Μπερνάρντο Μπερτολούτσι: Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι (1972) | Κριτική Λουκάς Κατσίκας

Σενάριο: Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, Φράνκο Αρκάλι Φωτογραφία: Βιτόριο Στοράρο Μουσική: Γκάτο Μπαρμπιέρι Μοντάζ: Ρομπέρτο Περττινιάνι, Φράνκο Αρκάλι Πρωταγωνιστούν: Μάρλον Μπράντο, Μαρία Σνάιντερ, Ζαν Πιέρ Λεό, Μάσιμο Τζιρότι, Τζιοβάνα Γκαλέτι Διάρκεια: 129′

Βίαιος Θάνατος (1962) και Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι (1972) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι το Σάββατο 11.5.2019 στις 19.00 και 21.00 στο Σχολείο του Σινεμά με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση

 

[Το Σάββατο 11.5.2019 στις 19.00 στο Σχολείο του Σινεμά (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια) θα προβληθεί η ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι Βίαιος Θάνατος (1962) αριστουργηματικό ντεμπούτο του με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση. Επειδή ο χώρος είναι μικρός καλό θα ήταν να κλείσετε θέση στα τηλ. 2130 159 816, 6944143564 ή στο e-mail schoolofcinemagr@gmail.com δίνοντας ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ και Κινητό Τηλέφωνο. Στις 21.00 θα προβληθεί η περιβόητη ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι Το Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι (1972) με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση.] 

[Νέα Σεμινάρια Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου, Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους με Τάμπλετ και Κινητό,  Ιστορίας Κινηματογράφου, Μοντάζ Premiere και Avid, και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ ξεκινούν στο τέλος του μήνα . Πληροφορίες- Δηλώσεις Ενδιαφέροντος και Εγγραφές στα προαναφερθέντα τηλέφωνα και μέιλ]. 

Λουκάς Κατσίκας

Ταινία-τοτέμ και ταυτόχρονα μνημείο μιας αδιανόητης (με τωρινά δεδομένα) εποχής για το σινεμά, όταν το ευρύ κοινό συνέρρεε στις αίθουσες για να παρακο­λουθήσει αδιαπραγμάτευτα καλλιτεχνικές δημιουργίες και να τις αναγορεύσει σε επιτυχίες αντίστοιχες των εισπρακτι­κών επιδόσεων που σημειώνουν τα σημερινά blockbusters, το «Ταγκό» εξακολουθεί και αφήνει, 47 χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία, μια πολύ πικρή επίγευση.

Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι οι σκανδαλιστικές για την εποχή ερωτικές σκηνές ίσως να στάθηκαν ο καθοριστικός παράγοντας για την τεράστια απήχηση που συνάντησε το φιλμ. Ή εκείνος ο θρυλικός πανηγυρικός της Πολίν Κέιλ, επιδραστικότερης των επιδραστικών στον τομέα της αμε­ρικανικής κριτικής, η οποία διακήρυττε με ένα κείμενο εκ­στατικό ότι «η πρώτη προβολή της ταινίας θα πρέπει να θε­ωρηθεί ορόσημο στην ιστορία του κινηματογράφου». Ίσως πάλι, πολύ απλά, οι θεατές της δεκαετίας του ’70 ανταποκρίθηκαν στο απελευθερωτικό κάλεσμα που επιχειρούσε η ταινία απέναντι σε κραταιά κινηματογραφικά και προσωπικά ταμπού. Γιατί πληρώνοντας κάποιος εισιτήριο για να δει το «Τανγκό», βρισκόταν στην εξαιρετικά άβολη θέση του να αναμετριέται με αθέατες πλευρές του, τις οποίες πιθανόν να μην είχε θελήσει ποτέ να αντιμετωπίσει ανοιχτά.

Σε κάθε περίπτωση, το «Τελευταίο Ταγκό» είναι μια ται­νία με την οποία δεν ξεμπερδεύει κανείς εύκολα. Πόσω μάλ­λον ο ίδιος της ο δημιουργός: ο Μπερτολούτσι μετέφερε τις εμπειρίες του από το ντιβάνι του ψυχαναλυτή κατευθείαν στην οθόνη, δημιούργησε στο πρόσωπο του Μπράντο ένα μακρινό αντικατοπτρισμό του εαυτού του και μετέτρεψε το παρισινό διαμέρισμα όπου συνευρίσκονται για ανώνυμο σεξ ένας μεσήλικας χήρος και μια αρκετά μικρότερή του γυναίκα σε ένα πεδίο μάχης. Εκεί ο θάνατος συναντά τον έρωτα σε κυκλική πορεία, η ερωτική πράξη ταυτίζεται με την ψυχολο­γική απόγνωση, το υπαρξιακό άχθος, τη βίαιη εκτόνωση και κάθε φορτισμένη περίπτυξη δεν μοιάζει με ανακουφιστική εκσπερμάτωση, αλλά με κραυγή αγωνίας. Εκεί μια γυναίκα παραδίδεται οικειοθελώς σε μια ανεξήγητη υποταγή, προ­τού αποβεί στη δική της σπασμωδική χειρονομία εξέγερσης.

Εκεί ένας άντρας καταρρέει και σπαράζει, όπως ένα πληγω­μένο αγρίμι που μυρίζεται τον επικείμενο χαμό του.

Ο Μπερτολούτσι κλειδώνει τους δυο ήρωές του σε μια ασφυκτική συναισθηματική σύμβαση και τους σερβίρει δη­λητήρια που ο ίδιος ουδέποτε τόλμησε να πιει. Η ταινία του αναστατώνει, όχι για τον σκληρό τρόπο με τον οποίο αντι­λαμβάνεται την οδύνη της μοναξιάς και την απελπισμένη ανάγκη για επαφή, αλλά γιατί ζωντανεύει στην οθόνη κάτι περισσότερο από ένα αφήγημα. Μεταχειρίζεται ένα βίωμα. Γι’ αυτό και οι πολυσυζητημένες σκηνές σεξ του φιλμ δεν επιχειρούν και δεν πετυχαίνουν ποτέ τον ερεθισμό, αλλά ένα σφίξιμο στο στομάχι. Γι’ αυτό ίσως και η κατάβαση του Μπράντο – Ορφέα στην εσωτερική του κόλαση γίνεται τόσο επώδυνη. Όχι επειδή εκεί δεν τον περιμένει κάποια Ευρυ­δίκη. Αλλά γιατί στο τέλος της διαδρομής η αναπόδραστη κόλαση είναι ο ίδιος. Το «Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι» είναι το κινηματογραφικό αντίστοιχο ενός εξορκισμού.

Πηγή:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: