Προβολή της Ταινίας «Τα Φτερά του Έρωτα» (1987) του Βιμ Βέντερς με ελεύθερη είσοδο και συζήτηση το Σάββατο 23.2.2019 αφιερωμένη στον Μπρούνο Γκανζ

Τα Φτερά Του Έρωτα (1987) του Βιμ Βέντερς θα προβληθούν το Σάββατο 23.2.2019 στις 18.45 στο Σχολείο του Σινεμά (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια) με ελεύθερη είσοδο και συζήτηση, προβολή αφιερωμένη στη μνήμη του Μέγιστου Μπρούνο Γκανζ. Την ταινία θα προλογίσει Ο Γιάννης Καραμπίτσος (σκηνοθέτης, μοντέρ και κριτικός κινηματογράφου) για ένα τέταρτο περίπου όπου θα αναφερθεί εν συντομία και στη συνολική παρουσία του Μπρούνο Γκανζ στον Κινηματογράφο. Επειδή ο Χώρος είναι μικρός καλό θα ήταν να κρατήσετε θέση στα τηλέφωνα 2130 159816, 6944143564 ή στο μέιλ schoolofcinemagr@gmail.com αφήνοντας όνομα και κινητό τηλέφωνο).

Ο Βιμ Βέντερς μιλά για τα Φτερά του Έρωτα: Βερολίνο, η καρδιά της Γερμανίας

Wings of Desire (1987) greek poster

Τα Φτερά Του Έρωτα

Der Himmel über Berlin / Wings Of Desire

του Βιμ Βέντερς

με τους Μπρούνο Γκαντς, Σολβέιγ Ντομαρτέν, Ότο Σάντερ, Κουρτ Μπουά, Πίτερ Φολκ

Υπόθεση:

Φύλακες- άγγελοι, περιπλανιούνται στο Βερολίνο αόρατοι, ακούν τις σκέψεις των θνητών και προσπαθούν να τους παρηγορήσουν. Ένας από αυτούς, ο Ντάμιελ, ερωτεύεται μια όμορφη ακροβάτισσα και αποφασίζει να ‘εκπέσει’ και να γίνει θνητός, για να ζήσουν μαζί. Ο Πίτερ Φόλκ (παίζοντας τον εαυτό του), τον βοηθά στην ‘μεταμόρφωσή’ του, δείχνοντάς του τις μικρές χαρές της ζωής. Η αφήγηση της ταινίας είναι από την οπτική των αγγέλων, οι οποίοι βλέπουν τον κόσμο ασπρόμαυρα. Όταν πια ο Ντάμιελ γίνεται άνθρωπος αποκαλύπτεται στα μάτια του, ο έγχρωμος κόσμος. Ωστόσο, ο Ντάμιελ, θα αφήσει πίσω του τον παλιό του φίλο και άγγελο Κάσιελ και τον Χόμερ, τον ‘αφηγητή της ιστορίας της ανθρωπότητας’.

Υπάρχουν άγγελοι στους δρόμους του Βερολίνου.

Το ουράνιο αφιέρωμα του Wenders στη ζωή, τον έρωτα, το Βερολίνο, τη σκηνοθεσία, τους Αγγέλους και την ποίηση.

Desson Howe- Washington Post

Ένα ατμοσφαιρικό, λυρικό, ελεγειακό, βαθύ, στοιχειωμένο, ποιητικό και ευγενές ασπρόμαυρο όνειρο.

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ δεν είναι ταινία. Είναι ένα ποίημα, ένας πίνακας ζωγραφικής, ένα τραγούδι, μια ωδή στη ζωή, την ειρήνη, την αγάπη, την αισιοδοξία.

Βραβεία- Συμμετοχές:

Βραβείο Σκηνοθεσίας, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 1987

Βραβείο Σκηνοθεσίας, Βαυαρικά Βραβεία 1987

Βραβείο Σκηνοθεσίας και Β’ Ανδρικού Ρόλου, Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου 1988

Χρυσό Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Γερμανικά Βραβεία 1988

Υποψήφια για Βραβείο BAFTA Καλύτερης μη αγγλόφωνης Ταινίας, Βραβεία BAFTA 1989

Υποψήφια για Σεζάρ, Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, Βραβεία Σεζάρ 1988

Βραβείο Σκηνοθεσίας και Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου, Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου 1988

Βραβείο Κοινού Καλύτερης ταινίας, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάο Πάολο 1988

Bραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Kαννών 1987

«Υπάρχουν άγγελοι στους δρόμους του Βερολίνου». Εμπνευσμένη από τις Eλεγείες του Nτουίνο του Pίλκε, προέκυψε η ιδέα των Aγγέλων και αναπτύχθηκε μια ιστορία.

«Για μένα αυτή η ταινία είναι σαν μουσική ή σαν τοπίο: καθαρίζει ένα μέρος του μυαλού μου και σ’ αυτό το μέρος γεννιούνται ερωτήσεις. Κάποιες από αυτές υπάρχουν και στην ταινία. Γιατί να είμαι εγώ και όχι εσύ; Γιατί είμαι εδώ και όχι εκεί; Πότε ξεκίνησε ο χρόνος και που τελειώνει το σύμπαν;»

Roger Ebert – Chicago Sun – Times

Ο Βιμ Βέντερς επιθυμώντας να γυρίσει μια ταινία για και στο Βερολίνο, δημιουργεί Τα Φτερά του Ερώτα, η οποία αποτελεί την πρώτη του γερμανική ταινία, μετά από οκτώ χρόνια στην Αμερική. Μία ιστορία για τον έρωτα, την επιθυμία και την αθωότητα, για τη ζωή που ονειρευόμαστε και τη ζωή που ζούμε.

Η ταινία είναι επηρεασμένη από την ποίηση του Ράινερ Μαρία Ρίλκε και όπως σημειώνεται στους τίτλους τέλους, είναι «αφιερωμένη σε όλους τους πρώην αγγέλους, αλλά κυρίως στους Γιασουζίρο (Όζου), Φρανσουά (Τρυφώ) και Αντρέι (Ταρκόφσκι)».

Το 1998 γυρίστηκε το αμερικάνικο ριμέικ με τίτλο ‘Η Πόλη των Αγγέλων’, με πρωταγωνιστές τον Νίκολας Κέιτζ και την Μεγκ Ράιαν.

WIM WENDERS

ΒΙΜ ΒΕΝΤΕΡΣ

Ο Έρνστ Βίλχελμ Βέντερς, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1945 στο Ντίσελντορφ και μεγάλωσε στο Όμπερχαουζεν, όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως γιατρός. Ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του σπούδασε Ιατρική και Φιλοσοφία στο Μόναχο, το Φράιμπουργκ και το Ντίσελντορφ. Διέκοψε τις σπουδές του και το 1966 μετακόμισε στο Παρίσι για να γίνει ζωγράφος, απέτυχε όμως στις εισαγωγικές εξετάσεις στην Ακαδημία Τεχνών. Έτσι εργάστηκε ως λιθογράφος στο εργαστήρι του Αμερικανού καλλιτέχνη Τζόνι Φρίντλαντερ. Εκείνη την περίοδο έγινε τακτικός επισκέπτης της Γαλλικής Ταινιοθήκης βλέποντας πέντε ταινίες την ημέρα.

Επιστρέφοντας στη Γερμανία το 1967, έγινε δεκτός στη Σχολή Κινηματογράφου του Μονάχου (Hochschule für Fernsehen und Film), η οποία μόλις είχε ιδρυθεί. «Ήταν η εποχή της επανάστασης. Αμφισβητούσαμε τους καθηγητές και διαμορφώναμε μόνοι μας το πρόγραμμα σπουδών», λέει ο ίδιος για εκείνη την περίοδο. Ανάμεσα στο 1967 και το 1970, παράλληλα με τις σπουδές του, ο Βέντερς εργάστηκε σαν κριτικός κινηματογράφου και συνεργάστηκε με την κινηματογραφική επιθεώρηση Filmkritik, την ημερήσια εφημερίδα του Μονάχου Süddeutsche Zeitung, το περιοδικό Twen και το Spiegel. Την ίδια περίοδο, έκανε πολλές μικρού μήκους ταινίες και το «καυτό» ’68 συνελήφθη κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης και φυλακίστηκε.

Ο Βέντερς αποφοίτησε από τη Σχολή με τη μεγάλου μήκους ασπρόμαυρη ταινία Καλοκαίρι στη πόλη, μια ταινία αφιερωμένη στο συγκρότημα Kinks, η οποία γεννήθηκε από την επιθυμία του να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τα αγαπημένα του τραγούδια εκείνης της εποχής. Η ιστορία ενός ανθρώπου που αποφυλακίζεται και προσπαθεί να βάλει σε τάξη τη ζωή του, λειτούργησε περισσότερο σαν μια πρόφαση για να εντάξει στην ταινία σκηνές με τζουκ μποξ, μαγνητόφωνα, ραδιόφωνα αυτοκινήτων, ώστε να ακουστούν όσο το δυνατόν περισσότερα τραγούδια. Η ειρωνεία ήταν ότι δεν είχε εξασφαλίσει τα δικαιώματα των τραγουδιών και η ταινία δεν μπορούσε να προβληθεί…

Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Βιμ Βέντερς αναφέρθηκε στην επίδραση που ασκεί η μουσική στο έργο του:

«Αν δεν υπήρχαν οι Κινκς, ο Βαν Μόρισον, οι Μπητλς, οι Στόουνς και πάνω απ’ όλους ο Μπομπ Ντίλαν, δε θα τολμούσα ποτέ να εγκαταλείψω τις σπουδές ιατρικής και φιλοσοφίας για ν’ αφοσιωθώ σε κάτι τόσο αβέβαιο, όπως η καλλιτεχνική δημιουργία. Σαν σκηνοθέτης ασκεί κανείς ταυτόχρονα πολλά επαγγέλματα: είναι ψυχίατρος, λογιστής, δικηγόρος, ταξιδιωτικός πράκτορας, αρχιτέκτονας, φωτογράφος, αφηγητής, διαφημιστής, συγγραφέας και πολλά ακόμη τα οποία δεν είναι τόσο λαμπερά και δημιουργικά. Πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχουν μόνο δύο αληθινοί προορισμοί: του ταξιδιώτη και του ονειροπόλου. Κανένα δεν μπορεί να διαχωριστεί από το άλλο. Οι ταινίες είναι πάντα ταξίδια είτε προς τα έξω, είτε προς τα μέσα. Και χωρίς να έχει πρώτα ονειρευτεί, κανείς ταξιδιώτης δεν ξεκινά το ταξίδι. Και οι δύο αυτές ασχολίες μου έχουν μια κοινή πηγή, από την οποία αναβλύζει διαρκώς έμπνευση και ενέργεια. Κι αυτή είναι η μουσική. Χωρίς αυτή δε θα ήμουν ούτε ταξιδιώτης ούτε ονειροπόλος και άρα ούτε σκηνοθέτης».

Η επαγγελματική του καριέρα εγκαινιάζεται με τον Φόβο του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι (1971), που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πέτερ Χάντκε και αφηγείται την ιστορία ενός επαγγελματία τερματοφύλακα που εγκαταλείπει ξαφνικά την ομάδα του στη διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα και ξεκινά μια οδύσσεια. Ταινία περιπλάνησης ενός ατόμου χωρίς ταυτότητα, ένα έργο για τα σύνορα, το όνειρο της Αμερικής, την απουσία συναισθημάτων και το πάθος του κινηματογράφου.

Το 1971 μαζί με άλλους 14 Γερμανούς κινηματογραφιστές, μεταξύ των οποίων τον Φασμπίντερ, ίδρυσε μια κοινοπραξία με το όνομα: «Filmverlag der Autoren», που έγινε ο πυρήνας του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου. «Σε αντίθεση με τη νουβέλ βαγκ, ουδέποτε σκεφτήκαμε, ελπίσαμε ή θελήσαμε να “βελτιώσουμε” ή να “ενταχθούμε” στην κινηματογραφική βιομηχανία της εποχής, ούτε καν να την υποκαταστήσουμε: θεωρούσαμε τη δραστηριότητά μας “εναλλακτική”. Δεν είχαμε ούτε πρότυπα, ούτε παράδοση, ούτε κανέναν που να θέλουμε να πάρουμε τη θέση του. Η Filmverlag λειτουργούσε σαν κοινοπραξία. Και ήταν πραγματικά θαυμάσια η μεταξύ μας αλληλεγγύη, που ουσιαστικά ήταν και το μοναδικό κεφάλαιο που διαθέταμε». Προκειμένου να χρηματοδοτήσει την κοινοπραξία αυτή, ο Βέντερς ανέλαβε να σκηνοθετήσει μια παραγωγή της Γερμανικής Τηλεόρασης Το πορφυρό γράμμα, μια ταινία που η δράση της εκτυλίσσεται στο 17ο αιώνα. Το γεγονός όμως ότι ήταν ταινία εποχής «εγκλώβισε» τον σκηνοθέτη: «Δε μου αρέσει πια να κάνω ταινίες όπου δεν επιτρέπεται να υπάρχουν τουλάχιστον ένα αυτοκίνητο, ένα βενζινάδικο, μια τηλεόραση, ένας τηλεφωνικός θάλαμος, κάποιο ταξίδι», λέει ο ίδιος. Το θέμα της μανίας για ταξίδια έμελλε να παίξει έναν κυρίαρχο ρόλο στις μετέπειτα ταινίες του, καθώς σκηνοθέτησε πολλά road movies.

Tο 1978, μετά από πρόσκληση του Φράνσις Φορντ Κόπολα, πήγε στις ΗΠΑ για να γυρίσει το Ιδιωτικός ντετέκτιβ Χάμετ, που τον απασχόλησε παράλληλα με άλλες δουλειές μέχρι το 1982. Το εγχείρημα όμως να αποτίσει φόρο τιμής στον Αμερικανό συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Ντάσιελ Σάμιουελ Χάμετ εξελίχθηκε σε τραυματική εμπειρία: Όπως και το One from the Heart του Κόπολα, που γυρίστηκε την ίδια χρονιά, έτσι και το Χάμετ είναι σήμερα περισσότερο γνωστό από τα προβλήματα στην παραγωγή του. Ο Κόπολα δεν έμεινε ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα και ξαναγύρισε εκτεταμένα αποσπάσματα της ταινίας, καθυστερώντας την έξοδό της. Κατά τη διάρκεια της αναγκαστικής διακοπής των γυρισμάτων, ο Βέντερς θεματοποιεί την ίδια τη φιλμική δημιουργία κάνοντας την Αστραπή πάνω από το νερό, μια ταινία για τον ετοιμοθάνατο φίλο του σκηνοθέτη Νίκολας Ρέι, και αποτυπώνοντας το 1982 την εμπειρία του Χάμετ στην Κατάσταση των πραγμάτων. Η ταινία, η οποία βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας, παρακολουθεί ένα κινηματογραφικό συνεργείο, που ενώ γυρίζει μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, ο παραγωγός εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει δεκάρα. Το γύρισμα σταματά και δίνει τη θέση του στην αναμονή. «Έπρεπε να κάνω μια ταινία με αφετηρία την κατάστασή μου, ανάμεσα στις δύο ηπείρους και να μιλήσω για την αγωνία του γυρίσματος μιας ταινίας στην Αμερική», εξηγεί ο Βιμ Βέντερς.

Tο 1987 o Βέντερς επέστρεψε στη Γερμανία για να γυρίσει Τα φτερά του έρωτα, που διακρίθηκε στις Κάννες, με το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας και του έφερε ευρύτατη αποδοχή. Αυτή η ταινία, με έντονο συναισθηματικό και μεταφυσικό χαρακτήρα, παρακολουθεί δύο αγγέλους στο διαιρεμένο Βερολίνο, και εμπεριέχει όλη την ιστορία της πόλης πριν από την πτώση του τείχους. Με εκπληκτικές εναέριες λήψεις στο Βερολίνο, (υποκειμενικό των αγγέλων) ο σκηνοθέτης μας αφηγείται την ιστορία αυτών των αόρατων για τους ανθρώπους αγγέλων. Ο Ντάμιελ, που υποδύεται ο Μπρούνο Γκαντς, ερωτεύεται μια ακροβάτισσα και λαχταρά να γίνει πάλι άνθρωπος για να βιώσει τις αισθήσεις των κοινών θνητών: να γευτεί το φαγητό, να ακούσει μουσική, να νιώσει τη βροχή. Ταινία καθαρής ποίησης και ταυτόχρονα ερωτική εξομολόγηση στη ζωή.

Ο Βιμ Βέντερς αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, είναι μέλος της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου και, από το 1993, καθηγητής στη Σχολή Κινηματογράφου του Μονάχου. Σήμερα μοιράζει τη ζωή του ανάμεσα στο Λος Άντζελες και το Βερολίνο, μαζί με τη σύζυγό του Ντονάτα Βέντερς.

Φιλμογραφία

1968 Same Player Shoots Again (μικρού μήκους)

1970 Summer in the City

1972 Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι

1973 Το πορφυρό γράμμα

1974 Η Αλίκη στις πόλεις

1975 Λάθος κίνηση

1976 Στο πέρασμα του χρόνου

1977 Ένας Αμερικανός Φίλος

1980 Αστραπή πάνω στο νερό

1982 Η κατάσταση των πραγμάτων

1982 Ιδιωτικός ντετέκτιβ Χάμετ

1982 Δωμάτιο 666

1984 Παρίσι, Τέξας

1987 Τα φτερά του έρωτα

1989 Γιαμαμότο – Σημειώσεις για τις Πόλεις και τα Ρούχα

1991 Μέχρι το τέλος του κόσμου

1993 Τόσο μακριά, τόσο κοντά!

1994 Lisbon Story

1995 Οι αδελφοί Σκλαντανόφσκι

1995 Πέρα από τα σύννεφα

1997 Το τέλος της βίας

1999 Buena Vista Social Club

2000 Το ξενοδοχείο του ενός εκατομμυρίου δολαρίων

2002 Δέκα λεπτά αργότερα: Η τρομπέτα (απόσπασμα Twelve Miles to Trona)

2004 Η γη της ελευθερίας

2005 Μην ξαναγυρίσεις

2007 To Each His Own Cinema (απόσπασμα War in Peace)

2008 Φωτογραφίες στο Παλέρμο

2008 8 (απόσπασμα Person to Person)

2012 Mundo Invisível (απόσπασμα Ver ou Não Ver)

2014 Το αλάτι της γης (ντοκιμαντέρ)

2015 Όλα θα πάνε καλά

Wings of Desire (1987) 001

O ΜΠΡΟΥΝΟ ΓΚΑΝΖ μιλάει για τα Φτερά του Έρωτα στον κριτικό κινηματογράφου Ρίτσαρντ Ράσκιν

-Ο Βιμ Βέντερς περιέγραψε την ταινία του, «Τα φτερά του έρωτα», ως ένα από τα Β-films του, το οποίο σημαίνει ως ένα βαθμό, ότι οι ηθοποιοί στο φιλμ αυτό υποδύονται τον εαυτό τους.

Μα αυτό κάνουν έτσι κι αλλιώς στις ταινίες του… Ένα από τα κύρια προβλήματα που είχαμε όταν γυρίζαμε Τα φτερά του έρωτα ήταν: πώς υποδύεσαι έναν άγγελο;

Συνήθως υποδύεσαι έναν χαρακτήρα και σκέφτεσαι και ψυχολογικό υπόβαθρό του και ρωτάς τον εαυτό σου: «Πώς είναι άραγε αυτός το τύπος; Τι νιώθει, τι σκέφτεται; Πώς θα εκφραζόταν και, είναι θυμωμένος; Πεινασμένος; Διψασμένος; Ηλίθιος;». Εδώ, όμως δημιουργείται ένα πρόβλημα όταν παίζεις έναν άγγελο. Γιατί, τι μπορείς να κάνεις για να πλησιάσεις τον χαρακτήρα; Μπορείς να προσπαθήσεις να περπατάς αέρινα σαν να πετάς, αλλά κατά τα άλλα, είσαι ο εαυτός σου, γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο. Είσαι απλά εκεί. Οπότε, ο Βιμ έχει δίκιο. Μπορείς να περιγράψεις αυτή την κατάσταση ως το να είσαι ο εαυτός σου. Θέλω να πω, δεν υπάρχει καν ηθοποιία. Αυτό που μεταδίδεις είναι η φυσική σου παρουσία. Δεν υπάρχει πιθανότητα ψυχολογικών προβλημάτων ανάμεσα σε αγγέλους. Και αυτό ήταν πραγματικά ένα πρόβλημα για μας.

Συναντιόμασταν πολύ συχνά και συζητούσαμε αυτό το θέμα: πώς θα χειριστούμε τους ρόλους των αγγέλων. Μιλούσαμε για τον συγγραφέα Ρίλκε και τον ζωγράφο Πολ Κλέε και βλέπαμε εικόνες αγγέλων. Ο Βιμ μας είχε φέρει ένα βιβλίο που είχε διαβάσει, το οποίο είχε όλες τις ονομασίες των αγγέλων αυτό ήταν μια αγγλοσαξονική επινόηση- και ήταν εκπληκτικό πόση μεγάλη αίσθηση χιούμορ και γνώσης είχε το βιβλίο σχετικά με την ιστορία της εκκλησίας και πώς αυτή χειριζόταν τους αγγέλους. Το πρόβλημά μας λοιπόν ήταν: πώς να εκφράσουμε πράγματα ως άγγελοι; Το να βρούμε υλικό για τους αγγέλους δεν ήταν και τόσο δύσκολο. Αλλά τι σημαίνει να είσαι ένα άγγελος; Τι κάνεις; Πετάς ή κάτι άλλο; Το να «πετάξουμε» ήταν αδύνατο γι’ αυτή την ταινία. Άρα, περπατάς στους δρόμους και είσαι αόρατος. Ακούς τι λένε και σκέφτονται οι άνθρωποι. Αλλά και τι σημαίνει αυτό; Τι κάνεις με το πρόσωπό σου, με το σώμα σου; Τι λένε τα μάτια σου; Τι είναι τελικά ένας άγγελος;

-Φαντάζομαι ότι ένας ηθοποιός μπορεί να συνδεθεί λιγότερο ή περισσότερο με κάποιον συγκεκριμένο ρόλο. Και αναρωτιόμουν, αν ο ρόλος του Ντάμιελ έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία για σένα, μεγαλύτερη από άλλους ρόλους που έχεις παίξει.

Ήταν πολύ συγκινητικός ρόλος. Για παράδειγμα, εδώ στην Αγγλία, όπου η μοναρχία είναι πολύ ισχυρή και πολύ ζωντανή ακόμα, όταν οι ηθοποιοί παίζουν βασιλείς, πιθανόν να νιώθουν ανώτεροι σε σχέση με αυτό που αισθάνονται στην κανονική τους ζωή. Και σκεφτείτε ότι οι βασιλιάδες είναι και αυτοί ανθρώπινα όντα. Αλλά οι άγγελοι είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Όταν γυρίζαμε Τα φτερά του έρωτα, αυτό που συνέβη ήταν σχεδόν ένα θαύμα. Ήταν φανταστικό να περπατάς και να ακούς τις σκέψεις των ανθρώπων. Βέβαια, το κάναμε εμείς οι ίδιοι και ήταν μέρος του γυρίσματος. Όμως, εγώ, ως ηθοποιός, ως Μπρούνο Γκανζ, μερικές φορές είχα την αίσθηση ότι έκανα κάτι εξαιρετικό και, κάποιες στιγμές, κάτι ουράνιο, υπερβατικό.

Αλλά αυτό που με άγγιξε πιο βαθιά ήταν ότι για αρκετούς μήνες μετά την κυκλοφορία της ταινίας, οι άνθρωποι και κυρίως οι γυναίκες- με αναγνώριζαν, στο Βερολίνο και αλλού, και με τα μάτια τους ορθάνοιχτα μου έλεγαν: «Είναι ο φύλακας άγγελος!» σαν να πίστευαν ότι πράγματι ήμουν άγγελος. Και οι άνθρωποι μέσα στα αεροπλάνα όπου επέβαινα λέγανε: «Α, δεν χρειάζεται να φοβόμαστε, γιατί με σας εδώ, τίποτα δεν μπορεί να συμβεί. Τώρα είμαστε ασφαλείς». Και δεν αστειεύονταν. Φυσικά, ήξεραν ότι ήμασταν πραγματικοί άνθρωποι αλλά κατά κάποιο τρόπο ένιωθαν διαφορετικά… είναι περίεργο. Δεν ξέρω τι συνέβη στ’ αλήθεια. Ήταν ένα υπέροχο συναίσθημα. Το λάτρευα. Γιατί αυτό σημαίνει πιο πολλά για μένα, από το να μου έλεγαν οι άνθρωποι «είσαι ένας πολύ καλός ηθοποιός» ή «λατρεύω τη δουλειά σου». Αν σου λένε όμως «Ω, είσαι ένας άγγελος!» είναι κάτι σαν θαύμα. Κατά κάποιο τρόπο έγινα πράγματι άγγελος. Και ποιος άλλος εκτός από μένα μπορεί να έχει μια τέτοια εμπειρία στη ζωή του;

-Μια από τις πιο αστείες στιγμές στα φτερά του έρωτα είναι όταν ο Ντάμιελ βγαίνει από το μαγαζί με τις αντίκες φορώντας τα νέα του ρούχα. Ξέρατε από πριν ότι αυτή η σκηνή θα ήταν τόσο αστεία;

Όχι. Συζητήσαμε αρκετά για τις «ανθρώπινες ενδυμασίες» αλλά χωρίς να έχουμε αποφασίσει τίποτα συγκεκριμένο. Ο ενδυματολόγος της ταινίας είχε συνδυάσει μερικά ρούχα και τα είχε φέρει στο γραφείο του Βιμ αλλά επιστρέψαμε στη συζήτηση της νέας ενδυμασίας, μετά τα τελευταία πια γυρίσματα των σκηνών του Ντάμιελ ως αγγέλου.

Αλλά μια μέρα, έφερα εγώ από το σπίτι μου ένα από τα δικά μου καπέλα και είπα: «Βιμ, άκου. Νομίζω ότι αυτό θα έχει πλάκα», φορώντας εκείνο το κάπως περίεργο καρό σακάκι. Ο Βιμ δίσταζε μέχρι την τελευταία στιγμή, ίσως μέχρι και πέντε λεπτά πριν γυριστεί η σκηνή, και τελικά αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το καπέλο. Για πολύ καιρό, δεν το ήθελε. Αλλά εγώ αποζητούσα αυτή τη μάλλον- παιδική και κωμική χροιά στον χαρακτήρα, γιατί μετά από τόση ώρα ασπρόμαυρου, με τη σοβαρότητα των αγγέλων και τους μονολόγους του Πίτερ Χάντκε, χρειαζόμασταν μια αλλαγή στυλ. Και γι’ αυτό διάλεξα αυτό το κάπως περίεργο ντύσιμο.

-Ήθελα να σε ρωτήσω σχετικά με τις αξιοπρόσεκτες χειρονομίες και πόζες των αγγέλων. Για παράδειγμα, στη σκηνή που ο Ντάμιελ κάθεται στη βιβλιοθήκη με τα χέρια του πάνω στην κουπαστή, τα μάτια του κλειστά και το κεφάλι του ελαφρώς σκυμμένο. Αυτή ήταν μια πόζα που την είχες επιλέξει εσύ ή ο Βιμ Βέντερς;

Εγώ την επέλεξα. Ο Βιμ ανησυχούσε σχετικά με αυτή την πόζα. Είπε ότι μοιάζει περισσότερο σαν να είμαι ένας μποξέρ και του φάνηκε κάπως υπερβολική στάση σώματος. Εγώ όμως πίστευα ότι έκανε ωραία, έντονη αντίθεση με τον χώρο της βιβλιοθήκης, που ήταν τόσο ουράνιος. Την βρήκα ενδιαφέρουσα πόζα και του την πρότεινα. Δίστασε, αλλά ύστερα, κοίταξε μέσα από το βιζέρ και ξαφνικά είπε: «εντάξει, συμφωνώ, μου αρέσει, θα το κάνουμε έτσι».

Νομίζω ότι η σκηνή με τον άντρα που πεθαίνει είναι από τις πιο συγκινητικές σκηνές. Έχεις κάποιες συγκεκριμένες αναμνήσεις που να σχετίζονται με το γύρισμα αυτής της σκηνής;

Όχι. Θυμάμαι όμως ότι μου άρεσαν πάρα πολύ οι ατάκες του Πίτερ Χάντκε(σ.σ. σύγχρονος συγγραφέας που συμμετείχε στο σενάριο των Φτερών του έρωτα), κάτι το οποίο δε συνέβαινε πάντα. Έχω τρομερό σεβασμό για αυτόν, επειδή είναι προσωπικός μου φίλος και ένας σπουδαίος συγγραφέας. Αλλά κάποιοι διάλογοί του, δεν μου άρεσαν εξίσου. Όμως, στη σκηνή με τον άντρα που πεθαίνει, μου άρεσαν πολύ τα λόγια. Μου άρεσε το γύρισμα εκείνη τη μέρα. Και θυμάμαι ότι όλα φαίνονταν εύκολα, γιατί όλα δούλευαν ρολόι εκείνη τη μέρα. Φτάσαμε στην ώρα μας στην τοποθεσία των γυρισμάτων, ο Βιμ ήξερε ακριβώς τι ήθελε να κάνει, όλοι ήταν έτοιμοι, και τότε, ξεκινήσαμε, πολύ απαλά και ήρεμα, αργά και με ακρίβεια, και γυρίσαμε τη σκηνή με αυτό το ωραίο αποτέλεσμα.

-Έχεις δουλέψει με αρκετούς σκηνοθέτες. Φαντάζομαι ότι το να δουλεύεις με τον Βέντερς δεν είναι το ίδιο όπως με τους άλλους. Πρέπει να έχει έναν δικό του τρόπο να εργάζεται και ξέρω ότι για Τα φτερά του έρωτα, για παράδειγμα, δεν υπήρχε τελικό σενάριο…

Λοιπόν, ακόμα και στον Αμερικανό φίλο δεν είχαμε στην πραγματικότητα σενάριο. Ο τρόπος με τον οποίο δουλεύει ο Βέντερς διαφέρει πάρα πολύ από τις εμπορικές ταινίες. Επινοεί την ταινία καθώς την γυρίζει… Κάτι το οποίο στοιχίζει πολλά χρήματα και πολύ διαθέσιμο υλικό. Παίρνει ρίσκα. Αλλά είναι παραγωγός του εαυτού του, οπότε ίσως το αντέχει οικονομικά. Κάνοντας ταινίες, όπως ανέφερες, με άλλους σκηνοθέτες, ο σεβασμός μου για τον Βέντερς αυξάνεται συνεχώς, γιατί με αυτόν η ταινία γίνεται υπόθεση του να δημιουργείς κάτι μαζί. Εδώ, στο Λονδίνο, με το BBC, υπάρχουν τα στόρυμπορντ, τα στούντιο, και η δουλειά εκτελείται σαν καθήκον… Εκτελείς την παραγωγή ενός φιλμ. Είναι ένας απαίσιος, φοβερός τρόπος να δουλεύεις. Είναι βιομηχανική κινηματογραφία και δεν μου αρέσει. Όμως, ο Βιμ είναι τελείως διαφορετικός. Επινοεί ένα φιλμ καθώς το γυρίζει. Αυτό είναι εκπληκτικό. Κανείς άλλος δεν το κάνει αυτό.

(Αποσπάσματα από συνέντευξη στο περιοδικό P.O.V. του Ρίτσαρντ Ράσκιν, Λονδίνο, 16 Οκτωβρίου 1994)

ganz

Μπρούνο Γκαντς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μπρούνο Γκανζ

Γενικές πληροφορίες

Όνομα στη

μητρική γλώσσα Bruno Ganz (Γερμανικά)

Γέννηση 22 Μαρτίου 1941

Ζυρίχη

Θάνατος 16 Φεβρουαρίου 2019

Αιτία θανάτου small intestine cancer

Κατοικία Βερολίνο

Βενετία

Ζυρίχη

Υπηκοότητα Ελβετία

Εκπαίδευση και γλώσσες

Μητρική γλώσσα Swiss Standard German

Ομιλούμενες γλώσσες Swiss Standard German

Αγγλικά

Γαλλικά

Ιταλικά

Bühnendeutsch

Σπουδές Πανεπιστήμιο Τεχνών της Ζυρίχης

Πληροφορίες ασχολίας

Ιδιότητα ηθοποιός θεάτρου

ηθοποιός ταινιών

Αξιοσημείωτο έργο Η πτώση

Τα Φτερά του Έρωτα

Περίοδος ακμής 1960 – 2018

Αξιώματα και βραβεύσεις

Βραβεύσεις Iffland-Ring (1996)

Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής (2007)

Αξιωματικός των Τεχνών και των Γραμμάτων

Merit Cross of the Lower Saxony Order of Merit (1st class)

Σταυρός Αξίας 1ης τάξεως του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (2006)

Carl Zuckmayer Medal (2015)

βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου (2010)

Theaterpreis Berlin (2001)

βραβείο Bambi (2004)

David di Donatello Award for Lifetime Achievement

Ο Μπρούνο Γκαντς (γερμανικά: Bruno Ganz, 22 Μαρτίου 1941 – 16 Φεβρουαρίου 2019) ήταν Ελβετός ηθοποιός, που θεωρείται μια από τις σπουδαιότερες φυσιογνωμίες του γερμανόφωνου θεάτρου και κινηματογράφου.

Έχει συνεργαστεί με πολλούς σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως οι Βιμ Βέντερς, Ερίκ Ρομέρ, Βέρνερ Χέρτζογκ και Θόδωρος Αγγελόπουλος. Μερικές από τις γνωστότερες ερμηνείες του στον κινηματογράφο είναι αυτή στα Φτερά του έρωτα (1987) και η ενσάρκωση του Αδόλφου Χίτλερ στην Πτώση (2004). Άλλες ταινίες του είναι οι Ένας Αμερικανός Φίλος (1977), Ανθρωποκυνηγητό σε δύο ηπείρους (1978), Νοσφεράτου: Ο Δράκουλας της Νύχτας (1979), Μία αιωνιότητα και μία ημέρα (1998) και Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας (2004). Για τα επιτεύγματά του στον κινηματογράφο έλαβε το 2010 βραβείο από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου[8] και το 2014 τη Χρυσή Κάμερα, ενώ το 2010 απέκτησε το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο των Αστέρων στο Βερολίνο.

Στο θέατρο, έχει ερμηνεύσει, μεταξύ άλλων, έργα των Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, Ευριπίδη και Σον Ο’Κέισι. Από το 1996 είναι ο κάτοχος του Δαχτυλιδιού του Ίφλαντ, της μεγαλύτερης διάκρισης για γερμανόφωνο ηθοποιό.

Βιογραφία

Τα πρώτα χρόνια

Ο Γκαντς γεννήθηκε το 1941 στη Ζυρίχη, από Ελβετό πατέρα και μητέρα ιταλικής καταγωγής. Ως έφηβος παράτησε το σχολείο για να παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής, ενώ εργαζόταν σε βιβλιοπωλείο.

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Γκαντς πραγματοποιήθηκε το 1960 με την ταινία Der Herr mit der schwarzen Melone. Σύντομα, όμως, επικεντρώθηκε στο θέατρο. Άρχισε να συνεργάζεται με τον Πέτερ Στάιν, συμμετέχοντας στα έργα Τορκουάτο Τάσσο (1969) του Γκαίτε, Βάκχαι (1973) του Ευριπίδη, Παραθεριστές (1973) του Μαξίμ Γκόρκι και άλλα. Με τις παραστάσεις αυτές, αλλά και με το έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ Ο αδαής και ο παράφρων (1972), ο Γκαντς αναγνωρίστηκε ως ένας αξιόλογος θεατρικός ηθοποιός και το 1973 ανακηρύχθηκε ως ο Καλύτερος Ηθοποιός της χρονιάς από το περιοδικό Theater heute.

Η αναγνώριση στον κινηματογράφο

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ο Γκαντς άρχισε να παίζει σε ορισμένες σημαντικές ταινίες, όπως οι Ένας Αμερικανός Φίλος (1977) του Βιμ Βέντερς και Νοσφεράτου: Ο Δράκουλας της Νύχτας (1979) του Βέρνερ Χέρτσογκ. Το 1978 πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση σε αγγλόφωνη ταινία, στο Ανθρωποκυνηγητό σε δύο ηπείρους (1978) του Φράνκλιν Τζ. Σάφνερ, όπου συμπρωταγωνίστησε με τους Λόρενς Ολίβιε και Γκρέγκορι Πεκ.

Το 1987 ο Γκαντς πρωταγωνίστησε στην ταινία Τα φτερά του έρωτα, σε σκηνοθεσία του Βιμ Βέντερς, στην οποία παρέδωσε μία από τις καλύτερες ερμηνείες του.[16] Αργότερα, επανέλαβε τον ίδιο ρόλο στο σίκουελ Τόσο μακριά, τόσο κοντά! (1993). Η επόμενη μεγάλη του ταινία ήταν η Μία αιωνιότητα και μία ημέρα του Θόδωρου Αγγελόπουλου, η οποία βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών. Ακολούθησε η ιταλική Ψωμί και τουλίπες (2000) του Σίλβιο Σολντίνι, για την οποία ο Γκαντς κέρδισε το Νταβίντ ντι Ντονατέλλο Α΄ Ανδρικού Ρόλου.

Το 2000 ο Γκαντς έπαιξε στην παράσταση Φάουστ σε σκηνοθεσία του Πέτερ Στάιν, μια από τις σπάνιες φορές που έχει παρουσιαστεί ολόκληρο το έργο του Γκαίτε. Η συνολική διάρκεια ήταν περίπου δεκαπέντε ώρες. Ο ίδιος το έχει χαρακτηρίσει ως «το μεγαλύτερο θεατρικό εγχείρημα στο οποίο έχω πάρει ποτέ μέρος».

Από την Πτώση και έπειτα

Το 2004 ο Γκαντς ενσάρκωσε τον Αδόλφο Χίτλερ στην ταινία Η Πτώση του Όλιβερ Χιρσμπίγκελ. Μελέτησε συστηματικά διάφορα ντοκουμέντα και η ερμηνεία του έγινε δεκτή διεθνώς με εξαιρετικά σχόλια. Ωστόσο, δέχθηκε επίσης κριτική για την επιλογή του και, όπως έχει δηλώσει σε συνέντευξή του, ο ρόλος αυτός τον στοίχειωνε για καιρό.Το ίδιο έτος συμμετείχε και στην ταινία Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας.

Το 2008 ο Γκαντς εμφανίστηκε σε δύο ταινίες με υποψηφιότητες στα 81α Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, τις Σφραγισμένα χείλη και Το σύμπλεγμα Baader Meinhof. Μερικές από τις πιο πρόσφατες ταινίες του είναι οι Ο άγνωστος (2011), Ο συνήγορος (2013), Χάιντι (2015), Γράμμα από το παρελθόν (2015) και Το πάρτι (2017).

Προσωπική ζωή

Ο Γκαντς διέθετε διαμερίσματα, εκτός από τη γενέτειρά του, στο Βερολίνο και τη Βενετία.[1

Το καλοκαίρι του 2018, ο Γκαντς διαγνώστηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου. Στις 16 Φεβρουαρίου 2019, βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στη Ζυρίχη.

Ενδεικτική φιλμογραφία

1977 Ένας Αμερικανός Φίλος

1978 Εξοντώσατε τον δήμιο του Άουσβιτς

1978 Η αριστερόχειρη γυναίκα

1978 Ανθρωποκυνηγητό σε δύο ηπείρους

1978 Μαχαίρι στο κεφάλι

1979 Νοσφεράτου: Ο Δράκουλας της Νύχτας

1987 Τα φτερά του έρωτα

1988 Η θρυλική ζωή του Έρνεστ Χέμινγουεϊ

1993 Τόσο μακριά, τόσο κοντά!

1996 Ο πρίγκιπας των αιθέρων

1998 Μία αιωνιότητα και μία μέρα

2000 Ψωμί και τουλίπες

2004 Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας

2004 H Πτώση

2007 Νεότητα χωρίς νιάτα

2008 Σφραγισμένα Χείλη

2008 Το σύμπλεγμα Baader Meinhof

2009 Τριλογία 2: Η σκόνη του χρόνου

2011 Ο άγνωστος

2013 Νυχτερινό τρένο για τη Λισαβόνα

2013 Ο Συνήγορος

2013 Ο θρύλος του Μάικλ Κόλχαας

2014 Με σειρά εξαφάνισης

2015 Χάιντι

2015 Γράμμα από το παρελθόν

2017 In Zeiten des abnehmenden Lichts

2017 Το Πάρτι

2018 Radegund

2018 Το σπίτι που έχτισε ο Τζακ

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019 || Νέο Τμήμα στις καθημερινές | Έναρξη Τέλος Φεβρουαρίου

Η Ευνοούμενη του Ευνοούμενου κ. Λάνθιμου || κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου [2/5]

Η ευνοούμενη του Γιώργου Λάνθιμου | Κριτική του Νίνου Φενέκ Μικελίδη | Πολύ Καλός Τεχνίτης χωρίς προσωπικό στυλ πραγματικού δημιουργού (2/5)

“Περί “Κυνόδοντα”, Oscar, κριτικής και αισθητικής κινηματογράφου, ηθικής, αισθητικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας” του Γιάννη Καραμπίτσου

Κούφιος κυνόδοντας; του Αδάμ Αδαμόπουλου

Arturo Ripstein: Το κάστρο της αγνότητας (1972), «Έξω είναι άσχημα»

Ο Arturo Ripstein μιλά με την Paz Alicia Garciadiego για το “Κάστρο της Αγνότητας” (1972)

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου, Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ και Ιστορίας Κινηματογράφου: Έναρξη

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019

Σεμινάριο Ιστορίας του Κινηματογράφου 2019 – 10 Μαθήματα

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2019

ROMA 2018 του Αλφόνσο Κουαρόν η καλύτερη ταινία του 2018 , από τις συγκλονιστικότερες του 21ου αιώνα | του Γιάννη Καραμπίτσου

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: