Θάνος Ανεστόπουλος Σαν σήμερα, το 2016, έφυγε από τη ζωή || «Δεν έχω διάθεση για απολογισμούς, μόνο για ζωή»

Γεννήθηκα στην Αλεξανδρούπολη. Έπειτα μετακομίσαμε στο Περιστέρι, στη Νέα Ζωή. Εκεί, λάμβανες διαρκώς την υπενθύμιση πως οι γειτονιές χτίζονταν από τους εσωτερικούς πρόσφυγες, δίνοντάς τους ονόματα που μέσα τους είχαν κρύψει τα μύχια όνειρά τους και τις ελπίδες τους για καινούρια ξεκινήματα.

Τα πρώτα βιβλία που άνοιξα ήταν αυτά που υπήρχαν στα ράφια του πατρικού σπιτιού. Τα Άπαντα του Ντοστογιέφσκι, το Κεφάλαιο του Μαρξ, Λέων Τολστόι, Ιούλιος Βερν, Γιώργος Σεφέρης, τα Άπαντα του Βάρναλη και του Ρίτσου. Πέρασα στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς, σημερινό Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Όλοι οι φοιτητές προσπαθούσαν να κερδίσουν μια θέση στην κρεατομηχανή του μέλλοντος για να γίνουν σκληροί τεχνοκράτες. Μια μέρα ήμουν στο Αμφιθέατρο. Χρωστούσα τέσσερα μαθήματα για το πτυχίο. Από αντίδραση σηκώθηκα κι έφυγα.Ένας Λέκτορας που με ήξερε, με είδε να φεύγω. Με ρωτάει:»Που πας;», του λέω: »Σε χαιρετώ, φεύγω, δε μπορώ άλλο πια». Δεν το μετάνιωσα. Μετάνιωσα που δε σπούδασα κάτι που να μη με θλίβει. Θα ήθελα να κάνω κάτι στη διδασκαλική. Αυτό θα με βοηθούσε να βγαίνω πιο εύκολα από τον εαυτό μου. Τελικά κατέληξα στο χώρο της μουσικής. Τα ταξίδια, και η ελευθερία που μου πρόσφεραν, υπήρξαν καθοριστικά για μένα. Μου διαμόρφωσαν την αισθητική του δρόμου,που δεν έχει μόνο την ανεμελιά και την αλητεία αλλά και την αναζήτηση, τη δίψα για επικοινωνία και ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων.Ο Πόε είναι η μεγαλύτερή μου αγάπη και μία από τις αιτίες που με έκαναν να αναθεωρήσω τα πάντα γύρω από τα πάντα. Όπως ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι έτσι και ο Έντγκαρ Άλαν Πόε μίλησε και έγραψε με μοναδικό τρόπο για τον μύχιο και εσωτερικό ανθρώπινο ψυχισμό, διεγείροντας και αφυπνίζοντας τα μυαλά και τις ψυχές μας. Δεν ανήκω σε αυτούς που γράφουν για τους άλλους, δεν είμαι διασκεδαστής. Αυτό δε σημαίνει πως δε μπορώ να χαρώ τη ζωή μου περνώντας μέσα από πολλά και διαφορετικά συναισθήματα. Όσον αφορά τη μουσική και τη συγγραφή, απλώς, όταν νιώθω καλά, βγαίνω έξω στο φως και το ζω με όλη του την ένταση , χωρίς να νιώθω την ανάγκη να το κάνω τραγούδι. Αυτό θα το κάνω όταν κάτι θα με θλίβει. Αυτό, έχω την ανάγκη να το τινάξω από πάνω μου και ο τρόπος που ξέρω και καταφέρνω να το κάνω, είναι εκφράζοντάς το με μια πένα για το χαρτί ή με μια πένα για την κιθάρα μου. Ο παιδικός μου ήρωας ήταν ένας και δεν ήταν φανταστικός. Τον έλεγαν Θέμη. Ήρωάς μου έγινε την ημέρα που ξάπλωσε μπροστά από την μπουλντόζα, που είχε έρθει για να ξεκινήσει τις εργασίες μετατροπής της τοπικής μας αλάνας σε πολυκατοικία, και όταν ελευθέρωσε όλα τα αδέσποτα, σαλτάροντας στο φορτηγάκι του μπόγια. Ο Θέμης, ο ήρωάς μου, πέθανε από καρκίνο. Πεθαίνουν και οι ήρωες, σκέφτηκα.
Θάνος Ανεστόπουλος
Σαν σήμερα, το 2016, έφυγε από τη ζωή. 
…………………………………………………………………………………………………….
Πηγές:
lifo. gr – συνέντευξη στον Φώτη Βαλλάτο
in. gr συνέντευξη στην Τζωρτζίνα Ντούτση
thepressproject. gr  

https://www.facebook.com/SintomiSinantisi/

Ο Θάνος Ανεστόπουλος πριν πεθάνει: «Δεν έχω διάθεση για απολογισμούς, μόνο για ζωή»

ΤΖΩΡΤΖΙΝΑ ΝΤΟΥΤΣΗ

Τρίτη, 03/09/2019 
Σαν σήμερα, στις 3 Σεπτεμβρίου 2016, ο Θάνος Ανεστόπουλος πέθανε νικημένος από τον καρκίνο.

Τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του Θάνου Ανεστόπουλου, τον ιδρυτή του θρυλικού ροκ συγκροτήματος Διάφανα Κρίνα. Ο τραγουδιστής έφυγε από τη ζωή, νικημένος από τον καρκίνο σε ηλικία 49 ετών.

Το Μάιο του 2015 ο ίδιος είχε αποκαλύψει δημόσια την άνιση μάχη που έδινε για τη ζωή του και μέσα από το λογαριασμό του στο facebook είχε αναφέρει ότι έπασχε από επιθετικής μορφής μεταστατικό καρκίνο των οστών.

Ένα χρόνο μετά, και λίγους μήνες πριν αφήσει την τελευταίο του πνοή, ο Ανεστόπουλος, είχε δώσει στην υπογράφουσα μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις της ζωής του. Σε εκείνη τη συζήτηση ο Θάνος Ανεστόπουλος μεταξύ άλλων σημείωνε ότι πρέπει να ζούμε την κάθε μας μέρα σαν να είναι η τελευταία:

«Δεν μπορούμε να γράφουμε εμείς τη ζωή στα σενάρια. Τα κρυφοκοιτάγματα προς τα πίσω προς, τα δημιουργηθέντα παρελθόντα, εμπεριέχουν πάντα μια νοσταλγία. Και η νοσταλγία πολλές φορές μοιάζει με μία μπάλα από τσιμέντο δεμένη στα πόδια του παρόντος. Τελικά το θέμα μήπως είναι να θλιβόμαστε, να χαιρόμαστε και να ζούμε την κάθε παροντική μας μέρα σαν να είναι η τελευταία;».

Ενώ για την επιλογή του να δημοσιοποιήσει το σοβαρό πρόβλημα της υγείας του, εξηγούσε: «Μέσω της εξωτερίκευσης αυτού του προσωπικού μου προβλήματος υγείας θέλησα να περάσω ένα μήνυμα ελπίδας κατ’ αρχήν προς άλλους συμπάσχοντες, πως μπορούμε να αισθανθούμε καλύτερα και να αναπνέουμε καλύτερα χωρίς να κρύβουμε οτιδήποτε μας κάνει κοινωνικά να φαινόμαστε ελλιπέστεροι. Σε μία ρατσιστική κοινωνία η οποία ρίχνει στον Καιάδα της εύκολα το ανθρώπινο κομμάτι της που νοσεί αντιμετωπίζοντας το με λύπηση και με φόβο, χρειάζεται να σηκώνουμε το ανάστημα μας και να μπορούμε να ανακοινώνουμε ελεύθερα το κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε γιατί είναι πρόβλημα όλων. Και κάποια στιγμή ο καθένας μας μπορεί να βρεθεί στην ίδια θέση».

Πως θα περιέγραφε ο ίδιος τη μάχη που έδινε τότε…; Πώς θα την αποτύπωνε πάνω σε έναν καμβά; Η απάντηση που βγήκε από τα χείλη του Θάνου ήταν: «Σαν ένα πληγωμένο κρίνο που κατευθύνεται στο σημείο που βγαίνει ο ήλιος».

Είχε πει ο Νίτσε «να θυμάσαι τη θνητότητά σου»… Αφού το σκέφτηκε μερικά λεπτά απάντησε: «Ναι, όντως. Και με την ευκαιρία της νόσου μου το βιώνω και το αντιλαμβάνομαι πλέον αυτό αληθινά. Η ενθύμηση της θνητότητας μου πλέον ξεκινάει από το κάθε πρωί που θα ξυπνήσω. Όταν κάποιος είναι καλά, νιώθει καλά, περνάει καλά νομίζει ότι είναι στην κορφή ενός βουνού – ότι είναι βασιλιάς, ότι είναι αθάνατος. Μέχρι παραδείγματος χάρη ένα πρόβλημα υγείας να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα και στην ενθύμηση αυτή της θνητότητας του. Είναι ένα διαρκές, διαχρονικό, ωραίο μάθημα αυτό».

Πώς όμως αντιμετώπιζε τότε το πρόβλημα της υγείας του σήμερα και πώς «ξόρκιζε» τους δαίμονές του; «Προσπαθώ να ζω την καθημερινότητα μου από ‘κει που την είχα αφήσει. Δηλαδή όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι», εξηγούσε ο Ανεστόπουλος.

Όσο για τη θέση της θρησκείας και του Θεού στη ζωή του, η απάντηση ήταν ακαριαία: «Άλλη ερώτηση παρακαλώ… ο Θεός αυτοκτόνησε χθες».

Το τελευταίο διάστημα της ζωής του ο Θάνος το μόνο που ήθελε ήταν να περνάει στιγμές με το γιο του: «να πάμε μαζί να δούμε σινεμά», έλεγε απλά.

Ο Θάνος Ανεστόπουλος, δυνατός, έδωσε μάχη μέχρι το τέλος: «Δεν έχω διάθεση για απολογισμούς, αλλά μόνο για ζωή», απαντούσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια… 

https://www.reader.gr

 

«Ενήλικοι στην Αίθουσα»: Δείτε το τρέιλερ και έξι σκηνές από το «Adults in the Room» του Κώστα Γαβρά || Βενετία 2019: Το «Ενήλικοι στην Αίθουσα» του Κώστα Γαβρά δεν είναι μια ταινία για την ελληνική κρίση

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου-Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους 2019-2020 (και με κινητό, tablet, mirrorless ή GOPRO κάμερες)

Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019-2020 || Ξεκίνησαν οι εγγραφές

[έναρξη πολύ σύντομα της Λέσχης Ανάγνωσης Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι -Σεμινάρια Κινηματογράφου στο Σχολείο του Σινεμά από Σεπτέμβριο 2019 [1. Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου (και για τάμπλετ & κινητά), 2. Δημιουργίας (& Ιστορίας) Ντοκιμαντέρ 3. Ιστορίας και Κριτικής Κινηματογράφου, 4. Συγγραφής Σεναρίου, 5. Κινηματογραφικής Υποκριτικής «ΚΑΝΤΟ ΟΠΩΣ Ο ΜΠΕΡΓΚΜΑΝ» (& Σκηνοθεσίας), 6. Μοντάζ (adobe premiere και Avid)– Πληροφορίες στα τηλέφωνα 2130 159 816, 6944143564) και στο e-mail : schoolofcinemagr@gmail.com] .

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: