[+video αποκλειστικό] Comédie-Française-Ίβο βαν Χόβε Ηλέκτρα/Ορέστης του Ευριπίδη Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 26-27 Ιουλίου 2019 – Κριτικές Εντυπώσεις Γιάννη Καραμπίτσου || οποιαδήποτε ομοιότητα με τον σημερινό κόσμο μόνο τυχαία δεν είναι !!

27.7.2019 ||| Κριτικές Εντυπώσεις- Επιμέλεια Κειμένου:  Γιάννης Καραμπίτσος

Στην παράσταση της Comédie-Française και του Ίβο βαν Χόβε Ηλέκτρα/Ορέστης του Ευριπίδη Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 26-27 Ιουλίου 2019 που είναι μια συγχώνευση δύο έργων του Ευριπίδη: Ηλέκτρα (413 π.Χ.) και Ορέστης (408 π.Χ.). οποιαδήποτε ομοιότητα με τον σημερινό κόσμο μόνο τυχαία δεν είναι … Το ταλέντο του Ivo van Hove με την πολύ νηφάλια και αποτελεσματική μετάφραση της Marie Delcourt-Curvens φέρνει στην επιφάνεια ανάγλυφα τον “άγριο” και ρεαλιστικό ταυτόχρονα κόσμο του Ευριπίδη που παρουσιάζει τεράστια συγγένεια με τον σημερινό κόσμο.

Ivo Van Hove, ο ακούραστος ανατόμος των κλασικών: Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για τον σημαντικό Βέλγο Σκηνοθέτη

Comédie-Française – Ίβο βαν Χόβε Ορέστης / Ηλέκτρα του Ευριπίδη Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 26-27 Ιουλίου 2019

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το έναυσμα της τραγωδίας, ο άξονάς της κατά τους Bart Van den Eynde και Ivo van Hove είναι το κοινωνικό, το ταξικό θα μπορούσαμε να πούμε χωρίς να πέφτουμε έξω και επιβεβαιώνεται πάνω από όλα από την εικονογραφία της παράστασης.

Όταν έρχεται η ώρα του τέλους της παράστασης της Comédie-Française, είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε την Suliane Brahim, την Christophe Montenez, την Elsa Lepoivre, τη Loïc Corbery, τον Denis Podalydès και τους άλλους πολύ καλούς ηθοποιούς. Καλυμμένοι με αίμα, λάσπη και δάκρυα, μοιάζουν με ζόμπι, εξαντλημένοι από τη στροβιλισμό της βίας, στην οποία οι χαρακτήρες τους έσυραν για περισσότερο από δύο ώρες. Σύμφωνα με τον Ίβο Βαν Χόβε πρόκειται για ένα ένα δίπτυχο που οδηγεί στην ριζοσπαστικοποίηση ετούτη η παράσταση μαζί με εκείνη των Καταραμένων στην οποία έπαιζαν οι ίδιοι ηθοποιοί. Είναι μια ριζοσπαστική βία με φωτεινά χρώματα όπως λέει. Η ιστορία της παράστασης, στην πραγματικότητα, δεν είναι τόσο μακριά από την ιστορία του Von Essenbeck, μιας οικογένειας που επίσης κατατρύχεται από δολοφονίες, προδοσίες, συνωμοσίες στους Καταραμένους. Τα κόκκινα αίματα και τα έντονα μπλε χρώματα των κουστουμιών προσελκύουν το μάτι του θεατή που βλέπει ως επί το πλείστον θαμπό καφέ και γκρι χρώματα στο σκηνικό της παράστασης που επιμελήθηκε με εμπνευσμένο τρόπο ο Jan Versweyveld. Όλοι είναι ντυμένοι με σκούρο καφέ ή μαύρο χρώμα εκτός βέβαια από εκείνους που είναι ντυμένοι στα μπλε. Η βία εκφράζεται έντονα και χαρακτηριστικά και από την κίνηση των σωμάτων των ηθοποιών, μέσω του άγριου χορού της Ηλέκτρας και της συνοδείας της από Χορό Γυναικών που “διδάχτηκε” από τον υπέροχο πολύ σημαντικό χορογράφο αλλά και κινηματογραφιστή Wim Vandekeybus που αποτίει φόρο τιμής στην Ιεροτελεστία της Άνοιξης του Ιγκόρ Στραβίνσκι σε χορογραφία της Pina Baush και τον οποίο γνωρίσαμε παλιότερα σε επίσκεψή του στην Ελλάδα.

Χωρίς αυτόν τον άγριο, τραχύ και “πρωτόγονο” χορό και την “ριζοσπαστική” κίνηση των σωμάτων η παράσταση θα έπασχε από αφόρητη στατικότητα, έλλειψη δυναμισμού και ικανού έντονου και γρήγορου ρυθμού για να συναρπάσει. Τα μπλε, γελοία κουστούμια και ότι “ταξικό” εκπροσωπούν θα γεμίσουν σύντομα με αίμα, λάσπη και δάκρυα. Η Κλυταιμνήστρα, η Ελένη, η Ερμιόνη που συμπεριφέρονται με ευγένεια και λεπτούς τρόπους θα γίνουν κομμάτια ενός αιματοβαμμένου τσαλαπατημένου τσαλαβουτημένου στη λάσπη σκηνικού. Από την άλλη μεριά είναι η γη, οι φτωχοί άνθρωποι, οι εργάτες, οι αγρότες τόσο χρήσιμοι και παρόλα αυτά τόσο περιφρονημένοι. Όλοι φαίνονται να οδηγούνται στο ίδιο αδιέξοδο. Οι νέοι επαναστατούν ενάντια σε έναν κόσμο και τις αρχές του που τους οδηγεί στο χαμό, που τους έχει οδηγήσει στην ορφάνια. Αλλά και η αντίσταση σε αυτόν τον κόσμο τους οδηγεί στο χαμό. Μέχρι να φτάσουμε εκεί μια “αναγκαστική”, “τρομοκρατική”, “επαναστατική” βία εγκαθιδρύεται. Ο Πυλάδης (Loïc Corbery), ο ιδανικός φίλος και “αδελφός” βυθίζεται και αυτός , ενώ θα μπορούσε να μείνει έξω, στον λασπωμένο αυτό πεδίο της μάχης γιατί νιώθει τη μοίρα του συνδεδεμένη για πάντα με εκείνη του Ορέστη και της Ηλέκτρας. Που θα σταματήσει αυτή η ιδιότυπη απόδοση δικαιοσύνης που βασίζεται όμως στο φόνο και μάλιστα των γονέων, το μεγαλύτερο έγκλημα που υπάρχει και των δικών σου ανθρώπων;;; αναρωτιέται ο Τυνδάρεως (Didier Sandre) που παραμένει ρωμαλέος και αδιάλλακτος Κυβερνήτης έως το τέλος. Ανθρωπότητα και Βαρβαρότητα. Που διαχωρίζεται το ένα από το άλλο; Πας για τη δικαιοσύνη, για το καθήκον, χρησιμοποιώντας μια βία που φτάνει να λογιστεί “επαναστατική”, για να αντικρίσεις την ανθρωπιά μέσα σου και καταλήγεις βάρβαρος γεμάτος ενοχές και απελπισία ; ή όχι ;

Η παράσταση ξεκινάει με την Electra (Suliane Brahim) που ζει σε άθλια φτώχεια στο Άργος, φορώντας κουρέλια σε αυτό το γεμάτο λάσπη περιβάλλον. Στο κέντρο της σκηνής ένα μαύρο κτίριο που αποτελεί συγχώνευση του παλατιού και της καλύβας της Ηλέκτρας στην οποία ζει με τον αγρότη άντρα της. Μπορείς να δεις τα πάντα σε αυτό ακόμα και τα καμαρίνια. Μιά ξύλινη μπάρα στα δεξιά σαν τσουλήθρα όπως βλέπουμε τη σκηνή. Και στο βάθος τα υπέροχα τύμπανα μαζί με την θεσπέσια ηλεκτρονική μουσική συνιστούν την συναρπαστική πανέμορφη μουσική του Eric Sleichim . Η Ηλέκτρα αποφασιστική, σκληρή, δυνατή, γεμάτη μίσος, οργή και πάθος, “πηδάει” συνεχώς από τη δύναμη στην ευθραστότητα, ο Ορέστης ευάλωτος, με ενοχές και αμφιβολίες αλλά και με τόλμη και εφηβική βία εξοπλισμένος. Ο Πυλάδης σιγοντάρει το εγχείρημα φθάνοντας στην ερωτική αγένεια πολλές φορές. Ο Denis Podalydes ενσαρκώνει ένα απαλό και ήπιο Μενέλαο, πολύ ανθρώπινο αλλά εντέλει άβουλο που δεν κάνει την υπέρβαση.

Η Elsa Lepoivre είναι ως υπέροχη Κλυταιμνήστρα αλλά ως μια ματαιόδοξη και ασυνεπής Ελένη έκφραση της κομψότητας και της ομορφιάς της φθοράς. Ο Απόλλωνας Γκάελ Καμιλιντί, υλοποιεί μια γοητευτική θεϊκή λιτότητα, ενώ η Ερμιόνη Rebecca Marder μια νόστιμη αθωότητα.

Από το μούδιασμα μέχρι την έκσταση της “αγνής” βίας τις γκρίνιες και τις άγριες φωνές οι ερμηνευτές δίνουν το είναι τους και μας αποζημιώνουν για τον κόπο που κάναμε να πάμε στην Επίδαυρο για άλλη μια φορά, επιτυγχάνοντας ένα συναρπαστικό αποτέλεσμα. Το τέλος με τον Απόλλωνα (Gaël Kamilindi) να πηδάει κυριολεκτικά μέσα στη σκηνή που φωτίζεται από χρυσό και ουρανό, ο “από μηχανής θεός”, να είναι ο μόνος που κινείται ήρεμα, καθηλωτικά, υπνωτιστικά, καθησυχαστικά σε ένα “παγωμένο” σκηνικό όπου κανένας άλλος δεν κινείται, περιέχει ειρωνεία και κάθε άλλο φαίνεται να λύνει όσα επικαλείται ότι λύνει. Κανείς δεν φαίνεται να πιστεύει πραγματικά στις υποσχέσεις του για ευτυχία και ακόμα και η τελευταία άγρια ​​εικόνα  της παράστασης λέει το αντίθετο. Οι χειρονομίες και οι κινήσεις των σωμάτων, οι εκθαμβωτικοί χοροί με τις υπέροχες μουσικές , ο διακριτικός φωτισμός προσφέρουν υπέροχες συγκινήσεις.Ο Ίβο βαν Χόβε άφησε το στίγμα του στην Επίδαυρο!!

Βιβλιογραφία-Πηγές: https://playstosee.com/electre-oreste/, https://www.notiulti.com/ivo-van-hove-en-el-bano-sangriento-de-atrides

https://toutelaculture.com/spectacles/theatre/ivo-van-hove-plonge-oreste-et-electre-dans-la-boue-et-le-sang-a-la-comedie-francaise/?fbclid=IwAR3qwe-6PZT0-NS-WrKvFdW0Lm5Ifc2eb4jP9V8X3NvIQSLPZB5MMk7o4Ow,

https://blog.culture31.com/2019/05/06/euripide-a-la-comedie-francaise-cest-magistral/?fbclid=IwAR2zrkJXAPrmcn7bJ2W9UvWDYYmyGqznBWe-Qv_Jtg-1NSRO-0A2gBUgQfE,

https://www.lexpress.fr/culture/les-spectacles-a-voir-ou-pas-euripide-ambroise-et-xavier_2076543.html?fbclid=IwAR1vugrPfaJAZuO1mOU2ZGSZ1DZMRJga3HqbizcE50VK_xyC3BBPpgnK6mQ,

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: