σπάικ Λι επιτίθεται στον αμερικανικό ρατσισμό κάθε εποχής, απροκάλυπτα, έξω απ’ τα δόντια και με ακαταμάχητο στιλ.

Ο Σπάικ Λι πριν σχεδόν 30 χρόνια, στο «Do the Right Thing», ήταν γεμάτος οργή για τη ρατσιστική Αμερική, έριχνε έπιπλα σε τζαμαρίες, τα βίαια ξεσπάσματά του ζητούσαν δικαιοσύνη και ισότητα: τώρα έχει μεγαλώσει, μπορεί να κριτικάρει σαρκαστικά, να γελά στα μούτρα της ΚΚΚ, να κοροϊδεύει με την καρδιά του. Να μιλάει, απλώς, και ο λόγος του να έχει την ίδια δύναμη. Έχει μεγαλώσει και μαζί του η Αμερική. Αλλά η δεύτερη όχι αρκετά.

Το «BlacKkKlansman», η καλύτερη ταινία του εδώ και χρόνια, βραβευμένη στις Κάννες, ξεκινά με το «Οσα Παίρνει ο Ανεμος», τη σκηνή όπου η Σκάρλετ Ο’ Χάρα ψάχνει απεγνωσμένα ανάμεσα στην τεράστια έκταση των τραυματιών του εμφυλίου. Και τελειώνει με σκηνές από έναν άλλο εμφύλιο, αυτόν που έγινε πέρσι, το 2017, στη Σάρλοτσβιλ.

Ναι, η Αμερική δεν έχει μεγαλώσει αρκετά, ο ρατσισμός είναι ολοζώντανος κι ο Σπάικ Λι, γράφοντας και σκηνοθετώντας ακριβώς μια ταινία για το φλεγόμενο «τώρα», έχει την ωριμότητα να το κάνει με χιούμορ κι αυτό το τόσο δικό του coolness που ξεχειλίζει από κάθε σκηνή του φιλμ.

Το «BlacKkKlansman» βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, τόσο ακραία που μοιάζουν υπερβολικά. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν η «οργάνωση της λευκής υπεροχής» μοιάζει παντοδύναμη και οι Μαύροι Πάνθηρες καλούν τον κόσμο τους στα όπλα, ένας μαύρος αστυνομικός, ο Ρον Στάλγουερθ, αναλαμβάνει να διεισδύσει στην Κου Κλουξ Κλαν του Κολοράντο. Οχι μόνος του φυσικά, γιατί πώς θα μπορούσε να γίνει αποδεκτός από την οργάνωση, αλλά με τη συνεργασία του Φλιπ, του Εβραίου λευκού συναδέλφου του. Οι δυο τους, με τόσα κοινά όσα και διαφορετικά χαρακτηριστικά, θα γίνουν το αχτύπητο δίδυμο («εγώ θα είμαι ο λόγος, εσύ το πρόσωπο»), που θα φέρει την Αμερική στο δρόμο της ισότητας και τον Νόμο στο δρόμο του δικαίου. Τουλάχιστον για πολύ λίγο.

Αν πει κανείς ότι η ταινία του Σπάικ Λι είναι κωμωδία, δεν θα έχει άδικο. Οι ίδιες οι προσωπικότητες (και το styling!) των ηρώων το προκαλεί κι οι απανωτές διαβρωτικές ατάκες το ενισχύουν. Η πλοκή ξετυλίγεται μέχρι και σαν slapstick, ανεβάζοντας διαρκώς τα ντεσιμπέλ της ακρότητας. Αν η ταινία προκαλεί αστείρευτο γέλιο, άλλο τόσο ξεφεύγει σε περιπέτειες ανοικονόμητες, με αποκορύφωμα ένα split screen – παράλληλο μοντάζ με την (πολιτισμικά ενδιαφέρουσα φυσικά, αλλά περιττή), συμμετοχή του Χάρι Μπελαφόντε. Αλλά, από την άλλη, πότε ο Σπάικ Λι ήταν εγκρατής για να γίνει τώρα και γιατί να το θέλει;

Η ταινία του είναι η πληθωρικότητα στα καλύτερά της. Μια ιδανική επιλογή στους πρωταγωνιστές (ο Ανταμ Ντράιβερ ίσως και στον καλύτερο ρόλο του κι ο Τζον Ντέιβιντ – γιος του Ντενζέλ – Γουόσινγκτον) και ένα απολαυστικό ρεπερτόριο δευτεραγωνιστών (από τον Τόφερ Γκρέις ως τον παλιό μόνιμο του Χαλ Χάρτλεϊ, Ρόμπερτ Τζον Μπερκ), δίνει τη βάση για ν’ απλώσει ο Σπάικ Λι το πέπλο της ατμόσφαιράς του. Φωτογραφία ζεστή, ’70ς, εσωτερικά φλεγόμενη, ρούχα ταυτισμένα με την εποχή της αντίρρησης, λυγερά νεανικά κορμιά, όχι, όχι λευκά, που μεταδίδουν την ορμή και τον αισθησιασμό τους, εμβόλιμες γραφιστικές σφραγίδες, μουσική που διανύει το φάσμα του μαύρου ρυθμού της δεκαετίας με την άνεση του γνώστη. Ενα μοναδικό και μεταδοτικό coolness που ο Σπάικ Λι έχει έμφυτο και μεταφέρει στο σινεμά του ακέραιο και που μπορεί να μεταμορφώσει μια πολιτική κωμωδία στο πιο σέξι δίωρο.

Κι από την άλλη, ο Σπάικ Λι κάνει, το 2018, ακριβώς την πολιτική ταινία που πρέπει να κάνει, με τη δύναμη και το απόλυτο που χρειάζεται. Κατηγορώ στον Ντόναλντ Τραμπ, κατηγορώ μέχρι εξευτελισμού στους ρατσιστές, αλλά και στο αμερικανικό πολιτικό και αστυνομικό Σύστημα. Κατηγορώ έξω από τα δόντια, χωρίς διακριτικότητα ή υπονόμευση ή τεχνάσματα: κατά μέτωπο και με το βλέμμα στην ευθεία. Σινεμά επίκαιρο, της ώρας, αλλά με την ψυχραιμία του ανθρώπου που, έτσι κι αλλιώς, εδώ και δεκαετίες, μ’ αυτό ακριβώς ασχολείται, γι’ αυτό φωνάζει με την κάμερά του κι αυτό διεκδικεί. Και, ταυτόχρονα, σινεμά τόσο όμορφο, δυνατό στις εικόνες του, στιλάτο, πολύχρωμο, βαθιά μαύρο. Με το ύφος και το ήθος ενός αληθινού soul brother που μας κάνει να τον αγαπάμε και να τον θαυμάζουμε ξανά – όχι ότι ποτέ σταματήσαμε.

http://flix.gr/

Κριτική: Η Παρείσφρηση – BlacKkKlansman (2018)

Ο γνωστός σε όλους Spike Lee συχνά στη φιλμογραφία του δείχνει αυτή την εμμονή που έχει για τη φυλή του και την ‘black power’ και αυτό αποδεικνύεται κουραστικό τις περισσότερες φορές αφού αποτελεί την κύρια και μόνιμη θεματική του.
Όμως, αυτή τη φορά παρουσιάζει μία από τις καλύτερες δουλειές του από το ξεκίνημα της καριέρας του με ένα έργο ταυτόχρονα χιουμοριστικό και καυστικό και με ένα φοβερό καστ που έχει τρομερά κέφια και διάθεση.

Το σενάριο βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά που έζησε ο Ron Stallworth, ο πρώτος Αφροαμερικάνος αστυνομικός που υπηρέτησε στο αστυνομικό τμήμα του Colorado Springs στα τέλη της δεκαετίας του ’70.
Το απομνημόνευμα του ‘Black Klansman’ κυκλοφόρησε το 2014.

Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 στο Colorado Springs.
Ο νεαρός Αφροαμερικάνος Ron Stallworth (John David Washington) θέλει να γίνει αστυνομικός και έτσι αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του.
Για να αποδείξει πως αξίζει, βάζει στόχο να διεισδύσει στα άδυτα της Κου Κλουξ Κλαν σε συνεργασία με τον λευκό συνάδελφο του Flip Zimmerman (Adam Driver, The Man Who Killed Don Quixote) με σκοπό να τους καταστρέψουν τα σχέδια.
Ο Ron καταφέρνει και πιάνει επαφή τηλεφωνικά με ένα υψηλό στέλεχος της οργάνωσης, η οποία τον προσκαλεί να τον γνωρίσει.
Ο Flip πηγαίνει στη θέση του Ron ως μυστικός στην οργάνωση και η αποστολή τους ξεκινά.

Ο Spike Lee σε μια από τις καλύτερες στιγμές του με ένα φοβερό σενάριο στα χέρια του και ένα εξίσου φοβερό ρεσιτάλ ερμηνείας από τους John David Washington και Adam Driver ως Ron και Flip αντίστοιχα.
Έξοχη ατμόσφαιρα από το κλίμα της εποχής και ιδιαίτερα καυστική και εύστοχη όλη η τοποθέτηση των χαρακτήρων σε αυτή την ταινία.
Από την αρχή μέχρι και τέλος.
Ακόμα, και η μικρή εισαγωγή με τον Alec Baldwin (Mission Impossible: Fallout) και η σκηνή προς το τέλος με τον Harry Belafonte παίζουν το ρόλο τους και προσδίδουν αξία για το σύνολο του έργου.

Συχνά ο σκηνοθέτης Spike Lee φαίνεται ιδιαίτερα προπαγανδιστικός στον τρόπο που σκηνοθετεί τις ταινίες του αλλά αυτή τη φορά αυτό το στοιχείο – που κάνει την εμφάνιση του και εδώ – το παραμερίζουμε για χάρη της έξυπνης δομής της ταινίας και του μηνύματος που πασχίζει να περάσει τόσο με σοβαρό όσο και με αστείο ύφος.

Με ταινίες όπως τα ‘Do The Right Thing’ (1989), ‘Malcolm X’ (1992) και ‘25th Hour’ (2002) στο ενεργητικό του, ο Spike Lee ξέρει σίγουρα να χειρίζεται σοβαρά θέματα με το κατάλληλο τρόπο και να παραδίδει ολοκληρωμένες ταινίες που όμως διχάζουν ορισμένες φορές το κοινό.
Το ‘BlacKkKlansman’ όπως και να έχει ανήκει στις πιο ολοκληρωμένες δουλείες του και σε αυτό συνέβαλαν όλοι οι φανταστικοί του συντελεστές.
Μια όντως πολύ καλή δουλειά με νόημα.

Πάνος Μουζάκης

http://www.filmboy.gr/

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 27.9.2018

Ο πρώτος Αφροαμερικανός ντετέκτιβ στο αστυνομικό τμήμα του Κολοράντο Σπρινγκς αναλαμβάνει μια δύσκολη αποστολή: να μπει στους κόλπους της Κου Κλουξ Κλαν και να την ξεσκεπάσει.

Ένας από τους βασικούς λόγους που η Παρείσφρηση (Μεγάλο Βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών του 2018) σηματοδοτεί μια μικρή ανάσταση στη στριμωγμένη και μάλλον κουρασμένη φιλμογραφία του Σπάικ Λι είναι η γεμάτη αυτοπεποίθηση, εγκρατής ερμηνεία του νεοφερμένου Τζον Ντέιβιντ Ουόσινγκτον στην εμπρηστική ιστορία του πρωταγωνιστή του Ρον Στάλγουορθ, του πρώτου αστυνομικού αφρικανικής καταγωγής στο πάλλευκο τμήμα του Κολοράντο Σπρινγκς, ο οποίος κατάφερε να διεισδύσει στην καρδιά της υπερ-ρατσιστικής οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν. Το γεγονός είναι αληθινό, συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε πολύ για να φανταστούμε πόσο εμπρηστική, έως διδακτική, θα μπορούσε να έχει γίνει η ταινία, καθώς ο Λι άδραξε την ευκαιρία να τη μεταφέρει στο σινεμά, ορμώμενος από τα περσινά γεγονότα στο Σάρλοτσβιλ στη Βιρτζίνια με την τραγική έκβαση. Το γεγονός είναι αληθινό, συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε πολύ για να φανταστούμε πόσο εμπρηστική, έως διδακτική, θα μπορούσε να έχει γίνει η ταινία Όπως ο πατέρας του, ο Ντενζέλ Ουόσινγκτον του ασύγκριτου Malcolm X, ο Τζον Ντέιβιντ αφήνει ένα φυσικό cool να σκεπάσει, σαν ήσυχη δύναμη, τις συνήθεις οργισμένες κορώνες του Αμερικανού σκηνοθέτη και να τις εξισορροπήσει ευεργετικά. Επιπρόσθετα, το χιούμορ της υπόθεσης δεν φαντάζει καθόλου βεβιασμένο ή προσποιητό: όταν ένας μαύρος μπάτσος, που έχει περιοριστεί σε δουλειές γραφείου και αρχειακές ταξινομήσεις ρουτίνας, εφευρίσκει μόνος του μια σοβαρή υπόθεση παρανομίας, ποινικής και ηθικής, και την τρέχει με εξυπνάδα και πονηριά, βάζοντας έναν πρόθυμο συνάδελφο, τον λευκό Φλιπ, να τον υποκαθιστά στη φυσική παρείσφρηση στα άδυτα των κουκουλοφόρων ‒ ο Ρον διατηρούσε την πολύ συχνά σπαρταριστή τηλεφωνική επικοινωνία με τους υπευθύνους, κερδίζοντας μάλιστα με άνεση την εμπιστοσύνη της κεφαλής, του πολύ Ντέιβιντ Ντιουκ, έξοχα ερμηνευμένου από τον Τόφερ Γκρέις. Δύο από τις ενδιαφέρουσες παραμέτρους στους βασικούς χαρακτήρες είναι η Πατρίς Ντουμάς (Λόρα Χάριερ), η όμορφη νέα φοιτήτρια που υποδέχεται με παιάνες τον πρώην «Μαύρο Πάνθηρα» και νυν ομιλητή/αγκιτάτορα Κουάμε Τουρέ στην πόλη και ερωτεύεται τον Ρον, χωρίς να γνωρίζει από την αρχή την ιδιότητά του ‒ γιατί αλλιώς ούτε που θα τον πλησίαζε. Ο άλλος είναι ο Φλιπ, ο συνάδελφος και παρτενέρ του Ρον στην επικίνδυνη, ασυνήθιστη αποστολή, ο οποίος είναι Εβραίος και σταδιακά ξυπνά από τον λήθαργο του πολιτιστικού αγνωστικισμού του. Ως ενοχλητικοί καταλύτες διαφορετικών ταχυτήτων, αμφότεροι επιτείνουν το δραστικό κέντρισμα στις συνειδήσεις των θεατών από τον Λι. Μια μικρή ανάσταση στη στριμωγμένη και μάλλον κουρασμένη φιλμογραφία του Σπάικ Λι είναι η γεμάτη αυτοπεποίθηση, εγκρατής ερμηνεία του νεοφερμένου Τζον Ντέιβιντ Ουόσινγκτον στην εμπρηστική ιστορία του πρωταγωνιστή του Ρον Στάλγουορθ Από το ξεκίνημα κιόλας, με τα πλάνα από το Όσα παίρνει ο άνεμος και την ανατριχιαστικά καλλιγραφική ρητορική του εντεταλμένου προπαγανδιστή Άλεκ Μπόλντουιν, αλλά και αργότερα, όταν μέλη της ΚΚΚ παρακολουθούν με ικανοποίηση το ευαγγέλιο του λευκής υπεροχής Η γέννηση ενός έθνους, ο Λι δείχνει καθαρά τις ακονισμένες προθέσεις του. Όχι, ο θυμωμένος κινηματογραφιστής του Κάνε το σωστό και του εμβληματικού ντοκιμαντέρ 4 Little Girls δεν άλλαξε μυαλά και ταμπεραμέντο, Απλώς, έχει μια εντυπωσιακή ιστορία στα χέρια του και την ολοκληρώνει με μπρίο, επιδεξιότητα και αποτελεσματικότητα, χωρίς να παραλείψει να ενεργοποιήσει όλους τους συναγερμούς στη διαδρομή, με αποκορύφωμα τη σύνδεση με την επικαιρότητα, στην αυλαία. Στο μεταξύ, δεν αναλώνεται σε μεταμοντέρνα τερτίπια ή σε μια ρεβιζιονιστική οπτική, όπως το Τζάνγκο, ο Δραπέτης του Κουέντιν Ταραντίνο, αφήνοντας τον διάλογο με το πρότερο έργο του να μιλήσει υπέρ της ταινίας του

Πηγή: http://www.lifo.gr

Η ΠΑΡΕΙΣΦΡΗΣΗ [3,5/5] Στράτος Κερσανίδης
(BLACKKKLANSMAN)
Σκηνοθεσία: Σπάικ Λι

Η δεκαετία του 1970 ήταν μία περίοδος κοινωνικώς αναταραχών για τις ΗΠΑ, με επίκεντρο τον αγώνα εναντίον των φυλετικών διακρίσεων και για τη διεύρυνση των κοινωνικών δικαιωμάτων. Το ‘τέρας’ όμως δεν παραδίδεται κι έτσι η ρατσιστική οργάνωση Κου Κλουξ Κλαν συνεχίζει τη δράση της με επιθέσεις εναντίον των μαύρων Αμερικανών.

Ο Σπαικ Λι, γνωστός αφροαμερικανός ακτιβιστής σκηνοθέτης σε όλες του τις ταινίες ασχολείται με θέματα ρατσισμού και δικαιωμάτων. Αυτό κάνει και στη νέα του ταινία «Η παρείσφρηση» (BlackkKlansman), η οποία έρχεται την κατάλληλη στιγμή καθώς στις ΗΠΑ και με αποκορύφωμα την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, έχουν ξυπνήσει τα συντηρητικά αντανακλαστικά της αμερικανικής κοινωνίας.

Ο Ρον Στάλγουορθ, ένας πολύ ικανός ντεντέκτιβ, ο οποίος είχε διακριθεί παρακολουθώντας τη δράση των Μαύρων Πανθήρων, μετατίθεται στο αστυνομικό τμήμα του Κολοράντο Σπινγκς. Μόνο που οι συνάδελφοί του δεν τον υποδέχονται με ιδιαίτερη χαρά κι αυτό επειδή είναι μαύρος, μέσα σε ένα τμήμα λευκών αστυνομικών! Αυτός όμως δεν πτοείται κι αποφασίζει αμέσως να αναλάβει δράση εναντίον της Κου Κλουξ Κλαν. Το σχέδιό του είναι να παρεισφρήσει στην οργάνωση, πράγμα που φαντάζει –και είναι- πολύ δύσκολο. Ο Στάλγουοπρθ βάζει αμέσως το σχέδιό του σε ενέργεια, τηλεφωνώντας στον Ντέιβιντ Ντιουκ, αρχηγό της ρατσιστικής οργάνωσης. Συστήνεται ως οπαδός της ΚΚΚ, ο οποίος μισεί όλους τους ξένους αλλά περισσότερο απ’ όλους, τους μαύρους. Κερδίζει την εμπιστοσύνη του αλλά όταν πρέπει να γνωριστούν από κοντά, στη θέση του πηγαίνει ο Φλιπ Ζίμερμαν, ένας λευκός αστυνομικός, ο οποίος μπαίνει στα άδυτα της οργάνωσης, παρακολουθεί τη δράση της και ενημερώνει τον Στάλγουορθ. Οι δύο αστυνομικοί συνεργάζονται άψογα για τον κοινό σκοπό.

Θαυμάσια ταινία με τον Σπάικ Λι να σκηνοθετεί με νεύρο, χιούμορ και ευελιξία. Διατηρώντας έναν υποδειγματικό ρυθμό καθ’ όλη τη διάρκειά της σημαδεύει και βρίσκει κέντρο, συνδυάζοντας τη ψυχαγωγία με τη σοβαρή αντιμετώπισή του θέματός του. Παράλληλα δε χάνει την ευκαιρία να ‘δείξει’ την αντίθεσή του στον αμερικανό πρόεδρο και την πολιτική του.

Όπως δηλώνει ο παραγωγός, Άνταμ Πιλ: “Αισθανόμαστε ότι έχουμε χάσει την επαφή με το ποιοι είναι τελικά οι καλοί και οι κακοί σε αυτή τη χώρα. Ο ναζισμός, η λευκή υπεροχή, η Κου Κλουξ Κλαν, αυτοί είναι οι κακοί. Είναι ομάδες μίσους. Φαίνεται ότι βρισκόμαστε σε ένα σημείο όπου ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών θεωρεί ότι υπάρχουν καλοί άνθρωποι και από τις δύο πλευρές παίρνοντας ίσες αποστάσεις. Αυτή η ταινία, δεν έγινε μόνο για να ψυχαγωγήσει τα πλήθη, αλλά φτιάχτηκε για να προσφέρει μια κινηματογραφική εμπειρία που θα μας βοηθήσει να επαναπροσδιορίσουμε την ηθική μας πυξίδα όταν πρόκειται για το ρατσισμό και την Λευκή Υπεροχή”.

http://www.stokokkino.gr/

BLACKKKLANSMAN MOVIE REVIEW
ΔΩΣΕ ΤΟΠΟ ΣΤΗΝ ΟΡΓΗ, ΟΝΤΑΣ COOL.

ΑΠΟ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ 27/09/2018 [75/100]

Τη δεκαετία του ’70, η Αμερική είναι μια κοινωνία με πλείστες αναταραχές και φυλετικές διαταραχές. Ο Ron Stallworth, ο πρώτος Αφροαμερικανός ντετέκτιβ του αστυνομικού τμήματος Colorado, αναλαμβάνει μια μεγάλη αποστολή για την φυλετική του κοινότητα. Να παρεισφρήσει στην τοπική οργάνωση της Κου Κλουξ Κλαν.

Είναι η νέα μεγάλου μήκους ταινία του Αφροαμερικανού Spike Lee, ενός ιδιαίτερου δημιουργού, που στην προκειμένη φτιάχνει μια επίκαιρη πολιτική κωμωδία, διανθισμένη με μπόλικο χιούμορ και ένα μωσαϊκό χαρακτήρων, διαφόρων αποχρώσεων. Ο Lee, έμπειρος πλέον κινηματογραφιστής, απλώνει στο πανί μια πλειάδα χαρακτήρων, πρωταγωνιστών και μη, όλοι τους δουλεμένοι στο χαρτί κατά το έπακρον, με άρτια υποκριτική, ενώ στις πρόβες μάλλον χύθηκε αρκετός ιδρώτας από cast και σκηνοθέτη, κάτι που ανταμείβει πλήρως και το θεατή και τους δημιουργούς. Παρά τις πολλές φιλοσοφικές αστοχίες του και για να είμαστε δίκαιοι, το φιλμ κυλά ευχάριστα καθ’ όλη τη διάρκεια χωρίς κοιλιές, ενώ ο Lee, έχει συνεχώς σεναριακές λύσεις και άσσους, για να κρατήσει το ενδιαφέρον και να το πάει παρακάτω με ποικίλους τρόπους και άρτια κινηματογραφική αφήγηση.
Δυνατό χαρτί, ο πρωταγωνιστής J.D.Washington, που αποδίδει εξαιρετικά τον κεντρικό χαρακτήρα, ενώ άψογος είναι και ο Adam Driver (Star Wars), ως ο δευτεραγωνιστής αστυνομικός που εισχωρεί στην Ku Klux Klan, με τον Driver να επιδίδεται σε μια μεστή ερμηνεία, άκρως πειστική, ενώ σε πολλές σκηνές με τον J.D Washington αποτελούν άριστο δίδυμο, που σου μένει και μετά τη θέαση του φιλμ. Στα ίδια επίπεδα κινούνται και όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες (κάποιοι επιτηδευμένα καρικατούρες), που συμπληρώνουν με τον πιο ταιριαστό τρόπο τις εικόνες του Lee, ο οποίος αποθανατίζει με εντυπωσιακό τρόπο την πολυτάραχη αμερικανική κοινωνία του ’70, με τα ζεστά χρώματα της φωτογραφίας, τις αφάνες και κομμώσεις της εποχής, τα αέρινα φορέματα και ενδύματα. Γενικώς, το φιλμ διαθέτει πολύ προσεγμένη καλλιτεχνική διεύθυνση που ταξιδεύει το θεατή, ωστόσο, εκεί που ο Spike Lee υστερεί κατά πολύ, είναι στην στοχαστική ερμηνεία των πραγμάτων και γεγονότων.
Δυστυχώς ο δημιουργός, παρασυρμένος από έντονη συναισθηματική φόρτιση, αποδεικνύεται εν τέλει, μυωπικός στην ανάγνωση των αιτιών και αφορμών, που οδηγούν σε αντίστοιχες κοινωνικές εκφάνσεις, όπως ο ρατσισμός εναντίων των Αφροαμερικανών στα ’70s, ακουμπώντας επιδερμικά και χωρίς βαθύ στοχασμό μια μεγάλη μάζα κοινού που σίγουρα θα ζητωκραυγάσει και θα εντυπωσιαστεί. Ωστόσο, το πολύ σκεπτόμενο ακροατήριο, θα εντοπίσει τις όποιες αστοχίες και το έντονο συνθηματολογικό (και παιδαριώδες σε σημεία) ύφος που διατρέχει το φιλμ, σαν αδυναμία αντίληψης του δημιουργού, να ερμηνεύσει τα πράγματα με νηφαλιότητα και δίχως φανφάρες, που δυστυχώς εδώ δεν αποφεύγεται. Ο Spike Lee νοηματικά, βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος, παρά τις καλές του προθέσεις, ωστόσο το φιλμ του είναι καθαρά κινηματογραφικά άψογο, φανερώνοντας έναν δημιουργό που κατέχει την τέχνη του, αφηγείται με άνεση, καυστικό χιούμορ, στακάτο ρυθμό και χρησιμοποιεί την κάμερα με τρόπο τόσο ευφάνταστο, που την καθιστά αόρατη, κάνοντάς σε να πιστέψεις πως βρίσκεσαι σε μια γωνία παρατηρώντας τα τεκταινόμενα. Πρόκειται αναμφισβήτητα για την καλύτερη ταινία του δημιουργού τα τελευταία χρόνια, που θα μπορούσε βέβαια, να μπει πιο βαθιά στην ανάλυση των καταστάσεων, διαθέτει ωστόσο το cool feeling του σκηνοθέτη της.
THE VERDICT
Στη γεμάτη φυλατικές αναταραχές αμερικάνικη κοινωνία των ’70s, ένας Αφροαμερικανός ντετέκτιβ του τμήματος του Κολαράντο, αναλαμβάνει να παρεισφρήσει μυστικά στην αδελφότητα της Κου Κλουξ Κλαν. Η νέα ταινία του Spike Lee είναι ένα χάρμα οφθαλμών, αναπαράσταση των αμερικάνικων ’70s, με άψογα δουλεμένους πρώτους και δεύτερους ρόλους, οι J.D. Washington και A. Driver δίνουν υποκριτικά ρέστα, ωστόσο ο Spike Lee, διαβάζει επιδερμικά τα γεγονότα, ενώ συχνά καταφεύγει στην εύκολη συνθηματολογία.

https://gr.ign.com/

27/9/18
Η Παρείσφρηση (BlacKkKlansman) – Review / Κριτική

Εσύ «έμπαινες» στο μίσος;
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969) [3,5/5]

God Bless White America!

Ο Spike Lee είναι παλιός γνώριμος του φεστιβάλ των Καννών. Ήδη, με την πρώτη του ταινία, το «She’s Gotta Have It» (1986) βρέθηκε στην Κρουαζέτ. Πρώτη φορά πήρε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα το 1989 με το «Do the Right Thing». Συνολικά, έχει παραβρεθεί στο παρελθόν πέντε φορές στις Κάννες, τις δύο στο διαγωνιστικό τμήμα. Η δεύτερη φορά που συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα ήταν το 1991 όταν διεκδίκησε τον Χρυσό Φοίνικα με την ταινία «Jungle Fever». 27 ολόκληρα χρόνια μετά, ο σπουδαίος αν και άνισος Αφροαμερικάνος σκηνοθέτης βρέθηκε και πάλι στις Κάννες, για έκτη φορά συνολικά, με τούτη την ταινία, την 23η μεγάλου μήκους μυθοπλασίας της καριέρας του. Και τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής, αλλά και μια Εύφημο Μνεία από την Οικουμενική Επιτροπή. Μεταξύ των άλλων, έχει κερδίσει και το Βραβείο Κοινού στο πρόσφατο φεστιβάλ του Λοκάρνο!

Το σενάριο της ταινίας Η Παρείσφρηση (BlacKkKlansman) βασίζεται στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Αφροαμερικανού αστυνομικού Ron Stallworth, που περιγράφει την εμπειρία του και την επαφή του με την Κου Κλουξ Κλαν. Ο Jordan Peele εκτελεί χρέη παραγωγού. Και ο Spike Lee επιτέλους μετά από πολλά πολλά χρόνια, κάνει μια όχι απλά καλή ταινία – κάνει μια σπουδαία ταινία.

Η υπόθεση: ΗΠΑ, αρχές της δεκαετίας του ’70. Είναι μια περίοδος έντονης κοινωνικής αναταραχής στην Αμερική, ο πόλεμος στο Βιετνάμ μαίνεται και ο αγώνας για να κερδίσουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα οι μαύροι είναι συνεχής, με καθημερινές, μικρές κατακτήσεις. Ο Ron Stallworth είναι ένας Αφροαμερικάνος που θέλει να γίνει αστυνομικός. Και πετυχαίνει το στόχο του: γίνεται ο πρώτος Αφροαμερικάνος αστυνομικός στην ιστορία του Κολοράντο Σπρινγκς. Αφού περάσει από διάφορα τμήματα, στα οποία βαριέται και δέχεται μονίμως προσβολές από πολλούς λευκούς συναδέλφους του, τον μεταφέρουν τελικά στο τμήμα πληροφοριών.

Μια μέρα ο Ron βλέπει μια διαφήμιση της Κου Κλουξ Κλαν σε μια εφημερίδα, μέσω της οποίας αναζητά νέα μέλη. Κι εντελώς αυθόρμητα τηλεφωνεί σχηματίζοντας το νούμερο που βλέπει στη διαφήμιση. Αρχικά, απαντά αυτόματος τηλεφωνητής. Προς μεγάλη του έκπληξη, λίγο μετά, ένας από τους πιο σημαντικούς ρατσιστές της πόλης, του τηλεφωνεί. Αγνοεί ότι είναι μαύρος. Δεν τον βλέπει εξάλλου: μόνον τον ακούει. Και τον καλεί να περάσει από τα γραφεία της Οργάνωσης, όπως χαρακτηρίζει την ΚΚΚ! Ο Ron εννοείται ότι δεν μπορεί να παρουσιαστεί. Τη θέση του παίρνει ο Flip Zimmerman, λευκός Εβραίος, που εισχωρεί στα άδυτα της Οργάνωσης, υποδυόμενος δια ζώσης τον Ron. Αστυνομικός κι αυτός, κατορθώνει να προσεγγίσει τα ανώτερα στρώματα των ρατσιστών, που θέλουν μια Λευκή Αμερική, απαλλαγμένη από μαύρους και Εβραίους. Η αστυνομική επιχείρηση έχει ως στόχο να εξαρθρωθεί η τοπική οργάνωση και να ληφθούν πληροφορίες προκειμένου να γίνει πρόληψη μιας πιθανής τρομοκρατικής επίθεσης. Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο Ron ερωτεύεται μια παθιασμένη συντρόφισσα – μέλος των «Μαύρων Πάνθηρων».

Η άποψή μας: Αυτή ναι, είναι μεγάλη ταινία. Και είναι μεγάλη ταινία επειδή πετυχαίνει όλους τους στόχους τους οποίους θέτει εξαρχής. Αρχικά, αφηγείται μιαν αληθινή ιστορία, που αν δεν ήξερες ότι είναι αληθινή πριν δεις την ταινία, δεν θα το πίστευες: τέτοια απίθανα πράγματα συμβαίνουν μόνο στις ταινίες! Κατά δεύτερον, το ύφος της ταινίας κατορθώνει να συνδυάσει τη σοβαρότητα του θέματος με το οποίο καταπιάνεται, με έναν πολύ ευχάριστο και καλοδεχούμενο, κωμικό τόνο. Η ταινία λοιπόν είναι διασκεδαστική. Ο κόσμος τη βλέπει και περνάει καλά. Δεν κρεμάει σε ρυθμό. Δεν σε πετάει έξω. Τρίτον, οι ερμηνείες είναι απολαυστικές. Από τον πρωταγωνιστή John David Washington, γιο του Denzel (ο οποίος έχει παίξει σε μπόλικες ταινίες του Lee) μέχρι τους φοβερούς και τρομερούς Adam Driver, στο ρόλο του Flip, Michael Buscemi (αδελφό του Steve), που παίζει έναν συνάδελφό τους και Topher Grace, που είναι σπουδαίος ως David Duke – όπου David Duke, ένα υψηλά ιστάμενο μέλος της ΚΚΚ, που συνεχίζει ακόμα και σήμερα να λύνει και να δένει, αποτελώντας την πολιτική φωνή των White Supremasists.

Τέταρτον, γίνονται πάρα πολλές αναφορές στη μαζική ποπ κουλτούρα της εποχής, από τις ταινίες τύπου Shaft και τα blaxploitation μέχρι τι σήμαινε για έναν μαύρο να βλέπει τον… Ταρζάν. Τα τραγούδια, τα ρούχα, τα μαλλιά (ω, ναι, τα μαλλιά), τα αυτοκίνητα δίνουν ένα απολαυστικά ζωντανό και ταιριαστό μπαγκράουντ. Αλλά μέσα στην ταινία βλέπουμε και κλιπάκια από ταινίες, που επηρέασαν το πως βλέπει ο κόσμος τους μαύρους. Διαμόρφωσαν την κοινή γνώμη! Σας φαίνεται γνώριμο αυτό το σκηνικό, έτσι; Ιδίως μετά τα τελευταία συμβάντα στην ελληνική κοινωνία… Το φιλμ ανοίγει χαρακτηριστικά με σκηνή από το «Όσα παίρνει ο άνεμος» και στο μέσον του περίπου γίνεται αναφορά στη «Γέννηση του έθνους» του D.W. Griffith, ταινία που αποθεώνει την Κου Κλουξ Κλαν και περιγράφει με μελανά χρώματα τους μαύρους,

Το κυριότερο επίτευγμα του νέου… joint του Spike Lee, όμως, είναι το γεγονός ότι αυτή είναι μια ταινία (γυρισμένη σε φιλμ παρακαλώ!) που σου δίνει την αίσθηση του επείγοντος. Αναφέρεται στο παρελθόν αλλά μιλάει σπαραχτικά για το τώρα. Ο Harry Belafonte, σε μια λυρικά αφηγηματική σκηνή, περιγράφει στο παρόν της ταινίας ένα περιστατικό λιντσαρίσματος σε φίλο του, από το οποίο γλύτωσε ο ίδιος κατά το παρελθόν. Ο Spike Lee κατ’ αναλογία μιλάει για κάτι που συνέβη στο παρελθόν αλλά – δυστυχώς – είναι τρομερά επίκαιρο. Ο Donald Trump, πρόεδρος των ΗΠΑ, δεν καταδικάζει τη δράση της ακροδεξιάς στις ΗΠΑ. Διάβολε, έχει φιλικές σχέσεις με μέλη της. Σε πολλά σημεία της ταινίας η ρητορική των μελών της ΚΚΚ είναι απολύτως όμοια με εκείνη του Trump, 50 χρόνια μετά! Λες και τίποτε δεν έχει αλλάξει! Ακόμα δολοφονούνται μαύροι στους δρόμους των γκέτο. Ακόμα ο ρατσισμός ζει και βασιλεύει. Η ομιλία που δίνει ένας από τους ηγέτες των «Μαύρων Πάνθηρων» σε μια αδελφότητα μαύρων φοιτητών, αποκαλύπτει σε όλο του το μεγαλείο το πρόβλημα των σχέσεων με τους λευκούς φασίστες. Κι ακούγεται τόσο μα τόσο επίκαιρο.

Η συνέντευξη τύπου που έδωσε ο Spike Lee στις Κάννες, με αφορμή την προβολή της ταινίας, ήταν η πιο πολιτική που έχει ακουστεί σε εκείνα τα μέρη της Γαλλίας εδώ και πάρα πολύ καιρό. Αρνήθηκε να πει το όνομα του Trump και τον αποκάλεσε «that motherfucker»! Και η ταινία απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα μετά τα γεγονότα του Αυγούστου του 2017, όπου στο Charlottesville ακροδεξιός έπεσε με το αμάξι του πάνω σε διαδηλωτές, που εξέφραζαν την αντίθεσή τους στην ΚΚΚ και σκότωσε μια κοπέλα! Τα γυρίσματα της ταινίας του είχαν ολοκληρωθεί, ο Lee όμως δεν έχασε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει το πραγματικό υλικό από αυτήν την δολοφονική επίθεση! Ζήτησε την άδεια από την οικογένεια της κοπέλας να δείξει το υλικό και το μόνταρε στο φινάλε.

Πείτε τον προβοκάτορα, πείτε τον λαοπλάνο, πείτε τον στρατευμένο, πείτε ότι μανιπουλάρει τους θεατές, πείτε τον όπως θέλετε, αλλά ο Spike Lee κι αυτή η ταινία χρειάζονται σήμερα. Κι ας δέχτηκε κριτική: κυρίως από τον Boots Riley, έναν Αφροαμερικάνο σκηνοθέτη, που τη βγήκε στον Spike από αριστερά! Λίγο – πολύ τον κατηγόρησε πως έφτιαξε μια ταινία βασισμένη σε ένα βιβλίο, το οποίο διασκεύασε σεναριακά, και μέσω τόσο του βιβλίου όσο και της ταινίας, αφήνεται να εννοηθεί πως η συνεργασία λευκών και μαύρων αστυνομικών εξάρθρωσε την KKK στο Κολοράντο. Ο Riley κατηγόρησε τον Lee πως απέκρυψε το γεγονός ότι ο Ron Stallworth, λειτουργούσε λίγο ως… γενίτσαρος και χρησιμοποιήθηκε από την αστυνομία για να παρακολουθήσει και να διαλύσει ριζοσπαστικές ομάδες Αφροαμερικάνων! Μπορεί και να έχει δίκιο. Αλλά, η μεγαλύτερη εικόνα χρειάζεται την ταινία του Spike Lee.

Αυτό που καταγράφει συμβαίνει και τώρα – κι όχι μόνον στις ΗΠΑ – και απαιτείται επαγρύπνηση και αντίσταση. Διαφορετικά, η ανάποδη αστερόεσσα θα δηλώνει την αμετάκλητη παράδοση της μεγαλύτερης υπερδύναμης του κόσμου στα πιο συντηρητικά μίσθερνα όργανα του καπιταλισμού και των νεοφιλελέ ever. Άξιος και μπράβο του.

http://www.moviesltd.gr/

BlacKkKlansman-Μια σύγχρονη ανασκόπηση του ρατσιστικού πυρήνα της αμερικάνικης κοινωνίας
Χωρίς να στερείται γέλιου, το σατυρικό δράμα του Spike Lee ξεχειλίζει black power

Έφη Καραχάλιου | 29/09/2018 [3,5/5]

Ο Spike Lee επανέρχεται θεματικά στο ζήτημα της καταπίεσης της μαύρης κοινότητας, όπως έκανε επιτυχώς και στο παλαιότερο «Malcolm X». Με μια πλοκή εμφανώς επηρεασμένη από πραγματικά γεγονότα, αφηγείται μια μυστική αποστολή την δεκαετία του 1970, όπου ένας μαύρος και ένας Εβραίος αστυνομικός καταφέρνουν να εισέλθουν στα άδυτα της τοπικής οργάνωσης της Ku Klux Klan. To αποτέλεσμα είναι ισόποσες δόσεις δράματος και (βιτριολικού) χιούμορ, ενώ παράλληλα σατιρίζονται με αμεσότητα και ειλικρίνεια οι αστυνομικές ταινίες της εποχής . Πολλές φορές μάλιστα με αναχρονιστικές σκηνές που θέτουν σε ευθεία αντίστιξη τον προγραμματικό λόγο του Τραμπ, η ταινία αφήνει ένα διάχυτο πολιτικό σχόλιο για το ότι η λευκή υπεροχή(white supremacy) ήταν ανέκαθεν συγκροτητικό στοιχείο της προτεσταντικής, βαθιά συντηρητικής αμερικάνικης κοινωνίας.Ήρωας της ταινίας είναι ένας φιλόδοξος μαύρος Ron Stallworth(John David Washington) που πηγαίνει στο αστυνομικό τμήμα της πόλης Colorado Springs προκειμένου να γίνει αστυνομικός. Από την πρώτη κιόλας στιγμή υπογραμμίζεται η αντιφατική συνείδηση του πρωταγωνιστή, που καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας μετεωρίζεται ανάμεσα στο επαγγελματικό του καθήκον και στην πολιτική υπεράσπιση των συμφερόντων της μαύρης κοινότητας που ανήκει. Ιδιαίτερα μετά από μια αποστολή όπου γνωρίζει και ερωτεύεται την πρόεδρο του συλλόγου μαύρων φοιτητών και ένθερμη υποστηρίκτρια των Μαύρων Πανθήρων Patrice Dumas, φαίνεται να συνειδητοποιεί ακόμα περισσότερο την πολιτική του ταυτότητα. Αυτή η πόλωση συνεχίζεται και εντείνεται με την παρείσφρυση(όπως είναι και ο ελληνικός τίτλος) στην Ku Klux Klan. Όμως ο Ron δεν θα μπορούσε εξ’ αρχής να γίνει αποδεκτός στο Τάγμα, επομένως αναθέτει στον λευκό, Εβραίο συνάδελφό του Flip Zimmerman (Adam Driver) να παρουσιαστεί εκείνος ως Ron Stallworth. Από εκεί και έπειτα, ο σκηνοθέτης εκμεταλλεύεται την καλυμμένη διπλή ταυτότητα του «Ron» ως Εβραίο/Flip στις συναντήσεις του Τάγματος και Αφροαμερικάνο/Ron στις τηλεφωνικές επικοινωνίες, προκειμένου να εξαπολύσει μια σειρά ρατσιστικών λογύδριων, που οι δυο αστυνομικοί καλούνται να υποστούν αλλά και να εκφράσουν οι ίδιοι για το καλό της υπόθεσης.

Η ταινία δεν χαρίζεται όσον αφορά τόσο τις σχέσεις της αστυνομίας με το παρακράτος της Ku Klux Klan όσο και την καταπιεστική στάση αμφότερων απέναντι στην μαύρη κοινότητα, που εμφανίζει πια τα πρώτα σημάδια ριζοσπαστικοποίησης. Ίσως το ατού της ταινίας είναι η άριστη μεταφορά του πνεύματος των 80s τόσο στυλιστικά όσο και πολιτικά. Δεν λείπουν επομένως οι αναφορές σε δημόσια πρόσωπα των Μαύρων Πανθήρων όπως η Angela Davis ή o Stokely Carmichael και αφιερώνονται ολόκληρα κομμάτια της ταινίας στην εξιστόρηση ιστορικών περιστατικών καταπίεσης της μαύρης φυλής και την αντιιμπεριαλιστική τους θέση κατά του πολέμου του Βιετνάμ.

Οι χαρακτήρες μοιάζουν βγαλμένοι από κάθε κοινωνική τάξη και φυλετική ομάδα που θα μπορούσε να υπάρχει σε μια τυπική αμερικάνικη πόλη, αν και πολλές φορές οι λευκοί αστυνομικοί και συνάδελφοι του Ron μοιάζουν υπερβολικά εξοικιωμένοι με την εικόνα ενός μαύρου αστυνομικού, που έρχεται σε αντίθεση με την απόρριψη που δέχεται από την Patrice για τον ίδιο λόγο. Γενικά παρά τον έντονο πολιτικό χαρακτήρα, η ταινία μοιάζει να υπερβάλλει στον χαρακτήρα της τονίζοντας την τάση της να κρίνει αυστηρά όσους δεν πορεύονται μαζί της και να ασχολείται σε εμμονικό σημείο με τον συνδικαλισμό και την πολιτική.

Παρά τις ελάχιστες αστοχίες, η ταινία δεν χάνει λεπτό τον ρυθμό της παρά την μεγάλη διάρκεια. Το τέλος είναι ίσως το πιο ξεκάθαρο πολιτικό σχόλιο αφού η ταινία αφιερώνεται στον ένα χρόνο από την θηριωδία του Charlottesville, όπου ο θεατής από την στυλιζαρισμένη εικόνα και το happy end ξαναβλέπει τα ερασιτεχνικά πλάνα από τις συμπλοκές στους δρόμους και τις δηλώσεις Τραμπ και αντιφασιστών, με τελευταίο πλάνο την εικόνα του αδικοχαμένου θύματος, της Heather Heyer.

http://www.toperiodiko.gr/

* ½ – Η παρείσφρηση Κριτική του Νίνου Φ. Μικελίδη [3,5/5]

Επίθεση ενάντια στον πρόεδρο Τραμπ, χαρακτηρίζοντάς τον, αρκετές μάλιστα φορές, motherfucker, έκανε ένας εξοργισμένος Σπάικ Λι στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στις Κάνες με αφορμή την προβολή της ταινίας του «Η παρείσφρηση» (Blackkklansman), στο 71ο κινηματογραφικό φεστιβάλ, όπου κέρδισε το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής.

Η ταινία παρουσιάζει μια φαινομενικά εξωφρενική ιστορία, βασισμένη σε βιβλίο του βασικού της ήρωα, ιστορία που παρουσιάζει ένα μαύρο (!) αστυνομικό να καταφέρνει, μ’ ένα ιδιαίτερα έξυπνο και απολαυστικό κόλπο, να διεισδύσει στην Κου-Κλουξ-Κλαν, στο Κολοράντο της Αμερικής στις αρχές της δεκαετίας του ’70, στην περίοδο δηλαδή του πολέμου του Βιετνάμ. Την ταινία, ο Λι την εμπνεύστηκε, όπως ανάφερε, με αφορμή τα γεγονότα στο Σάρλοτσβιλ τον Αύγουστο του 2017, όταν ένα αυτοκίνητο που οδηγούσε ακροδεξιός εισέβαλε στην ειρηνική αντιρατσιστική διαδήλωση, σκοτώνοντας την 32χρονη Χέδερ Χέιερ (την ταινία του την αφιερώνει σ’ αυτήν) και τραυματίζοντας τουλάχιστο άλλους 19.

«Δόθηκε η ευκαιρία σ’ αυτόν τον motherfucker να καταδικάσει αυτούς τους ρατσιστές και ακροδεξιούς», ανάφερε ο Λι, και ο motherfucker δεν είχε τα κότσια να καταδικάσει την πράξη τους και να πει όχι μόνο στην Αμερική αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο ότι αυτή δεν είναι η αληθινή Αμερική… Όμως, οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιουργήθηκαν με βάση τη γενοκτονία και τη δουλεία… Προσβλέπουμε στους ηγέτες μας να ηγηθούν, να μας δώσουν ηθικές κατευθύνσεις, όλες αυτές όμως οι ακροδεξιές μαλακίες που συμβαίνουν όχι μόνο στην Αμερική αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο δε πρέπει να μας αφήσουν να σιωπάμε, ζούμε όλοι σ’ αυτό τον πλανήτη… κι αυτός ο motherfucker έχει ένα πυρηνικό κώδικα και δεν ξέρουμε τι γίνεται με αυτούς τους τύπους στην Κορέα και στη Ρωσία… Η ταινία μου είναι κραυγή για να ξυπνήσουμε»», πρόσθεσε ο Λι, καταχειροκροτούμενος από τους παρόντες δημοσιογράφους.

Η ταινία του Λι ξεκινάει με το εύρημα του μαύρου αστυνομικού Ρον Στόλγουερθ (Τζον Ντέιβιντ Γουάσινγκτον) να προτείνει τη διείσδυσή του στα ενδότερα της Κλαν, μέσω ενός λευκού σωσία, του Φλιπ Ζίμερμαν (Άνταμ Ντράιβερ), ενώ ο ίδιος μιλά τηλεφωνικά με τον αρχηγό της συμμορίας, πείθοντάς τον πως είναι λευκός. Στόχος του είναι να ξεσκεπάσει την όλη επικίνδυνη δράση των ακροδεξιών συμμοριών που κρύβονται πίσω από την Κου-Κλουξ-Κλαν και να αποκαλύψει τα σχέδια της Κλαν για τρομοκρατικές πράξεις. Σχέδιο που η τοπική ομάδα της Κλαν αρχίζει να ετοιμάζει για να εξοντώσει τον μαύρο επισκέπτη Στόουκι Καρμάικ, που ξεσηκώνει τη μαύρη φοιτητική κοινότητα του Κολοράντο και τη νεαρή, στο στιλ της Άντζελα Ντέιβις, πρόεδρο των μαύρων φοιτητών.

Με βάση το βιβλίο του Ρον Στόλγουερθ, και με ένα καλογραμμένο, με ξεκάθαρη πολιτική θέση, σενάριο, και με ένα ωραίο ρυθμό, ο Λι παρουσιάζει τη φαινομενική παράλογη αυτή εξέλιξη μέσα από φανταστικές, δοσμένες με σασπένς αλλά και (συχνά μαύρο) χιούμορ, σκηνές – από τις καλύτερες σκηνές αναφέρω εκείνες με τον μαύρο Στόλγουερθ να συνομιλεί με τον αρχηγό της Κλαν και να τον πείθει βρίζοντας μαύρους, Εβραίους και κομουνιστές), τελειώνοντας την ταινία του με επίκαιρα από πρόσφατες συγκρούσεις της αστυνομίας τόσο με μαύρους όσο και με διαδηλωτές των αντιρατσιστικών εκδηλώσεων (μαζί κι εκείνης του Σάρλοτσβιλ), για να δείξει πως αυτά που συνέβαιναν στην Αμερική στην περίοδο του πολέμου του Βιετνάμ δεν έχουν σταματήσει και πως σήμερα, με την πολιτική του Τραμπ, τα πράγματα χειροτερεύουν.

https://www.enetpress.gr/

Παρείσφρηση , 2018 Τατιάνα Καποδίστρια [3/5]
(Blackkklansman)

Τη δεκαετία του ’70, μαύρος αστυνομικός επιθεωρητής μαζί με εβραίο συνάδελφό του διεισδύουν στους κόλπους της Κου Κλουξ Κλαν, σε μια δεξιοτεχνική (και, παραδόξως, ψυχαγωγική) μίξη κωμωδίας και ρατσιστικής καταγγελίας.

Στο Κολοράντο Σπρινγκς της δεκαετίας του ’70, ο μορφωμένος, ήπιος και οξυδερκής Ρον Στόλγουερθ (Ουάσινγκτον, γιός του Ντένζελ) γίνεται ο πρώτος μαύρος αστυνομικός επιθεωρητής στην ιστορία του τοπικού τμήματος. Φιλόδοξος και εργατικός, ο Ρον καταφέρνει να εγκαθιδρύσει τηλεφωνικό κονέ με τον Ντέιβιντ Ντιούκ (Γκρέις), τον μεγάλο μάγιστρο της Κου Κλουξ Κλαν, προσποιούμενος τον ακραιφνή ρατσιστή που βδελύσσεται τους κωλονέγρους. Επειδή, όμως, πρέπει και να εμφανιστεί στις συγκεντρώσεις της ΚΚΚ, επιστρατεύεται ο αρχικά απρόθυμος συνάδελφος, Φλιπ Ζίμερμαν (Ντράιβερ), ο οποίος είναι βέβαια ολόλευκος, αλλά, εχμ, Εβραίος… Στις πάνω από δυο ώρες που διαρκεί η ταινία (χωρίς καθόλου να κουράζει), ο Λι και συν-σεναριογράφοι του ξεμπροστιάζουν με ευφάνταστους τρόπους το σχεδόν εγγενές ρατσιστικό πρόσωπο των ΗΠΑ, άλλοτε μέσα από σχεδόν καρτουνίστικο χιούμορ, άλλοτε πάλι μέσα από δυνατές σκηνές μαχητικής αντιρατσιστικής ρητορείας. Στην δεύτερη κατηγορία εμπίπτει και η δράση της ωραίας φοιτήτριας Πατρίς (Χάριερ), με την οποία ο Ρον θα γνωριστεί/ φλερτάρει σε ομιλία μαύρου ακτιβιστή (Χόκινς), χωρίς φυσικά να μπορεί να αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα (μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι –καταλαβαίνετε).

Καίτοι ξανά-μανά ο Λι καταπιάνεται με το γνωστό του (πλην πάντα καίριο) ζήτημα της καταπίεσης των Αφροαμερικανών, αυτή τη φορά το κάνει με δαιμονισμένο κέφι. Οι σκηνές όπου ο μαύρος Ρον Στόλγουερθ και το λευκό άλτερ έγκο του συνδιαλέγονται, τηλεφωνικά ή δια ζώσης, με τους ούγκανους ρατσιστές της ΚΚΚ ακροβατούν μαστόρικα μεταξύ γάργαρης κωμωδίας και υπόκωφης καταγγελίας. Η ταινία –με το αβανταδόρικο σάουντρακ που φυσικά αναδεικνύει την μαύρη μουσική– είναι γεμάτη από εύγλωττες, απολαυστικές λεπτομέρειες: split screen σε ύφος εντελώς σέβεντις, ανοικονόμητο μαλλί-αφάνα για σχεδόν όλους τους μαύρους χαρακτήρες, θηλυκούς κι αρσενικούς, dolly zoom και όμορφα πλάνα άνωθεν, ανατριχιαστικά ρατσιστικά αποσπάσματα από κλασικές ταινίες σαν το «Γέννηση ενός έθνους» ή το «Όσα παίρνει ο άνεμος», γκάφες ολκής των βλαμμένων φασιστορατσιστών δίπλα σε ρεαλιστικές σκηνές με την αποτρόπαια δράση τους, ένα συγκινητικό cameo του θρύλου Χάρι Μπελαφόντε στο ρόλο γηραιού ακτιβιστή που περιγράφει με φριχτές λεπτομέρειες το λιντσάρισμα ενός μαύρου εν έτει 1915… Και στο κλείσιμο, στους τίτλους τέλους, ο πάντα μαχητικός Λι ρίχνει ασχολίαστα πλάνα από τις περσινές ρατσιστικές ταραχές στο Σάρλοτβιλ, καθώς και την κατάπτυστη «ίσων αποστάσεων» δήλωση του πρόεδρου Τραμπ(ούκου).

http://tospirto.net/

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΑΚΗΣ ΛΑΚΤΑΡΙΔΗΣ laktaridis@doctv.gr 27 Σεπτεμβρίου 2018 Η ΠΑΡΕΙΣΦΡΗΣΗ: Τη δεκαετία του 70, μια περίοδο έντονης κοινωνικής αναταραχής στην Αμερική, καθώς η μάχη για τα κοινωνικά δικαιώματα και οι φυλετικές διακρίσεις κορυφώνονται, ο Ρον Στάλγουορθ γίνεται ο πρώτος Αφροαμερικάνος ντετέκτιβ στο αστυνομικό τμήμα του Κολοράντο Σπρινγκς, όμως η άφιξή του αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό και εχθρότητα από τους λευκούς συναδέλφους του. Η φήμη του νεόκοπου ντετέκτιβ στους αστυνομικούς κύκλους όμως ήταν καλή, χάρη στην πετυχημένη παρακολούθησή του στις συναντήσεις της οργάνωσης των Μαύρων Πανθήρων. Απτόητος ο Σταλγουόρθ, δεν έμεινε εκεί και αποφασίζει να κάνει τη διαφορά για το καλό της κοινότητάς του. Με πολύ θάρρος λοιπόν αναλαμβάνει μια δύσκολη αποστολή: να παρεισφρήσει στην ρατσιστική οργάνωση της Κου Κλουξ Κλαν. Παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως λευκό ρατσιστή και εξτρεμιστή, ο Στάλγουορθ επικοινωνεί τηλεφωνικά με την λευκή οργάνωση και σύντομα κερδίζει τον σεβασμό της. Μάλιστα, καταφέρνει να συνάψει σχέση φιλίας με τον αρχηγό της, τον Ντέιβιντ Ντιουκ, ο οποίος μένει έκπληκτος από την αφοσίωση του νέου φανατικού μέλους. Η παράδοξη αυτή αστυνομική έρευνα, περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, όταν ο συνάδελφος του Στάλγουορθ, ο Φλιπ Ζίμερμαν, υποδύεται διά ζώσης τον Στάλγουορθ στις συναντήσεις του με την ρατσιστική οργάνωση, ώστε να αποσπάσει περισσότερες πληροφορίες γύρω από την επικείμενη δολοφονική ενέργεια που σχεδιάζουν. Ο γνωστότερος Αφροαμερικανός σκηνοθέτης, επιστρέφει στην επικαιρότητα, μετά από έναν μακροχρόνιο κινηματογραφικό λήθαργο και μια σειρά από άνισες ταινίες. 26 ολόκληρα χρόνια μετά το Malcom X, του 1992 και 29 από την εποχή που παρουσίασε το απόλυτο αριστούργημά του, το Κάνε το Σωστό (Do The Right Thing), του 1989, ο Σπάικ Λι αποδεικνύει ότι δεν έχει πει τον τελευταίο του λόγο ακόμα, με ετούτη τη δουλειά, την πρώτη σπουδαία ξένη ταινία της νέας σεζόν. Πέρα από τη μεστή και απολύτως ισορροπημένη σκηνοθετική του μαεστρία, μεγάλο μέρος αυτής της επιτυχίας, οφείλεται και στους 4 σεναριογράφους της Παρείσφρησης (ανάμεσά τους και ο Λι), για την εξαιρετικά δομημένη διασκευή του αυτοβιογραφικού βιβλίου του Στάλγουορθ. Ακροβατώντας επιδέξια στην γραμμή που χωρίζει το δράμα από την κωμωδία και το πολιτικό, κοινωνικό θρίλερ από την αστυνομική περιπέτεια, αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη δουλειά του Λι, εδώ και πολλά χρόνια. Στο πρώτο μέρος με την παρείσφρηση των Στάλγουορθ/Ζίμερμαν στους κύκλους της ΚΚΚ, μπορεί να θυμίζει το ανάλογο κλίμα με εκείνο της προ διετίας Αυτοκρατορίας του Ελληνοαμερικανού Ντάνιελ Ραγκούση, όπου παρουσιαζόταν αναλυτικά ο τρόπος σκέψης των μελών και ο τρόπος λειτουργίας τέτοιων οργανώσεων, όμως Λι εδώ, μεταξύ αστείου και σοβαρού, δεν παραλείπει να υπογραμμίσει με κρυφούς ή φανερούς υπαινικτικούς παραλληλησμούς τις διαφορές, αλλά και τις ομοιότητες εκείνης της εποχής με την πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ σήμερα: τον Τραμπ, την άνοδο των νεοναζί και το κίνημα του Black Lives Matter. Φτάνοντας στο δεύτερο μέρος, με την επικείμενη συνάντηση του Ζίμερμαν ως Στάλγουορθ με τον Αρχηγό της οργάνωσης και τον κίνδυνο να αποκαλυφθεί η ταυτότητά του, την ίδια στιγμή που ετοιμάζεται χτύπημα στο σπίτι της ηγέτιδας του μαύρου φοιτητικού κινήματος της περιοχής, το σασπένς βαράει κόκκινο. Γεμάτη από ποπ και σινεφίλ αναφορές (από τις παλιές ταινίες του Ταρζάν και τη Γέννηση Ενός Έθνους του Γκρίφιθ, μέχρι τους Shaft & SuperFly), αφηγηματικές ελευθερίες (ο Στάλγουορθ στο βιβλίο δεν αναφέρει αν ο Φλιπ ήταν εβραϊκής καταγωγής), αλλά αρκετά ίχνη αναπόφευκτου διδακτισμού, η ταινία ολοκληρώνεται με τον πιο ανατριχιαστικό τρόπο, συνταράσσοντας τον θεατή, με έναν τρόπο που την συνδέει, τίνι τρόπω, με το Δεν Είμαι ο Νέγρος Σου, του Ραούλ Πεκ και το σήμερα. Ανάμεσα στους παραγωγούς και ο Τζόρνταν Πιλ του Get Out! Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής, στο περασμένο φεστιβάλ των Καννών.

[Πηγή: http://www.doctv.gr]

Η Παρείσφρηση Πάρις Μνηματίδης 27 Σεπτεμβρίου 2018 [3/5]
Αυθ. Τίτλος: BlacKkKlansman
Σκηνοθεσία: Spike Lee
ΗΠΑ / 2018 / 135′
Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1970, σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής αναταραχής στην Αμερική, καθώς η μάχη για τα κοινωνικά δικαιώματα και οι φυλετικές διακρίσεις κορυφώνονται. Ο Ρον Στάλγουορθ γίνεται ο πρώτος αφροαμερικάνος ντετέκτιβ στο αστυνομικό τμήμα του Κολοράντο Σπρινγκς, όμως η άφιξή του αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό και εχθρικότητα από τους λευκούς συναδέλφους του. Η φήμη του νεόκοπου ντετέκτιβ στους αστυνομικούς κύκλους ήταν καλή, χάρη στην πετυχημένη παρακολούθησή του στις συναντήσεις της οργάνωσης των Μαύρων Πανθήρων. Απτόητος ο Σταλγουόρθ, δεν έμεινε εκεί και αποφασίζει να κάνει τη διαφορά για το καλό της κοινότητάς του. Με πολύ θάρρος, λοιπόν, αναλαμβάνει μια δύσκολη αποστολή που ακόμα και σήμερα φαντάζει αδιανόητη: να παρεισφρήσει στη ρατσιστική οργάνωση της Κου Κλουξ Κλαν. Παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως λευκό ρατσιστή και εξτρεμιστή, ο Στάλγουορθ επικοινωνεί τηλεφωνικά με τη λευκή οργάνωση και σύντομα κερδίζει τον σεβασμό της…

Δε χωράει όμως αμφιβολία ότι η «Παρείσφρηση» είναι σε γενικές γραμμές η καλύτερη στιγμή του στη μυθοπλασία από εποχές «25ης Ώρας» και μια στιβαρή απόδειξη πως οι Η.Π.Α. μπορούν ακόμη και σήμερα να παράγουν ιδιαίτερα αξιόλογο καταγγελτικό σινεμά στις εμπνευσμένες στιγμές τους.

Μήπως ήρθε η ώρα του Spike Lee να το… σηκώσει το τιμημένο; Αυτό σίγουρα θα εξαρτηθεί και από τον ανταγωνισμό που θα βρεθεί μπροστά του, δεδομένου ότι είναι πολύ νωρίς για εκτιμήσεις στην οσκαρική κούρσα, γεγονός όμως είναι πως διαθέτει δυο τρομερές βασικές προδιαγραφές που λογικά θα εκτιμηθούν από την Ακαδημία: το κεντρικό πολιτικό μήνυμά του που χαρακτηρίζει μεγάλο κομμάτι της φιλμογραφίας του πλέον βρίσκει περισσότερα ευήκοα ώτα στην υπό την ηγεσία του Donald Trump Αμερική, ενώ κάνει και σινεμά είδους έστω και με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο, με τη γνωστή φόρμα του να μην είναι αυτοσκοπός και μάλιστα εδώ να είναι και σχετικά νερωμένη σε σχέση με τις αρχές της φιλμογραφίας του (με παρόμοια προσέγγιση κέρδισε και ο Scorsese με τον «Πληροφοριοδότη»). Εδώ κρύβονται και δυο ενστάσεις, που έγκεινται στο ότι ο προβληματισμός που αναπτύσσεται εδώ έχει ξαναειπωθεί και καλύτερα από τον ίδιο σκηνοθέτη και πως ο ίδιος δε βρίσκεται στη φόρμα που ήταν στα ντουζένια του. Δε χωράει όμως αμφιβολία ότι η «Παρείσφρηση» είναι σε γενικές γραμμές η καλύτερη στιγμή του στη μυθοπλασία από εποχές «25ης Ώρας» και μια στιβαρή απόδειξη πως οι Η.Π.Α. μπορούν ακόμη και σήμερα να παράγουν ιδιαίτερα αξιόλογο καταγγελτικό σινεμά στις εμπνευσμένες στιγμές τους.

Ο Lee σπάει μεγάλη πλάκα με την ανοησία και τον παραλογισμό της ρατσιστικής λογικής, ποτέ όμως στο βαθμό που να χτίζει για τα άτομα που την ασπάζονται μια εικόνα γραφική που να καταντάει ανώδυνη, κάτι που θα ήταν άκρως επικίνδυνο ηθικά. Φροντίζει όμως να παρέχει και μια σωστή δομή αστυνομικού έργου, δομώντας άψογα το σασπένς που προκύπτει από το ενδεχόμενο ανακάλυψης του σχεδίου της επιχείρησης από αυτούς που παρακολουθούνται. Η πολιτική σκέψη του σεναρίου επίσης είναι μεστή και συγκροτημένη, ξεκαθαρίζοντας πως δεν έχει σημασία αν βρίσκεται κανείς με την πλευρά του κράτους ή δρα εκτός αυτού του πλαισίου, μιας και ρατσιστές και κανονικοί άνθρωποι υπάρχουν τόσο από τη μία πλευρά (αστυνομικό σώμα) όσο και από την άλλη (Κου Κλουξ Κλαν οι μεν, Μαύροι Πάνθηρες οι δε). Πάντως η σπουδαιότερη σκηνή της ταινίας αποτελεί πλάγιο και όχι άμεσο πολιτικό σχόλιο: πιο συγκεκριμένα, όταν ένα ολόκληρο κλαμπ χορεύει με ένα αίσθημα απίστευτης ευφορίας στο ρυθμό του «Too Late to Turn Back Now», μια στιγμή που κουβαλάει περισσότερη δύναμη από οποιονδήποτε αντιρατσιστικό λόγο ακούγεται κατά τη διάρκεια του φιλμ. Ως λιγότερο επιτυχημένες κρίνονται οι προφανείς αντιτραμπικές αναφορές σε διάσπαρτες ατάκες του κειμένου οι οποίες είναι και περιττές από τη στιγμή που ο παραλληλισμός με το σήμερα γίνεται και στον επίλογο.

Η δυσάρεστη έκπληξη εδώ, δεδομένου του ότι ο κατέχων το τιμόνι της σκηνοθεσίας έχει εξαιρετικές ικανότητες στη διεύθυνση ηθοποιών, είναι πως οι ερμηνείες στην πλειοψηφία τους είναι επίπεδες. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτό το τερέν, αυτός που μένει περισσότερο στη μνήμη είναι ο ξεκαρδιστικός Alec Baldwin με ένα σύντομο πέρασμά του στο ξεκίνημα του φιλμ. Ο John David Washington έχει σαφώς μπροστά του μια ολόκληρη καριέρα για να αναπτύξει τις ικανότητές του, πάντως προς το παρόν η σκιά του πατέρα του είναι βαριά και δε φαίνεται να έχει αποκτήσει ακόμη την υποκριτική δεξιότητα για να ξεφύγει από αυτήν. Το κενό που υπάρχει εδώ αναπληρώνεται από την αξιόπιστη τεχνική του Lee, η οποία δεν απογοητεύει ακόμη κι αν είναι σχετικά συγκρατημένη και πιο συμβατική σε σύγκριση για παράδειγμα με το «Κάνε το Σωστό». Οι άφθονες, και στην πλειοψηφία τους αρκετά αστείες, χιουμοριστικές στιγμές βοηθούν στο να μην «πνιγεί» το αποτέλεσμα σε μια διδακτική σοβαροφάνεια που εν τέλει περισσότερο κακό θα έκανε στη μετάδοση των ιδεών του σεναρίου. Έχοντας στο μείγμα και το πανέξυπνο εύρημα της αντιστροφής του κλασικού σχήματος του buddy movie με τον Αφροαμερικάνο εδώ να παίρνει τα ηνία και το λευκό να σιγοντάρει, η «Παρείσφρηση» είναι ένας άκρως αποτελεσματικός συνδυασμός ψυχαγωγίας και στρατευμένου σινεμά.

https://www.filmypress.gr/

Με την καλύτερη ταινία του εδώ και πολύ καιρό, ο Σπάικ Λι διηγείται μια εξωφρενική, όμως πέρα για πέρα αληθινή ιστορία που συνέβη στην Αμερική των seventies μέσα από έναν πανίσχυρο συνδυασμό κωμωδίας, αστυνομικής δράσης, πολιτικού ακτιβισμού και ρητορείας ο οποίος του κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής του φετινού Φεστιβάλ Καννών.

Από τον Λουκά Κατσίκα [3/5]

Περίπου τρεις δεκαετίες έχουν περάσει αφότου ο Σπάικ Λι διαγωνίστηκε για πρώτη φορά στο επίσημο πρόγραμμα των Καννών με το πολύκροτο «Κάνε το Σωστό» του 1989, ένα από τα ελάχιστα ατόφια αριστουργήματα του μοντέρνου αμερικανικού σινεμά,το οποίο εγκατέλειψε το Φεστιβάλ χωρίς- σκανδαλωδώς -κάποιο βραβείο. Δύο χρόνια αργότερα, διεκδίκησε ξανά χωρίς αποτέλεσμα τον Χρυσό Φοίνικα με τον (κατώτερο) «Πυρετό Ζούγκλας», και έκτοτε ο 61χρονος Σπάικ Λι υπηρέτησε μια συστηματικά άνιση σκηνοθετική καριέρα, στην πορεία της οποίας υπήρξαν αναμφίβολα αναλαμπές όπως το «Malcolm X» (1992), η «25η Ώρα» (2002) και το επικό ντοκιμαντέρ «When the Levees Broke» (2006).

Φέτος, 32 χρόνια μετά την πρώτη του μεγάλου μήκους δημιουργία, το χαριτωμένο «Από Κάποιον θα το Βρει» («She’s Gotta Have it»), ο Λι κατορθώνει να δώσει μια πρόσκαιρη τονωτική ένεση στην εσχάτως προβληματική καριέρα του χάρη στο «BlacKkKlansman» και την απίστευτη ιστορία του Ρον Στόλγουορθ. Μοναδικός μαύρος αστυνομικός στο Κολοράντο Σπρινγκς της δεκαετίας του ’70, ο νεαρός Στόλγουορθ κατάφερε να εισδύσει στα υψηλότερα κλιμάκια της τοπικής Κου Κλουξ Κλαν, όχι αυτοπροσώπως φυσικά, αλλά επιστρατεύοντας έναν λευκό και εβραϊκής καταγωγής συνάδελφό του!

Μια σαρκαστική κωμωδία, με σουβλερά δόντια, που υπηρετεί χωρίς ίχνος υπεκφυγής τη φορτισμένη πολιτική ατζέντα του δημιουργού της.

Στα όρια του σουρεαλιστικού ανεκδότου, όμως πέρα για πέρα αληθινή, η ιστορία αυτή αποτυπώθηκε από τον ίδιο τον Στόλγουορθ στο βιβλίο «Black Klansman» και έδωσε την έμπνευση στον Σπάικ Λι να επικαλεστεί για ακόμη μια φορά τις επιθετικά στρατευμένες αντιλήψεις του προκειμένου να αφηγηθεί μια από τις πιο παράτολμες επιχειρήσεις της αμερικανικής αστυνομίας στα χρονικά της δεκαετίας του ’70, με σαφείς παραλληλισμούς σε ό,τι αφορά το σήμερα.

Έχοντας γίνει προ καιρού ο άτυπος (και πιο οργισμένος) εκπρόσωπος της μαύρης φυλής στη μεγάλη οθόνη, ο Λι αντιλήφθηκε πολύ σωστά εδώ ότι ο σοφότερος τρόπος για να προσεγγίσει ένα τέτοιας βαρύτητας και σοβαρότητας υλικό ήταν μέσω του χιούμορ και της ειρωνείας. Για τον λόγο αυτό μετέτρεψε το φιλμ του σε μια σαρκαστική κωμωδία, με σουβλερά δόντια, που υπηρετεί χωρίς ίχνος υπεκφυγής τη φορτισμένη πολιτική ατζέντα του δημιουργού της.

Το «BlacKkKlansman» προσφέρει θυμωμένη ψυχαγωγία με καθαρά mainstream όρους και γι΄αυτό η επιτυχία του στις αίθουσες είναι εγγυημένη. Με κωμικό οίστρο, ο οποίος όμως στιγμή δεν κρύβει τους τρόμους που ουσιαστικά περιγράφει, ο Λι τοποθετεί τη φλογερή ρητορεία του στο μηχανισμό μιας αστυνομικής πλοκής η οποία αναπαριστά τα πραγματικά συμβάντα την ίδια ώρα που προσπαθεί να θίξει ένα σωρό κρίσιμα ζητήματα, είτε πρόκειται για την κληρονομιά μίσους και τις εύθραυστες ισορροπίες των φυλετικών σχέσεων στη σύγχρονη Αμερική, είτε για τους συζητήσιμους τρόπους με τους οποίους η μαύρη εμπειρία έχει εκπροσωπηθεί στον κινηματογράφο (ξεκινώντας από τη «Γέννηση ενός Έθνους» του Γκρίφιθ), είτε για την πικρή ψευδαίσθηση όσων ευελπιστούν κατά καιρούς ότι το διεφθαρμένο Σύστημα μπορεί να χτυπηθεί εκ των έσω.

Γυρισμένο με σφιγμένες τις γροθιές, ένα πιο απαραίτητο από ποτέ κάλεσμα στην αφύπνιση.

Ο Λι πετυχαίνει μια αρμονική εξισορρόπηση των κωμικών με τα δραματικά στοιχεία, εκτοξεύει βέλη στους σωστούς στόχους, προσφέρει χιουμοριστική κάθαρση εκεί που χρειάζεται και αποσπά πρώτης τάξεως ερμηνείες από τους Άνταμ Ντράιβερ και Τζον Ντέιβιντ Γουόσινγκτον (γιός του Ντενζέλ). Είναι τόσο αποφασισμένος να τηλεγραφήσει με μεγάλα γράμματα τα μηνύματά του, παρ’ όλα αυτά, ώστε συχνά υιοθετεί μια εκκωφαντική σε σημεία δημαγωγία, με αποκορύφωμα το φινάλε του. Εκεί, ο σκηνοθέτης ξεμπερδεύει με την πλοκή και στρέφεται στο σήμερα, ενώνοντας τα γεγονότα που έγιναν στο Κολοράντο Σπρινγκς του ΄70 με τις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ και τα βίαια επεισόδια του Σάρλτοσβιλ της Βιρτζίνια, πέρσι τον Αύγουστο, όταν οι συμπλοκές ανάμεσα σε νεοναζί εθνικιστές και φιλήσυχους διαδηλωτές στοίχισαν τη ζωή μιας γυναίκας.

Πρόκειται για μια εμπρηστική κατακλείδα-κατηγορώ, όπου πλέον η κωμωδία υποχωρεί, η πραγματικότητα παραβιάζει απότομα τη μυθοπλασία και ο Σπάικ Λι εξισώνεται σε προβοκάτσια με τον Μάικλ Μουρ. Από την άλλη, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το «BlacKkKlansman», γυρισμένο με σφιγμένες τις γροθιές, είναι ένα πιο απαραίτητο από ποτέ κάλεσμα στην αφύπνιση. Με όλες τις αρετές και τα μειονεκτήματά του (κάποιες αφηγηματικές αρρυθμίες, σχετικά αδύναμη κλιμάκωση της δράσης), το φιλμ έρχεται να χρησιμεύσει ως ένα μικρό ηλεκτροσόκ, ένα επιβεβλημένο κωλοδάχτυλο σε μέρες όπου κάθε εφησυχασμός και κάθε ανοχή επιφέρουν κινδύνους. Μια ταινία διδακτική και εκκωφαντική, τοποθετημένη όμως στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.

http://www.cinemagazine.gr/

Κριτική

Η Παρείσφρηση
Από Χρήστο Μήτση 27/09/2018 [2,5/5]

Μια απίστευτη, αληθινή ιστορία μετατρέπεται από τον αναγεννημένο Σπάικ Λι σε αγωνιώδες, διασκεδαστικό και πολιτικά επίκαιρο αστυνομικό θρίλερ, το οποίο όμως δεν αποφεύγει τη λαϊκίστικη και διδακτική ρητορική του ακτιβιστή σκηνοθέτη.

Με καριέρα τεσσάρων δεκαετιών (γύρισε την πρώτη του μικρού μήκους το 1979), ο Σπάικ Λι έχει ζήσει πολλά σκαμπανεβάσματα ως κινηματογραφικός δημιουργός. Το δυναμικό του ξεκίνημα («Κάνε το Σωστό», «Μάλκολμ Χ») ακολούθησε μια μακρά περίοδος άνισων κοινωνικών –κυρίως αντιρατσιστικών– δραμάτων, με φωτεινές εξαιρέσεις την πολιτικά φορτισμένη «25η Ώρα», το καλοστημένο heist movie «Ο Υποκινητής» και μερικά ευρηματικά ντοκιμαντέρ («4 Little Girls», «When the Levees Broke»).

Δυναμικός αφηγητής κι εκρηκτικός χαρακτήρας, ο 61χρονος σκηνοθέτης υπερασπίζεται ένθερμα μέσα κι έξω από την οθόνη τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών συμπατριωτών του, όπως άλλωστε κάνει και στην τελευταία ταινία του, εκμεταλλευόμενος έξυπνα μια… θεόσταλτη ευκαιρία. Την αληθινή ιστορία του Ρον Στάλγουορθ, η οποία αντανακλά πολλές κωμικοτραγικές αλήθειες για τη σύγχρονη Αμερική.

Στις αρχές των ταραγμένων ’70s ο νεαρός Ρον Στάλγουορθ γίνεται ο πρώτος Αφροαμερικανός αστυνομικός του Κολοράντο Σπρινγκς. ­Πρόθυμος να αποδείξει την αξία του, δεν διστάζει να δουλέψει ως μυστικός και να παρακολουθεί τις συγκεντρώσεις των Μαύρων Πανθήρων, αδιάφορος απέναντι στις «επαναστατικές» πολιτικές θέσεις τους. Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, θα δοκιμάσει να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τη ρατσιστική οργάνωση της Κου Κλουξ Κλαν και, υποδυόμενος έναν λευκό υποστηρικτή της άριας υπεροχής, θα κερδίσει την προσοχή της. Με τη βοήθεια του Εβραίου συναδέλ­φου του Φλιπ Ζίμερμαν, μάλιστα, ο οποίος εμφανίζεται στους Κλάνερς ως Στάλγουορθ, κατορθώνει να γίνει μέλος της εξτρεμιστικής συμμορίας και φιλοδοξεί να αποκαλύψει τα δολοφονικά σχέδιά της.

Αγγίζοντας τα όρια της φάρσας, η καταγεγραμμένη από τον ίδιο τον Στάλγουορθ πραγματική ιστορία δίνει στον Σπάικ Λι την ευκαιρία να προσδώσει διασκεδαστική όψη σε ένα σκληρής θεματικής και αγωνιώδους εξέλιξης αστυνομικό θρίλερ, ενώ παράλληλα σχολιάζει τους ορατούς και αόρατους, θεσμικούς και παραπολιτικούς μηχανισμούς που περιστρέφουν τα γρανάζια της αμερικανικής κοινωνίας των τελευταίων δεκαετιών. Με ταχύ τέμπο, εύστοχο χιούμορ και πιστή ανασύσταση της εποχής, η «Παρείσφρηση» μεταπλάθει για αφηγηματική ευκολία κάποια από τα αληθινά γεγονότα (η εβραϊκή καταγωγή του λευκού αστυνομικού, η βομβιστική ενέργεια ή το ότι αντί για το 1978-79 βρισκόμαστε στο ’71-’72) και λειτουργεί σχεδόν αψεγάδιαστα ως δραματική περιπέτεια, αποσπώντας το μεγάλο βραβείο της επιτροπής στο Φεστιβάλ Κανών.

Παραδόξως κορυφώνεται με σκηνοθετικά τσαπατσούλικο τρόπο για την αποδεδειγμένη βιρτουζιτέ του Λι (ελάχιστο το σασπένς της άτσαλα κλιμακούμενης σκηνής της… εκρηκτικής αποκάλυψης), καταφέρνει όμως να συνδυάσει δημιουργικά τα πλεονεκτήματα μιας ταινίας δράσης με εκείνα μιας­ τολμηρής πολιτικής καταγγελίας. ­Για­τί, λοιπόν, να καταφύγει σε περιττές αντιρατσιστικές κορόνες, οι οποίες, συγκρατημένες με το ζόρι μέχρι το φινάλε, εισβάλλουν καταστροφικά στην αφήγηση ως σοβαροφανείς, ντοκιμαντερίστικες εικόνες και μας πετούν στα μούτρα την αυτονόητη ­διαχρονική διάσταση όλης αυτής της ακροδεξιάς πρακτικής;

ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 135΄. Διανομή: TULIP ENT.

Η παρείσφρηση [2,5/5]
Κωνσταντίνος Καϊμάκης

30 χρόνια μετά από το εμβληματικό «Κάνε το σωστό» η οργή του Σπάικ Λι για τη ρατσιστική Αμερική δεν έχει καταλαγιάσει. Το αντίθετο.

ΚΩΜΩΔΙΑ 2018 Διάρκεια: 135′

Αρχές των 70ς. Ο Ρον Στάλγουορθ γίνεται ο πρώτος Αφρο-Αμερικανός αστυνομικός στο τμήμα του Κολοράντο Σπρινγκς, αλλά η άφιξή του γίνεται δεκτή με σκεπτικισμό από τους συναδέλφους του. Χωρίς να πτοείται ο Στάλγουορθ ξεκινά μια δύσκολη αποστολή με σκοπό να μπει στους κόλπους της Κου Κλουξ Κλαν και να την ξεσκεπάσει.

Πολιτική κωμωδία με μαύρο, ανελέητο χιούμορ αλλά και στιγμές που το χαμόγελο παγώνει στα χείλη όταν καθρεφτίζεται στην οθόνη όλο το μίσος των κουκουλοφόρων κρετίνων της Κου Κλουξ Κλαν.

Ο Σπάικ Λι, ωριμάζει και μαζί του ωριμάζουν και οι ταινίες του. Η «Παρείσφρηση» είναι η καλύτερη δημιουργία του εδώ και καιρό: μια φινετσάτη δουλειά, με πληθωρικό στυλ, cool αύρα και φευγάτο χιούμορ (διανθισμένο με κάποιες φιγούρες βγαλμένες θαρρείς από το κινηματογραφικό σύμπαν των αδελφών Κοέν) που λέει σοβαρά πράγματα με απίθανο κωμικό ύφος. Φυσικά ο οργισμένος σκηνοθέτης όσο κι αν προσπαθεί να συγκρατήσει τα νεύρα του όταν μιλά για τη «λευκή ρατσιστική Αμερική», κάποιες στιγμές το πράγμα του ξεφεύγει και κλείνει προς τον αναίτιο διδακτισμό.

Ακόμη κι έτσι όμως η ταινία δεν παύει να είναι εξαιρετικά διαυγής, σπινθηροβόλα και επίκαιρη (τρομερή η ατάκα για τους μελλοντικούς προέδρους των ΗΠΑ) που απλώνεται σε αρκετά επίπεδα. Δείτε μόνο το παράλληλο μοντάζ με την προβολή της «Γέννησης του Έθνους» του Γκρίφιθ και τις αντιδράσεις των μελών της ΚΚΚ και θα καταλάβετε σε ποια ακριβώς θεμέλια χτίστηκε αυτό το «περήφανο έθνος της Αρείας φυλής». Μέγα Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο φεστιβάλ Κανών 2018.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης

Πηγή: monopoli.gr

Η ΠΑΡΕΙΣΦΡΗΣΗ (2018)
(BLACKkKLANSMAN)

του Ηλία Φραγκούλη [1/5]

Ο πρώτος Αφροαμερικανός ντετέκτιβ σε αστυνομικό Τμήμα του Κολοράντο καταφέρνει να γίνει (από τηλεφώνου) φίλος με τον ηγέτη της τοπικής Ku Klux Klan και βοηθά λευκό συνάδελφό του να παρεισφρήσει στην οργάνωση.

Έχουν περάσει 12 χρόνια από την τελευταία φορά που ο Σπάικ Λι είχε γυρίσει ταινία που… βλεπόταν! Ο «Υποκινητής» ήταν ένα ωραίο αστυνομικό θρίλερ με φόντο ληστείας τραπέζης, με δυνατό καστ, δίχως τις συνηθισμένες διαφυλετικές «κορώνες» του σκηνοθέτη. Χωρίς το «μήνυμα». Ήταν ένα ψυχαγωγικό φιλμ. Για κάθε είδους θεατές. Οι κριτικές ήταν ΟΚ, το box-office χαρούμενο, ο Λι ίσως… όχι! Διότι ενδεχομένως να ήταν «παραγγελιά» το έργο, από εκείνα που δεν φτάνουν στα… βραβεία. Όπως και να ‘χει, ήταν μια θετική αναλαμπή σε μια καριέρα που μοιάζει με roller coaster. Με τη διαφορά πως οι… κατηφόρες του ήταν πολύ πιο άσχημες και συχνές. Σήμερα, με την «Παρείσφρηση», ο Λι μας έρχεται με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών, έχει ξανά πέραση στα ταμεία και συζητιέται μέχρι και για τα Όσκαρ (βιαστικό αυτό το τελευταίο, αλλά αν το έχεις παρατηρήσει, τα τελευταία έτη υπάρχει μια δυναμική παρουσία και προτίμηση προς τα «μαύρα» φιλμ). Παρουσιάζεται, λοιπόν, ένα έντονο ρεύμα υποστήριξης, συνοδευτικά. Σίγουρα πιο εμφανούς από εκείνη που συνάντησε το 2006. Γιατί; Εδώ παίζει «μήνυμα». Το πλέον προφανές από δαύτα. Για ταινία του Σπάικ Λι μιλάμε. Το ‘χουμε;

Η «Παρείσφρηση» ξεκινά με σκηνή από το… «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» (1939), αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτό που θα παρακολουθήσεις διαθέτει χιούμορ. Το προφανές χιούμορ. Που γίνεται περισσότερο… ντουντούκα με πλάνα από τη «Γέννηση ενός Έθνους» (1915), καθώς ο Νότιος και ρατσιστής «δόκτορας» του Άλεκ Μπόλντουιν βγάζει ένα λογύδριο εισαγωγής γεμάτο στερεότυπα, για την εισβολή της βρωμερής μαύρης φυλής στη ζωή του αγνού, λευκού Αμερικανού. Ναι, είναι μια αναφορά που παραπέμπει στον Ντόναλντ Τραμπ. Κέρδισες μια καραμελίτσα, πιπίλα την, ώστε να προχωρήσουμε στο έργο…

Βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’70 και ο Ρον κάνει την εμφάνισή του σε ένα αστυνομικό τμήμα του Κολοράντο. Αφροαμερικανός, με «funky» παρουσιαστικό, γίνεται δεκτός με ανάμεικτα συναισθήματα από τους εκεί συναδέλφους του. Έχει καλό βιογραφικό και, σταδιακά, καταφέρνει να αναλάβει χρέη ντετέκτιβ. Εξαιτίας του χρώματός του, χρησιμοποιείται για να παρακολουθήσει τις τοπικές δράσεις μελών του Black Panther Party (enter ρομαντική υποπλοκή) ως «μυστικός». Ο τύπος είναι τζιμάνι, κερδίζει όλο και περισσότερη εκτίμηση στο κόμμα, η οποία του επιτρέπει να παίρνει και πρωτοβουλίες, όπως το να καλεί νούμερο από αγγελία της… Ku Klux Klan σε εφημερίδα! Θα κάνει την «επαφή», πείθοντας τον συνομιλητή του ότι πρόκειται για λευκό, θα του ζητήσουν να τον δουν και να τον στρατολογήσουν και εκεί θα χρειαστεί τη βοήθεια του Φλιπ, ενός Εβραίου (χα!) μπάτσου, ο οποίος θα παρεισφρήσει στη ρατσιστική οργάνωση.

Το φιλμ αποτελεί μια «based upon some fo’ real, fo’ real shit» εκδοχή πραγματικών γεγονότων και αυτό είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις όση ώρα το παρακολουθείς. Όχι μονάχα για τις απιθανότητες και τις αφέλειες του καταστασιακού, αλλά και για τον φαρσικό, σχεδόν καρτουνίστικο τόνο της αφήγησης. Είναι λίγο δύσκολο να πάρεις στα σοβαρά τα όσα συμβαίνουν, ειδικά από τη σεκάνς του τοπικού συνεδρίου της ΚΚΚ κι έπειτα. Σχεδόν δύο φιλμικά είδη συγκρούονται μεταξύ τους. Εκείνο του αστυνομικού θρίλερ που έχει τις βάσεις του στα ‘70s (προσωπικά, το οπτικό μέρος και ύφος με πήγε περισσότερο προς το «Zodiac» του Ντέιβιντ Φίντσερ, άσχετα από τις δηλώσεις του ίδιου του Λι, ότι οι αναφορές του προσεγγίζουν «Σέρπικο» και «Άνθρωπο από τη Γαλλία» μεριά…), αλλά κι εκείνο μιας… παρωδίας που στοχεύει εξόφθαλμα πολιτικά (ο επικεφαλής της ρατσιστικής οργάνωσης θέλει να κάνει την Αμερική… «great again»!). Το αποτέλεσμα είναι ένα πραγματικό ανέκδοτο, γεμάτο από αφόρητα κλισέ που δεν δικαιολογούν την ύπαρξη του φιλμ ούτε ως αστυνομικής «περιπέτειας» αλλά ούτε και ως βιογραφικής απόπειρας που αναπαριστά ρεαλιστικά συμβάντα. Η κορύφωση, υπό την απειλή μιας ωρολογιακής βόμβας, περισσότερο το γέλιο μπορεί να προκαλέσει παρά το σασπένς, ενώ το σενάριο (και ο Λι) έχουν χάσει το μέτρημα σε υποθετικά φινάλε που θα μπορούσαν να είχαν κλείσει το φιλμ αρκετά συντομότερα (ξαναδές τη διάρκεια της «Παρείσφρησης» στα άνωθεν στοιχεία συντελεστών!).

Κι εκεί που ευχόσουν να έρθει (επιτέλους) ένα τέλος, ο Σπάικ Λι αποφασίζει να κάνει έναν κάποιο «παραλληλισμό» με το σύγχρονο παρόν, προσθέτοντας ρεπορταζιακά, ρεαλιστικά πλάνα από κρούσματα βίας και ρατσισμού στην Αμερική του σήμερα, με έμφαση στο πολύνεκρο χτύπημα στην πόλη του Σάρλοτσβιλ, το 2017. Οι εικόνες είναι σκληρές, το συμβάν είναι παράλογο, αλλά η ένθεση αυτού του υλικού δεν προσθέτει τίποτε στη συνείδηση του θεατή. Δηλαδή τίποτε περισσότερο από το γεγονός ότι ο Λι είναι ένας αφόρητος λαϊκιστής, που θα χρησιμοποιήσει όσο πιο κραυγαλέα γίνεται τα μέσα της δικής του καταγγελίας για να κάνει τη δουλίτσα του. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να υπερασπιστώ έναν Γιώργο Τράγκα του μαύρου σινεμά.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
Με το αστυνομικό μέρος της πλοκής να δείχνει παράδοξα αστείο (χωρίς να συμβαίνει κατά λάθος αυτό!) και το πολιτικο-κοινωνικό μήνυμα να ουρλιάζει στη διαπασών, το νέο φιλμ του Σπάικ Λι δεν πλησιάζει σε τίποτα τη δύναμη ενός «Κάνε το Σωστό» (1989), αλλά σε μια εποχή αφάνταστης ελαφρότητας και μοδάτης παρουσίας της black culture στα Μέσα, ο απόηχος της «Παρείσφρησης» μοιάζει (και προωθείται) σαν κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Δεν είναι. Και κουράζει, επιπλέον. Εάν, από την άλλη, αρέσκεστε σε στερεότυπα και μασημένη τροφή, get into the groove. Το καλό καστ σώζει (ελαφρώς) τα προσχήματα και τις… αμέτρητες κακοτοπιές.

http://freecinema.gr/

-Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

  1. Η Παρείσφρηση” ( 3.5/5)

“Παρακολουθούμε τις προσπάθειες ενός Αφροαμερικανού μυστικού πράκτορα στα τέλη του ’70 ( τον οποίο ερμηνεύει ο Τζον Ντέιβιντ Ουάσινγκτον), να παγιδεύσει τον ηγέτη της Κου Κλουξ Κλαν στην Λουιζιάνα ( μετά από άνωθεν εντολές). Βοηθός και συνεργάτης του, είναι ένας λευκός άντρας,( τον οποίο ερμηνεύει ο Άνταμ Ντράιβερ.)

“Περπατάει” στην έκτη δεκαετία της ζωής του, έχοντας ήδη από τα 30 του ,κερδίσει την αναγνώριση της κινηματογραφικής κοινότητας και του κοινού , όταν με το “ Do the Right Thing”, στοχοποίησε τη νέα τάξη πραγμάτων της δεκαετίας του ‘80. Με την τολμηρή και ταυτόχρονα χιουμοριστική του ματιά, ,φανέρωσε τον άλλο κόσμο της Αμερικής -η οποία για τον ίδιο παραμένει ακόμα το ίδιο ρατσιστική-, χρησιμοποιώντας ως προσλαμβάνουσες εικόνες, τις εμπειρίες της δικής του οικογένειας, ενώ οι πρώτες του ταινίες, δείχνουν τις αφηγηματικές δεξιότητές του, αποφεύγοντας την εξιστόρηση γεγονότων, με δακρύβρεχτο ύφος.

Ισχυρό χιούμορ, ευρηματικές ατάκες αλλά και μουσικές συνεργασίες που έμειναν στην ιστορία(όπως ήταν η συνεργασία του με τον Στίβι Γουόντερ), συνθέτουν το αιχμηρό κινηματογραφικό του στιλ.

Από το “ Inside Man” του 2006 και μετά, οι θεματικές του αλλά και το ύφος του συστηματικά ανακυκλώνονται και ως εκ τούτου, οι επόμενες του ταινίες, έδειξαν την έλλειψη νέων ιδεών, στο να προσεγγίσει τα διαχρονικά προβλήματα της κοινότητας των μαύρων. Όλα όσα γράψαμε, αφορούν τον θυμωμένο με όλους και με όλα Σπάικ Λι.

Η νέα του ταινία ( που είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Ρον Στόλγουορθ ), δεν διαφοροποιεί τη γενικότερη εκτίμησή μας, ότι ο Σπάικ Λι επαναλαμβάνεται και πως μένει προσκολλημένος πάνω στην αισθητική φόρμα, της δεκαετίας του ’80, αλλά ίσως και να δικαιολογείται, εξαιτίας του γεγονότος οτι η υπόθεση διαδραματίζεται εκείνα τα χρόνια.

Εντούτοις, ενώ η ” Παρείσφρηση ” κινείται στους ρυθμούς της παρατεταμένης εφηβείας του δημιουργού της( από τη δομή των διαλόγων, μέχρι την απλουστευμένη και μη σοφιστικέ πλοκή της), θα κάνει στροφή 180 μοιρών για να οδηγηθεί η ταινία από τα ’70ς στο σήμερα και στις ράγες ενός ιδεολογικού μανιφέστου, με εικόνες…γροθιά στο στομάχι, φέρνοντας πρόσωπο με πρόσωπο το θεατή, με πραγματικές σκηνές ρατσιστικής βίας και ανθρώπινου πόνου, όπως αποτυπώθηκαν με την αναβίωση των φυλετικών εντάσεων, κατά τη διάρκεια της αιματηρής πορείας της Κου Κλουξ Κλαν στη Βιρτζίνια το καλοκαίρι του 2017.

Ο Σπάικ Λι , χρησιμοποιεί υλικό από τα τραγικά γεγονότα εκείνων των ημερών, ενώ κάτω από το πέπλο, βρίσκεται ο Ντόναλντ Τραμπ, και τα σλόγκαν “ American First, Make America Great Again”, όπως αποτυπώνεται και στην έναρξη της ταινίας αλλά και στο τέλος της.

Μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ Καννών 2018

https://screeneye.gr/

Η Παρείσφρηση (BLACKkKLANSMAN)
ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 27, 2018 [3/5]
Blackkklansman

Με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής από το τελευταίο Φεστιβάλ Καννών μας έρχεται η νέα ταινία του Spike Lee με τον προκλητικό και ευφάνταστο τίτλο Blackkklansman ( όπου τα τρία Κ είναι η Κου Κλουξ Κλαν) και με ελληνικό τίτλο Η Παρείσφρηση εφόσον δικαιολογείται απόλυτα από την υπόθεση του φιλμ.

Ο Ρον Στάλγουόρθ- John David Washington γίνεται ο πρώτος Αφροαμερικάνος ντετέκτιβ στο αστυνομικό τμήμα του Κολοράντο, όμως η άφιξή του αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό και εχθρικότητα από τους λευκούς συναδέλφους του. Απτόητος ο Σταλγουόρθ, αναλαμβάνει μια δύσκολη αποστολή που ακόμα και σήμερα φαντάζει αδιανόητη: να παρεισφρήσει στην ρατσιστική οργάνωση της Κου Κλουξ Κλαν. Παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως λευκό ρατσιστή και εξτρεμιστή, ο Σταλγουόρθ επικοινωνεί τηλεφωνικά με την λευκή οργάνωση και σύντομα κερδίζει τον σεβασμό της. Μάλιστα, καταφέρνει να συνάψει σχέση φιλίας με τον αρχηγό της, τον Ντέιβιντ Ντιουκ-Topher Grace , ο οποίος μένει έκπληκτος από την αφοσίωση του νέου φανατικού μέλους. Η παράδοξη αυτή αστυνομική έρευνα, περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, όταν ο συνάδελφος του Σταλγουόρθ, ο Φλιπ Ζίμερμαν –Adam Driver υποδύεται διά ζώσης τον Σταλγουόρθ στις συναντήσεις του με την ρατσιστική οργάνωση, ώστε να αποσπάσει περισσότερες πληροφορίες γύρω από την επικείμενη δολοφονική ενέργεια που σχεδιάζουν.

Σε παραγωγή Jordan Peele (Get Out) εφόσον ο ίδιος έδωσε την ιδέα στον Spike Lee, αυτή η Παρείσφρηση επαναφέρει τον Spike Lee στις καλές ταινίες και μας τον ξανασυστήνει ως έναν σκηνοθέτη που μπορεί να αποδώσει τα μέγιστα και σε μορφή καταγγελίας αλλά και σε κινηματογραφικό ενδιαφέρον. Αναμφισβήτητα η ταινία είναι μια καταγγελία-ξανά-για τον ρατσισμό, για την πηγή του, για τα χρόνια που πέρασαν,για τους αγώνες αλλά κυρίως μια καταγγελία για την Αμερική του σήμερα και τον Τραμπ. Η ταινία ανοίγει με την θρυλική σκηνή του απολογισμού της μάχης στο Όσα Παίρνει Ο Άνεμος για να κλείσει με τις αντίστοιχες σημερινές ρατσιστικές επιθέσεις στην Αμερική με real footage σοκ υλικό.

Γυρισμένο σε φιλμ 35mm, με ένα πολύ ωραίο soundtrack από τον Terence Blanchard (25th Hour) και με επιτυχημένη δουλειά λεπτομέρειας στην ανασύσταση εποχής-ακόμα και της κομμωτικής- το Blackkklansman συνδυάζει επιτυχημένα ιστορία και μυθοπλασία, εντάσσει πολύ επιτυχημένα στο σενάριο το χιούμορ και συστήνει στην οθόνη ωραίους συμπαθητικούς αλλά και καλογραμμένους αντιπαθητικούς χαρακτήρες. Χωρίς αντιρατσιστικές κορώνες αλλά με κινηματογραφικές μπηχτές ( Η Γέννηση ενός Έθνους ως βίβλος των ρατσιστών) η ταινία παίρνει άριστα στην ευρεσιτεχνία ενός καλοδουλεμένου σεναρίου. Οι ερμηνείες των ηθοποιών, με εξέχουσες αυτές των Adam Driver αλλά και του Topher Grace ως μεγάλου αρχηγού της Οργάνωσης, μας θύμισαν σινεμά της δεκαετίας του 70 κάτι που φανταζόμαστε πως έγινε και επίτηδες. Ο John David Washington αν και πρωταγωνιστής, διαθέτει το επιβλητικό παρουσιαστικό αλλά ερμηνευτικά πιστεύουμε οτι μπορεί και καλύτερα.

Απολαυστικό, έξυπνο και καυστικό το νέο φιλμ του άτακτου παιδιού Spike Lee φαίνεται πως θα φτάσει μέχρι και την Ακαδημία και τα μεγάλα βραβεία και δικαίως. Μαζί και τα χτενίσματα που αψηφούν τα βαρύτητα!

http://cinepivates.gr/

Απόστολος Κίτσος [3/5]
MOVE IT

Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 70, σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής αναταραχής στην Αμερική, καθώς η μάχη για τα κοινωνικά δικαιώματα και οι φυλετικές διακρίσεις κορυφώνονται. Ο Ρον Στάλγουόρθ (Τζον Ντέιβιντ Γουόσινγκτον) γίνεται ο πρώτος Αφροαμερικάνος ντετέκτιβ στο αστυνομικό τμήμα του Κολοράντο Σπρινγκς, όμως η άφιξή του αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό και εχθρικότητα από τους λευκούς συναδέλφους του. Η φήμη του νεόκοπου ντετέκτιβ στους αστυνομικούς κύκλους ήταν καλή, χάρη στην πετυχημένη παρακολούθησή του στις συναντήσεις της οργάνωσης των Μαύρων Πανθήρων. Αυτή την φορά αναλαμβάνει μια δύσκολη αποστολή που ακόμα και σήμερα φαντάζει αδιανόητη: να παρεισφρήσει στην ρατσιστική οργάνωση της Κου Κλουξ Κλαν.

Παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως λευκό ρατσιστή και εξτρεμιστή, ο Σταλγουόρθ επικοινωνεί τηλεφωνικά με την λευκή οργάνωση και σύντομα κερδίζει τον σεβασμό της. Η παράδοξη αυτή αστυνομική έρευνα, περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, όταν ο συνάδελφος του Σταλγουόρθ, ο Φλιπ Ζίμερμαν (Άνταμ Ντράιβερ), υποδύεται διά ζώσης τον Σταλγουόρθ στις συναντήσεις του με την ρατσιστική οργάνωση, ώστε να αποσπάσει περισσότερες πληροφορίες γύρω από την επικείμηενη δολοφονική ενέργεια που σχεδιάζουν. Ο Σταλγουόρθ και ο Ζίμερμαν με αυτό τον τρόπο θα συνεργαστούν σαν αστυνομικό ντουέτο, με σκοπό να καταστρέψουν εκ των έσω την οργάνωση της Κου Κλουξ Κλαν.

Επιτέλους ο Σπάικ Λι επιστρέφει ανανεωμένος και εμπνευσμένος με το BlacKkKlansman δίνει φλόγα στην σπινθήρα που που είχε ανάψει πριν τρία χρόνια στην Berlinale με το συμπαθές Chi-Raq. Γιατί αγαπάμε το πάθος, την ορμή, την ακτιβιστική του εξτραβαγκάνζα, την ατελείωτη διάθεσή του να κριτικάρει, να κατηγορήσει, να στηλιτεύσει τα κακώς κείμενα προς την αφροαμερικανική κοινότητα, έστω και αν αρκετές φορές παρεκκλίνει προς το υπερβολικό και το γραφικό.

Και είναι αυτή η δεδομένη πληθωρικότητά του που μας κάνει πάντα να περιμένουμε τη νέα δουλειά του, να συγχωρούμε ατοπήματα (ΕΚΤΟΣ από το απαράδεκτο remake στο Oldboy του Παρκ Τσαν Γουκ), να αφουγκραζόμαστε την ορμή του.

Στην Παρείσφρηση που βασίζεται σε αληθινή ιστορία την οποία δυσκολεύεσαι να πιστέψεις στην ολότητά της, στήνει ένα θρίλερ με αγωνία και ανατροπές, αλλά και άφθονες πινελιές black (duh) χιούμορ τονίζοντας το στοιχείο της φάρσας με το οποίο φλερτάρει συνεχώς η ιστορία.

Ο Σπάικ Λι εχει διαλέξει σωστά το κεντρικό δίδυμο των πρωταγωνιστών του, με τον Άνταμ Ντράιβερ πραγματικά καλό και τον γιο του Ντένζελ Ουάσινγκτον, Τζον Ντέιβιντ, ικανοποιητικό δίχως να λάμπει όπως ο πατέρας του, ενώ έχει στήσει και αξιοπρόσεκτους δεύτερους ρόλους με ζουμί, όμως όσο εξελίσσεται η ταινία δείχνει κάπως σαν να επαναπαύεται στην σιγουριά που του παρέχει το υλικό του και δεν αποφεύγει τους πειρασμούς από αντιρατσιστικές κορώνες και υπερβολικά υψηλής έντασης κατηγορίες που αγγίζουν τα όρια του διδακτισμού. Δεν παύει ωστόσο ο 60χρονος δημιουργός να έχει κατασκευάσει ένα σύγχρονο πολιτικό φιλμ, cool και αληθινό. Welcome back, soul brother!

https://www.moveitmag.gr/

BlacKkKlansman 2018 ★★
Watched Sep 24, 2018

Ο Σπάικ Λι γυρίζει ταινία καταγγελίας για την Κου Κλουξ Κλαν αλλά το κάνει σε τόσο ανάλαφρο ύφος που θυμίζει επιθεώρηση του καλοκαιριού. Στο τέλος θυμάται πως είναι σοβαρό το έργο και πετάει σύγχρονα επίκαιρα για Τραμπ και Σάρλοτσβιλ που μοιάζουν όμως πλέον άσχετα. Για αστυνομικό θρίλερ δεν έχει καθόλου σασπένς, για κωμωδία έχει σχετικό χαβαλέ, για πολιτικό σινεμά δεν έχει τίποτα. Καλή αναπαράσταση εποχής, τρελές αφάνες, ωραίο σάουντρακ, η ελαφρύτητά του όμως ακυρώνει μεγάλο ποσοστό της δυναμικής που νομίζει πως έχει. Από σεναριακά κενά δε, έχει μπόλικα, αλλά μάλλον δεν νοιάζουν και τόσο γιατί πλάκα κάνουμε μωρέ.

nicolas1810
Letterboxd

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: