Sweet Movie & Τα Μυστήρια του Οργανισμού του Ντούσαν Μακαβέγιεφ στο Σχολείο του Σινεμά με Ελεύθερη Είσοδο και Συζήτηση το Σάββατο 2.2.2019 στις 19.00 και 21.15

 Αφιέρωμα στον Dusan Makavejev

Το Σχολείο του Σινεμά (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια, πληροφορίες-κράτηση θέσης- ο χώρος είναι μικρός: 2130 159 816, 6944143564 και schoolofcinemagr@gmail.com) παρουσιάζει το Σάββατο 2.2.2019 στις 19:00 & 21.15  με ελεύθερη είσοδο τη σουρεαλιστική πολιτική κωμωδία του Ντούσαν Μακαβέγιεφ Sweet Movie (1974) στις 19.00 (Θα ακολουθήσει σύντομη συζήτηση) και Τα Μυστήρια του Οργανισμού (1971) την πιο αντιπροσωπευτική του ταινία στις 21.15 (θα ακολουθήσει σύντομη συζήτηση).

[Ξεκινούν με ανοιχτά (δωρεάν) Εισαγωγικά Μαθήματα την Κυριακή 3.2.2019 τα Σεμινάρια:
1. Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ στις 12.00
2. Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 15.30 και
3. Ιστορίας Κινηματογράφου 18.30.
Μην τα Χάσετε ! Διαβάστε αναλυτικά ΕΔΩ ]

 

sweet movie

Sweet Movie (1974), στις 19.00

«Ένα φιλμ από ζάχαρη, μια κωμωδία ερωτική ελαφρώς αρωματισμένη με αντιψυχιατρική, ένα δονούμενο κινηματογραφικό δοκίμιο πάνω στην ανθρώπινη ευαισθησία, που θα πρέπει να χρησιμοποιήσει σαν διαφημιστικό σλόγκαν την φράση ‘’δοκιμάστε με, είμαι γλύκα’’». Έτσι όρισε ο ίδιος ο Ντούσαν Μακαβέγιεφ το πολιτικό-σεξουαλικό μανιφέστο του. Το Sweet Movie είναι μια ταινία-περιπλάνηση σ’ ένα γεωγραφικό και πολιτικό no man’ s land, χωρισμένη (πολύ) χαλαρά σε δύο μέρη, δομημένη εντελώς ελεύθερα και χωρίς συγκεκριμένο σεναριακό πλαίσιο, η οποία περιστρέφεται γύρω από την Οδύσσεια δύο γυναικών: από τη μια μεριά, η καναδέζα Μις Κόσμος 1984, σύζυγος του Μίστερ Κεφάλαιο, τα γεννητικά όργανα της οποίας ακτινοβολούν (!) και από την άλλη η Άννα Πλανέτα (η Άννα του πλανήτη), η οποία, αναζητώντας την χαμένη χώρα της Ουτοπίας, περιπλανιέται χωρίς τελικό προορισμό, με την «Κιβωτό της Επανάστασης», ένα πλοίο που έχει αντί για γοργόνα στην πλώρη, τον Καρλ Μαρξ να κλαίει και στο οποίο επιβιβάζεται ο τελευταίος ναύτης του «Θωρηκτού Ποτέμκιν». Ο Ντούσαν Μακαβέγιεφ, εμφανώς επηρεασμένος από τις θεωρίες του Βίλχελμ Ράιχ, στήνει ένα αντι-αφηγηματικό φιλμικό περιβάλλον (δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να αφηγηθεί κανείς το στόρι της ταινίας), με εικόνες σουρεαλιστικές και υπερρεαλιστικά διαλογικά μέρη, παραθέτοντας ένα συνειρμικό σχόλιο πάνω στη σχέση σεξουαλικής απελευθέρωσης και επανάστασης. Στη διάρκεια αυτής της αντι-αφηγηματικής ροής, «πέφτουν» εμβόλιμα εικόνες των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας και γενικά εικόνες ανθρώπινης βαρβαρότητας. Ο γιουγκοσλάβος σκηνοθέτης, διαπλέκοντας διαρκώς το ρεαλιστικό με το φανταστικό, τη λογική του ονείρου με το γκροτέσκ και το παράλογο, το συνειδητό με το ασυνείδητο και το παρελθόν με το μέλλον και χρησιμοποιώντας μια ετερογένεια μουσικών γλωσσικών ιδιωμάτων, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει η εξαιρετική μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, δημιουργεί μια εκρηκτική, αναρχική, απόλυτα μηδενιστική, όσο και δολοφονικά γλυκιά ταινία, αφού η Μις Κόσμος θα πνιγεί γλυκά μέσα σε λιωμένη σοκολάτα. Έργο-σοκ που σαρκάζει, χλευάζει και καταρρίπτει κάθε μορφής ιδεολογία, η ταινία αποτελεί ένα δοκίμιο πάνω στις εγγενείς αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης, στην απελευθερωτική ενέργεια της σεξουαλικής πράξης και παραμένει ένα λαμπρό κινηματογραφικό πυροτέχνημα, αξεπέραστο ακόμα και σήμερα.

Με τους: Carole Laure, Pierre Clémenti, Anna Prucnal

 

wr_ mysteries of the organism (1971)

Τα Μυστήρια του Οργανισμού (1971) στις 21.15

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ WR – MISTERIJE ORGANIZMA / WR – DIE MYSTERIEN DES ORGANISMUS / WR – MYSTERIES OF THE ORGANISM Κωμωδία Ασπρόμαυρη Διάρκεια: 85′
Παραγωγή: Γιουγκοσλαβία – Γερμανία Σκηνοθεσία: Ντούσαν Μακαβέγιεφ
Πρωταγωνιστούν: Μιλένα Ντράβιτς, Ιβίτσα Βίντονιτς, Ζόραν Ραντμίλοβιτς

Το σεξ και η πολιτική στη σύγχρονη κοινωνία, ιδωμένα με αναρχικό χιούμορ και σουρεαλισμό, με τρόπο που δένει θαυμάσια τις απόψεις του Βίλχελμ Ράιχ με κείνες του Καρλ Μαρξ και του Σίγκμουντ Φρόιντ.

Θαυμαστής του Βίλχελμ Ράιχ, ο Ντούσαν Μακαβέγιεφ επηρεάστηκε σημαντικά από τη θεωρία του, και η ταινία του «Τα μυστήρια του οργανισμού» είναι -θα μπορούσαμε να πιούμε- μια κινηματογραφημένη μεταφορά του έργου του μεγάλου ψυχαναλυτή. Ταινία γυρισμένη την εποχή όπου ιδεολογικοί αντιρρησίες και ανένταχτα πνεύματα επιστρατεύουν την τότε φρέσκια και γι’ αυτό ανοχύρωτη τέχνη του κινηματογράφου προκειμένου να δώσουν μια νέα πνοή σε μια προσεκτικά οροθετημένη πραγματικότητα.

dušan makavejev

Μακαβέγιεφ, Ντούσαν (Dusan Makavejev, Βελιγράδι 1932 – 2019). Σέρβος σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Σπούδασε ψυχολογία και κινηματογράφο. Από τις πρώτες πειραματικές ταινίες του ήταν εμφανές το ανατρεπτικό και πρωτοποριακό ύφος του και χαρακτηρίστηκε ένας από τους σκηνοθέτες του μαύρου κύματος της δεκαετίας του 1960. Η πρώτη του ταινία, Ταξίδι στην Παλιά Γιουγκοσλαβία, γυρίστηκε το 1953, με φιλμ των 16 mm. Το ενδιαφέρον του για την πολιτική και σεξουαλική απελευθέρωση, τις οποίες θεωρούσε αλληλένδετες, φάνηκε από τη δεύτερη μικρού μήκους ταινία του, Spomenicima Ne Treba Verovati (1958), η οποία διακρίθηκε στο φεστιβάλ των Κανών. Το 1966 γύρισε την πρώτη μεγάλη ταινία του, Ο άνθρωπος δεν είναι πουλί, η οποία χαρακτηρίστηκε ως σταυροδρόμι του κινηματογράφου της Ανατολικής Ευρώπης. Ο ίδιος δήλωσε για την ταινία του ότι δεν ήταν απαραίτητο να έχει συγκεκριμένο ύφος, αλλά δανειζόμενος τις τεχνικές των ανταρτών, χρησιμοποίησε μύθους και πραγματικές καταστάσεις, τα οποία έδεσε με το ψυχολογικό όπλο της έκπληξης. Στην επόμενη ταινία του, Ιστορία αγάπης ή η υπόθεση του χαμένου τηλεφωνητή (1967), ο Μ. έπαιζε με τον χρόνο. Η γνωστότερη ταινία του είναι το Μυστήρια του οργανισμού (1968-71), η οποία στηρίχθηκε στην οργανική θεωρία του Βίλχελμ Ράιχ. Η ταινία η οποία έγινε γνωστή στην Ελλάδα ήταν το Sweet Movie (1974), με μουσική επένδυση του Μάνου Χατζιδάκι, αλλά απέτυχε εμπορικά και δέχτηκε σφοδρή κριτική (παρά την εξαιρετική μουσική επένδυση). Άλλες σημαντικές ταινίες του είναι οι Montenegro (1981), Coca Cola Kid (1985) και Manifesto (1989).

Η Κριτική του Βασίλη Ραφαηλίδη για το Sweet Movie :

«Τον Γιουγκοσλάβο Ντούσαν Μακαβέγιεφ, που σπούδασε ψυχολογία, που ασχολήθηκε επί χρόνια με την κινηματογραφική κριτική, που υπήρξε δραστήριο μέλος του Κ.Κ. της πατρίδας του και που εγκατέλειψε και το Κόμμα και τη Γιουγκοσλαβία όταν πείστηκε πως ο σιτουασιονιστής Ραούλ Βανεγκέμ έχει δίκιο λέγοντας: «αυτοί που μιλούν για επανάσταση χωρίς να την αντιλαμβάνονται σαν πράξη καθημερινή, μιλούν έχοντας ένα πτώμα ανάμεσα στα δόντια τους», τον Ντούσαν Μακαβέγιεφ, λοιπόν, τον φανατικό οπαδό του Βίλχελμ Ράιχ τον γνωρίζετε ήδη απ’ τις ταινίες Ο άνθρωπος δεν είναι πουλί (1965), ΄Εγκλημα ζηλοτυπίας (1967) και Τα μυστήρια του οργανισμού (1971), που όλες έχουν ένα ύφος λίγο ως πολύ ντοκυμανταιρίστικο. Με το Σουήτ Μούβι (1974) αποκόβεται απ΄το ντοκουμέντο που ωστόσο δεν το ξεχνάει και ‘δω και περνάει στην πιο καθαρή και απόλυτη φιξιόν που όμως αρθρώνεται έξοχα με την πραγματικότητα.

Είναι αδύνατο να αφηγηθείς το στόρυ του Σουήτ Μούβι γιατί σχεδόν δεν υπάρχει. Ο ίδιος ο Μακαβέγιεφ ορίζει την ταινία του σαν «ένα φίλμ από ζάχαρη, μια κωμωδία ερωτική ελαφρώς αρωματισμένη με αντιψυχιατρική, ένα δονούμενο κινηματογραφικό δοκίμιο πάνω στην ανθρώπινη ευαισθησία, που θα πρέπει να χρησιμοποιήσει σαν διαφημιστικό σλόγκαν το: «δοκιμάστε με, είμαι γλύκα». Να, λοιπόν, ένα φίλμ που μέσω της οράσεως στοχεύει απ’ ευθείας στη…γεύση και την αφή! Και μέσα απ’ αυτήν στα κύτταρα ολόκληρου του κορμιού. Και πίσω απ’ αυτά στον κρυμμένο και στραπατσαρισμένο πυρήνα του ένστικτου. Λοιπόν, ας είμαστε ρεαλιστές: ας ζητούμε το αδύνατο, όπως έλεγαν οι εξεγερμένοι Γάλλοι φοιτητές το Μάιο του ’68. Που ωστόσο δεν είναι και τόσο αδύνατο. Αρκεί να υιοθετήσουμε τη ραϊχική αρχή «της μη-ηθικότητας», την αρχή «του ξεκινήματος απ΄το μηδέν».

Πάνω από τα κόμματα, πάνω απ’ τις ιδέες υπάρχει η ίδια η ζωή, υπάρχει η άβυσσος της ανθρώπινης υπαρξιακής απελπισίας, υπάρχουν τα πολύπλοκα διφορούμενα που προσπαθούν να κρυσταλλωθούν γύρω απ’ το σίγουρο ένστικτο, ώστε ο πολιτισμός μας να ξαναβρεί τη χαμένη του ευαισθησία, που σημαίνει, τελικά, τη χαμένη σεξουαλικότητα.

Το φίλμ δομείται εντελώς ελεύθερα και χωρίς στηρίγματα στο μύθο, γύρω απ’ τη μικρή οδύσσεια δύο γυναικών. Η πρώτη (Κάρολ Λορ) ψάχνει για τη χαμένη της ευαισθησία και η δεύτερη προσπαθεί να περισώσει ό,τι απόμεινε απ΄ αυτήν. Η πρώτη είναι η Καναδέζα Μις Κόσμος 1984, σύζυγος του Μίστερ Κάπιταλ (κεφαλαίου), που πέφτει θύμα της επιτυχίας της και που οι περιπέτειές της αρχίζουν τη στιγμή που ο γυναικολόγος που ελέγχει τους παρθενικούς υμένες των υποψηφίων συζύγων του Μίστερ Κάπιταλ διαπιστώνει πως τα γεννητικά της όργανα…ακτινοβολούσαν φώς ανέσπερον! Όμως, τούτο το φως θα σβήσει απ’ τις αλλεπάλληλες εμβαπτίσεις μέσα στα «αγαθά»: δολλάρια, γάλα, ζάχαρη, σεξ υστερικό με νέγρους με μυθικούς μυώνες και τραγουδιστές με μυθική φωνή. Τελικά θα πεθάνει πνιγμένη μέσα στη λειωμένη σοκολάτα.

Η δεύτερη γυναίκα, η Άννα Πλανέτα (η Άννα του πλανήτη) περιφέρεται ανά τον κόσμο με το πλοίο της «Η επιβίωση» που δεν πιάνει σε λιμάνι ποτέ. Είναι το πλοίο της περιοδεύουσας Επανάστασης που έχει στην πλώρη του, δίκην γοργόνας, το τεράστιο είδωλο του δακρυσμένου Καρλ Μαρξ. Κλαίει, ο δύστυχος, για τη μουμιοποίηση του οράματός του και για τα πτώματα των δολοφονημένων απ’ τα «ηθικά» συστήματα παιδιών που ξεβράζονται στην παραλία.

Σύνδεσμος ανάμεσα στις δυο γυναίκες ο ναύτης Βακούλιντσουκ (Πιέρ Κλεμαντί), ζωντανεμένος ήρωας του Θωρηκτού Ποτέμκιν που το όνομά του συνηχεί μ’ αυτό του Μπακούνιν: Η επανάσταση της καθημερινής ζωής είναι και εύκολη και εφικτή. Αρκεί να μπορεί κανείς να ουρεί σαν τον ναύτη, χωρίς ντροπή στο ύπαιθρο, κάτω απ’ τον λαμπρό ήλιο.

Όσο το ένστικτο δεν έχει μαραζώσει, η επιβίωση είναι πάντα δυνατή.Το λέει και ο Μάνος Χατζιδάκις όχι μόνο με την γνωστή ολοζώντανη συμπεριφορά του αλλά και με το έξοχο μουσικό του σχόλιο σ’ αυτή τη γλυκιά ταινία.»

ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ «SWEET MOVIE»

Εξάλλου, 10 λόγοι για να μην χάσετε το Sweet Movie είναι:

  1. Για την εκπληκτική μουσική επένδυση του Μάνου Χατζιδάκι.
  2. Για το αριστουργηματικό λειτουργικό τραγούδι που κλείνει την ταινία.
  3. Για την ανάδειξη ενός διαφορετικού στυλ κινηματογράφησης, του σινεμά-κολάζ.
  4. Γιατί η ετερόκλητη συρραφή εικόνων παράγει ιδεολογικά αποτελέσματα δια των συνειρμών.
  5. Γιατί ο Μακαβέγιεφ είναι τελικά ένας απελπισμένος αριστερός γιατί άραγε δεν άραξε ακόμα το πλοίο της επανάστασης.
  6. Για τη δριμύτατη επίθεση κατά του καπιταλισμού και των παρελκομένων του, π.χ. διαφήμιση και άλλα.
  7. Γιατί με θάρρος και αυτοκριτική διάθεση καταγγέλλει και λάθη του σοσιαλισμού.
  8. Γιατί πέρα από την ιδεολογία αξιοποιεί και ψυχαναλυτικά εργαλεία ευρισκόμενος κοντά στις αρχές του Βίλχελμ Ράιχ.
  9. Για τον περίπλοκο τρόπο που συνδέει τη σεξουαλικότητα με την ψυχανάλυση, την ηδονή, την επιθυμία, την ιδεολογία, και τις ορμές θανάτου.
  10. Γιατί πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι η τολμηρότητα και επιθετικότητα της ταινίας του δεν κρύβουν παρά τη βαθύτατη πικρία ενός προδομένου και εγκλωβισμένου σοσιαλιστή.

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας, Ιστορίας Κινηματογράφου και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ στο Σχολείο του Σινεμά για το έτος 2019

Σεμινάριο Ιστορίας του Κινηματογράφου 2019 – 10 Μαθήματα

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2019

Αναπαράσταση (1970) του Θόδωρου Αγγελόπουλου || Κριτική Ανάλυση με τίτλο «Το πρόσωπο της επιστροφής» του Γιάννη Μπακογιαννόπουλου

Αναπαράσταση (1970): Το αληθινό περιστατικό στο οποίο βασίστηκε | Υπόθεση Πάντου (1968)

Αφιέρωμα στον Θόδωρο Αγγελόπουλο στο κανάλι της Βουλής

Το μαχαίρι στο νερό (1962) του Ρομάν Πολάνσκι || Κριτική του Μπάμπη Ακτσόγλου

Tο μαχαίρι στο νερό (1962) του Ρομάν Πολάνσκι || ένα από τα καλύτερα σκηνοθετικά ντεμπούτα του κινηματογράφου

Λος Ολβιδάδος (1950) του Λουίς Μπουνιουέλ: Ο κινηματογράφος της «σκληρότητας» του Andre Bazin

ROMA 2018 του Αλφόνσο Κουαρόν η καλύτερη ταινία του 2018 , από τις συγκλονιστικότερες του 21ου αιώνα | του Γιάννη Καραμπίτσου
Συνέντευξη του Βιμ Βέντερς για το Παρίσι, Τέξας (1984): Η πρώτη μου ερωτική ταινία

Παρίσι, Τέξας (1984), Η μυθική, δαιμόνια Αμερική του Sam Shepard || του Πάνου Μανασσή

Παρίσι-Τέξας Wim Wenders Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ του Αχιλλέα Κυριακίδη

Παρίσι, Τέξας (1984) του Βιμ Βέντερς | κριτικές-γράφτηκε για την ταινία

Fritz Lang- Φριτς Λανγκ, η ύστατη και κορυφαία έκφραση του δημιουργού-καλλιτέχνη| του Μιχάλη Δημόπουλου

Φριτς Λανγκ, Ταξιδιώτης στην άκρη του χρόνου | του Νίκου Σαββάτη

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Sweet Movie & Τα Μυστήρια του Οργανισμού του Ντούσαν Μακαβέγιεφ στο Σχολείο του Σινεμά με Ελεύθερη Είσοδο και Συζήτηση το Σάββατο 2.2.2019 στις 19.00 και 21.15

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: