Δύση Ηλίου (Sunset) του Λάζλο Νέμες | κριτική Γιάννη Καραμπίτσου [4/5]

Ο Λάζλο Νέμες επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την ομορφιά του ουγγρικού κινηματογράφου που διατηρεί κάτι από την αίγλη του την εποχή του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού και ότι είναι ένας γνήσιος μαθητής του μεγάλου Ούγγρου σκηνοθέτη Μπέλα Ταρ.

Napszállta _ Sunset 2018 greek poster

Σκηνοθετεί την ταινία με τον ίδιο τρόπο που το είχε κάνει στο «Γιο του Σαούλ» και πετυχαίνει το ίδιο γοητευτικό αλλά και πολύ λειτουργικό αποτέλεσμα. Η κάμερα στο ύψος του κεφαλιού της ηρωίδας Ίριδας Λέιτερ λίγο πίσω από την πλάτη ή κινούμενη κυκλικά γύρω από αυτήν σταματώντας για λίγο μπροστά της, η ίδια υποκειμενική ματιά που διατηρεί όμως και την αίσθηση ενός αντικειμενικού πλάνου, η ίδια νευρώδης κίνηση της κάμερας που ακολουθεί κατά πόδας τη νεαρή Ίριδα, τα μεγάλα σε διάρκεια μονοπλάνα, το γύρισμα σε φιλμ 35 mm, η υποβλητική φωτογραφία που κινηματογραφεί την πόλη σε χρώματα πολύ φωτεινά και λευκασμένα,  ενός είδους σέπιας πετυχαίνουν να μας περάσουν την ατμόσφαιρα της εποχής στη Βουδαπέστη του 1913, γεμάτη θλίψη και ομορφιά λες και ο σκηνοθέτης νοσταλγεί εκείνη την εποχή παρόλη τη φρίκη, την αίσθηση αυτοκαταστροφής και του χάους που καραδοκούν και το κοινωνικό και πολιτικό κλίμα που επικρατούσε φωτεινό και σκοτεινό μαζί, η απεικόνιση της Βουδαπέστης σαν σε παλιά καρτ ποστάλ της εποχής, με σαφείς αναφορές στο σήμερα. Το τέλος της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, τα προεόρτια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της Ρώσικης Επανάστασης. Η συναρπαστική ηθοποιία από την Τζούλι Τζάκαμπ στο ρόλο της ατρόμητης Ίριδας Λέιτερ που καταφέρνει να αποδώσει με τον καλύτερο τρόπο μια ηρωίδα που καταφέρνει να εμπνεύσει τους γύρω της και να τους κερδίσει την εμπιστοσύνη χάρη στη θετική ενέργεια που διαθέτει και ένα ιδιαίτερο ταλέντο να καταλαβαίνει πολύ γρήγορα το ποιόν των ανθρώπων με τους οποίους συναναστρέφεται και να τους πείθει να την εμπιστευτούν όσους θεωρούσε ότι είχαν την ανάλογη ποιότητα για κάτι τέτοιο. Αναζητώντας τον Κάλμαν Λέιτερ, τον μοναδικό της συνδετικό κρίκο με το χαμένο της παρελθόν ξετυλίγεται μια σύγκρουση ανάμεσα στη δύναμη της βίας που έχει σαν αιτία την ταξική καταπίεση και αδικία που μπορεί να είναι επαναστατική ή να καταλήγει τρομοκρατική και τυχοδιωκτική και την μη βία που όμως θολώνει και καμουφλάρει τις ταξικές αντιθέσεις συντηρώντας την κοινωνική αδικία. Διλήμματα και συγκρούσεις που θυμίζουν τα αντίστοιχα των πρώτων πολιτικοποιημένων ταινιών των αδελφών Ταβιάνι. Η ταινία, πολιτική και ιστορική,  δεν έχει παραδοσιακή δομή και ανάπτυξη, είναι σύνθετη και πολύπλοκη θα μπορούσαμε να πούμε και κινείται σε μια ατμόσφαιρα ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο όσο η ηρωίδα πλησιάζει προοδευτικά την αλήθεια και προσπαθεί να βγει από τον λαβύρινθο στον οποίο έχει εισέλθει, κατανοώντας πως έχουν τα πράγματα και δημιουργώντας μέσα από αντιφάσεις την κοσμοθεωρία της για τη ζωή. Σε κάποια σημεία νοιώσαμε έναν εγκλωβισμό στον οποίο μπορεί να οδηγήσει η μέθοδος κινηματογράφησης  του Λάζλο Νέμες, μια μικρή κούραση που μας απομάκρυνε λίγο από την ατμόσφαιρα της ταινίας. Για άλλη μια φορά ο 42χρονος Ούγγρος σκηνοθέτης κέρδισε το στοίχημα να μας εντάξει σε ένα απόλυτα κινηματογραφημένο ως βίωμα σύμπαν, έτσι ώστε όταν μιλούσαν στην Ίριδα ήταν σαν να μιλάνε σε εμάς. Μια ακόμα σημαντική δημιουργία από τον πανάξιο μαθητή του Μπέλα Ταρ [4/5]

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019 || Νέο Τμήμα στις καθημερινές | Έναρξη Τέλος Φεβρουαρίου

Η Ευνοούμενη του Ευνοούμενου κ. Λάνθιμου || κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου [2/5]

Η ευνοούμενη του Γιώργου Λάνθιμου | Κριτική του Νίνου Φενέκ Μικελίδη | Πολύ Καλός Τεχνίτης χωρίς προσωπικό στυλ πραγματικού δημιουργού (2/5)

“Περί “Κυνόδοντα”, Oscar, κριτικής και αισθητικής κινηματογράφου, ηθικής, αισθητικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας” του Γιάννη Καραμπίτσου

Κούφιος κυνόδοντας; του Αδάμ Αδαμόπουλου

Arturo Ripstein: Το κάστρο της αγνότητας (1972), «Έξω είναι άσχημα»

Ο Arturo Ripstein μιλά με την Paz Alicia Garciadiego για το “Κάστρο της Αγνότητας” (1972)

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου, Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ και Ιστορίας Κινηματογράφου: Έναρξη

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019

Σεμινάριο Ιστορίας του Κινηματογράφου 2019 – 10 Μαθήματα

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2019

ROMA 2018 του Αλφόνσο Κουαρόν η καλύτερη ταινία του 2018 , από τις συγκλονιστικότερες του 21ου αιώνα | του Γιάννη Καραμπίτσου

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: