Συνέντευξη του Βιμ Βέντερς για το Παρίσι, Τέξας (1984): Η πρώτη μου ερωτική ταινία

Συνέντευξη Βιμ Βέντερς για το Παρίσι, Τέξας (1984)

Το Παρίσι, Τέξας δίνει την αίσθηση ότι είναι μια πιο αφηγηματι­κή ταινία σε σχέση με τις προηγούμενές σας.

Ναι, είναι αλήθεια. Πρόκειται για μια πολύ απλή ιστορία, που την αφηγούμαστε άμεσα. Ο Τράβις, ο ήρωάς μου, έχει έναν συγκε­κριμένο, πολύ δυνατό και μοναδικό πόθο, που τον κινεί. Κι έτσι για μια φορά η ιστορία δεν χάνεται ποτέ.

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας, Ιστορίας Κινηματογράφου και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ στο Σχολείο του Σινεμά για το έτος 2019: Παρουσίαση-Ανοιχτό Μάθημα την Κυριακή 27.1.2019 στις 16.00

Παρίσι, Τέξας (1984), Η μυθική, δαιμόνια Αμερική του Sam Shepard || του Πάνου Μανασσή

Παρίσι-Τέξας Wim Wenders Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ του Αχιλλέα Κυριακίδη

Παρίσι, Τέξας (1984) του Βιμ Βέντερς | κριτικές-γράφτηκε για την ταινία

wim wenders paris texas

Συνήθως οι ήρωές σας δείχνουν μια αδυναμία να πάνε μέχρι το τέλος της ιστορίας τους. Αυτή η αδυναμία εδώ εξαφανίζεται. Οριακά, δε θα πρέπει καν να μιλάμε για ιστορία. Ή τουλάχιστον, η ιστορία δεν είναι η ίντριγκα. Μπορούμε να μιλήσουμε για έναν πόθο στην αρχή της ταινίας κι ότι εγώ αφηγούμαι τι συμβαίνει σ’ αυτόν. Οι ήρωες δεν υποτάσσονται στην ιστορία, ούτε προσαρ­μόζονται σε κάποια δομή· οι ήρωες είναι η ταινία και η αφήγηση είναι ο δρόμος της πορείας τους.

Έτσι για πρώτη φορά δε μπορούμε να μιλήσουμε για περιπλάνη­ση. Γιατί οι ήρωες αν και μετακινούνται πολύ, έχουν κάποιο στό­χο, προορισμό.

Εδώ είναι όλη η διαφορά. Γνωρίζουν που θα πάνε. Δεν ταξιδεύ­ουν για να μην είναι σπίτι τους, αντίθετα ταξιδεύουν για να βρε­θούν σπίτι τους.

Κι είναι το παιδί που την πιο κρίσιμη στιγμή αποφασίζει ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσουν.

Νιώθει τους δισταγμούς του Τράβις και τον ωθεί. Ο Τρόβις φοβάται λιγάκι και το παιδί τον κατευθύνει.

Ο χαρακτήρας του παιδιού θυμίζει αυτόματα την Αλίκη στις πόλεις. Είναι ο μόνος ήρωας που δείχνει να έχει διαύγεια και να είναι ανοιχτός στις νέες καταστάσεις. Η εικόνα που δίνεται του παιδιού αρνείται την αφέλεια και περικλείει την αλλαγή.

Αν θα μιλούσα για την «εικόνα που έχω για το παιδί», αυτή θα ήταν το αντίθετο απ’ ότι περιμένω από ένα παιδί. Αυτό που ενδεχομέ­νως μπορούμε να περιμένουμε από ένα παιδί, είναι ότι δεν έχουν χάσει: το βλέμμα τους, την ικανότητά τους να κοιτούν τον κόσμο χωρίς να έχουν αναγκαστικά μια άποψη και κρίση. Ο τρόπος που κοιτούν τον κόσμο αποτελεί μια ευλογία για έναν σκηνοθέτη, κι αυτό είναι που περιμένω από ένα παιδί, αυτό το άνοιγμα.

Την εποχή της Κατάστασης των πραγμάτων, δηλώσατε ότι κου­ραστήκατε από τις ταινίες που εμπνέονται περισσότερο από τον κινηματογράφο παρά από τη ζωή. Το Παρίσι, Τέξας απαντά σε αυτό το συναίσθημα;

Ναι, δεν είναι μια ταινία πάνω στο σινεμά, μια ταινία αναφοράς, όπως οι τελευταίες ταινίες μου. Μετά την Κατάσταση των πραγ­μάτων δεν είχα πολλές επιλογές: ή θα έπρεπε να εγκαταλείψω το επάγγελμά μου ή θα ανακάλυπτα (ξανά) κάτι νέο που θα το έκανα με χαρά και πεποίθηση. Κι είχα την τύχη να το βρω.

Εν μέρει χάρης στη συνάντησή σας με τον Sam Shepard;

Ναι, είναι αλήθεια, οφείλω πολλά στον Sam Shepard. Αρχικά δεν υπήρχε τίποτα, ούτε κάποιο μυθιστόρημα, ούτε μια καθορισμένη ιστορία, παρά μόνο η επιθυμία να δουλέψουμε μαζί. Με γνώριζε λιγάκι από τις ταινίες μου, εγώ από τα θεατρικά του. Αρχίσαμε να αφηγούμαστε ιστορίες, ώστε να βρούμε αυτή που θα μας ενδιέ- φερε, που θα ήταν κοινή και στους δύο. Πολύ γρήγορα φτάσαμε στην εικόνα της ερήμου κι αυτού του ανθρώπου που εμφανίζεται λες κι έπεσε από τον ουρανό, τον οποίο όλοι είχαν χαμένο, πεθα­μένο, αλλά βρίσκεται σε κατάσταση κατατονίας, πάσχοντας από αμνησία.

Η ταινία έχει δυο βλέμματα, ένα αμερικανικό του Sam Shepard κι ένα ευρωπαϊκό του Wim Wenders.

Αναμφίβολα, μόνο που το βλέμμα του Sam είναι πολύ ειδικό, μοναδικό. Μιλάει κυρίως για τη Δύση. Πατρίδα του δεν είναι η Αμερική, αλλά η Δύση. Συνεχίζει να τον γοητεύει ότι αποτελεί σε αυτήν ένα μυθικό τόπο, ένα χώρο των πιονιέρων. Ο Sam είναι στ’ αλήθεια ένας ονειροπόλος.

Η Τζέιν εμφανίζεται πολύ αργά στην ταινία. Κάποια στιγμή νομί­ζεις ότι δε θα τη δούμε ποτέ…

Η Τζέιν δεν είναι μόνο ο μεγάλος πόθος του Τράβις και η δύναμη που τον ωθεί να συνεχίσει να ζει, να επανέλθει ατον πολιτισμό. Αποτέλεοε και για μένα το πιο μεγάλο άνοιγμα της ταινίας: την πεμίμενα κι εγώ να εμφανιστεί, όσο δεν περίμενα ποτέ κάτι στο σινεμά. Την περίμενα μαζί με τον Τράβις, με την ίδια αμφιβολία

και φόβο. Όταν εκείνος την ακολουθεί με το αυτοκίνητο, έχεις την αίσθηση ότι θα ένιωθε ανακούφιση αν ανακάλυπτε ότι δεν ήταν πραγματικά η Τζέιν κι εγώ συμμεριζόμουνα τα συναιοθή- ματά του. Δεν είχα κάνει ποτέ μέχρι τώρα μια ερωτική ταινία, δεν είχα ποτέ μου μπει στην εσωτερική σχέση ονάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα.

Η μουσική της ταινίας;

Τη δουλέψαμε από κοινού με τον Ry Cooder. Εκείνος συνέθετε τη μουσική, εγώ ήμουν παρών με την ταινία. Ο Ry έπαιξε τις συν­θέσεις μπροστά στην οθόνη, όπως παλιά οι μουσικοί του βωβού σινεμά.’Ηταν σα να γυρνούσαμε την ταινία για δεύτερη φορά, με την μουσική σύνθεση σε πλήρη σχέση με την εικόνα. Το αισθά­νεσαι αυτό. Για πρώτη φορά, επίσης, μπόρεσα να συνεργαστώ, να μπω στη μουσική. Διαδραματίζει εξίσου κεντρικό και σημα­ντικό ρόλο με τους χώρους και τους ήρωες.

Wim Wenders,

συνέντευξη στους Daniele Parra και Pascal Merigeau

seminaria kinimatografou 2019 parousiasi

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας, Ιστορίας Κινηματογράφου και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ στο Σχολείο του Σινεμά για το έτος 2019: Παρουσίαση-Ανοιχτό Μάθημα την Κυριακή 27.1.2019 στις 16.00

Σεμινάριο Ιστορίας του Κινηματογράφου 2019 – 10 Μαθήματα

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2019

Λος Ολβιδάδος (1950) του Λουίς Μπουνιουέλ: Ο κινηματογράφος της «σκληρότητας» του Andre Bazin

ROMA 2018 του Αλφόνσο Κουαρόν η καλύτερη ταινία του 2018 , από τις συγκλονιστικότερες του 21ου αιώνα | του Γιάννη Καραμπίτσου

Fritz Lang- Φριτς Λανγκ, η ύστατη και κορυφαία έκφραση του δημιουργού-καλλιτέχνη| του Μιχάλη Δημόπουλου

Φριτς Λανγκ, Ταξιδιώτης στην άκρη του χρόνου | του Νίκου Σαββάτη

Αναπαράσταση (1970) του Θόδωρου Αγγελόπουλου || Κριτική Ανάλυση με τίτλο «Το πρόσωπο της επιστροφής» του Γιάννη Μπακογιαννόπουλου

Αναπαράσταση (1970): Το αληθινό περιστατικό στο οποίο βασίστηκε | Υπόθεση Πάντου (1968)

Αφιέρωμα στον Θόδωρο Αγγελόπουλο στο κανάλι της Βουλής

seminaria kinimatografou 2019 parousiasi

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Συνέντευξη του Βιμ Βέντερς για το Παρίσι, Τέξας (1984): Η πρώτη μου ερωτική ταινία

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: