Μπερνάρντο Μπερτολούτσι: Τέλος του αιώνα, τέλος του κινηματογράφου; | Κείμενο του 1996

Ήρθε το τέλος του κινηματογράφου; Ο πειρασμός να προαναγγείλουμε το τέλος του κινη­ματογράφου είναι μεγάλος, αλλά πρέπει να αντισταθούμε. Ο κινηματογράφος δεν πεθαίνει· μόνο που έχει παρασυρθεί σε μια μεγάλη περιπέτεια, έχει εμπλακεί σε μια μεγάλη διαδικα­σία μεταβολής, την πιο ριζική στη διάρκεια της σύντομης ιστορίας του.

Ο κινηματογράφος γνωρίζει έναν μόνο χρονικά προσδιορισμό: το παρόν. Η κάμερα φιλμά­ρει πάντα την πραγματικότητα στο παρόν, και η πράξη της κινηματογράφησης, από τους Lumiere ώς τον Cecil De Mille και τον Spielberg, έχει χαρακτήρα εντελώς ντοκιμαντερίστικο. Γι’ αυτόν το λόγο εμείς πιστεύαμε πάντα ότι με τις τανίες μας αιχμαλωτίζαμε την πραγματικότητα. Τώρα αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι είναι το ίδιο το παρόν που αιχμαλωτίζει τις ταινίες μας.
Όπως το είχε διαισθανθεί ο Pasolini, ο κινηματογράφος είναι η γλώσσα με την οποία εκ­φράζεται η πραγματικότητα. Ή μήπως αυτό συνέβαινε μέχρι χτες; Σήμερα, ποιος μπορεί να αρνηθεί όχι η πραγματικότητα έχει διαλέξει την τηλεόραση για να διηγηθεί τον εαυτό της; Είναι ένα αγκάλιασμα ολοκληρωτικό και μοιραίο, που έρχεται σε αντίφαση με τους κανό­νες που ρυθμίζουν τη διαφορά ώρας από τόπο σε τόπο. Αρκεί να σηκωθείς στις πέντε το πρωί για να ζήσεις, την ίδια στιγμή που συμβαίνει, τη νίκη του Daimon Hill, παγκόσμιου πρω­ταθλητή της φόρμουλα 1, στην Ιαπωνία, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Από την άλλη πλευρά, είναι συγκινητικό χο πώς ο κινηματογράφος αγωνίζεται να επιβιώ­σει μέσα από την εξαίσια τέχνη πέρσικης μινιατούρας του Κιαροστάμι ή μέσα από την παλινόρθωση του αμερικάνικου κιτς στον κόσμο αίματος και πλαστικού που χαρακτηρίζει τον Tarantino, ή, ακόμα, μέσα από την εσωτερική έκρηξη του γυναικείου πλανήτη στις κινή­σεις της κάμερας της Jane Campion, για να αναφέρω μόνο μερικά παραδείγματα τελείως διαφορετικά μεταξύ τους.
Το ένστικτό μου με προτρέπει να αποδεχθώ αυτή τη μεταβολή του κινηματογράφου, παρ’ όλο που δεν κατάφερα ακόμα να την καταλάβω, να αφεθώ να με συνεπάρει όπως άφησα πά­ντα την πραγματικότητα να με συνεπάρει, να ρίξω την καλωδιακή τηλεόραση κατευθείαν στη φλέβα μου: η αίσθηση στο σώμα μου, που είναι corpus κινηματογραφικό και όχι τηλε­οπτικό, είναι άμεση, βίαιη, οι δε συνέπειες απρόβλεπτες, αλλά δεν βλέπω κανένα άλλο δυνατό μέλλον για μένα..
Προς το παρόν, ας παρηγορηθούμε με τις ρετροσπεκτίβες…

Bernardo Bertolucci

Λος Άντζελες, 16 Οκτ. 1996

Πάτρα : Σεμινάριο Ιστορίας και Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου ή Σεμινάριο Θεωρίας και Πρακτικής Κινηματογράφου “Κάντο όπως ο Μπέργκμαν”

Πάτρα: Προβολή της ταινίας «Κομφορμίστας» (1969) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι στον Πολυχώρο Πολιτισμού «Μηχανουργείο» το Σάββατο 8.12.2018 στις 15.00, με ελεύθερη είσοδο ανάλυση και συζήτηση, στο πλαίσιο της Παρουσίασης του «Σεμιναρίου Ιστορίας και Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου Κάντο όπως ο Μπέργκμαν».

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου (Ι) – Εισαγωγή στην Τέχνη του Κινηματογράφου
Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου 2018 σε 11 Μαθήματα

kanto opos o bergman patra

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: