Η Νηπιαγωγός (The Kindergarten Teacher, 2018) της Σάρα Κολαντζέλο | Κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου [4/5] | άλλη μια μη λανθιμική ταινία

H Λίζα Σπινέλι είναι μια ευαίσθητη δασκάλα σε νηπιαγωγείο που ζει μια συμβατική ζωή στο Στέιτεν Αϊλαντ. Παρακολουθεί μαθήματα ποίησης σε νυχτερινό σχολείο, έχοντας πλήρη συναίσθηση της μετριότητάς της. Ανακαλύπτει τυχαία πως ένα αγόρι στην τάξη που διδάσκει έχει έμφυτο ταλέντο στην ποίηση. Τότε βάζει σκοπό της ζωής της, φτάνοντας στα άκρα να αποκαλύψει το ταλέντο του μικρού στον κόσμο. | Η Μάγκι Τζίλενχαλ σε μια ακόμη αξιοσημείωτη ερμηνεία, στην ταινία που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Σάντανς. |Διανομή: StraDa Films.

The Kindergarten Teacher poster

Άλλη μια πολύ σπουδαία ταινία αυτή την εβδομάδα Η Νηπιαγωγός από γυναίκα σκηνοθέτιδα και αυτή όπως και στο Καπερναούμ, κάτι που τονίζει ότι υπάρχει δυναμική γυναικεία ματιά στο σινεμά στο οποίο τα τελευταία χρόνια έχουν εισέλθει πολλές γυναίκες  και έχουν αυξήσει το ποσοστό σκηνοθέτιδων σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά και την ποιότητα και ριζοσπαστικότητα των ταινιών. Πάρα πολλές ταινίες τα τελευταία χρόνια προσεγγίζουν επικριτικά, καυστικά το σύγχρονο τρόπο ζωής, με σημαντικότερη το Χωρίς Αγάπη του Ζβιάγκιντσεφ. Το πολιτισμό του κινητού , του διαδικτύου που με τον τρόπο που πλασάρονται και χρησιμοποιούνται οδηγούν στην αναισθητοποίηση των σύγχρονων ανθρώπων. Στην ταινία μας η νηπιαγωγός είναι ένας άνθρωπος που όντας έχοντας επίγνωση της μετριότητάς της στην ποίηση και στη δημιουργική γραφή αλλά που “πεινάει” για αληθινή ζωή μακριά από το κινητό και την εικονική ζωή του διαδικτύου, κάτι που έχει διαμορφώσει τα ίδια τα παιδιά της σε κάτι που δεν αναγνωρίζει, δεν εκτιμά, που νιώθει να ανήκουν σε ένα κόσμο ξένο όπου η δημιουργικότητα, το ταλέντο, το μεράκι, η ουσία και το πνευματικό βάθος είναι πράγματα άγνωστα,η αληθινή αφοσίωση, η αγάπη, η ανάπτυξη της προσωπικότητας των ανθρώπων ώστε να βγαίνει στην επιφάνεια η διαφορετικότητά τους αλλά και οι ιδιαίτερες ικανότητές τους, που αλλιώς θάβονται βαθιά μέσα τους, απουσιάζουν. Πόση άραγε είναι όμως η συμμετοχή της νηπιαγωγού, του άντρα της ενός εντέλει τυπικού συζύγου που φτάνει να «ζηλέψει» τον μικρό ποιητή και που δεν μπορεί να νιώσει το βάθος των πραγμάτων όπως συμβαίνει με τη γυναίκα του, η δική μας στη διαμόρφωση αυτής της αποξενωμένης κοινωνίας;;; Ποια είναι η συμμετοχή μας στη διαμόρφωση των παιδιών μας ως κάτι που δεν εκτιμάμε , δεν αγαπάμε ενδεχόμενα;; Θα ξεχωρίσει έναν μαθητή της που έχει φυσικό ταλέντο στην ποίηση. Κάτι που δεν έχει η ίδια. Με υπερβάλλοντα ζήλο θα αναλάβει το παιδί αυτό , θα φτάσει σε σημείο να ζητήσει από τον πατέρα του να το φροντίζει και μετά το σχολείο για να μπορεί να καταγράφει τα ποιήματά του και ταυτόχρονα να ενισχύει αυτή την ικανότητα του παιδιού και να την αναπτύσσει. Της γίνεται σχεδόν έμμονη ιδέα, προσπαθεί συχνά με ακραίους τρόπους να ανοίξει τους ορίζοντες του παιδιού να το οδηγήσει στη θάλασσα , στη φύση ώστε να μην χαντακωθεί μένοντας στην τετριμμένη εικονική ζωή της πόλης. Ο πατέρας επιχειρηματίας δεν τον νοιάζουν και δεν τις ενθαρρύνει τόσο τις ποιητικές ικανότητες του γιου του, που η νηπιαγωγός ουσιαστικά ανακάλυψε και προσπαθεί για να μην χαθούν. Δεν θα πούμε άλλα για την υπόθεση, αλλά θα τελειώσουμε αποκαλύπτοντας τη βαθύτερη ουσία της ταινίας , την θλιβερή και τραγική θα μπορούσε να πει κανείς με τη διαπίστωση της σκηνοθέτιδας που της βγάζουμε το καπέλο για την ευστοχία της , ότι το φυσικό ταλέντο και ενδεχόμενα οι ειδικές δεξιότητες κάποιων ανθρώπων που μπορεί να είναι και παιδιά, κάτι που σημαίνει περισσότερο αθώα, δεν οδηγούν σε ευαισθητοποιημένους ανθρώπους αληθινά αλλά μπορεί και σε ολότελα ψυχρούς. Αλλοτριωμένους και καμένους από την σύγχρονη εποχή. Αναίσθητους σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό γιατί η παιδεία του κινητού,της τηλεόρασης, της εικονικής ζωής του διαδικτύου τους απονεκρώνει τον συναισθηματικό τους κόσμο. Παράλληλα η ταινία δείχνει πως οι δημιουργικές δεξιότητες ενός παιδιού μπορεί να μην εμφανιστούν ποτέ στους άλλους λόγω έλλειψης παιδείας και ευαισθητοποίησης, αλλά και πως μπορούν να χαθούν αν εμφανιστούν σαν να μην υπήρξαν ποτέ.  Τέλος ότι πολλές φορές η εμμονή μας να αναδείξουμε κάτι διαφορετικό, κάτι που προσδίδει νόημα στη δική μας ζωή μέσω ενός άλλου ανθρώπου μπορεί να πιέζει τη ζωή του, να μην θέλει ουσιαστικά να ακολουθήσει αυτή τη ζωή και η σύγκρουση που συμβαίνει μέσα του να οδηγεί στην αντίδραση σε αυτή την πίεση με τον τρόπο που τον έχει μάθει το περιβάλλον του να αντιδρά. Η ταινία πολύ διακριτικά θίγει και την παράμετρο ότι εμμονικές συμπεριφορές σαν της νηπιαγωγού μας μπορούν να παρεξηγηθούν και να τους αποδοθούν άλλα κίνητρα ερωτικά κλπ. Έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε έτσι γιατί η αλλοτρίωση είναι διάσπαρτη σε όλο τον κοινωνικό ιστό.  Σταματώ εδώ βάζοντας στην υπέροχη ταινία 4/5 άλλη μια μη λανθιμική ταινία που χρειάζεται να δουν όσοι πάσχουν από παρόμοια συμπτώματα αναισθητοποίησης όπως ο μικρός ήρωας της ταινίας μας χωρίς μάλιστα να έχουν καν συναίσθηση της κατάστασής τους. Υπέροχη η ερμηνεία της Μάγκι Τζίλενχαλ, αλλά και του μικρού συμπρωταγωνιστή της. [Γιάννης Καραμπίτσος]

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019 || Νέο Τμήμα στις καθημερινές | Έναρξη Τέλος Φεβρουαρίου

Το Κάστρο της Αγνότητας (1973) του Αρτούρο Ριπστάιν το Σάββατο 16.2.2019 με ελεύθερη είσοδο και συζήτηση

Η Ευνοούμενη του Ευνοούμενου κ. Λάνθιμου || κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου [2/5]

Η ευνοούμενη του Γιώργου Λάνθιμου | Κριτική του Νίνου Φενέκ Μικελίδη | Πολύ Καλός Τεχνίτης χωρίς προσωπικό στυλ πραγματικού δημιουργού (2/5)

“Περί “Κυνόδοντα”, Oscar, κριτικής και αισθητικής κινηματογράφου, ηθικής, αισθητικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας” του Γιάννη Καραμπίτσου

Κούφιος κυνόδοντας; του Αδάμ Αδαμόπουλου

Arturo Ripstein: Το κάστρο της αγνότητας (1972), «Έξω είναι άσχημα»

Ο Arturo Ripstein μιλά με την Paz Alicia Garciadiego για το “Κάστρο της Αγνότητας” (1972)

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου, Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ και Ιστορίας Κινηματογράφου: Έναρξη

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019

Σεμινάριο Ιστορίας του Κινηματογράφου 2019 – 10 Μαθήματα

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2019

ROMA 2018 του Αλφόνσο Κουαρόν η καλύτερη ταινία του 2018 , από τις συγκλονιστικότερες του 21ου αιώνα | του Γιάννη Καραμπίτσου

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: