Ανάσα Ελευθερίας , 2018| Σκηνοθεσία: Ίσολντ Ιγκαντότιρ | αναλυτική παρουσίαση, trailer, η γνώμη των κριτικών

Ηθοποιοί: Κριστίν Πόρα Χαραλνντσντότιρ, Μπαμπεντίντα Σάντζο, Πάτρικ Νόβι Πέτουρσον
Ημερομηνία Εξόδου: 22 Νοεμβρίου 2018

ΣΥΝΟΨΗ
Μια Ισλανδή ελεγκτής διαβατηρίων και μια πρόσφυγας από τη Γουινέα-Μπισάου, που εισήλθε παράνομα στη χώρα, συνάπτουν μια απροσδόκητη συμμαχία όταν οι συγκυρίες ενώνουν μοιραία τις ζωές τους.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Χώρα: Ισλανδία, Σουηδία, Βέλγιο

Γλώσσα: Ισλανδικά, Αγγλικά
Διάρκεια: 95′
Διανομή: Amafilms (Ελλάδα)
Εταιρείες Παραγωγής: Zik Zak Kvikmyndir

AKA
And Breathe Normally

Μία ανύπαντρη μητέρα που αγωνίζεται σκληρά για να τα βγάλει πέρα, βρίσκει δουλειά ως ελεγκτής διαβατηρίων σε αεροδρόμιο της Ισλανδίας. Κατά τη διάρκεια κάποιας βάρδιας, μια επίσης ανύπαντρη μητέρα από την Γουινέα-Μπισάου επιχειρεί να ταξιδέψει παράνομα προς τον Καναδά. Οι ζωές των δύο γυναικών διασταυρώνονται απρόσμενα και παρά τις πολιτισμικές διαφορές και τις αντιξοότητες, ο ευαίσθητος δεσμός που αναπτύσσεται ανάμεσά τους θα αποτελέσει τη μόνη τους ελπίδα απέναντι σε ένα απρόσωπο και άδικο σύστημα.

Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας Σάντανς 2018
Βραβείο Κοινού Fischer Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας 2018
Βραβείο Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Φεστιβάλ Γκέτεμποργκ

Στιβαροί γυναικείοι χαρακτήρες, ανθρωπιά που δεν ενδίδει ποτέ σε συναισθηματισμούς, δυο θαυμάσιες πρωταγωνίστριες και ένα ρεαλιστικό σινεμά πιστό στην παράδοση του Κεν Λόουτς και των αδερφών Νταρντέν.

ISOLD UGGADOTTIR

Η Ιγκαντότιρ είναι βραβευμένη σκηνοθέτις από την Ισλανδία. Οι μικρού μήκους της έχουν προβληθεί σε πολλά φεστιβάλ, όπως αυτό του Σάντανς και το Telluride Film Festival. Οι διακρίσεις της περιλαμβάνουν πολλαπλές υποψηφιότητες για τα Edda Awards της Ισλανδίας και δύο βραβεία για μικρού μήκους.

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ
2018 And Breathe Normally

anasa eleftherias i gnomi ton kritikon

 

Η Ανάσα Ελευθερίας είναι μια ταινία πάνω από όλα συγκινητική και αποτελεί αληθινά μια Ανάσα Ανθρωπιάς και Ελευθερίας από τις πολλές που βλέπουμε στον κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια. Οι γυναίκες δημιουργοί γίνονται όλο και περισσότερες και το έργο τους αναγνωρίζεται εύκολα και από τα θέματα και από τη διαπραγμάτευσή τους που είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη αναδεικνύοντας και δίνοντας έμφαση σε χαρακτηριστικά όπως η τρυφερότητα, η αγάπη, η ειλικρίνεια, ο αυθορμητισμός, η αλληλεγγύη, η φιλία , όλα τα όμορφα στοιχεία που αποδεικνύουν κατά την άποψή μου ότι γυναικεία ματιά υπάρχει . Όχι ότι δεν υπάρχουν άνδρες δημιουργοί που έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά στο έργο τους, κάθε άλλο.  Απλά οι γυναίκες δείχνουν ένα δρόμο βάζοντας κάποιες πινελιές που μόνο αυτές θα μπορούσαν να βάλουν. δεν ντρέπονται να εκδηλωθούν, να εκφρασθούν, να επικοινωνήσουν. αυτές και τα παιδιά και τα ζώα, οι τρελοί. οι άντρες έχουν πολλές φορές παρόμοια συναισθήματα αλλά ντρέπονται να τα επικοινωνήσουν.  Από το σημείο αυτό της εκδήλωσης μιας γυναικείας ματιάς να μιλήσουμε για μια φεμινιστική ταινία υπάρχει κάποια απόσταση και αυτή έχει να κάνει με την πρόδηλη αφηγηματικότητα της ταινίας και τη μορφή και το ύφος που δεν θυμίζει ταινίες αντίστοιχες της δεκαετίας του 70. Αυτό είναι ένα γενικότερο θέμα όμως που αφορά όλο τον κινηματογράφο, πρωτίστως τον πολιτικό. Σαν να υστερεί ο σύγχρονος κινηματογράφος στη μορφή και στο ύφος σε σημαντικό βαθμό.  Ως αφηγηματική ταινία παρουσιάζει μια έντονη φεμινιστική ματιά που δεν ξεπερνάει την πάνω από όλα «ανθρώπινη» ματιά της ταινίας. Φτάσαμε στο σημείο τα αυτονόητα όπως θα έπρεπε να είναι η ανθρωπιά να τα χρεώνουμε ως προτερήματα μιας ταινίας. Οι τρεις χαρακτήρες είναι μια ομάδα όμορφη, συγκινητική, ταλαντούχα στην επικοινωνία με αγάπη, με καλοσύνη, με αλληλεγγύη, με φιλία. Ξέρουν να την εκδηλώνουν. Για μένα είναι μεγάλο, επαναστατικό ταλέντο αυτό. Έχει αδυναμίες η ταινία αλλά δεν θα ασχοληθώ με αυτές καθόλου.  Βάζω στην ταινία 3,5/5 γιατί αγάπησα πολύ τους ήρωές της. ήταν αδελφές ψυχές που θα ήθελα να συναντήσω.

Γιάννης Καραμπίτσος

 

Ανάσα Ελευθερίας , 2018
(Andið eðlilega)

Κοινωνικός ρεαλισμός πιστός στις διδαχές του Κεν Λόουτς και των αδερφών Νταρντέν σε ένα ντεμπούτο από την Ισλανδία που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ του Σάντανς για την σκηνοθεσία του και απέσπασε στο 24ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας το Βραβείο Κοινού Fischer.

Από τον Κωστή Θεοδοσόπουλο [3/5]

Δεν είναι λίγες οι φορές που τα επιχειρήματα των ταινιών κοινωνικού ρεαλισμού εξαντλούνται στην ευκολία ενός συναισθηματικού εκβιασμού ή ενός φθηνού μελοδράματος, επιστρατεύοντας συχνά ένα «πορνό» μιζέριας αντί να επενδύσουν στη βαθύτερη διερεύνηση μιας προβληματικής συνθήκης. Είναι προφανές ότι διανύουμε μια εποχή ιδιαίτερα οξυμένων κοινωνικών αντιθέσεων και κατάφορης αδικίας, όμως, ένα σινεμά προορισμένο να ευαισθητοποιήσει δεν μπορεί να επαφίεται αποκλειστικά σε χάρτινους και αδύναμους χαρακτήρες οι οποίοι άγονται και φέρονται από τις βουλές ενός αδίστακτου συστήματος. Αν μη τι άλλο, η λογική του καρπαζοεισπράκτορα δεν έχει πλέον κάτι καινούργιο να προσφέρει, αντίθετα είναι πολιτικά επικίνδυνη.

Η «Ανάσα Ελευθερίας», το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Ίσολντ Ιγκατότιρ που κέρδισε στο Φεστιβάλ του Σάντανς το Βραβείο Σκηνοθεσίας και στις Νύχτες Πρεμιέρας το Βραβείο Κοινού Fischer αποφεύγει επιμελώς τις παραπάνω παγίδες, διατηρώντας μια ψυχραιμία στο βλέμμα της καθόλη την διάρκειά της. Στο επίκεντρό της βρίσκονται δύο ανύπαντρες μητέρες, η Λάρα από την Ισλανδία και η Άντζα από την Γουινέα Μπισάου, οι ζωές των οποίων διασταυρώνονται με τον πιο απρόσμενο τρόπο. Απογοητευμένη από την πενιχρή οικονομική της κατάσταση και προσπαθώντας να εξασφαλίσει τροφή και στέγη για τον μικρό Έλνταρ, η Λάρα πασχίζει να μονιμοποιηθεί στο αεροδρόμιο που ξεκίνησε να εργάζεται ως ασκούμενη. Μια μέρα στον έλεγχο των διαβατηρίων θα διορθώσει την παράλειψη ενός συναδέλφου της και θα εντοπίσει ότι τα ταξιδιωτικά έγγραφα της Άντζα είναι πλαστά. Συνεπώς, η άτυχη μετανάστρια θα βρεθεί εγκλωβισμένη σε ένα κέντρο κράτησης την ίδια στιγμή που η κόρη της θα καταφέρει να επιβιβαστεί στο αεροπλάνο για τον Καναδά. Οι δρόμοι των δύο γυναικών που φαινομενικά βρίσκονται σε απέναντι στρατόπεδα θα διασταυρωθούν ξανά, αλλά αυτή τη φορά ο μικρός Έλνταρ θα αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο που θα τις οδηγήσει να αντιληφθούν πως αυτά που τις ενώνουν είναι αρκετά περισσότερα από όσα τις χωρίζουν.

Υπογράφοντας το σενάριο και την σκηνοθεσία η πρωτοεμφανιζόμενη Ιγκατότιρ καταφέρνει να αναπτύξει επί της οθόνης δύο στιβαρούς γυναικείους χαρακτήρες, σκιαγραφώντας διακριτικά τα back story τους και εξερευνώντας επαρκώς τις μεταξύ τους δυναμικές. Σε παράλληλη τροχιά, οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστριών της αλλά και του μικρού Πάτρικ Πέτουρσον είναι ισορροπημένες και προικισμένες με μια ζεστασιά που έρχεται σε κοντράστ με το παγωμένο σκηνικό. Απ’ την άλλη πλευρά κάποιες σεναριακές ευκολίες σε σημεία κλειδιά της πλοκής είναι δύσκολο να περάσουν απαρατήρητες αλλά τελικά καταγράφονται ως μικρά ατοπήματα που δεν αρκούν για να γκρεμίσουν αυτό που επιμελώς χτίζει η Ισλανδή δημιουργός. Δηλαδή, ένα φιλμ πιστό στην στην παράδοση του Κεν Λόουτς και των αδερφών Νταρντέν, ένα νατουραλιστικό δράμα που δεν ενδίδει σε μελοδραματικές εξάρσεις αλλά που είναι είναι ικανό να συγκινήσει, διαθέτοντας ως πρόσταγμα την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη.

http://www.cinemagazine.gr/

Μια ξεσπιτωμένη νεαρή Ισλανδή και ο ανήλικος γιός της τακιμιάζουν με αφρικανή πρόσφυγα σε ένα γλυκόπικρο δράμα κοινωνικού ρεαλισμού με φόντο μια γκρίζα Ισλανδία και με υπέροχη μουσική υπόκρουση.

Πολυβραβευμένη για τα μικρομηκάδικα φιλμ της, η 43χρονη Ιγκαντότιρ ντεμπουτάρει στην μεγάλου μήκους μυθοπλασία με ένα καλοστημένο νταρντενικό δράμα με θεοεπίκαιρο προβληματισμό, αλλά και μια υποψία χιούμορ στα μετόπισθεν. Με φόντο μια μολυβένια και καθόλου τουριστική Ισλανδία, γνωρίζουμε την Λάρα (Χαραλντσντότιρ, πολύ καλή), νεαρή μικροκαμωμένη άνεργη που ζει σε λαϊκή πολυκατοικία με τον Έλνταρ (Πέτουρσον, φυσικότατος ο μικρός), τον οκτάχρονο γιό της. Μέσα από αμελητέες μικροσκηνές μαθαίνουμε –ή καλύτερα, συνάγουμε– πέντε πράγματα για την ηρωίδα μας: έχει μια μάνα στη Νορβηγία, είχε προβλήματα με την επιμέλεια του Έλνταρ αλλά και με ναρκωτικά, φασώνεται με την σαφώς πιο εύπορη μαμά ενός φίλου-συμμαθητή του γιού της, κι επιδεικνύει πεισματάρικη απροθυμία να δεχτεί τη βοήθεια του κράτους ή των συμπολιτών της. Ευτυχώς, γίνεται δεκτή ως μαθητευόμενη στον έλεγχο διαβατηρίων του κεντρικού αεροδρομίου της χώρας. Αμισθί, προς το παρόν –εξού και λίαν συντόμως της κάνει έξωση ο σπιτονοικοκύρης της… Σε μια από τις κάμποσες όμορφες ανθρώπινες πινελιές (που χτίζουν αληθοφανείς χαρακτήρες), η μαμά Λάρα «πουλάει» στον γιό της το γεγονός ότι εφεξής θα κοιμούνται στο παλιό κόκκινο αυτοκίνητό τους, ως μυστική περιπέτεια…

Ηχεί πρωτάκουστο, αλλά η Ισλανδία, ως άλλη Παλαιοκώσταινα, είναι πολυσύχναστο πέρασμα για προσφυγομετανάστες που θέλουν να φτάσουν στον Καναδά. Ταμάμ η περίπτωση της Ατζά (Σάτζο, θαυμάσια), μια Αφρικανής που επιχειρεί να φύγει για την χώρα του Τριντό με πλαστό γαλλικό διαβατήριο. Η μαθητευόμενη-γάτα, όμως, το επισημαίνει αμέσως στον απρόσεκτο συνάδελφο-εκπαιδευτή… Μην πούμε περισσότερα, αλλά οι τύχες αυτών των δυο ανέστιων γυναικών θα σμίξουν, μεταξύ τους θα αναπτυχθεί μια σχέση αλληλοϋποστήριξης –και δεν είναι μόνο η Αφρικανή που χρειάζεται βοήθεια… Αποφεύγοντας ολότελα το μελόδραμα, και με πολύτιμο συνοδοιπόρο την θαυμάσια μουσική του Γκίσλι Γκάλντουρ, η Ιγκαντότιρ ξετυλίγει μια όμορφη (ίσως, ελαφρώς εξιδανικευμένη) ανθρώπινη ιστορία που ανατρέπει στερεότυπα –και αφήνει μια αισιόδοξη επίγευση.

Τατιάνα Καποδίστρια [3,5/5]
https://tospirto.net/

Κωνσταντίνος Καϊμάκης

Ανάσα Ελευθερίας (And Breathe Normally) (*)
Σκηνοθεσία: Ισόλντ Ιγκατότιρ
Πρωταγωνιστούν: Κρίστον Μπόρα Χαραλντσντότιρ, Μπαμπετίντα Σάντζο, Πάτρικ Νόκβι Πέτουρσον

Μια ανύπαντρη μητέρα που αγωνίζεται σκληρά για να τα βγάλει περά, βρίσκει δουλειά ως ελεγκτής διαβατήριων σε αεροδρόμιο της Ισλανδίας. Κατά τη διάρκεια μιας βάρδιας εντοπίζει το πλαστό διαβατήριο μιας γυναίκας από τη Γουινέα-Μπισσάου, που επιχειρεί να ταξιδέψει παράνομα προς τον Καναδά.

Παρά την αρκετά προβλέψιμη πορεία της η ταινία έχει ένα συναισθηματικό δυναμισμό και μια αφτιασίδωτη συγκίνηση που δεν την αφήνει στιγμή να γίνει αδιάφορη. Οι ζωές των δύο γυναικών που διασταυρώνονται –με κάποια σχετική σεναριακή ευκολία, είναι αλήθεια– πετυχαίνουν να γεφυρώσουν τις πολιτισμικές διαφορές και μέσα από τις αντιξοότητες της καθημερινότητας που αντιμετωπίζουν να αναδείξουν τον αλτρουισμό και τη δύναμη της φιλίας που θα υπερνικήσει όλα τα εμπόδια. Ο δυνατός δεσμός που αναπτύσσεται ανάμεσά τους με βάση το φύλο, την περιθωριοποίηση και τη μανία για επιβίωση (τόσο για τις ίδιες όσο και για τα παιδιά τους) θα τις οδηγήσει στην κατά μέτωπο επίθεση απέναντι σε ένα άδικο και απρόσωπο συστήματος. Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Σάντανς και Βραβείο Κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας 2018.

https://www.athensvoice.gr/

Ανάσα Ελευθερίας
Από Χρήστο Μήτση – 22/11/2018 [2,5/5]

Τα βραβεία σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Σάντανς, κριτικών στο Γκέτεμποργκ και κοινού στις αθηναϊκές Νύχτες Πρεμιέρας, τα οποία συνοδεύουν την ταινία της Ίζολντ Ουγκαντότιρ, μαρτυρούν πως η πρωτοεμφανιζόμενη Ισλανδή διαθέτει ταλέντο και το τίμιο, λιτό δράμα της συναισθήματα που μπορούν να συγκινήσουν τον θεατή. Στην αρχή όλα ξεκινούν με μια αφηγηματική ψυχρότητα, ταιριαστή με εκείνη του ανεμοδαρμένου βορειοευρωπαϊκού τοπίου: η Λάρα, μια Ισλανδή ανύπαντρη μητέρα ενός αγοριού που αγωνίζεται σκληρά για να τα βγάλει πέρα, βρίσκει δουλειά ως ελέγκτρια διαβατήριων.

Κατά τη διάρκεια κάποιας βάρδιας ανακαλύπτει πως μια επίσης ανύπαντρη μητέρα από τη Γουινέα-Μπισάου επιχειρεί να ταξιδέψει παράνομα προς τον Καναδά. Η τελευταία συλλαμβάνεται και αποστέλλεται, μέχρι να απελαθεί, σε ένα κέντρο διαμονής προσφύγων, αλλά με έναν αναπάντεχο τρόπο οι πορείες των δύο γυναικών θα συναντηθούν ξανά.

Η «Ανάσα Ελευθερίας» θέλει να κάνει μια ευθεία πολιτική δήλωση και αυτό γίνεται γρήγορα σαφές, αμέσως μόλις η πλοκή της αρχίζει να αποκτά τις απαραίτητες δραματικές διαστάσεις. Η τύχη φέρνει εύκολα και χωρίς καθυστερήσεις τις δύο «απόκληρες» κοντά, τα φυλακισμένα σκυλιά κάνουν ξεκάθαρους τους παραλληλισμούς και μια σειρά συμπτώσεων (όπως τα κρυμμένα ναρκωτικά) δυναμώνει τους δεσμούς δύο χαρακτήρων, που ξεκινούν ως εκ θέσεως αντίπαλοι και καταλήγουν εξ ανάγκης συνοδοιπόροι.

Με στερεή, αποδραματοποιημένη σκηνοθετική ματιά που προσπαθεί να υπερβεί τις (δικές της) σεναριακές κοινοτοπίες, η Ουγκαντότιρ σερβίρει με πικρή, αν και φουριόζα ειλικρίνεια τα αισιόδοξα, συμφιλιωτικά αντιρατσιστικά μηνύματά της. Προβλέψιμη στην κοινωνική κριτική της, καταφέρνει να γεμίσει με βαθιά ανθρωπιά τους τρεις πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες, οι οποίοι υποστηρίζονται από μια ομαδικά μινιμαλιστική, κινηματογραφικής κοπής ερμηνεία ημιτονίων.

Ισλανδία, Σουηδία. 2018. Διάρκεια: 95΄. Διανομή: AMA FILM.

https://www.athinorama.gr

Ανάσα Ελευθερίας
And Breathe Normally
της Ισόλντ Ιγκατότιρ
ΚΡΙΤΙΚΗ 18 NOV

Γράφει ο
Ρόμπυ Εκσιέλ [2/5]

Ρεαλιστικό σε μορφή δράμα γυναικείας φιλίας με όχι τόσο ρεαλιστικό στις στροφές του περιεχόμενο. Πολυβραβευμένο πάντως, μεταξύ άλλων στο Σάντανς, το Γκέτεμποργκ και με διάκριση του Βραβείου Κοινού στις πρόσφατες Νύχτες Πρεμιέρας.

Στο διεθνές αεροδρόμιο Κεφλαβίκ της Ισλανδίας, οι τύχες δύο καταπονημένων από τη ζωή γυναικών θα διασταυρωθούν.

Η Λάρα, ανύπαντρη μητέρα που παλεύει με τα χρέη, την τοξικομανία και τις ευθύνες του ανήλικου γιού της, μόλις βρήκε δουλειά στον έλεγχο διαβατηρίων του αερολιμένα και ασκείται στις λεπτομέρειες δίπλα στον έμπειρο συνάδελφό της.

Η Αντζα, πρόσφυγας από τη Γουινέα-Μπισσάου, ετοιμάζεται να ταξιδέψει παράνομα στον Καναδά παριστάνοντας τη Γαλλίδα υπήκοο, παρέα με μια συμπατριώτισσά της κι ένα κοριτσάκι.

Οταν η Λάρα υποδεικνύει το πλαστό διαβατήριο της Αντζα, εκείνη καταλήγει στα ανακριτικά γραφεία κι από εκεί σε ένα κέντρο προσφύγων. Κι ενώ η Άντζα περιμένει το απρόσωπο σύστημα να αποφασίσει για το μέλλον της, η Λάρα, υποχρεωμένη σε έξωση, ξεκινά τη δική της «προσφυγιά» στους δρόμους του Κελφαβίκ, έχοντας κάνει το αμάξι της κατάλυμα για την ίδια, τον γιο της και τη νεοαποκτηθείσα γάτα τους…

Το τετράποδο θα γίνει αιτία να ξαναβρεθούν οι δυο γυναίκες μετά από ένα τυχαίο περιστατικό όχι απόλυτα πειστικό. Όμως οι συμπτώσεις δε σταματούν εδώ. Αντιθέτως πυκνώνουν όσο προχωρά η δράση, παρέα με τους εύκολους ελιγμούς ενός σεναρίου που σπάνια «ανασαίνει κανονικά» στην προσπάθειά του να επικυρώσει τα προφανή μέχρι το ολότελα αναμενόμενο φινάλε.

Πολύ κρίμα που τούτο το δράμα αποτυγχάνει να πείσει στο εντελώς πρώτο επίπεδο της αφήγησης. Γιατί και τα θέματα που πραγματεύεται –από τη μητρότητα ενάντια στην απειλή της κοινωνικής πρόνοιας και τους ισοπεδωτικούς νόμους για το προσφυγικό μέχρι την τριτοκοσμική καταδίκη της ομοφυλοφιλίας- είναι σοβαρά και επίκαιρα, και ο ρεαλισμός της λιτός και ανεπίδεκτος περιττών συναισθηματισμών, και οι πρωταγωνιστικές ερμηνείες που εμψυχώνουν τα παραπάνω αποτελεσματικές.

Δεν αρκούν όμως να δικαιώσουν μια πλοκή που εκβιάζει την τυχαιότητα και την απλώνει παντού, συχνά σε βάρος των υπό σκιαγράφηση χαρακτήρων, για να υπογραμμίσει τις προθέσεις του σεναρίου. Οσο τίμιες και να’ ναι αυτές, όσο υμνητικές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εδώ, σε αυτό τον εκβιασμό, διαφαίνεται η μακρά στις σύντομες ιστορίες προϋπηρεσία της πολυβραβευμένης μικρομηκά Ισόλντ Ιγκαντότιρ, η οποία υπερεκτίμησε προφανώς τις δυνατότητες και τη φαντασία της χωρίς ακόμη να είναι έτοιμη για το άλμα στα 100 λεπτά.

http://flix.gr/

Μια Ισλανδή ελεγκτής διαβατηρίων και μια πρόσφυγας από τη Γουινέα-Μπισάου, που εισήλθε παράνομα στη χώρα, συνάπτουν μια απροσδόκητη συμμαχία όταν οι συγκυρίες ενώνουν μοιραία τις ζωές τους.

ΤΑΣΟΣ ΜΕΛΕΜΕΝΙΔΗΣ 22.11.2018 [2/5]

Με όχημα μια σειρά συμπτώσεων που όσο εύκολα μπορούν να περιγραφούν ως παιχνίδι της μοίρας άλλο τόσο μοιάζουν με παραδείγματα σεναριακής τεμπελιάς, μια μικρή ταινία από την Ισλανδία λειτουργεί με κυριότερη αρετή την εικόνα της Ευρώπης (και κατ’ επέκταση του δυτικού κόσμου), όπως την περιγράφει. Θυμίζοντας το ανθρωποκεντρικό σινεμά των Νταρντέν, βγάζει οτιδήποτε ειδυλλιακό από το κάδρο και κρατά μουντά τοπία, αποθήκες και ανοιχτούς χώρους που μοιάζουν με κλειστές φυλακές, βάζοντας στο επίκεντρο δύο γυναίκες που, αν και βάσει του νόμου βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικά σημεία, έχουν κάτι κοινό να διηγηθούν: την καθημερινή μάχη για επιβίωση που γίνεται όλο και σκληρότερη, είτε θεωρείσαι νόμιμος είτε παράνομος, και τις υπερβάσεις που απαιτούνται για τη διευκόλυνση καταστάσεων, όταν οι θεσμικοί παράγοντες γίνονται απλοί παρατηρητές. Στο πλαίσιο αυτό το φιλμ είναι εύστοχο, αν και προσπαθεί με το ζόρι να καλύψει περισσότερα από ένα σημαντικά ζητήματα της εποχής, κυρίως για να μοιάζει επίκαιρο.

Πηγή: http://www.lifo.gr

του Νίκου Παλάτου [1,5/5]

Ανύπανδρη μητέρα, που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, βλέπει ως μοναδική σανίδα σωτηρίας την πρόσληψή της ως εκπαιδευόμενης ελέγκτριας διαβατηρίων σε αεροδρόμιο της Ισλανδίας. Στο πλαίσιο των νέων της καθηκόντων επισημαίνει Αφρικανή γυναίκα που προσπαθεί να ταξιδέψει παράνομα στον Καναδά, με αποτέλεσμα τη σύλληψή της. Αυτό που μοιάζει σαν ένα τυπικό καθημερινό γεγονός λειτουργεί ως αφετηρία μιας απρόσμενης σχέσης.

Η Λάρα είναι μια ταλαιπωρημένη και ελαφρώς ξεροκέφαλη γυναίκα. Ζει στα όρια της φτώχειας, στηριζόμενη στο κοινωνικό επίδομα που δεν της φτάνει ούτε για τα πιο βασικά, αρνούμενη την οποιαδήποτε βοήθεια από τους γύρω της. Μεγαλώνει μόνη της ένα μικρό αγόρι, το οποίο προσπαθεί να κρατά ευτυχισμένο κάνοντάς του μικρές χάρες, όπως είναι η απόκτηση ενός γάτου για να του κάνει παρέα. Σποραδικά μαθαίνουμε πως δεν είχε πάντα την επιμέλεια του παιδιού της, ότι η μητέρα της που κατά καιρούς τη βοηθούσε μένει πια μόνιμα στη Νορβηγία, πως έχει πρόσφατα απεξαρτηθεί από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών, ενώ διατηρεί περιστασιακή ερωτική σχέση με τη μαμά ενός συμμαθητή του γιου της. Η αδυναμία πληρωμής του ενοικίου της την αναγκάζει να μετατρέψει σε σπίτι το αυτοκίνητό της, πλάθοντας ταυτόχρονα φανταστικές ιστορίες με τις οποίες προσπαθεί να δικαιολογήσει την εξέλιξη αυτή στο παιδί. Η πρόσληψή της για δοκιμαστική περίοδο ως ελέγκτρια διαβατηρίων στο διεθνές αεροδρόμιο του Κέφλαβικ αποτελεί το μοναδικό αισιόδοξο νέο στη ζωή της.

Η Άτζα κατάγεται από τη Γουινέα-Μπισάου της Δυτικής Αφρικής και μέσω Ισλανδίας επιθυμεί να μεταναστεύσει στον Καναδά, ταξιδεύοντας μαζί με την αδελφή της και την κόρη της. Στον σχετικό έλεγχο, όμως, το πλαστό της διαβατήριο πέφτει στην αντίληψη της Λάρα, η οποία αναφέρει το γεγονός στον προϊστάμενό της. Είναι μια κίνηση που περισσότερο προκύπτει από την ανάγκη της να εδραιώσει τη θέση εργασίας της, με την άμεση συνειδητοποίηση των επιπτώσεων που αυτή θα έχει στην άτυχη Άτζα, να φαίνεται πως την κάνει να μετανιώνει για την πράξη της. Η παράτυπη μετανάστρια στέλνεται σε κέντρο κράτησης προσφύγων ώστε να ξεκινήσει η διαδικασία απέλασής της, με τη Λάρα να συνεχίζει την τυπική όσο και «μαύρη» καθημερινότητά της και τον θεατή να αναμένει τον τρόπο με τον οποίο οι δρόμοι των δυο τους θα ξανασμίξουν.

Στο ντεμπούτο της σε μεγάλου μήκους ταινία, η σκηνοθέτις και σεναριογράφος Ίζολντ Ουγκαντότιρ επιλέγει να αφηγηθεί μια «ανθρώπινη ιστορία», από εκείνες που είναι φτιαγμένες για να συγκινήσουν και να προβληματίσουν, ξεχνώντας όμως τον άκρως απαραίτητο (για τέτοιου είδους δράμα) πιστευτό ρεαλισμό. Από τη στιγμή της εκ νέου συνάντησης των δύο γυναικών, χάρη σε σύμπτωση που έχει να κάνει με τον νεοαποκτηθέντα γάτο της οικογένειας, το σενάριο βρίθει γεγονότων που μόνο ως αδιανόητα μπορούν να χαρακτηριστούν. Η ευκολία με την οποία η Άτζα προσφέρει στέγη στη Λάρα, στο δωμάτιο όπου προσωρινά κρατείται, είναι μάλλον απίθανη όσο χαλαρές κι αν μοιάζουν οι συνθήκες στο σχετικό ισλανδικό κτηριακό συγκρότημα διαβίωσης. Το επεισόδιο με την εύρεση μικροποσότητας ναρκωτικών είναι επιεικώς απαράδεκτο, με την ένθεν και ένθεν φιλευσπλαχνία να φλερτάρει έντονα με την αφέλεια. Το (αόρατο) λεσβιακό υπόβαθρο, που στέκει εν μέρει ως αιτιολογία πολλών από όσα διαδραματίζονται, δημιουργεί συγκαταβατικά μειδιάματα, το δε λυτρωτικό φινάλε, που φωνάζει από πολύ νωρίς όχι μόνον πως έρχεται αλλά και πώς ακριβώς θα έρθει, σε μια αντίστοιχη χολιγουντιανή ταινία θα σκορπούσε πολλά χαμόγελα με την αναληθοφάνειά του.

Η ένοχη συνείδηση της Λάρα έρχεται σε αντιπαραβολή με την αγνή καλοσύνη της Άτζα, καθώς η πορεία της σχέσης τους βουτάει στα κινηματογραφικά νερά ενός Κεν Λόουτς ή και των αδελφών Νταρντέν. Μπορείτε να με συμπεριλάβετε στους φανατικούς φίλους του πρώτου και στους δεκτικούς απέναντι στους δεύτερους (αναφέρω το τελευταίο με κίνδυνο ο Ηλίας Φραγκούλης να μου κόψει το κεφάλι!), εδώ όμως η Ουγκαντότιρ θυμίζει σχεδόν αποκλειστικά τον μελοδραματικό διδακτισμό αμφοτέρων. Η ανύπαντρη μάνα με τα χίλια μύρια προβλήματα έρχεται σε απόλυτη αντιστοιχία με αυτήν του «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» (2016), με την οποία μάλιστα μοιράζεται μια ανάλογου ύφους σκηνή σε supermarket, αποζητώντας τον οίκτο του θεατή. Ο αθώος μικρός γιος της (τα ανήλικα αποτελούν σήμα κατατεθέν των Βέλγων auteurs…) αναγκάζεται να περνά μια τόσο δύσκολη ενηλικίωση χωρίς εκ των πραγμάτων να μπορεί να κάνει κάτι για ν’ αλλάξει τα πράγματα. Το δε ανιδιοτελές μεγαλείο της φτωχής Άτζα στέκει μεν ως μικρή αχτίδα φωτός ενός άδικου κόσμου, στηρίζεται όμως σε τόσο σαθρά σεναριακά θεμέλια, που στην τελική κάνουν την καλοσύνη της να μοιάζει επίπλαστη.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
Melo art-house που καταπιάνεται με θέματα τα οποία κυριαρχούν τόσο στην ντόπια, όσο και στην ευρωπαϊκή καθημερινότητα (ανεργία, φτώχεια, προσφυγικό). Από αυτή την άποψη ενδιαφέρει ως σύλληψη, πάσχει όμως πολύ σοβαρά στην εκτέλεση. Μόνο για τους φεστιβαλικά περπατημένους και για τους πολύ πιστούς φίλους των σκηνοθετών που αναφέρονται στο κείμενο, οι οποίοι θα θελήσουν να τσεκάρουν μία εκ των πιθανών συνεχιστών του έργου τους.

http://freecinema.gr/

Συντάκτης: Λήδα Γαλανού

Ανάσα ελευθερίας ★★½☆☆☆

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Ισλανδής σκηνοθέτριας είναι ένα κοινωνικό δράμα για τη γυναικεία ομόνοια και για το προσφυγικό, που φέρνει, έστω με υπερβολικές επιλογές, ψυχική ανάταση και που τιμήθηκε με Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Σάντανς και Βραβείο Κοινού στις Νύχτες Πρεμιέρας.

Η Λάρα είναι μια άνεργη ανύπαντρη μητέρα, που γίνεται δεκτή δοκιμαστικά ως ελεγκτής διαβατηρίων στο αεροδρόμιο: η πρώτη ταξιδιώτισσα που η Λάρα θα διαπιστώσει ότι έχει παράνομα έγγραφα είναι η Ατζα, που έχει διωχθεί από τη Γουινέα-Μπισάου κι ελπίζει σε μια καλύτερη ζωή στον Καναδά.

Οι δυο γυναίκες θα αποκτήσουν έναν εύθραυστο δεσμό, συνειδητοποιώντας πως όσα τις ενώνουν είναι περισσότερα απ’ όσα τις χωρίζουν. Μια γραμμική αφήγηση, μια ατμοσφαιρική, ψυχρή φωτογραφία χτίζουν ένα συγκινητικό κι αισιόδοξο ανθρώπινο δράμα, που στηρίζεται μεν σε μια σειρά υπερβολών και συμπτώσεων, αλλά έχει την καρδιά του στο σωστό σημείο και, επιπλέον, μια διακριτικά δυνατή ερμηνεία από την Μπαμπετίντα Σάτζο.

https://www.efsyn.gr/

SEMINARIO KINHMATOGRAFOY PATRAS 001

στην τελική ευθεία βρισκόμαστε για την έναρξη του Σεμιναρίου Θεωρίας και Πρακτικής Κινηματογράφου ή Ιστορίας και Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου για την Πάτρα. Έναρξη Νοέμβριος 2018.

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου (Ι), Φθινόπωρο 2018- Εισαγωγή στην Τέχνη του Κινηματογράφου
Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου 2018 σε 11 Μαθήματα

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: