Θρίαμβος ή πανωλεθρία Λάνθιμου; Δημήτρης Δανίκας

26/02/2019

Γιατί ο Γιώργος Λάνθιμος δεν κατάφερε να κερδίσει περισσότερα Οσκαρ; Μόνο ένα; Μπας και τον «έσπρωξαν»; Μπας και ο ελληνικός θησαυρός αποδείχτηκε άνθρακας κανονικός;
Μπας και πρόκειται για ανέκδοτο; Μπας και οι «ακαδημαϊκοί» του Χόλιγουντ τον φιλοδώρησαν με δέκα υποψηφιότητες αναγνωρίζοντας έτσι τους κόπους και τις θυσίες της χειμαζόμενης ελληνικής κοινωνίας; Μπας και ο θρίαμβος κατέληξε πανωλεθρία; Μπας και έχουν δίκιο όλοι εκείνοι οι θεατές-και είναι κάμποσοι-που διαφώνησαν, που χλευάζουν την «ευνοούμενη»;

dimitris danikas

Για να δούμε λοιπόν. Χωρίς ίχνος εμπάθειας, προκατάληψης και χωρίς καμία πρόθεση δημοσίων σχέσεων. Άσε που ο Λάνθιμος βρίσκεται στα μαχαίρια με την ελληνική κριτική. Και μάλιστα αρνείται πεισματικά να παραχωρήσει συνεντεύξεις σε έλληνες δημοσιογράφους. Για να δούμε. Έχουμε και λέμε:

Ένα λοιπόν. Εκ της παραδόσεως και του παρελθόντος του «θείου» Όσκαρ έχει συμβεί πολλές φορές. Κάποιες ταινίες να ξεχωρίζουν, να καταλήγουν με πολλές υποψηφιότητες και στο τέλος να μην λαμβάνουν ούτε μισό επιχρυσωμένο αγαλματίδιο. Ετσι πρόχειρα, το ίδιο και χειρότερα είχε συμβεί με «Το πορφυρό χρώμα» του Χολιγουντιανού «αυτοκράτορα» Στίβεν Σπίλμπεργκ. Και μάλιστα για μια ιστορία εντελώς αντιρατσιστική με ήρωες της Αφροαμερικανικής μειονότητας. Από τις έντεκα υποψηφιότητες κατέληξε στο απόλυτο μηδέν. Τίποτα. Σε ποιον παρακαλώ; Στον σκηνοθέτη και παραγωγό που με τα δισεκατομμύρια των θεατών του έχει γεμίσει τα ταμεία του Χόλιγουντ με ποταμούς δολαρίων

Το ίδιο, πάνω κάτω έχει συμβεί με το αριστούργημα του Ρόμαν Πολάνσκι «Τσαϊνατάουν». Από τις έντεκα υποψηφιότητες μόνο ένα Οσκαρ, για το σενάριο, κατέληξε στην προσωπική συλλογή του Ρόμπερτ Τάουνι. Ενός εκ των σπουδαιότερων Αμερικανών σεναριογράφων. Πλήθος παραδειγμάτων. Και αντιστρόφως. Μετριότητες σάρωσαν. Αριστουργήματα εξαφανίστηκαν. Όπως, ας πούμε, ο «Πολίτης Κέην» του Ορσον Γουέλς. Που μετά βίας κατάφερε να αποσπάσει ένα Όσκαρ, κι αυτό του σεναρίου. Μερικά χρόνια αργότερα άπαντες προσκυνούσαν και την ταινία θεωρούσαν ως την καλύτερη των ΗΠΑ όλων των εποχών

Δύο λοιπόν. Αν η «Ευνοούμενη» κατάφερνε να κερδίσει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας αυτό θα ήταν το πιο εξωφρενικό ρεκόρ στην ιστορία του Χόλιγουντ. Γιατί; Μα επειδή η ιστορία, η πλοκή και οι χαρακτήρες έχουν να κάνουν με μια ίντριγκα βασιλικών παρασκηνίων. Γιατί ακόμα μια τέτοια ιστορία θεωρείται «μικρή». Γιατί επίσης απουσιάζει κάθε ίχνος θετικού ήρωα. Γιατί είναι αποστειρωμένη από αισθήματα. Μόνο χλευασμός και ειρωνεία. Και γιατί, φυσικά, απευθύνεται σε ένα περιορισμένο κοινό. Ποιον ενδιαφέρει τώρα το «κρεβάτι» της βασίλισσας Αννας; Μόνο τις κουτσομπόλες

Τρία λοιπόν. Όσκαρ καλύτερης ταινίας λαμβάνουν εκείνες οι ιστορίες που αναφέρονται και περιγράφουν μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Όπως ας πούμε «Το πράσινο βιβλίο». Η φιλία Αφροαμερικανού μουσικού με Ιταλό μικρομαφιόζο. Αρα η ταινία του Λάνθιμου, από την πρώτη στιγμή, ήταν το αουτσάιντερ. Και ούτε

Τέσσερα λοιπόν. Η «ευνοούμενη» έπεσε πάνω στο πολιτικό τείχος που είχε ορθώσει η Αμερικανική κινηματογραφική Ακαδημία. Η τελετή με τα Όσκαρ κατέληξε σε πολιτική διαμαρτυρία και σε καμπάνια εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ. Ο θρίαμβος των Αφροαμερικανών, των μεταναστών, των Μεξικανών και των ομοφυλόφιλων. Σα να λέμε «κάτω τα τείχη, κάτω ο ρατσισμός του Τραμπ». Η Τέχνη ενώνει ανθρώπους διαφορετικού χρώματος και πεποιθήσεων. Αποθέωση αυτής της «στρατευμένης» τελετής τα τρία Οσκαρ για την ασπρόμαυρη ιστορία «Ρόμα» του Αλφόνσο Κουαρόν. Με ηρωίδα μια υπηρέτρια. Μια Ινδιάνα. Και τα τρία για τον ίδιο: σκηνοθεσίας, καλύτερης ξενόγλωσσης και φωτογραφίας. Απίστευτο. Ο Τραμπ ορθώνει τείχη. Το Χόλιγουντ γκρεμίζει τείχη. Ο Τραμπ έφαγε πολύ μα πολύ ξύλο

Πέντε λοιπόν. Ούτε θρίαμβος μα και καθόλου πανωλεθρία. Γιατί με δεδομένα όλα αυτά. Με δεδομένο το ρεκόρ των δέκα υποψηφιοτήτων. Με δεδομένο το Οσκαρ Α γυναικείου ρόλου στην Αγγλίδα Ολίβια Κόλμαν. Με δεδομένη την ανοδική πορεία του Λάνθιμου σε Αγγλία και ΗΠΑ. Με δεδομένο το ταλέντο του. Ενα πράγμα είναι σίγουρο. Οτι στο μέλλον θα το πάρει το Όσκαρ. Και όχι μόνο ένα. Θα το πάρει και θα είναι ντάλα μεσημέρι. Βάζεις στοίχημα γι αυτό;

https://www.protothema.gr/

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019 || Νέο Τμήμα στις καθημερινές | Έναρξη Τέλος Φεβρουαρίου

Η Ευνοούμενη του Ευνοούμενου κ. Λάνθιμου || κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου [2/5]

Η ευνοούμενη του Γιώργου Λάνθιμου | Κριτική του Νίνου Φενέκ Μικελίδη | Πολύ Καλός Τεχνίτης χωρίς προσωπικό στυλ πραγματικού δημιουργού (2/5)

“Περί “Κυνόδοντα”, Oscar, κριτικής και αισθητικής κινηματογράφου, ηθικής, αισθητικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας” του Γιάννη Καραμπίτσου

Κούφιος κυνόδοντας; του Αδάμ Αδαμόπουλου

Arturo Ripstein: Το κάστρο της αγνότητας (1972), «Έξω είναι άσχημα»

Ο Arturo Ripstein μιλά με την Paz Alicia Garciadiego για το “Κάστρο της Αγνότητας” (1972)

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου, Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ και Ιστορίας Κινηματογράφου: Έναρξη

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019

Σεμινάριο Ιστορίας του Κινηματογράφου 2019 – 10 Μαθήματα

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2019

ROMA 2018 του Αλφόνσο Κουαρόν η καλύτερη ταινία του 2018 , από τις συγκλονιστικότερες του 21ου αιώνα | του Γιάννη Καραμπίτσου

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: