Παύση (2018) της Τώνιας Μισιαλή | Κριτική Γιάννη Καραμπίτσου [3/5]

Μια γυναίκα (Στέλα Φυρογένη), διψασμένη για αγάπη και επικοινωνία αλλά παγιδευμένη στη δυστυχία ενός καταπιεστικού γάμου, βρίσκει καταφύγιο σε ένα φανταστικό κόσμο εκδικητικής βίας. Σύντομα, πραγματικότητα και φαντασία συγχέονται.

Pause 2018

Η ταινία Παύση της Τώνιας Μισιαλή είναι από τις πολλές ταινίες των τελευταίων χρόνων που σκηνοθετούν γυναίκες και αποτελεί μετά από 2 βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους το απόλυτα επιτυχημένο ντεπούτο της. Με μεγάλη μας χαρά βλέπουμε το ποσοστό των σκηνοθέτιδων ανά τον κόσμο να αυξάνεται τονώνοντας έτσι το παγκόσμιο κινηματογράφο με το ριζοσπαστικό και ευαισθητοποιημένο γυναικείο βλέμμα. Θα θέλαμε να καταγράψουμε τις ταινίες που γυρίστηκαν από γυναίκες τα τελευταία χρόνια και να προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε το στίγμα που αφήνουν όπως και να πληροφορηθούμε πόσο είναι το ποσοστό σήμερα των γυναικών σκηνοθέτιδων ανά τον κόσμο και πως αυτό κατανέμεται στα διάφορα μέρη του πλανήτη.

Η Ελπίδα είναι μια ηρωίδα που επιθυμεί να ζήσει την εποχή της εμμηνόπαυσης με αγάπη , με έρωτα, με δημιουργικότητα (πηγαίνει σε εργαστήρι και μελετά ζωγραφική, ζωγραφίζει τους πρώτους της πίνακες) μια αληθινή ζωή. Ο γάμος της της εποχή της πατριαρχικής κοινωνίας ζωγραφίζεται με μελανά χρώματα, είναι καταπιεστικός και ζοφερός . Χρειάζεται το ίντερνετ για να επικοινωνεί με την κόρη της και τον εγγονό της, το αυτοκίνητο για να πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ για τα ψώνια αλλά κυρίως για να αισθάνεται ότι έχει τη δυνατότητα να αποδράσει, ακόμα και αν αυτό ενδεχόμενα δεν θα μπορούσε να συμβεί ποτέ. Για μικρές έστω αποδράσεις. Για μια ελπίδα φυγής από αυτή τη μίζερη ζωή που της επιβάλλει η πατριαρχική φαλλοκρατική κοινωνία. Σε όλα ο “παλιάς κοπής” σύζυγος (πολύ καλός Αντρέας Βασιλείου) είναι αντίπαλος ισχυρός, σκληρός και αμετανόητος. Αποδρά μέσω της φαντασίωσης όλο και πιο συχνά. Στη φαντασία της χρησιμοποιεί ακόμα και βία για να πολεμήσει την κατάσταση και να δώσει μια λύση. Ο αγώνας για τον ερωτισμό είναι μια συνεχής μάχη, η Στέλα Φυρογένη με μια εκπληκτική, σπαρακτική “σωματική” ερμηνεία, με μεταμορφώσεις συγκλονιστικές ανάμεσα στη σκοτεινιά και το φως, τη θλίψη, τη μελαγχολία και την ελπίδα και το χαμόγελο, την ασχήμια και την ομορφιά, την μιζέρια και τη χαρά της ζωής, μια όμορφη στην πραγματικότητα αισθαντική γυναίκα και ερωτική που φθείρεται, σκοτώνεται μέρα με τη μέρα, τιμωρείται χωρίς να ξέρει το γιατί και χωρίς να μπορεί να το δικαιολογήσει μέσα της, ζητάει τα αυτονόητα που είναι αγάπη, έρωτας, πάθος, επικοινωνία, τρυφερότητα, στοργή, ευγένεια ψυχής και της καθημερινής ζωής. Οι σκηνές με τη βοήθεια μιας φίλης (Πόπη Αβραάμ) όπου συντελείται η γυναικεία χειραφέτηση εξόχως συγκινητικές (στην ντισκοτέκ όπου τραγουδούν καραόκι ), όπως και η σκηνή της προσπάθειας απόδρασης και της “λύσης” του τέλους που η σοφή ζωή δίνει. Για λίγο η ηρωίδα μοιάζει να προσγειώνεται στη πραγματικότητα, να κερδίζει μέσα της η επανάσταση και τότε φαίνεται να μην έχει ανάγκη την φαντασίωση. Δεν θα καταφέρει να ολοκληρώσει την πράξη αντίστασης και να απελευθερωθεί από τα δεσμά. Ή θα το καταφέρει εντέλει επειδή το επιθυμεί διακαώς με τη συνέργεια της ζωής;;; Η ταινία από την Κύπρο με σκηνοθεσία και φωτογραφία απολύτως λειτουργικές έρχεται την αποκαλούμενη μέρα της γυναίκας, όπως και εκείνη του Νίκου Λαμπό, να ξαναφέρει στην επιφάνεια το γυναικείο ζήτημα, το ανθρώπινο ζήτημα. Την ανάγκη ενός φεμινιστικού κινηματογράφου και μιας κοινωνίας που θα δώσει έμφαση στον φεμινισμό για να θωρακιστεί με τη ριζοσπαστικότητα και τη δύναμη και να μπορέσει να πολεμήσει για τα υπόλοιπα τεράστια ζητήματα που την απειλούν. Που θα δώσει στη γυναίκα και εκείνη θα την διεκδικήσει και πάρει τη θέση που της αξίζει, τη θέση της Γυναίκας που έχει αληθινά ανάγκη η κοινωνία και εκείνη.

Γιάννης Καραμπίτσος [3/5 ]


Η Ευνοούμενη του Ευνοούμενου κ. Λάνθιμου || κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου [2/5]

Η ευνοούμενη του Γιώργου Λάνθιμου | Κριτική του Νίνου Φενέκ Μικελίδη | Πολύ Καλός Τεχνίτης χωρίς προσωπικό στυλ πραγματικού δημιουργού (2/5)

“Περί “Κυνόδοντα”, Oscar, κριτικής και αισθητικής κινηματογράφου, ηθικής, αισθητικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας” του Γιάννη  Καραμπίτσου

Κούφιος κυνόδοντας; του Αδάμ  Αδαμόπουλου

Arturo Ripstein: Το κάστρο της αγνότητας (1972), «Έξω είναι  άσχημα»

Ο Arturo Ripstein μιλά με την Paz Alicia Garciadiego για το “Κάστρο της Αγνότητας”  (1972)

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου, Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ και Ιστορίας Κινηματογράφου: Έναρξη

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019

Σεμινάριο Ιστορίας του Κινηματογράφου 2019 – 10 Μαθήματα

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2019

ROMA 2018 του Αλφόνσο Κουαρόν η καλύτερη ταινία του 2018 , από τις συγκλονιστικότερες του 21ου αιώνα | του Γιάννη Καραμπίτσου

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: