Η Δουλειά της (2018) Σκηνοθεσία: Νίκος Λαμπότ || Κριτική: Γιάννης Καραμπίτσος [2,5/5]

Ελλάδα, 2018. Σκηνοθεσία: Νίκος Λαμπότ. Σενάριο: Κατερίνα Κλειτσιώτη, Νίκος Λαμπότ. Ηθοποιοί: Μαρίσα Τριανταφυλλίδου, Δημήτρης Ύμελλος, Μαρία Φιλίνη, Ελένη Καραγιώργη. 89΄.

i douleia tis

Η Δουλειά της είναι μια ταινία στο ύφος των ταινιών του Λόουτς και των αδελφών Νταρντέν σε σκηνοθεσία Νίκου Labôt χωρίς να φτάνει τη δύναμη εκείνων. Η ερμηνεία της Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου και ο ρόλος της καθαρίστριας σε mall είναι όλη η ταινία. Δούλεψαν με το Νίκο Λαμπό 2 χρόνια με πρόβες για το ρόλο για να φτάσουν σε μια αλήθεια του χαρακτήρα. Η Παναγιώτα είναι σχεδόν αγράμματη και όταν βρίσκει τρόπο να στηρίξει την οικογένειά της να σταθεί στα πόδια της αρχίζει να ενηλικιώνεται συναισθηματικά και να ανακαλύπτει ένα βαθύτερο εαυτό. Παραμένει βέβαια το “καλό παιδί” που κουβαλάμε μέσα μας σχεδόν όλοι, ειδικά όταν ερχόμαστε σε επαφή με όσους από το κατεστημένο μας φέρονται “καλά” γιατί εξυπηρετούμε τα συμφέροντά τους σε τελική ανάλυση. Ο ρόλος του άντρα της που είναι πολύ καιρό άνεργος και δεν κάνει το αδύνατον δυνατόν για να βρει δουλειά αλλά παίζει λόττο, πίνει καφέδες και διαβάζει εφημερίδες, εκτός από κάποια στιγμή που βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού αλλά το “κοπανάει” στην Παναγιώτα και ότι την περιμένει σαν μαλάκας όπως λέει όταν κάνει υπερωρίες και της παχουλούλας κόρης που στην αρχή της ταινίας παρουσιάζεται απροσάρμοστη στο σπίτι και στο σχολείο αλλά μετά προσαρμόζεται κάπως απότομα και διδακτικά, δεν εξελίσσονται δυναμικά και παραμένουν μονοσήμαντοι. Ο Νίκος Λαμπό είχε δείξει ικανότητες ενός πολύ δυναμικού δημιουργού αναφορικά με αυτό που αποκαλούμε μορφή και ύφος μιας ταινίας, αναφορικά με το πως μιας ταινίας στην ταινία του μικρού μήκους Ο Σκύλος. Στη Δουλειά της αυτή η δυναμική σκηνοθεσία δεν φαίνεται να υπάρχει σε ένα πρώτο επίπεδο ανάγνωσης τουλάχιστον. Η πληθωρική παρουσία και προσωπικότητα της Μαρίσσας Τριανταφυλλίδου φαίνεται να τα “ρουφάει” όλα. Βέβαια αυτό είναι μια επιλογή του Νίκου Λαμπό, δεν γίνεται τυχαία. Το τέλος είναι κάπως αμήχανο θα το θέλαμε πιο δυναμικό και εντέλει η Παναγιώτα αλλά και η κόρη και πατέρας θα μπορούσαν να εξελιχτούν περισσότερο σαν χαρακτήρες να γίνουν ριζοσπαστικότεροι χωρίς να γίνει η ταινία διδακτική. Στην ταινία η Δουλειά της είναι το παν και τα άλλα μένουν λίγο ξεκρέμαστα. Δεν ξεχνάμε βέβαια ότι ο Νίκος Λαμπό αυτή την μιζέρια και ακινησία μιας πατριαρχικής ελληνικής οικογένειας θέλει να καταγγείλει αλλά το κάνει χρησιμοποιώντας περισσότερα στερεότυπα από όσα θα θέλαμε.  Η σχέση με τις υπόλοιπες κοπέλες που χάνουν τη δουλειά τους συνεχώς, αναπτύσσεται λίγο μουδιασμένα. Αναπτύσσεται όμως.  Ο Λαμπό δεν προχωράει συνειδητά σε μια φεμινιστικοποίηση και πολιτικοποίηση της Παναγιώτας. Θα μπορούσε να προχωρήσει βαθύτερα χωρίς να κάνει μια ταινία διδακτική και κραυγαλέα;; Νομίζουμε πως ναι!! Η Δουλειά της είναι μια ταινία προς τη σωστή κατεύθυνση από αυτές που έχει ανάγκη ο ελληνικός κινηματογράφος. Ο Νίκος Λαμπό ελπίζουμε και το ευχόμαστε ότι έχει να δώσει πράγματα στον ελληνικό κινηματογράφο. Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου εκφραστική, συναρπαστική, ιδανική πρωταγωνίστρια για κάθε είδους ταινία και τέλεια για ταινίες του στυλ του Κεν Λόουτς και των Αδελφών Νταρντέν.

Πώς περιγράφει την Παναγιώτα η ίδια η Τριανταφυλλίδου; «Είναι μια γυναίκα που έχει ζήσει μια ζωή περιορισμένη, σύζυγος και μητέρα. Και, έστω και σαν καθαρίστρια, έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με τη ζωή έξω από το σπίτι. Με ό,τι κόστος αλλά και κέρδος αυτό έχει. Γιατί ανακαλύπτει τι σημαίνει να έχεις κοινωνικές σχέσεις, να γίνεσαι ανεξάρτητη οικονομικά, να μπορείς να στηρίζεις την οικογένειά σου, αλλά και, πρωτοφανές κάποτε γι’ αυτήν, να της αντιπαρατίθεσαι. Να σηκώνεις κεφάλι και φωνή. Θεωρώ ότι μετά το τέλος της ταινίας η Παναγιώτα θα είναι ένας εντελώς άλλος άνθρωπος».

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019 || Νέο Τμήμα στις καθημερινές | Έναρξη Τέλος Φεβρουαρίου

Η Ευνοούμενη του Ευνοούμενου κ. Λάνθιμου || κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου [2/5]

Η ευνοούμενη του Γιώργου Λάνθιμου | Κριτική του Νίνου Φενέκ Μικελίδη | Πολύ Καλός Τεχνίτης χωρίς προσωπικό στυλ πραγματικού δημιουργού (2/5)

“Περί “Κυνόδοντα”, Oscar, κριτικής και αισθητικής κινηματογράφου, ηθικής, αισθητικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας” του Γιάννη Καραμπίτσου

Κούφιος κυνόδοντας; του Αδάμ Αδαμόπουλου

Arturo Ripstein: Το κάστρο της αγνότητας (1972), «Έξω είναι άσχημα»

Ο Arturo Ripstein μιλά με την Paz Alicia Garciadiego για το “Κάστρο της Αγνότητας” (1972)

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου, Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ και Ιστορίας Κινηματογράφου: Έναρξη

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019

Σεμινάριο Ιστορίας του Κινηματογράφου 2019 – 10 Μαθήματα

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2019

ROMA 2018 του Αλφόνσο Κουαρόν η καλύτερη ταινία του 2018 , από τις συγκλονιστικότερες του 21ου αιώνα | του Γιάννη Καραμπίτσου

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: