Οι συντάκτες του Σινεμά προτείνουν 5 ταινίες για τη νύχτα των Χριστουγέννων

Φέτος το βράδυ των Χριστουγέννων απολαύστε μία ταινία στο σπίτι. Εμείς σας προτείνουμε πέντε κατάλληλες ταινίες και ελπίζουμε να τις «ξετυλίξετε» ως ένα κινηματογραφικό δώρο. Καλά Χριστούγεννα!

05. Οι Δουβλινέζοι (The Dead, 1987)

του Τζον Χιούστον

Στο Δουβλίνο του 1904, τη χιονισμένη νύχτα των Θεοφανείων, το φιλόξενο σπίτι δυο ηλικιωμένων αδελφών προσφέρει ζεστασιά και θαλπωρή στους συγγενείς και φίλους που το επισκέπτονται. Η ατμόσφαιρα είναι νοσταλγική, γλυκιά και γεμάτη αγάπη. Όταν όμως τα πιάτα και τα ποτήρια αδειάσουν, οι χαρούμενες φωνές και τα τραγούδια σιγήσουν και οι τελευταίες αγκαλιές δοθούν, η ανάμνηση ενός αγαπημένου προσώπου από το παρελθόν, που δεν βρίσκεται πια στη ζωή, θα ρίξει μελαγχολική αυλαία στη νύχτα. Γιατί θα έρθει να υπενθυμίσει ότι ο θάνατος, έστω και προσωρινά απών, θα απλώνει πάντοτε τη σκιά του στις ζωές και τις τύχες των ανθρώπων.

Κάθε βράδυ Χριστουγέννων, εδώ και αρκετά χρόνια, η τελετουργία παραμένει ίδια: παρακολουθώ τους «Δουβλινέζους» του Τζον Χιούστον, αυτή την υπέροχη τελευταία του ταινία, και συμμετέχω ξανά από την αρχή στον γενναιόδωρο εορτασμό των γηραιών δεσποινίδων Μόρκαν. Αμέσως μετά διαβάζω για μια ακόμη φορά το διήγημα του Τζέιμς Τζόις στο οποίο βασίζονται. Και μόλις φτάσω στις τελευταίες γραμμές, καμιά φορά κοιτάζω ανεπαίσθητα έξω από το παράθυρο, προσπαθώντας να φανταστώ «το χιόνι να πέφτει ανάλαφρα πάνω στο σύμπαν, να πέφτει ανάλαφρα σαν ερχομός του οριστικού τέλους πάνω σε όλους τους ζωντανούς και τους νεκρούς». Όσα χρόνια και να περάσουν, αυτές οι γραμμές θα με στοιχειώνουν, είτε τις διαβάσω από τον Τζόις είτε τις ακούσω να μνημονεύονται από τον Χιούστον. Λουκάς Κατσίκας

Catch Me If You Can +

04. «Πιάσε με αν Μπορείς» (Catch Me If You Can, 2002)

του Στίβεν Σπίλμπεργκ

Ξεκινάει με το εμπνευσμένο, παιχνιδιάρικο θέμα του Τζον Γουίλιαμς. Κρατά σχεδόν σε όλο το έργο ένα ύφος ελαφρύ, μια σπιλμπεργκική διασκεδαστικότητα άλλης τάξης, φωτισμένη στην φλουταρισμένα γυαλιστερή όψη του φωτογράφου Καμίνσκι, την παιδικότητα του Ντι Κάπριο και την αψεγάδιαστη αίσθηση του τραγικωμικού που ο Τομ Χανκς αναγάγει σε τέχνη.

Κι όμως. Το ύφος είναι αυτό που δίνει ο σκηνοθέτης στον πολύ κόσμο ούτως ώστε, όσο πιο μεγάλος είναι, να αφήσει τον τόνο, που είναι αυτό που θέλει να πει σ’ όσους ακούνε αλλιώτικα τα έργα, και να κάνει παιχνίδι. Κι ο Σπίλμπεργκ εδώ είναι σε μια από τις άφταστες στιγμές του. Το «παιδί» του έχει δύο πατεράδες, ο ένας ηττάται εμπρός του κι ο άλλος το καταδιώκει. Αναζητά την για πάντα χαμένη θαλπωρή του πρώτου για να καταλήξει στην κερδισμένη εκτίμηση του δεύτερου. Κι όλη η μεσολαβούσα μελαγχολία ανταυγάζει μέσα από το κάποτε ιμπρεσιονιστικό φως των εικόνων, από τους υποφωτισμούς αδειανών γραφείων κι έρημων ξενοδοχειακών δωματίων. Και πάντα είναι Χριστούγεννα. Και ποτέ οι δύο πρωταγωνιστές, ο διώκτης κι ο διωκόμενος, δεν έχουν αλλού να πουν μια ευχή παρά ο ένας στον άλλον. Ηλίας Δημόπουλος

Die Hard, 1988

03. «Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει» (Die Hard, 1988)

του Τζον ΜακΤίρναν

Μια χαρά τα «Μια Υπέροχη Ζωή», «Μόνος το Σπίτι» ή ακόμα και τα «Γκρέμλινς», όμως έχει άλλη γλύκα να βάλεις να ξαναδείς μέρες που ‘ναι το (πρώτο, εννοείται) «Die Hard», δίπλα στο τζάκι, με κουβέρτες, ζεστό κρασί και σπιτικό ποπ κορν. Μόνο και μόνο για να καμαρώσεις εκ νέου τον Μπρους Γουίλις στον ρόλο της καριέρας του και έναν από τους πιο κουλ μπάτσους στην ιστορία του σινεμά, να μπλέκει χριστουγεννιάτικα με έναν από τους πιο γαμάτους κακούς που είδαμε ποτέ, τον Χανς Γκρούμπερ που τον ερμήνευσε αυτή η θεότητα ο Άλαν Ρίκμαν στην παρθενική του εμφάνιση στο σινεμά, παρακαλώ. Κι αν το Λος Άντζελες δεν είναι ακριβώς η ιδανική πόλη για να θυμίσει Χριστούγεννα, είναι καιρός να πούμε στο σημείο αυτό πως η ταινία εκτυλίσσεται στην καρδιά των γιορτών, o πυργος Νακατόμι περνάει μια χαρά για ένα πανύψηλο έλατο από μπετό και γυαλί, ενώ η περίφημη καουμπόικη ατάκα του Τζον ΜακΚλέιν «yippee ki-yay» ακούγεται καλύτερα από όλα τα κάλαντα του κόσμου.

Και μη σας κάνει εντύπωση ότι υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που πιστεύουν ότι το «Die Hard» του ΜακΤίρναν είναι, εκτός από μία εκπληκτική περιπέτεια που βλέπεται άνετα ξανά και ξανά, μία από τις καλύτερες χριστουγεννιάτικες ταινίες όλων των εποχών. Μόνο που ο αγιοβασίλης μας εδώ έχει λίγο πειραγμένη αίσθηση του χιούμορ, όπως μαρτυρά και το πακέτο «καλωσορίσματος» που στέλνει στον Γκρούμπερ και την παρέα του, συνοδευόμενο απ’ τη ματωμένη χειρόγραφη αφιέρωση «Now I have a machine gun. Ho-ho-ho». Νεκτάριος Σάκκας

02. «Χριστουγεννιατικος Εφιάλτης» (The Nightmare Before Christmas, 1993)

του Χένρι Σέλικ

Η ιστορία του βαριεστημένου Βασιλιά Τζακ Σκέλινγκτον της Πόλης του Χάλογουιν, που αποζητά μία αλλαγή στη ρουτίνα του και απαγάγει τον Άι Βασίλη (το όνομά του παραφράζεται εξαιρετικά ως Sandy Claws – Άι Τονύχης) είναι ένα απίστευτα διασκεδαστικό και ταυτόχρονα βαθιά συγκινητικό παραμύθι που λειτουργεί ιδανικά ως προβολή για τις δυο αντίρροπες γιορτές Χάλογουιν και Χριστουγέννων. Αγγίζοντας θέματα ταυτότητας, με την ίδια χάρη που εξυμνεί τη διαφορετικότητα και ορίζει το πεδίο όπου όλοι δικαιούνται να είναι απενοχοποιημένα ο εαυτός τους, ο «Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης» έγινε άμεσα πολιτιστική αναφορά γιατί πρότεινε ταυτόχρονα ένα «άλλο» animation λίγα χρόνια πριν αναλάβει το ρόλο η Pixar.

Ένα κινηματογραφικο όνειρο, αυτός ο «Εφιάλτης» μπολιάζει το σκότος με χρώμα, ερωτευμένους αραχνοειδείς σκελετούς με καταθλιπτικές, πάνινες κούκλες, στέλνει λίγο χιόνι στο μαύρο τοπίο του Χάλογουιν και έχει τον Ντάνι Έλφμαν να υπογράφει ένα από τα καλύτερα score και τραγούδια της καριέρας του συνδυάζοντας γκόθικ ρομαντισμό με μακάβριο χιούμορ. Σε πλήρη συνάφεια με τους απόκληρους ήρωες της φιλμογραφίας του εμπνευστή του, Τιμ Μπέρτον, ο Τζακ θρηνολογεί τραγουδώντας και διεκδικεί μία θέση «προσαρμογής» σε κάτι οικουμενικό, όπως οι γιορτές. Η δραματική (όσο και κυριολεκτική με το έλκυθρο) πτώση, θα τον επανεφέρει σε μία πραγματικότητα που είναι ξεχωριστή και μέσα από τους κενούς οφθαλμικούς κόγχους του θα «δει» την αλήθεια και μαζί τον έρωτα.

Ταινία-σύμβολο που φιλτράρει κάθε μπανάλ χαρωπή ιδιοσυγκρασία, φέτος συμπληρώνει 25 χρόνια από την κυκλοφορία της. Σε λίγες μέρες, λοιπόν, έχετε την καταλληλότερη ευκαιρία να καθήσετε αναπαυτικά και να απολαύσετε αυτόν τον φιλμικό Φρανκενστάιν που κόβει και ράβει κινηματογραφικά είδη, τρόμο και ρομάντσο, ζωή και θάνατο, σε ένα μεταλλαγμένο μα τόσο φυσικό, διαχρονικό παραμύθι. Τέλος προκαταλήψεων καλό. Όλα καλά. Πάνος Γκένας

Metropolitan (1990)

01. «Metropolitan» (1990)

του Γουίτ Στίλμαν

Αθώα, δειλά και άβγαλτα πλάσματα, προστατευμένα από τις περιουσίες των γονιών τους και τα ψηλά κτίρια της Νέας Υόρκης, ξεκινούν τις διακοπές των Χριστουγέννων με διπλό σκοπό. Οι μεν άνδρες να πρωταγωνιστήσουν στα πάρτι και να συνοδεύσουν ευγενικά τις όμορφες φίλες τους και οι τελευταίες να μπουν σε μια τεχνητή βιτρίνα, ως τα νέα πρόσωπα της debutante season, σαν τη νέα τροφή της αδηφάγου καλής κοινωνίας της πόλης, στην οποία μόλις εισέρχονται.

Ο Γουίτ Στίλμαν έφτιαξε μια ιστορία για έναν κόσμο που μπορεί να μην υπήρξε ποτέ ή αν ήταν υπαρκτός τον παρουσίασε σχεδόν ιδεαλιστικά, όπως ξανάκανε κι άλλες φορές στην καριέρα του. Οι ήρωές του κάτω από το δέντρο ερωτεύονται, πληγώνονται, διαφωνούν για την επιτυχία του Φουριέρ, τα βάζουν με τον Μπουνιουέλ και μιλούν σαν πειραματόζωα ενός μεγάλου πρότζεκτ που έχει ως σκοπό να επιλεχθούν αυτοί που θα κουβαλήσουν τη χώρα τα επόμενα χρόνια. Ανάμεσα σε θρησκευτικούς ύμνους, πάρτι, σαμπάνιες, παραμύθια και στριπ πόκερ η ταινία του μοιάζει εκτός κάθε εποχής, σχεδόν νοσταλγική όποτε και αν την έβλεπες, με τους κοφτερούς διαλόγους και τη μουσική του Μαρκ Σουόζο να συντροφεύουν τον γράφοντα σαν μια ζεστή χειμωνιάτικη, χριστουγεννιάτικη αγκαλιά. Τάσος Μελεμενίδης

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2019

ROMA 2018 του Αλφόνσο Κουαρόν η καλύτερη ταινία του 2018 , από τις συγκλονιστικότερες του 21ου αιώνα | του Γιάννη Καραμπίτσου

Ρόμα (2018) του Αλφόνσο Κουαρόν | αναλυτική παρουσίαση, trailer, η γνώμη των κριτικών

Πάτρα : Σεμινάριο Ιστορίας και Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου “Κάντο όπως ο Μπέργκμαν”

Σύντομα θα ανακοινωθούν τα υπόλοιπα Σεμινάρια Κινηματογράφου του Σχολείου του Σινεμά της Αθήνας για το Έτος 2019.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: